- Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Σαν άνθρωπος δε μπορώ να δεχθώ ότι για μια κατάσταση ισχύει μόνο μια αλήθεια η οποία απορρίπτει όλες τις άλλες εκδοχές που εκφράζονται.
Για μένα υπάρχουν όψεις της αλήθειας οι οποίες εκφράζονται από αυτόν που τις συλλαμβάνει στην προσπάθεια του να γνωρίσει κάτι και να το ερμηνεύσει στους συνανθρώπους του.
Κι όμως, όπως γνωρίζουμε, η Αλήθεια είναι μία. Δεν υπάρχει η δική μου και η δική σου αλήθεια. Όσο υπάρχουν έστω και δύο εκδοχές της Αλήθειας, σημαίνει πως η μία από τις δύο δεν χρειάζεται. Νομίζω πως πρέπει να δούμε την αλήθεια από την σκοπιά του "δημιουργού" κι όχι από την σκοπιά του "δημιουργήματος".
Όσο εμμένουμε στη δεύτερη, είμαστε καταδικασμένοι να ασχολούμαστε με την μερική και ατελή version της αλήθειας. Μπορεί μεν το άθροισμα των διαφόρων εκδοχών της αλήθειας να ισούται με την Αλήθεια, όμως κάτι τέτοιο απέχει πολύ από την αναγνώριση της ολοκληρωμένης (και μοναδικής) Αλήθειας.
Η δική σου προσέγγιση μου θυμίζει το να κοιτάνε κάποιοι το φως με διαφορετικού είδους αχρωματοψία ο καθένας τους. Όλοι λένε πως βλέπουν το φως και ο καθένας τους του αποδίδει κι ένα διαφορετικό χρώμα. Ο ένας μιλάει για μπλε φως, ο άλλος για κίτρινο, ο άλλος για πράσινο κλπ. Μπορεί μάλιστα να βρεθεί κάποιος που λέει πως το φως είναι μωβ και σιέλ μαζί. Όλοι λένε την αλήθεια, κανείς τους όμως δεν λέει την Αλήθεια...
Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός 
quote:
Όταν δε η πίστη σε μια αλήθεια μετατρέπεται στον φανατισμό, ένα από τα κύρια αίτια είναι ο φόβος της κατάρριψης του "οικοδομήματος" το οποίο σε συντροφεύει τόσα χρόνια τώρα.
Πόσοι άνθρωποι υπερασπίζονται με πάθος και τυφλή υπακοή κάτι και προσπαθούν να μεταδώσουν την αλήθεια τους στους γύρω τους?
Κι αυτό είναι εν μέρει κατανοητό για έναν άνθρωπο ο οποίος για χρόνια έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σε κάτι, έχει αναζητήσει ένα ασφαλές καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές του κι εξαιτίας αυτού έχει ανακαλύψει ένα Α νόημα στην ζωή του.
1. Υπάρχει και η περίπτωση, ο φανατισμός να προέρχεται από την αλλαζονία κι όχι απαραίτητα από τον κρυφό φόβο που αναφέρεις.
2. Ο πραγματικός ερευνητής και αναζητητής της Αλήθειας δεν εναποθέτει τις ελπίδες του πουθενά. Ολόκληρη η ζωή του είναι ένα ταξίδι (δίχως τέλος) προς το χτίσιμο του οικοδομήματος που λέγεται Αλήθεια. Γνωρίζει πολύ καλά πως ξεκίνησε αυτό το ταξίδι όχι γιατί κάποτε θα φτάσει στην Ιθάκη (Αλήθεια) αλλά γιατί αναγνώρισε την αξία και χρησιμότητα των ενδιάμεσων στάσεων προς την Ιθάκη. Γνωρίζει πολύ καλά πως η Ιθάκη είναι ένα άπιαστο όνειρο (άρα μια "ελπίδα"). Όμως γνωρίζει επίσης πολύ καλά πως η αξία του ταξιδιού έγκειται στις ενδιάμεσες στάσεις (κομάτια της Αλήθειας) που θα κάνει...
quote:
Όσον αφορά το αν η Αλήθεια αποτελείται από μικροσκοπικά "κομμάτια Αλήθειας", τείνω να πιστεύω πως ναι.
Έτσι είναι.
Αν όμως πάρεις ένα κομματάκι της και θαμπωθείς από τη λάμψη του, είναι πιθανόν να ξεχάσεις όλα τα υπόλοιπα αλλά και τον σκοπό σου.
Για να συνθέσεις το παζλ της θα πρέπει να αναζητήσεις κι όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της, όπου κι αν βρίσκονται αυτά.
Σε μέρη που δεν πάει ο νους σου ή σε αλήθειες που σου φαίνονται από ανόητες έως εξωπραγματικές.
Δύσκολο, ε?
Καθόλου δύσκολο για εκείνον που ξέρει τι θέλει. Αν απλώς ψάχνει να αγκιστρωθεί από μία έκδοση της Αλήθειας, φυσικά θα "θαμπωθεί" από ένα κομματάκι της και θα μείνει εκεί. Αν ξέρει τι θέλει και αποζητά να γνωρίσει το δυνατόν περισσότερα κομμάτια της Αλήθειας, τότε ένα κομματάκι δεν θα τον θαμπώσει, απλώς θα του δώσει τη χαρά και ικανοποίηση πως το "σύστημα" δουλεύει, πως μόλις τώρα ανακάλυψε άλλο ένα κομματάκι της Αλήθειας.
R+C
Υπάρχουν ωστόσο πολλά ζητήματα που ανακείπτουν από το παραπάνω.
- Καταρχήν, υπάρχει κάποιος δημιουργός και εμείς είμαστε τα δημιουργήματά του; Ή μήπως είμαστε όλοι συνδημιουργοί;
- Επίσης, εάν υπάρχει κάποιος δημιουργός κι εμείς είμαστε τα δημιουργήματά του, πως θα μπορέσουμε να κάνουμε την υπέρβαση και να "δούμε" στην αιτία των πραγμάτων, εκεί δηλαδή που δρα ο δημιουργός;
Παράλληλα με τα δύο αυτά ζητήματα, εμφανίζεται ένα σημαντικό θεολογικό και κοσμολογικό ερώτημα: Υπάρχει κάποιος δημιουργός του σύμπαντος, που το έχει σχεδιάσει, έχει πλήρη συνείδηση ολόκληρης της υπόστασής του και του οποίου τα "παιδιά" είμαστε όλα τα δημιουργήματα;
Ή το σύμπαν και η θεότητα αποτελείται από όλα τα δημιουργήματα συγχρόνως, κάθε στιγμή δημιουργείται και η συνείδηση του καθενός από εμάς πλουτίζει τη συνείδηση του Όλου, που είναι η Θεότητα του σύμπαντος;
Όποια από τις εκδοχές κι αν πάρουμε ως σωστή πάντως, κατά τη δική μου άποψη δεν μπορούμε να μιλάμε για την αλήθεια ως το άθροισμα των επιμέρους εκδοχών της αλήθειας. Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάτι που εμπεριέχει και συγχρόνως υπερβαίνει όλες μαζί τις αλήθειες αυτές.
Κάτι σαν τη μουσική σύνθεση: Ένα μουσικό κομμάτι δεν είναι απλά το σύνολο των ήχων και των ρυθμών που το απαρτίζουν. Υπάρχει κάτι που δημιουργείται μέσα από τις νότες και τους ρυθμούς, αλλά τα υπερβαίνει. Είναι η μουσική. Τώρα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μουσική (ή η αλήθεια) είναι αυτό που έχει συλλάβει ο συνθέτης όταν έγραψε το μουσικό έργο; Είναι αυτό που αντιλαμβάνεται ο καθένας που ακούει τη μουσική σύνθεση; Ή είναι και τα δύο μαζί;
Πιστεύω, πως κάπως έτσι θα πρέπει να λειτουργεί και η αλήθεια. Σαν την μουσική που περιέγραψα πιο πάνω.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Αναφερόμενος στον "δημιουργό", συσχέτισα τη λέξη δημιουργός με μια κατάσταση πλήρους συνειδητότητας του σύμπαντος. Θεωρητικά λοιπόν, εκείνος που έχει καταφέρει να αποκτήσει πλήρη συνείδηση του σύμπαντος αλλά και της θέσης του σε αυτό, καλείται "δημιουργός". Φυσικά, η κατάσταση αυτή είναι απόλυτα ιδεατή. Το να αποκτήσουμε πλήρη συμπαντική συνειδητότητα αποτελεί την απόλυτη Ιθάκη. Φυσικά κι εδώ δεν αναζητούμε την Ιθάκη αλλά τις "στάσεις" στο δρόμο προς αυτή
Αναφερόμενος λοιπόν στην έννοια του δημιουργού, κατ' ουσίαν μιλάω για μια κατάσταση εθισμού μας στην οπτική των πραγμάτων από την σκοπιά του δημιουργού, από την σκοπιά αυτού που θέλει να βλέπει τα πάντα. Μιλάω για καλλιέργεια συγκεκριμένων "ροπών" που σχετίζονται με την οπτική μας σαν "θεοί" κι όχι σαν δημιουργήματα. Το τελευταίο θεωρώ πως εμπεριέχει την "κατάρα" της έμφυτης υποτέλειας. Μιλάω λοιπόν για μια κατάσταση που το κάθετί να το προσεγγίζουμε σαν να μην υπάρχει ταβάνι, να μην λέμε δηλαδή πως επειδή είμαστε "ανθρωπάκια" δεν θα φτάσουμε ποτέ σε ανώτερα επίπεδα. Μια τέτοια οπτική καταδικάζει τον άνθρωπο στην συμφιλίωση και αποδοχή της ιδέας του υποτελούς, του λίγου, του μικρού, άρα και της εμμονής στα μικρά κομμάτια της Αλήθειας.
Πρόκειται δηλαδή για ένα εγκεφαλικό παιχνίδι με τον εαυτό μας. Τον εθίζουμε να βλέπει τα πάντα ως δημιουργός κι όχι ως ένα μικρό και ασήμαντο δημιούργημα. Μια υγιής αλλαζονία να μπορώ να το ονομάσω έτσι 
quote:
Παράλληλα με τα δύο αυτά ζητήματα, εμφανίζεται ένα σημαντικό θεολογικό και κοσμολογικό ερώτημα: Υπάρχει κάποιος δημιουργός του σύμπαντος, που το έχει σχεδιάσει, έχει πλήρη συνείδηση ολόκληρης της υπόστασής του και του οποίου τα "παιδιά" είμαστε όλα τα δημιουργήματα;
Ή το σύμπαν και η θεότητα αποτελείται από όλα τα δημιουργήματα συγχρόνως, κάθε στιγμή δημιουργείται και η συνείδηση του καθενός από εμάς πλουτίζει τη συνείδηση του Όλου, που είναι η Θεότητα του σύμπαντος;
Αυτές είναι δύο από τις εκδοχές-προσεγγίσεις της έννοιας του θεού. Αναφέρεις τον πανθεϊσμό και τον πανενθεϊσμό αλλά φυσικά γνωρίζεις πως υπάρχουν αρκετές ακόμα εκδοχές στο ζήτημα αυτό. Όμως εδώ μιλάμε για κάτι σαφώς πιο ολοκλήρωμένο από την Αλήθεια που αφορά σε ένα μικρό και απλό ζήτημα. Εδώ, οι απόψεις-θεωρείες περί υπόστασης του θεού δεν αλληλοσυμπληρώνουν η μία την άλλη, έτσι ώστε το σύνολό τους να μας δώσει την πλήρη εικόνα του θεού. Αντίθετα, κάθε διαφορετική προσέγγιση της έννοιας του θεού, αναιρεί και καταργεί τις υπόλοιπες εκδοχές. Δεν γίνεται το άθροισμα πχ του πανενθεϊσμού, της αθεΐας και του μονισμού να αποδόσουν την πλήρη εικόνα του θεού. Καταλαβαίνεις πως δεν μιλάμε για συνδεόμενες αλλά για αλληλοαναιρούμενες "αλήθειες"
Σημαντικό είναι να καταλάβουμε πως στην προσέγγιση της έννοιας του θεού, πρέπει αναγκαστικά να απορρίψουμε όλες τις υπόλοιπες εκδοχές και να ενστερνιστούμε μόνον μία. Βέβαια, η ορθή κοσμοθέαση θέλει πολύ δουλειά για να επιτευχθεί αλλά (και) γι' αυτό δεν είμαστε εδώ;
quote:
Όποια από τις εκδοχές κι αν πάρουμε ως σωστή πάντως, κατά τη δική μου άποψη δεν μπορούμε να μιλάμε για την αλήθεια ως το άθροισμα των επιμέρους εκδοχών της αλήθειας. Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάτι που εμπεριέχει και συγχρόνως υπερβαίνει όλες μαζί τις αλήθειες αυτές.
Κάτι σαν τη μουσική σύνθεση: Ένα μουσικό κομμάτι δεν είναι απλά το σύνολο των ήχων και των ρυθμών που το απαρτίζουν. Υπάρχει κάτι που δημιουργείται μέσα από τις νότες και τους ρυθμούς, αλλά τα υπερβαίνει. Είναι η μουσική. Τώρα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μουσική (ή η αλήθεια) είναι αυτό που έχει συλλάβει ο συνθέτης όταν έγραψε το μουσικό έργο; Είναι αυτό που αντιλαμβάνεται ο καθένας που ακούει τη μουσική σύνθεση; Ή είναι και τα δύο μαζί;
Πιστεύω, πως κάπως έτσι θα πρέπει να λειτουργεί και η αλήθεια. Σαν την μουσική που περιέγραψα πιο πάνω
Υπάρχουν αλήθειες που αλληλοσυμπληρώνουν η μία την άλλη και πράγματι αποτελούν τα κομμάτια της Αλήθειας (αυτές ψάχνουμε), υπάρχουν όμως και αλήθειες που αναιρούν η μία την άλλη και δεν μπορούν να συνυπάρχουν, όπως στο ζήτημα του θεού που ανέλυσα πιο πάνω. Φυσικά η μουσική αποτελεί ένα ωραίο παράδειγμα σε αυτό που συζητάμε, όμως ξέρεις πολύ καλά πως ειδικά η μουσική είναι κάτι πολύ υποκειμενικό στην αποδοχή του. Το ίδιο μουσικό κομμάτι μπορεί στον έναν να φανεί γελοίο και στον άλλο θεϊκό. Ο ίδιος ο Claude Debussy έλεγε πως "μουσική είναι το διάστημα ανάμεσα στις νότες"... Εδώ υπάρχουν άπειρες προσεγγίσεις και αλήθειες στο ζήτημα, αλήθειες τόσες όσοι και αυτοί που ακούνε τη μουσική. Αποτελεί κάτι το εντελώς προσωπικό. Είναι ένα παράδειγμα που δείχνει πως η Αλήθεια αποτελείται από πολλά κομμάτια αλήθειας. Ένα ακόμα παράδειγμα του Εν το Παν. Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως η δική μου εντύπωση και τα συναισθήματα που μου προκαλεί ένα μουσικό κομμάτι είναι τα μοναδικά πλήρη, ολοκληρωμένα και αληθή σε σχέση με τα δικά σου. Είναι άχρηστο να τα συγκρίνουμε. Αυτό όμως που θα ήταν χρήσιμο είναι το να τα μοιραστούμε και από αυτή τη διαδικασία να προκύψει μια πιο ολοκληρωμένη και για τους δυο μας προσέγγιση στο μουσικό αυτό κομμάτι.
R+C
Μήπως θα πρέπει να μας πείτε ποιες είναι αυτές οι αλήθειες???????
Μήπως θα πρέπει να μπει ένα τέλος στην γενικολογία καi αοριστολογία και να μην επαναλαμβάνετε τα ίδια και τα ίδια?
Μήπως θα πρέπει να βάλετε μια τάξη στο χάος της σκέψης?
Μήπως όλοι θα πρέπει να μάθουμε να συζητήσουμε καλυτέρα, χωρίς υπονοούμενα?
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Σκέψου απλά πως (τουλάχιστον εγώ), όταν αναφέρομαι στις "αλήθειες", μιλάω για την ορθή και πλήρη προσέγγιση σε ένα οποιοδήποτε ζήτημα, φιλοσοφικής ή μη υπόστασης. Πιο πάνω αναφέραμε παραδείγματα όπως αυτά του Θεού και της μουσικής. Ένα άλλο παράδειγμα είναι πχ η προσέγγιση της έννοιας της πραγματικότητας και της φαντασίας ή του καλού και του κακού. Όλη μας η ζωή είναι γεμάτη με ζητήματα που χρειάζονται την αλήθεια τους...
Καταλαβαίνεις λοιπόν πως δεν αναφέρομαι σε κάποια "μυστική γνώση" κλπ. Άρα δεν μιλάω με υπονοούμενα
R+C
quote:
Χμμ, αλήθειες ε;Σκέψου απλά πως (τουλάχιστον εγώ), όταν αναφέρομαι στις "αλήθειες", μιλάω για την ορθή και πλήρη προσέγγιση σε ένα οποιοδήποτε ζήτημα, φιλοσοφικής ή μη υπόστασης. Πιο πάνω αναφέραμε παραδείγματα όπως αυτά του Θεού και της μουσικής. Ένα άλλο παράδειγμα είναι πχ η προσέγγιση της έννοιας της πραγματικότητας και της φαντασίας ή του καλού και του κακού. Όλη μας η ζωή είναι γεμάτη με ζητήματα που χρειάζονται την αλήθεια τους...
Καταλαβαίνεις λοιπόν πως δεν αναφέρομαι σε κάποια "μυστική γνώση" κλπ. Άρα δεν μιλάω με υπονοούμενα
A - Lux e Tenebris - Ω
R+C
Αγαπητέ Trithemius δεν αναφερόμουν μόνο σε σένα αλλά σε όλους! Απλά ρωτώ, μήπως ………….???????!!!!!!!
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
ΑΥΤΟ ΦΥΣΙΚΑ ΟΦΙΛΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΝΟΥ ,ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΧΩΜΕ ΔΩΣΗ ΤΟ
ΔΙΚΕΩΜΑ ΝΑ ΕΡΜΙΝΕΥΕΙ ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΝΟΕΙΘΗ ...
Ο ΝΟΥΣ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΑΛΑΒΗ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ
ΕΡΜΙΝΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΕΣΘΗΜΑΤΑ ΑΚΟΜΑ ,ΤΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΕΜΠΙΡΙΕΣ..ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ
ΤΑ ΚΑΝΗ ΜΠΑΧΑΛΟ...........
Η ΑΛΙΘΕΙΑ ΜΑΣ ΑΡΑΓΕ ΠΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΜΗΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ
ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΓΡΑΦΩΜΕΝΑ ΜΟΥ,ΜΗΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΣΘΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΩΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΠΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΘΙΣΜΑ ΜΑΣ ,ΟΙ ΘΟΡΙΒΟΙ ΓΥΡΟ ΜΑΣ ....ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΝΑΙ
Η ΤΩΡΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΛΙΘΕΙΑ ΜΑΣ ....ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ
ΣΤΗΝ ΤΩΡΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΑΣ ΤΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΛΙΘΕΙΑ ΜΑΣ .................
Ο ΝΟΥΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΣΘΑΝΘΕΙ ΤΟ ΑΕΡΑΚΙ ,ΤΗΝ ΔΡΟΣΟΥΛΑ,ΤΗΝ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ
ΗΛΙΟΥ,ΑΣΧΕΤΑ ΤΟ ΟΤΙ ΜΠΟΡΗ ΙΣΩΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΗΡΙΟ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΑ
ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ .....Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΙΩΝΕΤΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ,ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΒΙΩΝΗ ΕΙΝΕ ΕΠΙΣΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ
Νομίζω μάλιστα πως σε κάποια προηγούμενα μηνύματα μου στο συγκεκριμένο θέμα το ανέφερα ήδη.
Στο προηγούμενο μήνυμα μου αναφέρθηκα κυρίως στις υποκειμενικές αλήθειες του κάθε ανθρώπου που εκφράζονται για μια κατάσταση.
Από τις υποκειμενικές λοιπόν αλήθειες που εκφράζονται για μια κατάσταση, δε μπορώ να αποδεχθώ ότι μόνο μια είναι η σωστή και να απορρίψω ή να μην ακούσω καν όλες τις υπόλοιπες που εκφράζονται.
quote:
1. Υπάρχει και η περίπτωση, ο φανατισμός να προέρχεται από την αλλαζονία κι όχι απαραίτητα από τον κρυφό φόβο που αναφέρεις.
Φυσικά!
Εξάλλου, αναφέρθηκα σε ένα από τα κύρια αίτια κι όχι σε όλα.
quote:
2. Ο πραγματικός ερευνητής και αναζητητής της Αλήθειας δεν εναποθέτει τις ελπίδες του πουθενά. Ολόκληρη η ζωή του είναι ένα ταξίδι (δίχως τέλος) προς το χτίσιμο του οικοδομήματος που λέγεται Αλήθεια. Γνωρίζει πολύ καλά πως ξεκίνησε αυτό το ταξίδι όχι γιατί κάποτε θα φτάσει στην Ιθάκη (Αλήθεια) αλλά γιατί αναγνώρισε την αξία και χρησιμότητα των ενδιάμεσων στάσεων προς την Ιθάκη. Γνωρίζει πολύ καλά πως η Ιθάκη είναι ένα άπιαστο όνειρο (άρα μια "ελπίδα"). Όμως γνωρίζει επίσης πολύ καλά πως η αξία του ταξιδιού έγκειται στις ενδιάμεσες στάσεις (κομάτια της Αλήθειας) που θα κάνει...
Προσωπικά συμφωνώ μαζί σου ότι για έναν πραγματικό ερευνητή το σημαντικό στην αναζήτηση της Ιθάκης είναι οι "περιπλανήσεις" που έχεις κάνει μέχρι να φτάσεις σ' αυτήν λόγω των εμπειριών που αποκομίζει.
Αυτό που ανέφερα όμως είναι ότι στην περίπτωση ενός φανατισμένου ανθρώπου που εμμένει σε κάποια άποψη ή εκδοχή της Αλήθειας με έντονο πάθος, προσπαθώ να κατανοήσω όσο μπορώ αυτή την εναπόθεση ελπίδων από μέρους του και τους λόγους που συμβαίνει αυτό.
Όσον αφορά το "δύσκολο, ε?" με το οποίο κλείνω το μήνυμα μου, αναφέρεται στις 2 τελευταίες προτάσεις του μηνύματος μου:
quote:
Για να συνθέσεις το παζλ της θα πρέπει να αναζητήσεις κι όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της, όπου κι αν βρίσκονται αυτά.
Σε μέρη που δεν πάει ο νους σου ή σε αλήθειες που σου φαίνονται από ανόητες έως εξωπραγματικές.
Ακόμα και για να φτάσουμε στην αναγνώριση του ότι η Αλήθεια αποτελείται από πολλά κομμάτια κι όχι μόνο από αυτό που εμείς κατέχουμε, είναι μια δύσκολη διαδικασία.
In anticipation of my resurrection...
Αυτήν την στιγμή δεν νιώθω την ανάγκη να απαντήσω ή να ερωτήσω πάνω σε αυτά που έχετε γράψει, αλλά να σας δώσω μια εικόνα από αυτό που επικρατεί μέσα μου.
Λόγο ότι είμαι άνθρωπος που μου αρέσει πάντα να ψάχνω το αίτιο πάνω σε κάθε τι που μου προκαλεί μια καινούργια εσωτερική σκέψη και αναζήτηση που έχει να κάνει με το εγώ μου και λόγο ότι ένα από τα πιστεύω μου είναι, ότι δεν είμαι παρά ένα κύτταρο από αυτό που λέμε σύμπαν (αισθητό και μη αισθητό), θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψης που μου προκάλεσαν οι κουβέντες ενός καινούργιου φίλου, που έχει τα ίδια ενδιαφέροντα με όσους εδώ μέσα λεγόμαστε «ερευνητές» .
«Το ότι είμαι άτομο που μου αρέσει περισσότερο να ακούω και λιγότερο να συμμετάσχω σε έναν διάλογο»
Μια αλήθεια που πάντα γνώριζα, αλλά ποτέ δεν είχα εμβαθύνει στο γιατί, μέχρι χθες ;
Και τον ευχαριστώ για αυτό .
Στα αλήθεια πόσοι από εμάς έχουν νοιώσει την ομορφιά στο άκουσμα μιας συζήτησης πάνω σε εσωτερικές, αλλά και επιστημονικές έρευνες;
Πόσοι έχουμε νοιώσει τον προβληματισμό καθώς η σκέψη μας προσπαθεί να αγγίξει το ανέγγιχτο το μη αισθητό, ακούγοντας ή διαβάζοντας όλοι αυτήν την γνώση που υπάρχει .
Πόσοι έχουμε νοιώσει την (ταπεινή μικρότητα μας), μέσα στο άγνωστο μεγαλείο (σύμπαν) που ζούμε, καθώς στην πορεία της αναζήτησης μας η γνώση που λαμβάνουμε σε κάνει να νοιώθεις ότι αν απλώσεις το χέρι σου ψηλά, προς τον ουρανό θα νοιώσεις την ύλη που σε πνίγει να σε εγκαταλείπει και να μετατρέπεται σε ενέργεια, μια ενέργεια που μπορεί να αγκαλιάσει το ΟΛΟΝ .
Αλλά και πόσοι έχουμε νοιώσει να ξεπερνάμε την ταπεινή μικρότητα μας και να φανερώνουμε όχι την ανάγκη της κατανοήσεις της γνώσεως, αλλά την ανάγκη να δείξουμε έστω και εγωιστικά, ότι έχουμε κατανοήσει απόλυτα αυτήν την άπειρη γνώση .
Και όμως καθώς περνάει ο χρόνος, κάθε τι καινούργιο που ανακαλύπτω, κάθε τι που με κάνει να προβληματίζομαι, και κάθε τι που μου γεννάει ένα νέο ερώτημα και μια καινούργια απάντηση (πιστεύω), νοιώθω την Άγνοια μέσα μου να μεγαλώνει, νοιώθω όλο και περισσότερο την ανάγκη να μαθαίνω να ακούω να παρατηρώ, αφήνοντας την εξωτερική σιωπή να με κυριεύει (όταν πρέπει), αλλά και μια εσωτερική φωνή να επεξεργάζεται κάθε τι που ακούει και βλέπει, κάνοντας ακόμα και τις ερωτήσεις να παιρνούν από έναν δύσκολο δρόμο αυτογνωσίας και έρευνας .
Πράγματι έχετε νιώσει πόσο δύσκολο είναι να ακολουθήσεις τον δρόμο της γνώσεως, αν ναι αναρωτηθείτε πόσο δύσκολο είναι να παραδεχτείτε την γνώση της αγνοίας .
Καλημέρα φίλοι!
Φίλε μου elo όντως έτσι είναι,μία Λερναία Ύδρα είναι η Αλήθεια και όποτε βρίσκουμε την απάντηση σε κάποιο ερώτημα ξαφνικά ξεφυτρώνουν 10 καινούρια ερωτήματα
...όσο πιο πολύ ξεθολώνει το τοπίο μπροστά μας τόσο αποκαλύπτεται η απέραντη θολότητά του...
Για τους κοντόφθαλμους ανθρώπους τα πράγματα συνήθως είναι πολύ απλά και ξεκάθαρα...γι'αυτό και επιθυμούν διαρκώς να μιλούν και να έχουν άποψη για τα πάντα δίχως να μπορούν να ασκήσουν την υψηλή τέχνη της ακουσματικής
Όταν όμως ένας Σωκράτης παραδέχεται πως δε γνωρίζει τίποτα και διαρκώς ρωτάει τους συνομιλητές του,ή όταν αρκετοί καταξιωμένοι σύγχρονοι επιστήμονες παραδέχονται ότι ο Θεός ίσως και να παίζει ζάρια,λειτουργώντας δηλαδή υπό την αρχή της Αβεβαιότητας,τότε καταλαβαίνουμε ότι εάν επιθυμούμε να διεισδύσουμε στο βάθος των πραγμάτων οφείλουμε να διακρινόμαστε από σκεπτικισμό,έλλειψη φανατισμού και,όπως λες,μία μεγάλη επιθυμία να ακούμε,να παρατηρούμε,να κρίνουμε και να συγκρίνουμε.
Και όπως λέτε η μεγαλύτερη αξία και ομορφιά βρίσκεται στην αναζήτηση,στο ταξίδι προς την Αλήθεια...
Το να ακούς κατά την γνώμη μου είναι ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα ενός Μαθητή, ενός ανθρώπου ο οποίος στην διάρκεια των μακρών αναζητήσεων του προσπαθεί να αφουγκραστεί τα πάντα που βρίσκονται γύρω του, να τα παρατηρήσει, να μάθει τις λεπτομέρειες τους και να τα προσεγγίσει σιγά - σιγά ώστε να τα δει καλύτερα.
Τείνει να επικρατεί μια άποψη ότι η Γνώση μπορεί να προσφερθεί σε έναν άνθρωπο - ή καλύτερα σε έναν ερευνητή - μόνο μέσα από βιβλία, από αρχαίες διδαχές κι αποφθέγματα, από επιστημονικά συγγράματα κλπ.
Η συμβολή τους φυσικά είναι μεγάλη και δεν θα μπορούσα να την αναιρέσω, όμως πιστεύω πως δεν αρκεί μόνο αυτό.
Η γνώση θα μπορούσε να βρεθεί ακόμη και στο πιο καθημερινό πράγμα που συναντάμε μπροστά μας το πρωί, ακόμη και σε αυτά που αντικρύζουμε κάθε πρωί αλλά τα μάτια μας τα προσπερνάνε επειδή τα θεωρούμε δεδομένα κι αυτονόητα χωρίς να τα παρατηρούμε και να σκεφτόμαστε την αληθινή φύση τους, την χρησιμότητα τους και την πιθανή συμβολή τους σε αυτό που λέμε Ανώτερο Σχέδιο.
Μπορεί πάλι να πιστεύουμε ότι θα αποκομίσουμε τεράστιες γνώσεις μέσα από μια συζήτηση μας με έναν ηλικιωμένο και σοφό άνθρωπο - που δεν αποκλείεται καθόλου φυσικά - αλλά μπορεί να ανακαλύψεις και μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες που σου αποκαλύφθηκαν ποτέ κοιτώντας ή μιλώντας με ένα τρίχρονο παιδί.
Είχα διαβάσει πριν λίγο καιρό ότι η σιωπή - ή αλλιώς μια τάση έσω-στρέφειας - είναι ένα στάδιο το οποίο ακολουθεί μια περίοδο έντονης συλλογής γνώσεων, πληροφοριών, συμμετοχής σε αρκετές δραστηριότητες ώστε το άτομο να κρίνει και να κατανοήσει το βάθος των όσων συνέλεξε.
Θα συμφωνήσω, φίλε elo, σ' αυτό που αναφέρεις:
quote:
Στα αλήθεια πόσοι από εμάς έχουν νοιώσει την ομορφιά στο άκουσμα μιας συζήτησης πάνω σε εσωτερικές, αλλά και επιστημονικές έρευνες;
Μπορεί να σου δοθεί η ευκαιρία να μάθεις πολλές καινούριες πληροφορίες, να σκεφτείς, να επεξεργάζεσαι αυτά που ακούς κι ίσως να κάνεις μια ειλικρινή συζήτηση με τον εαυτό σου κάποια άλλη στιγμή.
Σαφώς κι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να λένε σχεδόν πάντοτε πολλά και να εκφράζουν μια σιγουριά επί παντός επιστητού η οποία πολλές φορές είναι πλασματική.
Οι αιτίες για αυτό μπορεί να είναι πολλές και διάφορες για τον κάθε άνθρωπο που επιδεικνύει μια τέτοια συμπεριφορά.
Μπορεί να είναι κάποια προσωπική ανασφάλεια, μπορεί να είναι μια διακαής επιθυμία για αναγνώριση, ένας φόβος απέναντι στην άγνοια κλπ.
Δεν εννοώ φυσικά ότι ο κάθε άνθρωπος που έχει να πει αρκετά στην ουσία δε γνωρίζει πολλά.
Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι πραγματικά σε διδάσκουν και διέπονται από μια ταπεινότητα κι από μια απλότητα κι έχεις ακούσει από τα χείλη τους τη λέξη "δεν ξέρω".
quote:
Φίλε μου elo όντως έτσι είναι,μία Λερναία Ύδρα είναι η Αλήθεια και όποτε βρίσκουμε την απάντηση σε κάποιο ερώτημα ξαφνικά ξεφυτρώνουν 10 καινούρια ερωτήματα
Μου αρέσει πολύ η παρομοίωση που έκανες, φίλε kost! 
Πιστεύω πως έτσι είναι η αναζήτηση της Αλήθειας.
Μπορεί οι περιπλανήσεις σου να διαρκούν για χρόνια, να έχεις ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ, να έχεις κουραστεί, να έχεις απελπιστεί κάποιες στιγμές κι άλλες τόσες να βρήκες το κουράγιο να σταθείς πάλι στα πόδια σου και να συνεχίσεις ξανά για να βρεις μια μικρή Αλήθεια.
Κι όταν την ανακαλύψεις, να συνειδητοποιήσεις ότι από αυτό το σημείο κι έπειτα ανοίγεται μπροστά στα μάτια σου ένας μακρύς δρόμος που περιμένει να τον βαδίσεις για να βρεις κι άλλες μικρές Αλήθειες.
Και τότε καταλαβαίνεις αν κοιτάξεις πίσω στην διαδρομή που έκανες ότι διένυσες μια πολύ μικρή κι εύκολη σχετικά απόσταση με αυτή που σε περιμένει από δω και πέρα...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Dying_Incubus - Αν όμως πάρεις ένα κομματάκι της και θαμπωθείς από τη λάμψη του, είναι πιθανόν να ξεχάσεις όλα τα υπόλοιπα αλλά και τον σκοπό σου.
Φίλε μου Dying_Incubus έχεις αναρωτηθεί γιατί κάποιοι μένουν προσκολλημένοι στην λάμψη αυτής της «αλήθειας» και κάποιοι συνεχίζουν, έστω και μέσα από προσωρινά θαμπώματα όπως αναφέρεις .
Τι είναι αυτό άραγε που έχουν μέσα τους, που κάνει αυτή την εκθαμβωτική και ελκυστική λάμψη, αντί να τους κρατάει δέσμιους μέσα στην ζεστασιά της να ψάχνουν να βρουν την πραγματική πηγή αυτής της λάμψης .
Αφού όλοι γνωρίζουμε ότι το ταξίδι της γνώσης (Αλήθεια) δεν πρόκειται ποτέ να έχει τέλος .
Μήπως οι αλλεπάλληλες λάμψης κάθε φορά που ανακαλύπτεις ένα καινούργιο κομμάτι γνώσης και μέσω από αυτήν ένα καινούργιο γιατί ;
Η μήπως η ομορφιά όταν βλέπεις ότι αυτή η γνώση σου ανακαλύπτει ένα καινούργιο κομμάτι από εσένα που δεν το είχες ανακαλύψει ή παραδεχτεί ;
Βέβαια μπορώ να σου γράψω πολλά ακόμα από τις όμορφες εικόνες από αυτό το ατελείωτο ταξίδι της γνώσης, αλλά πιστεύω ότι της γνωρίζεις και ανεξάρτητα από αυτό το ερώτημα μου έχει άλλη βάση .
Όλοι λίγο πολύ, έχουμε μεγαλώσει μέσα στο ίδιο κοινωνικό περιβάλλων στα ίδια ακούσματα και επιρροές, τι υπάρχει όμως μέσα στον κάθε άνθρωπο σαν μονάδα που τον κάνει να μένει προσκολλημένος στην γαληνή ενός πιστεύω και άλλον να μην νοιώθει ποτέ αυτήν την (πνευματική ηρεμία), αλλά την πνευματική ανησυχία να μάθει να αμφισβητήσει να γνωρίσει μια γαλήνη μέσα από ατελείωτους προβληματισμούς .
Γιατί να είμαστε όλοι τόσο ίδιοι, αλλά και τόσο διαφορετικοί ;
quote:
kost - Φίλε μου elo όντως έτσι είναι,μία Λερναία Ύδρα είναι η Αλήθεια και όποτε βρίσκουμε την απάντηση σε κάποιο ερώτημα ξαφνικά ξεφυτρώνουν 10 καινούρια ερωτήματα ...όσο πιο πολύ ξεθολώνει το τοπίο μπροστά μας τόσο αποκαλύπτεται η απέραντη θολότητά του...Για τους κοντόφθαλμους ανθρώπους τα πράγματα συνήθως είναι πολύ απλά και ξεκάθαρα...γι'αυτό και επιθυμούν διαρκώς να μιλούν και να έχουν άποψη για τα πάντα δίχως να μπορούν να ασκήσουν την υψηλή τέχνη της ακουσματικής
Φιλαράκι kost καλημέρα .
Χαίρομαι που σε (βλέπω) και από εδώ και πάνω από όλα που έχεις αυτές τις αντιλήψεις πάνω σε αυτά τα θέματα …..
quote:
amalia - Όποια από τις εκδοχές κι αν πάρουμε ως σωστή πάντως, κατά τη δική μου άποψη δεν μπορούμε να μιλάμε για την αλήθεια ως το άθροισμα των επιμέρους εκδοχών της αλήθειας. Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάτι που εμπεριέχει και συγχρόνως υπερβαίνει όλες μαζί τις αλήθειες αυτές.
Σωστά αυτά που αναφέρεις amalia, απλά σκέφτομαι αν είναι δυνατόν να κάνουμε αυτήν την υπέρβαση χωρίς πρώτα να έχουμε καταφέρει να αισθανθούμε τα κομμάτια της δημιουργίας, χωρίς να έχουμε καταφέρει να κατανοήσει ότι η υπέροχη μουσική που αναφέρεις, αποτελείται από νότες και ήχους .
Αν δεν μπορέσεις πρώτα να μαγευτείς από τα κομμάτια της δημιουργίας, πως μπορείς να διαισθανθείς και να χαθείς μέσα στο (δημιουργό) ;
Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα μήπως λέμε τα ίδια, αλλά με διαφορετικά λόγια …..
Αυτό δεν είναι διάλογο αλλά μονόλογο!!!!!!!
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
quote:
el.elyon -Αυτό δεν είναι διάλογο αλλά μονόλογο!!!!!!
Φίλε μου el.elyon δεν έχεις μάθει ότι ο σωστός διάλογος έρχεται όταν έχεις μάθει να κάνεις και σωστό (εσωτερικό) μονόλογο ή αν το θες και (εξωτερικό) μονόλογο .
Μην ξεχνάς ότι και στο πιστεύω σου ο Ιησούς χανότανε από τους μαθητές του για να κάνει αυτόν τον (εσωτερικό-εξωτερικό) μονόλογο που ειρωνεύεσαι .
Αλώστε το ESOTERICA δεν είναι μόνο για να παρουσιάσουμε τα πιστεύω μας και τις (γνώσεις) μας, αλλά πάνω από όλα για να δώσουμε και τους προβληματισμούς μας μέσω (διάλογου-μονόλογου), ώστε να μάθουμε….
Αλλά ξέχασα…. Εσύ γνωρίζεις, οπότε απλά προσφέρεις απλόχερα την «ΑΛΗΘΕΙΑ» σου .
quote:
Τι είναι αυτό άραγε που έχουν μέσα τους, που κάνει αυτή την εκθαμβωτική και ελκυστική λάμψη, αντί να τους κρατάει δέσμιους μέσα στην ζεστασιά της να ψάχνουν να βρουν την πραγματική πηγή αυτής της λάμψης .
Αφού όλοι γνωρίζουμε ότι το ταξίδι της γνώσης (Αλήθεια) δεν πρόκειται ποτέ να έχει τέλος .
Μήπως οι αλλεπάλληλες λάμψης κάθε φορά που ανακαλύπτεις ένα καινούργιο κομμάτι γνώσης και μέσω από αυτήν ένα καινούργιο γιατί ;
Η μήπως η ομορφιά όταν βλέπεις ότι αυτή η γνώση σου ανακαλύπτει ένα καινούργιο κομμάτι από εσένα που δεν το είχες ανακαλύψει ή παραδεχτεί ;
Φίλε μου elo, νομίζω πως λίγο - πολύ όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν ερευνητή.
Υπάρχει κάτι μέσα μας που μας κινητοποιεί να προχωρήσουμε λίγο παραπέρα από το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε ήδη και να ανακαλύψουμε τι υπάρχει πέρα από το οπτικό πεδίο που είχαμε πριν ή αλλιώς τι κρύβεται πίσω από την "κουρτίνα" που ανακόπτει το βλέμμα μας.
Αν εξετάσουμε άλλωστε την ιστορία και την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, θα δούμε ότι υπάρχουν πολλά παραδείγματα που συνηγορούν υπέρ αυτής της άποψης.
Υποθέτω λοιπόν πως μια αιτία που κάνει κάποιους από τους αναζητητές να μην διακόπτουν την πορεία τους στο πρώτο "καταφύγιο" που θα ανακαλύψουν αλλά να συνεχίσουν, είναι αυτή που ανέφερα.
Κάποιοι άλλοι άνθρωποι μπορεί να μην έχουν έντονη αυτή την ανάγκη αλλά να θέλουν να πιαστούν από κάπου και να αράξουν εκεί.
Συμφωνώ όμως απόλυτα με τις δύο τελευταίες εξηγήσεις που δίνεις, αυτή της λάμψης που αντικρύζεις κι αυτήν της ομορφιάς όταν παράλληλα με κάτι μεγαλειώδες έξω από εσένα ανακαλύπτεις και κάτι νέο και μεγαλειώδες εντός σου.
Σαφώς μπορούν να υπάρξουν κι άλλα κίνητρα.
Ένας άνθρωπος πχ που έχει ταχθεί στον δρόμο της Αλήθειας και της Αναζήτησης όσο δύσκολος κι αν είναι, μπορεί να διέπεται από ισχυρή βούληση κι αποφασιστικότητα και να θέλει να ακολουθήσει τον δρόμο αυτό κι όπου τον βγάλει.
Μπορεί πάλι να θέλει να αποκομίσει γνώσεις κι αλήθειες ώστε γυρίζοντας πίσω να τις μεταδώσει και στους υπόλοιπους ανθρώπους, ώστε αυτοί οι "σπόροι" να ευδοκιμήσουν στις καρδιές αυτών που είναι έτοιμοι να τους δεχθούν.
quote:
Όλοι λίγο πολύ, έχουμε μεγαλώσει μέσα στο ίδιο κοινωνικό περιβάλλων στα ίδια ακούσματα και επιρροές, τι υπάρχει όμως μέσα στον κάθε άνθρωπο σαν μονάδα που τον κάνει να μένει προσκολλημένος στην γαληνή ενός πιστεύω και άλλον να μην νοιώθει ποτέ αυτήν την (πνευματική ηρεμία), αλλά την πνευματική ανησυχία να μάθει να αμφισβητήσει να γνωρίσει μια γαλήνη μέσα από ατελείωτους προβληματισμούς .
Γιατί να είμαστε όλοι τόσο ίδιοι, αλλά και τόσο διαφορετικοί ;
Επάνω σ' αυτό, φίλε μου, ειλικρινά δεν έχω κάποια απάντηση.
Μπορεί να είναι το κάλεσμα που νιώθει κάθε άνθρωπος, το κατά πόσο είναι σε θέση να το αφουγκραστεί και να το ακολουθήσει κλπ.
Μήπως κάποια στιγμή είμαστε οι περισσότεροι άνθρωποι στην γαλήνη ενός - ή κάποιων συγκεκριμένων - πιστεύω και κάποια στιγμή συντελείται μέσα μας μια αλλαγή που μας κάνει να ριχτούμε σε μια αναζήτηση?
Ίσως λοιπόν αυτή η αλλαγή να συμβαίνει σε διαφορετικές χρονικές περιόδους από άνθρωπο σε άνθρωπο.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Πόσοι από εμάς μπορούμε να παραδεχτούμε ότι στην πραγματικότητα ,δεν υπάρχει αλήθεια . Για να είμαστε πιο κοντά σ'αυτό ,που μάλλον είναι η αλήθεια ,πρέπει να παραδεχτούμε ότι υπάρχει για τον καθένα μας η προσωπική μας αλήθεια .Πόσοι από εμάς μπορούν να παραδεχτούν ότι η αλήθεια έρχεται μέσα από τον δρόμο της αμφιβολίας για τα πάντα ,πόσοι από εμάς μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αλήθεια από την πλάνη .
Μια πλάνη που δημιουργείται κατά τη σύλληψη των εννοιών, επειδή οι πιο πολλοί άνθρωποι έχουν την τάση να προβάλλουν στη μορφή του σύμβολου της έννοιας που συλλαμβάνουν μορφές από το υποσυνείδητο τους και συγκεκριμένα από το πεδίο της επιθυμίας .
μάλλον η απάντηση στην ερώτηση "ποιά είναι η αλήθεια", είναι άλλη μια ερωτηση: "ποιός ρωτάει;"
αν η αλήθεια υπάρχει ως αλήθεια, τότε αυτή πρέπει να είναι μια και μοναδική. δεν υπάρχουν "πολλές αλήθειες", αυτό το λέμε σαν μεταφορά, ίσως γιατί είναι δύσκολο να δεχθούμε την ύπαρξη ή μη μιας και μόνης αλήθειας σε όλο το σύμπαν.
αν όμως υπάρχει και είναι μια και μόνη, αυτό σημαίνει ότι η σκέψη της και η προσπάθεια ανεύρεσής της από εμάς, δεν καταφέρνει ποτέ να την προσεγγίσει, γιατί η αλήθεια αυτή πρέπει εξ ορισμού να βρίσκεται πέραν κάθε νόησης, πριν από κάθε αρχή, κατά κάθε διάρκεια, μετά από κάθε τέλος.
η αλήθεια είσαι εσύ. και εσύ είσαι ο εαυτός, όπως είμαι κι εγώ. αναζητούμε λοιπόν την αλήθεια, αναζητούμε τον εαυτό, αυτό που ήδη είμαστε και που πάντα ήμαστε. και συνήθως τον αναζητούμε μέσα σε εσωτερικούς και εξωτερικούς καθρέπτες. τον βλέπουμε, τον παρατηρούμε, είναι αυτός, είναι η αλήθεια, όμως τι είναι; είναι κάτι συγκεκριμένο; είναι κάτι που μπορούμε να περιγράψουμε;
γιατί δεν υπάρχει αλήθεια; γιατί για να υπάρχει η έννοια της αλήθειας, πρέπει εξ'ορισμού να υπάρχει η έννοια της πλάνης. δεν υπάρχει αλήθεια άνευ πλάνης και το αντίστροφο, κατά συνέπεια ο αναζητών την αλήθεια, βρίσκεται εξ'όρισμού σε νοητική πλάνη και ο έχων ανάγκη την αλήθεια, είναι εξ'ορισμού πλανώμενος.
μη μου το dna τάρατε
quote:
γιατί δεν υπάρχει αλήθεια; γιατί για να υπάρχει η έννοια της αλήθειας, πρέπει εξ'ορισμού να υπάρχει η έννοια της πλάνης. δεν υπάρχει αλήθεια άνευ πλάνης και το αντίστροφο, κατά συνέπεια ο αναζητών την αλήθεια, βρίσκεται εξ'όρισμού σε νοητική πλάνη και ο έχων ανάγκη την αλήθεια, είναι εξ'ορισμού πλανώμενος.
Μερικές φορές όταν δεν μπορείς να "πιάσεις" τον στόχο, είναι καλύτερο να περιμένεις να έρθει αυτός σ' εσένα (Χάος - Τομή Poincare).
Η πλάνη πιο πολύ έχει να κάνει με αυτά που σε αποσπούν από την ουσία, παρά με την λανθασμένη ερμηνεία αυτής (της ουσίας). Η αλήθεια υπάρχει, αρκεί να την δεις. Η πλάνη υφίσταται από την στιγμή που έχεις ξεχάσει τον σκοπό σου ή έχεις απομακρυνθεί (η Ιθάκη υπάρχει πάντα και σε περιμένει, η Πηνελόπη... δεν ξέρω 
).
Συγνώμη που δεν απαντώ σε παλαιότερα ερωτήματα, θα επανέλθω όμως σε αυτά λίαν συντόμως.
Καλές διακοπές σε όλους!!
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
quote:
loveworks - αν όμως υπάρχει και είναι μια και μόνη, αυτό σημαίνει ότι η σκέψη της και η προσπάθεια ανεύρεσής της από εμάς, δεν καταφέρνει ποτέ να την προσεγγίσει, γιατί η αλήθεια αυτή πρέπει εξ ορισμού να βρίσκεται πέραν κάθε νόησης, πριν από κάθε αρχή, κατά κάθε διάρκεια, μετά από κάθε τέλος.
η αλήθεια είσαι εσύ. και εσύ είσαι ο εαυτός, όπως είμαι κι εγώ. αναζητούμε λοιπόν την αλήθεια, αναζητούμε τον εαυτό, αυτό που ήδη είμαστε και που πάντα ήμαστε. και συνήθως τον αναζητούμε μέσα σε εσωτερικούς και εξωτερικούς καθρέπτες. τον βλέπουμε, τον παρατηρούμε, είναι αυτός, είναι η αλήθεια, όμως τι είναι; είναι κάτι συγκεκριμένο; είναι κάτι που μπορούμε να περιγράψουμε;
loveworks καλημέρα .
Περιγράφεις ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στο ταξίδι προς την Αλήθεια φίλε μου .
Ακόμα και να μην καταφέρουμε να κάνουμε αυτήν την υπέρβαση ώστε να γίνουμε ένα με την Μια αλήθεια, έχουμε την ευκαιρία μέσα από αυτό το ταξίδι να ανακαλύψουμε το μεγαλείο μιας άλλης μεγάλης Αλήθειας.
Μια απλή λέξη που πρέπει ο καθένας μας να την αναλύσει μέσα του για να βρει το πραγματικό μεγαλείο της .
Αυτοσυνείδηση……
quote:
η αλήθεια είσαι εσύ.
Αγαπητέ/-ή loveworks, ελπίζω ειλικρινά η αλήθεια να μην είναι σαν εμένα. Γιατί αν συμβαίνει αυτό, η αλήθεια είναι ένα πολύ σύνθετο, μπερδεμένο και κάποτε βλακώδες πράγμα. Ίσως η ερώτηση που πρέπει να ακολουθήσει τη θέση σου είναι «ποιο τμήμα μου είναι η αλήθεια;». Ο αιώνιος εαυτός, η ψυχή, το πνεύμα, ο νους, η καρδιά ή το εγώ μου; Ή ίσως η αντανάκλαση κάποιου απ’ όλα αυτά σε κάποιον καθρέπτη;
Μοιάζει μάλλον η αλήθεια με έναν χώρο, μια κατάσταση φώτισης, που μπορεί κανείς να ενοικήσει, να αφυπνιστεί σε σχέση με αυτήν.
Κι αν είναι ένας χώρος, τότε είναι ένας χώρος πολύ μοναχικός. Συγνώμη, έλειψα για ένα διάστημα και δεν ξέρω αν όσα γράφω έχουν αναφερθεί ήδη. Το να μπορείς να έχεις μια πιο «αληθινή» εποπτεία του κόσμου, πίσω από την επιφάνεια και τα φαινόμενα, συνεπάγεται ευθύνη και μοναξιά, γιατί ποιος άλλος θα μπορέσει ποτέ να σε καταλάβει; Πόσα απ’ όσα αντιλαμβάνεσαι μπορείς να αποκαλύψεις χωρίς να πληγώσεις κάποιον άλλον με την αλήθεια που εσύ βλέπεις, αλλά εκείνος αγνοεί;
quote:
γιατί δεν υπάρχει αλήθεια; γιατί για να υπάρχει η έννοια της αλήθειας, πρέπει εξ'ορισμού να υπάρχει η έννοια της πλάνης.
Δεν ξέρω… σκέφτομαι πάλι ότι ίσως να πρέπει να ξεφύγουμε κάποτε από τις δυαδικές μορφές σκέψης «μία αλήθεια/καμία αλήθεια» ή «αλήθεια-πλάνη». Ίσως η αλήθεια να είναι ταυτόχρονα όλα…
quote:
Αυτοσυνείδηση…
Έναν ορισμό, καλέ μου elo;
Με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 18/08/2007 23:09:41