Trithemius

Για το συγκεκριμένο θέμα ήδη υπάρχουν αρκετά ανοιγμένα θέματα. Επίσης, στο "Η Γνώση" υπάρχει συγκεκριμένο θέμ ααποκλειστικά για τις επικλήσεις και την τελετουργική μαγεία.

* για ποιόν λόγο θέλεις να καλέσεις πνεύματα;

2. Αν θέλουμε να αποδεχτούμε τη θεώρηση περί δημιουργίας του κόσμου, όπως μας την παραθέτεις, πρέπει πρώτα να αποδεχτούμε ένα εννοιολογικό παράδοξο: από τη μία δημιουργείται κάτι εκ του μηδενός (από την ανυπαρξία) και από την άλλη κάτι άλλο (ο θεός) υπάρχει χωρίς αρχή και τέλος. Ξεχνάς όμως να μας εξηγήσεις την έννοια και υπόσταση αυτού του αυθύπαρκτου θεού. Πιστεύω πως η επεξήγηση αυτή είναι απαραίτητη και αναγκαία γιατί δεν μπορείς από τη μία να αξιώνεις την αποδοχή και ανάλυση μιας δημιουργίας αλλά από την άλλη να αφήνεις στο αόριστο και νεφελώδες την υπόσταση της αιτίας της δημιουργίας. Πρέπει δηλαδή να μας αναλύσεις την "υφή" του δημιουργού αν θέλεις να αποδεχτούμε τη γραμμικότητα του σύμπαντος. Κάτι τέτοιο δ νομίζω πως πρόκειται ποτέ να γίνει... Επίσης αν το δημιούργημα υπόκειται στο νόμο της δημιουργίας από κάτι προγενέστερο, αναγκαστικά και ο δημιουργός υπόκειται στον ίδιο νόμο. Εκεί, στην άρνηση ακριβώς αυτής της αλληλουχίας έγκειται το εννοιολογικό παράδοξο που προανέφερα.

3. Ικανή και αναγκαία συνθήκη για την ύπαρξη του θεού των χριστιανών είναι η "αποκόλλησή" του από τον κόσμο που δημιούργησε. Πάραυτα, γνωρίζουμε τη ρήση "πανταχού παρών και τα πάντα πληρών". Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως ο θεός βρίσκεται παντού και μέσα σε όλα. Έτσι λοιπόν, αν αποδεχτούμε πως κάποτε αυτός ο κόσμος, το σύμπαν πάψει να υπάρχει, πρέπει να αποσυνδεθεί από τον δημιουργό του.

Είναι όμως ποτέ δυνατό κάτι τέτοιο; Αφού βασικός νόμος του χριστιανισμού είναι η παραπάνω φράση, τότε πως είνια ποτέ δυνατόν να διαχωριστεί ο δημιουργός από το δημιούργημά του; Από τη στιγμή της δημιουργίας και μετά, δημιουργός και δημιούργημα θεωρούνται αδιαχώριστα, με το τελευταίο να αποτελεί "υποσύνολο" του πρώτου.

Αν λοιπόν θέλουμε να υιοθετήσουμε τη χριστιανική κοσμοθεώρηση, πρέπει να καταλήξουμε στην παρακάτω παραδοχή: το σύμπαν κάποια στιγμή δημιουργήθηκε "στο εσωτερικό" του θεού κι όχι έξω από τον θεό. Γιατί είναι αυτό απαραίτητο; Γιατί αν θέλουμε να δεχτούμε πως κάποτε ο κόσμος θα πάψει να υπάρχει, δηλαδή θα αποσυνδεθεί από τον θεό, πρέπει να δεχτούμε πως κάποτε ο θεός το "εμφύτευσε" στο εσωτερικό του.

Άρα δεν μπορεί ο θεός να βρίσκεται έξω από τον κόσμο που δημιούργησε. Η απόρριψη αυτού του αξιώματος επέρχεται από τη διαδικασία αφάνισης και δημιουργίας του κόσμου που προανέφερα.

4. Η κβαντομηχανική θεωρείται πλέον η υλοποίηση της κυβερνητικής στο σύμπαν. Η ίδια η κβαντομηχανική (που φυσικά δεν προέκυψε ως ανάγκη απόρριψης της χριστιανικής κοσμοθέασης), υποστηρίζει πως διάφορα γεγονότα μπορούν να υφίστανται ως ασύνδετα μεταξύ τους, ενώ παράλληλα ένα φαινόμενο μπορεί να προέλθει από αλληλεπίδραση τουλάχιστον 2 αιτίων. Η ίδια η αρχική ύλη από την οποία προέκυψε η Μεγάλη Έκρηξη "κυοφορούσε" το νόμο της κβαντομηχανικής και κατά συνέπεια, η Μεγάλη Έκρηξη δεν χρειαζόταν αιτία για να συμβεί.

5. Αν αποδεχτούμε τη ρήση-συμπέρασμα πως ο θεός "τα πάντα εν σοφία εποίησε", τότε πρέπει να τον "χρωματίσουμε" με την ιδιότητα της σκέψης, καθώς μια άρτια δημιουργία χρειάζεται προγενέστερη σκέψη. Όμως η σκέψη συμβαίνει μέσα στα όρια του χρόνου. Χρόνος όμως δεν υπήρχε προ της δημιουργίας, άρα η σκέψη δεν μπορεί να αποτελεί προ-δημιουργική ενέργεια. Κατά συνέπεια καταλαβαίνουμε πως το συμπέρασμα "εν σοφία εποίησε" είναι υπερβολικό και αμιγώς τιμητικό, καθώς εννοιολογικά δεν στέκει. Καλύτερο και πιο σωστό θα ήταν να πούνε απλά "ο θεός τα πάντα εποίησε". Είναι μεγάλο λάθος η έννοια του θεού να διαμορφώνεται από υπερφίαλους χαρακτηρισμούς που σταδιακά και υποσυνείδητα καθίστανται δεδομένοι και αληθοφανείς...

6. Η αναζήτηση αιτίας για τη δημιουργία μας, άμεσα μας συνδέει με την αποδοχή της δημιουργίας του κόσμου από έναν δημιουργό. Άρα πρέπει να ενστερνιστούμε τη χριστιανική (εν προκειμένου) θεώρηση περί δημιουργίας του κόσμου. Δηλαδή αν θέλουμε να μπούμε σε διαδικασία του να βρούμε για ποιόν λόγο δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, πρέπει:

α) αναγκαστικά να αναζητήσουμε την αιτία σε κάθε δημιούργημα
β) αναγκαστικά να αποδεχτούμε τη μοναδικότητα και υπεροχή του ανθρώπου έναντι των άλλων δημιουργημάτων (άρα να απορρίψουμε την ύπαρξη νοήμονας ζωής εκτός της Γης)
γ) αναγκαστικά να αποδεχτούμε πως υπάρχει δημιουργός
δ) αναγκαστικά να απορρίψουμε τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών

Για κάποιον που δεν αποδέχεται τη δημιουργία του κόσμου από κάποιον θεό-δημιουργό, το θεωρώ εννοιολογική παγίδα το να μπαίνει σε διαδικασία να ψάξει τον λόγο που ο θεός τον δημιούργησε.

Επίσης, κατανοώ τις χριστιανικές σου καταβολές, όμως η βίβλος που ασπάζεσαι περιέχει πλείστες αναφορές που σχετίζονται με την απόφαση του θεού να εξαφανίσει τα δημιουργήματά του. Ιδίως η πεντάτευχος είναι γεμάτη με τέτοιες αναφορές. Εδώ λοιπόν δεν έχουμε έναν θεό-δημιουργό που απλά και σε μια στιγμή αποφασίζει να εξαφανίσει τους ανθρώπους;

Άρα λοιπόν, ο χριστιανικός θεός παλαιότερα δημιουργούσε και τελικά έστελνε τους ανθρώπους στην ανυπαρξία. Ποιά λογική έχει αυτό;

Όσο για τα περί μετάλλων, δηλητηρίων κλπ, μην ξεχνάς πως υπάρχουν και θετικές χρήσεις που σχετίζονται με αυτά. Επίσης, η φθορά του οργανισμού μας είναι κάτι πολύ φυσιολογικό και αναμενόμενο. Στη φύση, τα πάντα διέπονται από νόμους και κάποιος από αυτούς ορίζει τη φθορά και αναγέννηση των διαφόρων τμημάτων του κόσμου μας. Το ίδιο συμβαίνει και με το σώμα μας. Άλλωστε μην ξεχνάς πως ο κύκλος της φθοράς και της αναγέννησης είναι βασικό κι απαραίτητο χαρακτηριστικό της φύσης.

Καταλαβαίνω πως χρησιμοποιώντας λέξεις όπως "χρεώνουμε" στο δημιουργό, ή, "μεταφέρουμε" τις ευθύνες μας κλπ, θέλεις σαφώς να απαλλάξεις τον θεό από την ταύτιση με την πηγή των δεινών και αυτόματα να καταστήσεις τον άνθρωπο ως υπεύθυνο για την όποια αρνητική εξέλιξή του. Αν το εννοείς έτσι, τότε πρέπει να ορίσεις και πάλι τον άνθρωπο ως υπεύθυνο για κάθετί θετικό στη ζωή του. Κατά συνέπεια, ο θεός καθίσταται αμέτοχος, ανενεργός και απλός παρατηρητής των εξελίξεων στη γη, κάτι που -αν μου επιτρέπεις- δεν τον τιμά καθόλου. Ή θα έχουμε λοιπόν τον άνθρωπο ως πηγή κάθε καλού και κακού ή ο ίδιος θα οριστεί ως μαριονέττα στα χέρια του θεού, ο οποίος εκφράζει τόσο το καλό, όσο και το κακό. Δεν γίνεται να αποδίδουμε τα καλά στο θεό και τα άσχημα στους ανθρώπους

Lux e tenebris

Αυτό με το οποίο πρέπει να ασχοληθείς και να ξοδέψεις χρόνο δεν είναι στο γιατί δημιουργήθηκες αλλά στο πως θα γνωρίσεις τον εαυτό σου και πως θα γίνεις καλύτερος/η. Μπορεί να μην έχουμε γνώση του γιατί δημιουργηθήκαμε, έχουμε όμως συνείδηση της ύπαρξής μας κι εκεί πρέπει να επικεντρώσεουμε το ενδιαφέρον μας.

Lux e tenebris

Πρόκειται για ντοκυμαντέρ που μεταξύ άλλων, αναλύουν το πως επιδρούν οι συναισθηματικές καταστάσεις στο σώμα μας και γίνεται επίσης αναφορά στα αποτελέσματα της θετικής και αρνητικής σκέψης μας.

Η υπόσταση του Εωσφόρου, για τη χριστιανική θεώρηση (που μας ενδιαφέρει εδώ), δεν μπορεί παρά να αποτελεί φυσική οντότητα. Τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα, καθώς ο Εωσφόρος ήτο άγγελος (ολοκληρωμένο δημιούργημα του θεού) και μετά την "πτώση", μετονομάστηκε σε διάβολος.

Στο χριστιανικό δόγμα δεν υφίσταται θεωρητική υπόσταση του εωσφόρου, καθώς αυτός αποτελεί αυτόνομη οντότητα. Αν και τείνω να αποδεχτώ κι εγώ την οπτική των κοσμικών δυνάμεων για το καλό και το κακό, δυνάμεων χωρίς οντολογική υπόσταση αλλά ως σύνολο φυσικών νόμων, κάτι τέτοιο είναι ξένο προς τη χριστιανοεβραϊκή θεώρηση.

quote:

---

Ψηλός:
Δηλαδή, αν δεχθούμε ότι δεν υπάρχει ο Σατανάς (ο άρχοντας του κακού), δεν θα πρέπει να υφίσταται και το κακό, όπως το αντιλαμβάνεται η Χριστιανική θρησκεία, σωστά;

Εκτός κι αν η πηγή του κακού δεν προέρχεται από άυλη, πνευματική αιτία, αλλά είναι αποτέλεσμα μιας υλικής αιτίας. Δηλαδή, π.χ. έφαγες πολλά φασόλια και αυτό σε ώθησε να πράξεις το κακό για το συνάνθρωπό σου.
Τότε, ναι, δεν θα πρέπει να ψάχνουμε την αιτία και την «εκκίνηση» του κακού στην πνευματική σφαίρα, υπόσταση του ανθρώπου, αλλά σε υλικούς παράγοντες.

Αν όμως, δεχθούμε ότι το κακό συλλαμβάνεται και ωριμάζει πρώτα στο πνεύμα του ανθρώπου και έπειτα εκδηλώνεται στην πράξη, τότε η αντίληψή μας αυτή δεν διαφέρει πολύ από τη Χριστιανική, μόνο που δεν μας «βολεύει» η ερμηνεία των Χριστιανών (για λόγους που ίσως ούτε και οι ίδιοι γνωρίζουμε), οπότε ψάχνουμε μια άλλη ερμηνεία.

Πιστεύω, λοιπόν, πως πρώτα, όσοι συζητούν, θα πρέπει να συμφωνήσουν στην αιτία του κακού. Ή μάλλον, πρώτα ακόμη, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν αν δέχονται την ύπαρξη του κακού και να το ορίσουν.

---

- Φίλε μου αυτή είναι ΔΙΚΗ ΣΟΥ ερμηνεία! Εδώ πρέπει να μπούμε στο μυαλό του Μωϋσή και να προσπαθήσουμε να μαντέψουμε γιατί ΔΕΝ κάνει αναφορά στην δεδομένη και ξεκάθαρη απορία των πρωτόπλαστων όταν άκουσαν τα περί καλού-καού και αμαρτίας. Δηλαδή εσύ μας λες ότι οι πρωτόπλαστοι ήταν γνώριμοι με την έννοια της αμαρτίας πριν τη βρώση του απαγορευμένου καρπού;;;

@Mercury:
Αν θες όμως να συζητησουμε πάνω στη βάση της λογικής θα πρέπει να καταλάβεις ότι εφόσον το κείμενο που παρέθεσες αποτελεί μια ερμηνεία ενός θρησκευτικού μύθου,και εφόσον αυτή η ερμηνεία ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ τότε κάτι δεν πάει καλά με την ερμηνεία και όχι με το μύθο, που σαν μύθος που είναι επιδέχεται πολλαπλών πιθανών ερμηνειών...

- Μα πάνω στη βάση της λογικής συζητάμε! Εσύ δηλαδή που προσεγγίζεις αυτόν τον μύθο με λογική (γιατί απ' οτι μου λες εγώ είμαι εκτός πραγματικότητας), για πες μου πως καταρρίπτεται το εννοιολογικό παράδοξο και πως συνδέεις την προγενέστερη άγνοια περί αμαρτίας με τη χρέωση του προπατορικού αμαρτήματος. Πως γίνεται βάσει λογικής να χρεώνεται κάποιος μια αμαρτία (δηλαδή ΤΗΝ αμαρτία) ενώ προγενέστερα δεν γνώριζε τι σημαίνει αμαρτία. Είναι σαν να λες σε ένα μωράκι, μην ακουμπάς τη σόμπα γιατί θα καείς. Μα αν προγενέστερα δεν πιάσει ποτέ του κάτι πολύ ζεστό, πως θα καταλάβει τι του λες; Το μόνο πιθανό θα ήταν να σε κοιτάζει απορημένο (όπως έκαναν και οι πρωτόπλαστοι, but who cares?...)

@Mercury:
Τώρα μπορώ να πω ότι "ολοκληρώθηκα" σαν ταμπελοσυλλέκτης...
- O καθένας έχει τα χόμπυ του

1. Θα ήθελα να μου αναφέρεις τα διφορούμενα και αντικρουόμενα στοιχεία.

2. Το τι επιλέγει ο καθένας έχει άμεση σχέση με τη διάκριση μεταξύ καλού και κακού. Δεν μπορεί κανείς να έχει συνείδηση του καλού αν ταυτόχρονα δεν "δει" το αντίθετο του καλού. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, τα δίπολα είναι κοσμικπος νόμος κι επιφέρουν την ισορροπία.

3. Η "μάχη" καλού και κακού, δεν είναι απλά διαχρονικό φαινόμενο, είναι αιώνιο φαινόμενο και θα υπάρχει όσο υπάρχουν και οι έννοιες καλό και κακό. Επίσης υπάρχει και η αιώνια μάχη του κρύου με το ζεστό, του φωτός με το σκότος, του μαύρου με το άσπρο, του πόνου με την ευχαρίστηση κλπ. Δεν υπάρχει καμιά ιδιαιτερότητα στη "συμπεριφορά" του δίπολου καλό-κακό. Έχουν το ίδιο προφίλ με τα υπόλοιπα δίπολα που ανέφερα, απλώς θεωρούμε πως στο δίπολο καλό-κακό ενσωματώνονται όλα τα συμπαντικά δίπολα.

4. Αν ρωτήσεις έναν καλοκάγαθο μοναχό, θα σου πει πως είναι ο πιο αμαρτωλός του κόσμου. Εσύ μπορεί να τον βλέπεις ως άγιο επί της γης, ξέρεις όμως πολύ καλά πως τα μέτρα του απλού παρατηρητή και του ασκούμενου διαφέρουν πολύ.

5. Η φράση "πανταχού παρών και τα πάντα πληρών" σημαίνει πως ο θεός βρίσκεται παντού και πληρώνει (γεμίζει-βρίσκεται) τα πάντα. Το "πληρών" δεν σημαίνει εκπληρώνει όπως βολεύεσαι να νομίζεις . Τι σημαίνει αυτό; πως ο θεός βρίσκεται σε κάθε πιθανή εκδήλωση του κόσμου, υλική και άϋλη, κατά συνέπεια βρίσκεται και μέσα στις εκδηλώσεις του κακού. Θεωρώντας (κατά τα χριστιανικά δεδομένα) πως οι εκδηλώσεις του καλού εκφράζονται από τον Ιησού, οι εκδηλώσεις του κακού εκφράζονται από τον διάβολο. Δηλαδή, άλλοτε ο θεός δρα ως Ιησούς, πράττοντας το καλό και άλλοτε ως διάβολος, πράττοντας το κακό.

6. Ο θεός ποτέ δεν επιζητά τίποτα! Αυτά είναι σοφίσματα των χριστιανοπατέρων που προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τον θεό, ανερυθρίαστα του αποδίδουν ανθρώπινες ιδιότητες. Φυσικά, το παράλογο συνεχίζεται ακόμα και στις μέρες μας, όπου σε κάθε κυριακάτικο κήρυγμα οι πιστοί ακούνε διαρκώς πως ο θεός "θέλει" εκείνο και το άλλο. Φίλε μου το "θέλω" σημαίνει πως έχω ανάγκη από κάτι και ο θεός, ως πλήρης, ποτέ δεν είχε, ούτε πρόκειται να έχει ανάγκη από τίποτα. Το "θέλω" είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό (όχι απαραίτητα κακό), μην μπερδεύεις-ταυτίζεις πρόσωπα και ιδιότητες.

7. Μην διαβάζεις βιαστικά τα γραφόμενά μου γιατί τα παρερμηνεύεις. Εγώ πουθενά δεν έγραψα πως ο διάβολος-κακό ταυτίζεται με τον θεό-καλό. Απλά και ξεκάθαρα έγραψα πως ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΝΗ ΠΗΓΗ, κάτι που είναι έτη φωτός μακριά από τη δική σου ερμηνεία. Δηλαδή ο θεός των χριστιανών, έτσι όπως τον έχουν περιγράψει-αποδώσει είναι ένας ΑΤΕΛΗΣ θεός. Φυσικά αυτό το επακόλουθο είναι αποτέλεσμα του "υψώνω κάτι υπέρμετρα για να γίνω υποδεέστερό του και να το λατρέψω". Οι χριστιανοί ψάχνουν τη διαφορά στην ποσότητα της ουσίας, όμως η διαφορά έγκειται στην ποιότητα αυτής

1. Η έννοια της "ελεύθερης βούλησης", από χριστιανικής θεώρησης, έχει αποτύχει οικτρά. Εντάσσεται κι αυτή στην ίδια κατηγορία (παραδοχή) πως ο θεός "επιτρέπει" να γίνουν κάποια πράγματα. Έτσι, δεν πρέπει να το περνάς τόσο ελαφριά πως απλά ο θεός-προγραμματιστής ενσωμάτωσε στον άνθρωπο και το πρόγραμμα της ελεύθερης βούλησης. Είναι ένα πρόγραμμα ατελές και διάτρητο. Σε σχετικές συζητήσεις προσβάλλεται διαρκώς από "ιούς" που το καθιστούν ιδιαίτερα αναξιόπιστο...

2. Εξακολουθείς (?) να μην καταλαβαίνεις το εννοιολογικό παράδοξο του πραπατορικού αμαρτήματος. Πιο πάνω ξεχώρισα μία πολύ σημαντική παράγραφο από το αρχικό κείμενο, όπου ακριβώς γίνεται ανάλυση αυτού του παράδοξου. Αν το διαβάσεις προσεκτικά, θα κατανοήσεις πως αυτή η hi-tec εμπλοκή του κυβερνοδιαβόλου δεν αρκεί για να δώσει εξήγηση στο πρόβλημα γύρω από την έννοια του προπατορικού αμαρτήματος.

3. Προφανώς κι εδώ καταλήγουμε στην αποδοχή ή μη ενός δόγματος το οποίο λέει πως καλό και κακό δεν έχουν κοινή πηγή. Είναι σίγουρο πως το χρειάζεσαι, αλλιώς πως θα λεγόσουν χριστιανός; Δεν έχω πρόβλημα με αυτό, απλά μη βιάζεις την κοινή λογική κι έναν παγκόσμιο νόμο για να στηρίξεις κάτι παράδοξο. Καλό το δόγμα αλλλά υπάρχουν και όρια φίλε μου

Το σημαντικό είναι πως όπως αναφέρει το κείμενο, ο διάβολος έφερε στους πρωτόπλαστους την ιδιότητα της διάκρισης, της συνείδησης και του μέτρου. Αν σήμερα καθορίζουμε τη ζωή μας με βάση αυτά τα κριτήρια της δυαρχίας και "γνωρίζουμε τη Φύση/Θεό/Σύμπαν/Κόσμο μέσω αυτού του διπόλου, τότε πρέπει να αναγνωρίσουμε πως αυτή η προσέγγιση οφείλεται στον Πονηρό (κατά τηχριστιανική εκδοχή)...

Φίλε Mercury, αυτή ακριβώς η διάκριση καλού-κακού είναι που ορίζει τη Γνώση από το αόριστο και το ασαφές. Πολλές φορές έχω αναφερθεί στο εννοιολογικό παράδοξο του προπατορικού αμαρτήματος, καθώς έχουμε να κάνουμε με δύο ανθρώπους που προσπαθούν να κατανοήσουν μία έννοια που δεν μπορεί να οριστεί χωρίς τη σύνδεση με το καλό και το κακό. Κατ' αυτή την έννοια, προπατορικό αμάρτημα ΔΕΝ υπάρχει, καθώς δεν μπορούν να κατηγορηθούν οι πρωτόπλαστοι για κάτι που δεν υφίσταται στην αντίληψή τους, άρα δεν μπορούσαν να παραβούν καμία εντολή και κατά συνέπεια δεν υφίστατο καμία αμαρτία. Το λιγότερο που έπρεπε να κάνουν οι πρωτόπλαστοι θα ήταν να κοιτάνε απορημένοι το θεό και να τον ρωτάνε τι εννοεί με τη λέξη αμαρτία. Το απόσπασμα από το παραπάνω κείμενο λέει τα εξής:

Το να αποκτήσει συνείδηση ο άνθρωπος δεν ήταν αμάρτημα, αφού το αμάρτημα σημαίνει πράξη ενσυνείδητη, δηλαδή διάκριση του καλού και του κακού και δυνατότητα επιλογής και μέχρι τη στιγμή που θα γεύονταν από τον «απαγορευμένο καρπό» δε γνώριζαν πως αυτό που έκαναν ήταν αμαρτία. Το πιο πιθανό ήταν να μην καταλάβαιναν οι πρωτόπλαστοι τι εννοούσε ο Θεός όταν τους έλεγε να μην φάνε από τον «απαγορευμένο καρπό». Για τους πρωτόπλαστους η λέξη «όχι» και η λέξη «μη» ήταν άγνωστες και χωρίς νόημα μέχρι που γεύτηκαν τον καρπό.

Νομίζω πως γίνεται κατανοητό αυτό που θέλω να πω.

Φίλε CROWL26:
1. Η φράση "αλλά ρύσε ημάς από του πονηρού..." έχει να κάνει με τον έλεγχο των "ροπών" και τάσεων του ανθρώπου προς το αρνητικό. Πιστεύω γνωρίζεις πολύ καλά πως πρόκειται για μια ευχή που δεν πρόκειται ποτέ να πραγματοποιηθεί. Δεν μπορεί να υπάρξει άνθρωπος μόνον καλός και πλήρως απαλλαγμένος από κάθε εκδοχή του κακού. Φυσικά ως δράση πάνω στην επιθυμία είναι απόλυτα αποδεκτή έκφραση.

2. Αφού (όπως καταλαβαίνω) είσαι αντίθετος με την ταύτιση-ενσωμάτωση του διαβόλου με τον θεό, άρα θεωρείς πως α) ο διάβολος αποτελεί ξεχωριστή οντότητα και β) βρίσκεται έξω από την υπόσταση του θεού, μπορείς να μας πεις πως γίνεται να "αποκολληθεί" μία οντότητα που δημιούργησε ο θεός από την υπόστασή αυτού; Δεν καταρρίπτεται η έννοια της φράσης "πανταχού παρών και τα πάντα πληρών";

3. Αφού κατά τα χριστιανικά δεδομένα, ο διάβολος ενεργεί μόνον κατόπιν άδειας από τον θεό, αυτό δεν σημαίνει πως θεός και διάβολος συνδέονται; Πως είναι δυνατόν να πιστεύεις πως από τη μια μεριά κάθετί είναι δημιούργημα του θεού αλλά να θέλεις να βάζεις όρια όταν το δημιούργημα είναι "κακό";

4. Αν θέλεις να δώσεις υπόσταση στο καλό, πρέπει υποχρεωτικά να δώσεις υπόσταση και σε κάτι αντίθετό του, καθώς το ένα αποτελεί μέτρο του άλλου. Δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει μόνον καλό, όπως δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει μόνον κρύο ή μόνον σκοτάδι ή μόνον μαύρο (απουσία χρωμάτων) ή μόνον το θετικό, χωρίς το αντίθετό τους. Όλα είναι ένα δίπολο. Αυτή είναι η ισορροπία του σύμπαντος.

Φίλε CROWL26, όλα συνδέονται. Εν το Παν!

Τα πράγματα ξεκίνησαν από πολύ παλιά. Εσείς οι Έλληνες είχατε ήδη σαν θεό τον Πάνα, ενώ οι πρώτοι χριστιανοί αγνοούσαν ακόμη και τον ίδιο τον Διάβολο! Σκέψου λίγο, ο Θεός έπλασε τον Άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωσή του, αλλά του στέρησε τη συνείδηση, απαγορεύοντάς του να γευτεί το ξύλο της Γνώσεως του Καλού και του Κακού. Αυτό ήταν που θα του έδινε την ικανότητα να διακρίνει το καλό από το κακό. Έτσι τον καταδίκαζε σε μια κατάσταση ουδέτερη, αυτή της ασυνειδησίας, στην οποία θα μπορούσε αδιάφορα να κάνει το καλό ή το κακό χωρίς να το καταλαβαίνει.

Ο Διάβολος όμως θέλησε να τελειοποιήσει το θείο έργο, όμως είναι δυνατόν να υποθέσεις ότι το έκανε χωρίς να το γνωρίζει ο Δημιουργός, ο Παντογνώστης Θεός; Όχι, είναι αδιανόητο. Επομένως ο Θεός παραδεχόταν την ατέλεια του έργου του κι έδωσε στον Πονηρό την ευκαιρία, ίσως και την εντολή, να το τελειοποιήσει, δείχνοντάς του τον τρόπο να αποκτήσει συνείδηση.

Το να αποκτήσει συνείδηση ο άνθρωπος δεν ήταν αμάρτημα, αφού το αμάρτημα σημαίνει πράξη ενσυνείδητη, δηλαδή διάκριση του καλού και του κακού και δυνατότητα επιλογής και μέχρι τη στιγμή που θα γεύονταν από τον «απαγορευμένο καρπό» δε γνώριζαν πως αυτό που έκαναν ήταν αμαρτία. Το πιο πιθανό ήταν να μην καταλάβαιναν οι πρωτόπλαστοι τι εννοούσε ο Θεός όταν τους έλεγε να μην φάνε από τον «απαγορευμένο καρπό». Για τους πρωτόπλαστους η λέξη «όχι» και η λέξη «μη» ήταν άγνωστες και χωρίς νόημα μέχρι που γεύτηκαν τον καρπό. Το να έχει συνείδηση ο άνθρωπος ήταν απόκτημα, που θα τον παίδευε ίσως, αλλά θα του δημιουργούσε τη δυνατότητα διάκρισης, ικανότητα που θα του έδινε ταυτόχρονα και τη δυνατότητα της σωτηρίας. Δεν είναι αυτό ένα ανεκτίμητο δώρο; Ένα δώρο που του προσέφερε ο Διάβολος – που για την πράξη του αυτή γκρεμίστηκε στη γέεννα του εξώτερου πυρός εις τον αιώνα.

Και γιατί ο Πονηρός μας εμβάλλει εις πειρασμούς; Για να μας δοκιμάζει. Για να μας κάνει να νιώθουμε την αξία του δώρου που μας έκανε. Κάθε φορά που μας πειράζει, επιζητεί την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μας. Μας έβγαλε από την παραδείσια κατάσταση της ασυνειδησίας, μας λύτρωσε από το σκοτάδι της, μας έφερε το φως και γι’ αυτό ονομάστηκε και Εωσφόρος. Δόξα τω άρχοντι του κόσμου!

Αν το καλοσκεφτείς, ο Έλληνας Παν, ο Τιτάνας Προμηθέας και ο Σατανάς των εβραίων, ο Όφις, όπως κι αν τον ονομάσεις, έκανε στους ανθρώπους ένα πολύτιμο δώρο. Να μπορούν να χαίρονται και να λυπούνται, να μπορούν δηλαδή να σκέπτονται! Τους χάρισε τη Γνώση. Τους έδωσε τον Νου, που χωρίς αυτόν πνεύμα δεν υπάρχει. Τους έδωσε τη θεία σπίθα, αυτή που ο Δημιουργός, είτε από λάθος, είτε από υπολογισμό, δεν είχε προσθέσει στα κατ’ εικόνα δημιουργήματά του. Και έτσι μόνον, οι άνθρωποι έγιναν ισόθεοι, όπως λέγει κι ο ψαλμός: «θεοί εστέ και Υιοί Υψίστου πάντες». Όμως, όπως το αναγράφει και ο Ματθαίος στην επί του Όρους ομιλία «Υμείς εστέ το φως του κόσμου», άρα οι άνθρωποι είναι οι αντιπρόσωποι του Εωσφόρου επί της Γης, αφού αυτός έφερε το φως. Τι αναφέρει ο Ιωάννης; «Υμείς εκ του πατρός του Διαβόλου εστέ και τας επιθυμίας του πατρός υμών θέλετε ποιείν». Και πάλι: «Ουκ έτι πολλά λαλήσω μεθ’ ημών έρχεται γαρ ο του Κόσμου Άρχων».

Και τι λέγει η καθημερινή μας προσευχή, αυτή που δόθηκε από τον ίδιο τον Υιό του Θεού; «…και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν…». Δεν παρακαλάμε το Θεό να μας προστατέψει από κάτι, όχι, τον παρακαλάμε να μη μας βάλει σε πειρασμό, δηλαδή να μην αλλάξει όψη, γιατί περί του ιδίου προσώπου πρόκειται. Ο Θεός είναι ένας, αλλά έχει δύο πρόσωπα, όπως και ο Ιανός των Ρωμαίων. Θεός και Διάβολος είναι ομοούσιοι! Σκέψου λίγο. Οι άνθρωποι θεωρούν τον Σατανά σαν ένα από τα δημιουργήματα του Θεού. Είναι όμως έτσι; ένα δημιούργημα, λογικά με την τάξη των πραγμάτων, δεν μπορεί να επαναστατήσει και να ανατρέψει τον Δημιουργό του, διότι έχει συνείδηση της παντοδυναμίας Του. Πολύ περισσότερο ο χαρακτηριζόμενος ως Πανεπιστήμων Διάβολος, δε θα επιχειρούσε ποτέ ένα μάταιο αγώνα καταδικασμένο εκ των προτέρων στην αιώνια κόλαση.

Αλλά ακόμα κι αν επεφύλασσε κάποια τιμωρία για τον Διάβολο, ο Πανάγαθος Θεός, θα έδινε το αισχρότερο παράδειγμα στους ανθρώπους όταν ήδη μέσω του Ματθαίου παραγγέλει… «Ηκούσατε ότι ερέθη αγαπήσεις τον πλησίον σου και μισήσεις τον εχθρό σου, εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών και προσεύχεσθε υπέρ των διοκόντων υμάς». Τι λογικότερο λοιπόν από το να ανάβουμε κι ένα κερί στην εκκλησία για να συγχωρεθεί ο Διάβολος, εάν είναι εχθρός του ανθρωπίνου γένους; Τι συνεπέστερο από το να προσεύχονται οι άνθρωποι για τον Πονηρό, τον μεγάλο διώκτη τους; Αυτό θα ήταν η ύψιστη απόδειξη της έμπρακτης αγάπης. Αιωνίως θα αμφιβάλλω για το αν κάποιος το κάνει ενσυνείδητα πράξη.

Όμως μην αμφιβάλλεις ότι αυτό γίνεται κάθε φορά που κάποιος ανάβει ένα κερί στον Παντοκράτορα, γιατί είναι έτσι δημιουργημένος ο κόσμος που το καλό και το κακό είναι διαρθρωμένα σε ένα ενιαίο σώμα, αδιαίρετο και αδιάσπαστο… Σε αφήνω λοιπόν στις νέες σκέψεις σου…

Πάντως ως ανάπτυξη σκεπτικού, μου φαίνεται πολύ προσγειωμένο. Παλαιότερα, σε σχετική μου απάντηση εδώ στο φόρουμ είχα ρωτήσει κι εγώ κάποιον χριστιανό αν έχει ανάψει ποτέ του ένα κερί για τον διάβολο αλλά δεν πήρα ποτέ απάντηση...

Περισσότερα επί των ερωτημάτων σου συντόμως!

Σχετικά τώρα με τα αποτελέσματα των επικλήσεων, σαφώς και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για οντότητες απόλυτα καλές ή απόλυτα κακές. Η αλήθεια είναι πως τίποτε στο σύμπαν δεν είναι μονοσήμαντο. Τόσο το καλό, όσο και το κακό συνυπάρχουν σε κάθε ύπαρξη.

Όσον αφορά την αξία κάποιων κειμένων, πιστέυω πως η (όποια) αξία τους δεν αποδεικνύεται από τη μακροβιότητά τους αλλά από την αποτελεσματικότητά τους επί σχετικών ζητημάτων.

Θέλεις να μας πεις τι εννοείς με την επαναφορά του αριθμού 1;

Οπότε, έχεις pm

quote:

---

αν ξέραμε εκ των προτέρων τα όποια..."αποτελέσματα",πολλοί ούτε καν θα άγγιζαν ένα γριμμόριο!

Και ο πειραματισμός πάνω σε θεμιτές βάσεις,εξυπακούεται πως είναι θετικός.Και οι αλχημιστές της προ-Αναγγενησιακής περιόδου πειραματίζονταν πολύ συχνά,διότι εκείνοι δεν είχαν "έτοιμες" συνταγές(ούτε καν τα γνωστά μας γριμμόρια)στα χέρια τους,όχι όπως εμείς στην εποχή του Ίντερνετ...έτσι;

Ingy

(όπως πάνω-έτσι και κάτω)

---

Ας δούμε όμως πως διαμορφώεται η κατάσταση μετά από τα όσα εγράφησαν:

1. Σε τι αποσκοπεί η επιτέλεση μίας επίκλησης;
Βλέπουμε πως σε παλαιότερες εποχές, ο σκοπός των επικλήσεων ήτο περισσότερο ιδιοτελής αλλά με την έννοια του (κατακριτέου πιστεύω) προσωπικού κέρδους. Τότε οι τελετουργοί επιδίωκαν την απόκτηση περισσότερο υλικών παρά πνευματικών αγαθών. Αποροίας άξιο και θαυμαστό είναι πως δεν αντιλαμβάνονταν ότι αν και τα ζητούμενά τους ήταν κατά βάσιν υλικά, δεν είχαν αντιληφθεί επαρκώς πως εκείνη τη στιγμή της επαφής με μία άϋλη οντότητα, άγγιζαν κάποιες άγνωστες και θαυμαστές εκδηλώσεις του σύμπαντος, πλέον μετουσιωνόταν η συνείδησή τους, αλλά μέσα στην άσβεστη ανάγκη τους για υλικές απολαβές, έβλεπαν το δέντρο κι έχαναν το δάσος...

Σε ό,τι με αφορά σχετικά με τον σκοπό των επικλήσεων, έχω να πω ότι η επιδίωξη υλικών απολαβών είναι έτη φωτός μακριά από αυτά που επιθυμώ να βιώσω. Για εμένα προσωπικά, και από όσα κατετέθησαν εδώ, μία τέτοια τελετουργία, πρέπει να έχει ως σκοπό την άμεση και βαθιά επικοινωνία με το σύμπαν, μία ολοκληρωμένη εναρμόνιση θα την ονόμαζα με τα όσα μας περιβάλουν, είτε τα βλέπουμε, είτε όχι. Έτσι λοιπόν, η επίκληση ελπίζω να μου δώσει την ικανότητα να δω πίσω από το πέπλο της Ίσιδος, να γνωρίσω έναν κόσμο που όντως βρίσκεται κάπου "αλλού" και μας περιμένει να τον γνωρίσουμε αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα ενέπλεκα τέτοιες δραστηριότητες με υλικές (άρα και πεπερασμένες) απολαβές...

2. Ποιά η φύση των οντοτήτων που επικαλούμαστε;
Εδώ τα πράγματα είναι πιο δυσδιάκριτα, μιας και η ανάλυση της "υφής" αυτών των οντοτήτων δεν μπορεί να ακολουθήσει κάποια προδιαγεγραμμένη οδό. Φαίνεται πως άλλοτε οι οντότητες αυτές είναι αυθύπρκτες, άλλοτε προεκτάσεις και άμεσα συνδεόμενες με τον εαυτό μας και άλλοτε σκεπτομορφές-γεννήματα του νου μας. Όπως και να έχει, οι οντότητες αυτές θεωρώ πως αποτελούν ένα είδος κοσμικών ενεργειών, με εκδηλώσεις στο υλικό επίπεδο ταυτόσημες (οπτικά) με κάτι που ήδη έχουμε σχηματοποιήσει στο μυαλό μας.

Φαίνεται πως οι οντότητες αυτές, λαμβάνουν κάθε φορά που εκδηλώνονται μία εξωτερική μορφή που ταιριάζει στο ύφος της επίκλησης αλλά και στην ξεχωριστή πνευματικότητα του κάθε τελετουργού. Μπορεί λοιπόν, μία οντότητα να εμφανιστεί ως λύκος σε έναν σαμάνο ή ως άγγελος σε έναν δυτικό εσωτεριστή. Πέραν και πάνω από όλα αυτά, θεωρώ πως οι οντότητες αυτές αποτελούν κάπο είδος κοσμικών ενεργειών που ενεργοποιούνται μέσω της επίκλησης και αλληλεπιδρούν ποικιλλοτρόπος με τον τελετουργό. Το ζήτημα είναι πως όταν η επαφή με μια τέτοια οντότητα ξεπεράσει το επίπεδο της απλής υλοποίησης, αρχίζει πλέον η επαφή να γίνεται ολοένα και περισσότερο άμεση και εκδηλωτική, σε βαθμό που φαίνεται πως η οντότητα έχει συνείδηση, σκέπτεται, αποφασίζει, διαπραγματεύεται, θυμώνει, ευχαριστείται κλπ.

Έτσι λοιπόν, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποσαφηνίσουμε τη φύση των επικαλούμενων οντοτήτων. Όμως αν και είναι πολύ δύσκολο, είναι απαραίτητο να έχουμε μία σαφή εικόνα για το τι έχουμε να κάνουμε. Έτσι λοιπόν, υπάρχουν οντότητες-ενέργειες που προέρχονται από τον εσώτερο κόσμο μας αλλά και οντότητες που εκπορεύονται από το σύμπαν. Όπως και να έχει, η υλοποίηση μίας τέτοιας οντότητας πρέπει να συνοδεύεται και από τη βεβαιότητα πως γνωρίζουμε τη φύση αυτής.

3. Η έννοια της "αποτυχημένης" επίκλησης (συνδέεται με το ερώτημα 5)
Σαφώς και μία αποτυχημένη επίκληση θα έχει αρνητικά αποτελέσματα για εμάς. Πάντως, είτε η επίκληση επιτύχει, είτε όχι, από τότε και στο εξής, η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ η ίδια...

4. Παραλλαγές και διάφορες τεχνικές επικλήσεων
Θεωρώ πως τελικά και οι δύο τεχνικές (τελετουργική και "νοερή" επίκληση δύναται να έχουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Ειδικά η νοερή επίκληση όμως απαιτεί από τον "τελετουργό" την κατευθυνόμενη ενεργοποίηση τεράστιων νοητικών δυνάμεων προκειμένου να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα. Θεωρώ πως αυτή η ικανότητα δεν είναι επίτητη αλλά έμφυτη. Όσο για τα περίπλοκα τελετουργικά, αυτά απλώς αναλαμβάνουν να ενεργοποιήσουν είτε τα εσώτερα, είτε τα κοσμικά κέντρα με αποτέλεσμα την υλοποίηση μίας οντότητας.

5. H εγκυρότητα των σχετικών βιβλίων
Εδώ τα πράγματα πιστεύω πως είναι χαοτικά. Το σίγουρο είναι πως μία επιτυχημένη ή αποτυχημένη επίκληση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό επό την εγκυρότητα του βιβλίου που χρησιμοποιείται ως οδηγός. Τελικά, μιας και το να ακολουθήσουμε πιστά τα βήματα που περιγράφονται είναι θεωρητικά εύκολο, ο μόνος τρόπος για να αξιολογήσουμε τη γνησιότητα και εγκυρότητα ενός βιβλίου επικλήσεων είναι μόνον η καθεαυτή προσπάθεια για την επίκληση κι όχι κάποιος άλλος (αμιγώς ερευνητικός) τρόπος (πχ εύρεση του συγγραφέα αν είναι σύγχρονο, ταυτοποίηση του κειμένου με παλιές πηγές κλπ).

Εδώ πλέον διαφαίνεται πως η επίκληση στο σύνολό της, εξαρτάται κυρίως από την εγκυρότητα του βιβλίου, από την κατανόηση της φύσεως της οντότητας αλλά και από την αιτία που μας ωθεί προς την επιτέλεση μίας τέτοιας τελετουργίας. Επίσης, διαφαίνεται πως κανείς εδώ μέσα δεν μπορεί να αποφανθεί με απόλυτη βεβαιότητα για όλα αυτά. Θεωρώ πως όλοι είμαστε καλοπροαίρετοι ερευνητές...

1. Σε τι αποσκοπεί η επιτέλεση μίας επίκλησης;
α) Σύνδεση με την Πηγή (δηλαδή;)
β) Επαφή με τον Θεό (δηλαδή;)
γ) Επαφή με τον εσώτερο εαυτό (δηλαδή;).
Πρέπει οπωσδήποτε να προσδιορίσουμε προς τα που τελικά "κοιτάμε". Μέσα μας ή "γύρω" μας;

2. Ποιά η φύση των οντοτήτων που επικαλούμαστε;
α) Αυθύπαρκτες (άρα και με στοιχεία "νοημοσύνης") με δυνατότητα πολλών ταυτόχρονων εμφανίσεων
β) Αυθύπαρκτες (άρα και με στοιχεία "νοημοσύνης") με δυνατότητα μίας (1) μόνον εμφάνισης ανά τελετουργό
γ) Αυθύπαρκτες αλλά υπό μορφήν κοσμικών "ενεργειών" που συνδέουν-μεσολαβούν μεταξύ τελετουργού και "αντικειμένου"
δ) Προβολές του εαυτού μας που ανασύρονται από το ασυνείδητο μέσω ειδικών τεχνικών (τελετουργιών)
ε) Η οπτική μορφή της οντότητας είναι συγκεκριμένη και σταθερή ή μεταβαλλόμενη ανά επίκληση;

3. Η έννοια της "αποτυχημένης" επίκλησης
α) Εμφανίζεται λάθος οντότητα που μας επιτίθεται
β) Εμφανίζεται λάθος οντότητα που δεν μας επιτίθεται
γ) Δεν εμφανίζεται καμμία οντότητα
δ) Η οντότητα που εμφανίζεται δεν φεύγει ακόμη κι έπειτα από το τελετουργικό αποπομπής της
ε) Η οντότητα που εμφανίζεται μας καταλαμβάνει (κατάληψη από πνεύμα)

4. Παραλλαγές και διάφορες τεχνικές επικλήσεων
α) Επικλήσεις που απαιτούν πολύπλοκα τελετουργικά με ειδικά αντικείμενα, σε συγκεκριμένες ώρες, μέρες κλπ
β) Επικλήσεις πιο "εγκεφαλικές" που χωρίς τελετουργικά και περίπλοκες τεχνικές, ανασύρουν από το υποσυνείδητο μία οντότητα και την υλοποιούν

5. H εγκυρότητα των σχετικών βιβλίων
α) Τα περισσότερα βιβλία που κυκλοφορούν, μας οδηγούν με επιτυχία σε μία επίκληση
β) Από τα περισσότερα βιβλία λείπουν απαραίτητα τμήματα ή έχει αλλοιωθεί το περιεχόμενό τους (άρα η επίκληση δεν θα τελεσφορήσει)
γ) Τα πραγματικά "καθαρά" βιβλία επικλήσεων δεν είναι προσβάσιμα από τους απλούς ζηλωτές αλλά φυλάσσονται σε κρυφές βιβλιοθήκες για λίγους. Άλλωστε αν η δυνατότητα να ακολουθηθεί μία σταθερή και επιτυχημένη τεχνική εφαρμόζονταν από 200-300 άτομα παγκοσμίως, το ρουν της ανθρωπότητας θα ήταν πολύ διαφορετικό...

Για να δούμε λοιπόν...

Κοίταξε όμως τώρα τι πρόβλημα υπάρχει: έστω ότι εγώ, στις 01:00, ημέρα Τρίτη, 2-10-2007, τελώ μία επίκληση προς το πνεύμα με το όνομα Onoskelis. Την ίδια ακριβώς στιγμή, εσύ, στις 01:00, ημέρα Τρίτη, 2-10-2007, τελείς μία ολόϊδια επίκληση προς το ίδιο ακριβώς πνεύμα με το όνομα Onoskelis. Ας υποθέσουμε τώρα ότι βάσει του τελετουργικού, το πνεύμα πρέπει να υλοποιηθεί μπροστά μου μετά από 45'. Το ίδιο περιμένεις κι εσύ μετά από 45'.

Τι θα συμβεί λοιπόν τελικά; Έχουμε να κάνουμε με δύο απόλυτα όμοιες επικλήσεις, σε δύο διαφορετικούς τόπους. Αν όντως το πνεύμα αυτό είναι αυθύπαρκτο και μοναδικό, τότε η υλοποίησή του πρέπει να συμβεί μόνο σε εμένα ή μόνον σε εσένα. Κάνω πουθενά λάθος; Θεωρείς πως τα πνεύματα έχουν την ικανότητα της ομοιοστασίας; Φυσικά, αν είναι να επιτευχθεί η ταυτόχρονη εμφάνισή του σε 2 μέρη, τότε μπορεί να συμβεί και σε 102 ταυτόχρονα. Το ζήτημα είναι αν ένα πνεύμα μπορεί να επιτελέσει περισσότερες από μία (1) υλοποιήσεις ταυτόχρονα.

Βάσει του ανωτέρω ερωτήματος, θεωρώ πως πρέπει να καταστεί σαφής η "φαινομενολογία" της επίκλησης και των ίδιων των οντοτήτων που καλούνται από τον τελετουργό. Αν υπάρχει σαφής και αποκρυσταλλωμένη άποψη για τη φύση και προέλευση των οντοτήτων αυτών, τότε η διαδικασία της επίκλησης αποτελεί δευτερεύουσα ανησυχία.