- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Το οργανο είναι δικο σου?
Ευκολη ερώτηση για κάποιον που ασχολήτε με χυλούς.. (αλλά και διαφορες άλλες ουσιες)…
.. είσαι ή ουσία .. αλλα συνγχρόνος δεν είσαι ή ουσία….
είναι όμως οι συμμαχίες ετσι συνήθως το ονομάζω .. που κάνεις που γίνονται το οργανο της ουσίας/ιδέας κλπ.. ..αλλά και συγχρόνος και το δικό σου..
κάτι σαν ένα τρίτο μυαλό .. μία ενδελέχεια.. που σε "ταίζει και την ταίζεις…" ή "σε τρώει και την τρώς"…. Πές το όπως θές…
quote:... nope.!!
Μπορεις ποτε να πεις ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ
Το ερώτημα όμως που είναι σχετικό με το θέμα ΄… τι γίνεται όταν κάνεις συμμαχία με την ιδέα μετανσαρκωση ....οπου δεν ανήκει ακριβώς στην ενδελέχεια .. "υπάρχω" … ...το σπουδαζεις? . ή το ταίζεις καρβέλια? ....
εγώ πάντως είμαι της άποψης .. "Ταίζε και μή ερευνα"...
Γιώργος
I am very good when i'm good but i'm better when I am experimental
Edited by - Γιώργος on 16/11/2007 01:09:43
Όπως οι Ορφικοί έτσι και οι Πυθαγόρειοι δέχονταν τη μετενσάρκωση. Και όχι μόνο τη δέχονταν, αλλά πρέσβευαν ότι είναι δυνατόν για μια εξελιγμένη ψυχή να θυμηθεί τις προηγούμενες ενσαρκώσεις της. Ο Ηράκλειτος αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας θυμόταν όχι μόνο αρκετές από τις προηγούμενες ζωές του, αλλά έλεγε και σε μαθητές του, οι οποίοι είχαν εξαγνίσει τις ψυχές τους μέσα από ασκήσεις και πρακτικές, κάποιες από τις δικές τους προηγούμενες ζωές. Αναφέρεται μάλιστα και το παράδειγμα του Μιλλία από τον Κρότωνα, ο οποίος θυμήθηκε με τη βοήθεια του Πυθαγόρα μια προηγούμενη ζωή του ως Μίδας, γιος του Γορδία στην Ήπειρο, και μάλιστα πήγε στην Ήπειρο για να τελέσει μνημόσυνο στο προηγούμενο σώμα του.
Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει για τον Πυθαγόρα ότι αυτός πρώτος ισχυρίστηκε πως η ψυχή, περνώντας από τους κύκλους της ανάγκης, ζούσε αρκετές φορές σε διαφορετικά ζωντανά πλάσματα για να κατορθώσει τελικά να απελευθερωθεί από το φαύλο κύκλο των επαναλαμβανόμενων γεννήσεων όταν μέσω της "ενθύμησης" κατακτούσε τη θεϊκή επίγνωση.
Το πρόβλημα της επιβίωσης της ψυχής και της μελλοντικής της εξέλιξης ανάγεται σε πνευματικές σφαίρες και προϋποθέτει πνευματική παιδεία, γι’ αυτό πρέπει να απασχολούσε μόνον τους μαθητές ανώτερου βαθμού, τους «μαθηματικούς», αυτούς που ήδη είχαν μυηθεί στην όλη κοσμοθεωρία και βιοθεωρία του μεγάλου φιλόσοφου. Επομένως, πρέπει να ήταν μυστική και να μην την κοινοποιούσαν στο λαό, γι’ αυτό και έχουν σωθεί τόσο λίγα πράγματα. Ωστόσο, το σημαντικό αυτό θέμα αναπτυσσόταν και στους «ακουσματικούς» από εξωτερικής πλευράς και στην εξωτερική αυτή διδασκαλία οφείλονται τα όσα διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας.
Μεταξύ των πυθαγόρειων αναφέρονται οι Κέρκοπας, Φιλόλαος, ο γιατρός Αλκμαίονας ο Κροτωνιάτης, που θεωρείται ο πρώτος φυσιολόγος, ο Αρχύτας, ο Ταραντίνος κ.α. Τον 1ο αι. π.Χ. μέχρι και το 2ο αι. μ.Χ. υπήρξε μια αναβίωση της σχολής, με τους νεοπυθαγόρειους Μοδεράτο, Νουμίνιο, Φιλόστρατο κ.ά.).
quote:Εξαιτίας μιας τάσης μαζοχισμού ίσως;… Ίσως πάλι για τον ίδιο λόγο που μου αρέσει κι εμένα να διαβάζω εσένα…
Unseen μου γιατί μου αρέσει να σε διαβάζω?
quote:Τα συναισθήματα είναι κραδασμοί/δονήσεις, δεν είναι; Επομένως είναι σαφέστατα ενέργεια. Και επίσης ενέργεια είναι και το αποτέλεσμα που προκαλούν σε συνδυασμό με τη σκέψη (που επίσης είναι ενέργεια). Η πράξη είναι το προκαλούμενο έργο και θα με κάνεις τώρα να αρχίσω να ψάχνω στα βιβλία της Φυσικής του γυμνασίου για εξισώσεις!
Είναι τα ιδια τα συνασθήματα ενέργεια η το αποτέλεσμα που παράγεται κάτω απο το ερέθισμα τους και που είναι προϊόν σκέψης και πράξης μεταφραζεται σε ενέργεια?
quote:Σε ένα διαρκές γίγνεσθαι, μια διαρκής ροή, σαν αυτή που αναφέρει ο Ηράκλειτος δηλαδή… Είναι σα να μου λες ότι τα συναισθήματα που ένιωσαν π.χ. οι γυναίκες στο Μεσολόγγι πριν και κατά τη δραματική τους έξοδο έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα σε άλλη μορφή. Με αυτή τη λογική, τα συναισθήματα του Αδάμ και της Εύας πριν και μετά την πτώση, υπάρχουν κάπου, με κάποια άλλη μορφή, μέχρι σήμερα. Πού και πώς, όμως; Εξ άλλου το να εξακολουθούν να υπάρχουν δεν αναιρεί την πιθανότητα να έχουν καταγραφεί σαν αποτύπωμα/σαν σκιά σε κάποιου είδους αρχείο, έτσι δεν είναι; Απλά εγώ θεώρησα ότι ο Trithemius εννοούσε κάποιου είδους δέσμευση του συναισθήματος στα αρχεία, λέγοντας «καταγραφή» τους, αλλά μόνο εκείνος μπορεί να μας πει τι ακριβώς είχε κατά νου.
τότε θα μπορούσαμε να πούμε οτι κάποια στιγμή αυτή η ενέργεια μετατρέπεται σε μια άλλη της μορφή. Όπότε δεν καταγράφεται κάτι αλλά αλλάζει μορφή και ετσι δεν χάνεται.
Όσο για ερωτήματα που θέλουν απάντηση, εγώ να δεις πόσα έχω, ακόμη και σ’αυτά που γράφω… Για παράδειγμα, αν ο καλός Θεός δημιούργησε ένα καλό σύμπαν, τότε πού βρέθηκαν η φιλαρχία και ο εγωισμός που προκάλεσαν την πτώση των αγγέλων; Δεν θα έπρεπε να μην υπήρχαν καν;
Και μια μεγάλη κουβέντα που είχαμε παλιότερα με την pyramid ήταν για την «επιθυμία» ή «πόθο» του Θεού να δημιουργήσει τους κόσμους. Γιατί η επιθυμία είναι μια όψη της ανάγκης και δηλωτική ελλείμματος. Εφόσον όμως υπάρχει τελειότητα, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει οποιουδήποτε είδους έλλειμμα στη θεότητα; Αναγκαζόμαστε λοιπόν να θεωρήσουμε έναν θεό που δεν είναι ούτε ο ίδιος τέλειος, έτσι δεν είναι; Ψάχνοντας βέβαια τις Γραφές, είδαμε ότι το ρήμα που χρησιμοποιήθηκε αρχικά ήταν το «βούλομαι» το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται ως «θέλω/επιθυμώ» και ως «έχω τη βούληση», δύο πολύ διαφορετικά πράγματα που οδηγούν σε πολύ διαφορετικές ερμηνείες… Κρίμα να μην ξέρει κανείς μας εβραϊκά, το έχω πει πολλές φορές…
Αγαπητέ μου Γιώργο,
Βλέπω ότι σε όλα συμφωνούμε… Αυτή η μεταφορά με τον μαέστρο και την ορχήστρα είναι δική σου ή επηρεάστηκες από τον Τόλκιν; Γιατί έτσι ακριβώς περιγράφει τη Δημιουργία των Κόσμων στο «Σιλμαρίλιον»: ένα τραγούδι χορωδίας, μια συγχορδία μέσα στην οποία παρουσιάστηκε μια παραφωνία. Ένας από τη χορωδία, την ομάδα των Δημιουργών θέλησε να ξεχωρίσει, βάζοντας την ιδιοτέλεια και τον εγωισμό στην ίνα της Δημιουργίας…
Το βιντεάκι σου ήταν πολύ διδακτικό: η σκιαμαχία, η αναμέτρηση του ανθρώπου με τη σκιά του που τελικά δεν είναι τίποτα παραπάνω από τη σκιά του, όσο κι αν τη βλέπει να γιγαντώνεται… Ωστόσο, αυτό το καταχτύπι βρε παιδί μου τι το θέλανε… Στο τέλος άρχισε να πονάει ο δικός μου σβέρκος από το πάνω-κάτω, πάνω-κάτω… 
Γεια σου βρε ΠΛΑΤΩΝΑ,
Έτσι ωραία να προσπαθούμε να βλέπουμε με φρέσκια ματιά (και μαγιά) τα ίδια πάντα ερωτήματα… Γιατί αυτή η παντοδύναμη αίσθηση του εγώ εφόσον είμαστε όλοι μία σούπα; Δεν ξέρω φίλε μου… Λες και ο Θεός, αν είναι κι Αυτός ατελής, να προσπαθεί να βρει τον εαυτό του; Ή είναι όλα αυτά παρεκτάσεις μιας ανθρωποκεντρικής θεώρησης του κόσμου, με άλλα λόγια φτιάχνουμε μόνοι μας τους θεούς που μας αξίζουν;
Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί το αλεύρι επιμένει να σκέφτεται ότι είναι αλεύρι, ακόμη κι όταν έχει γίνει ψωμί, ξέρω όμως ότι το ψωμί τελικά καταλήγει σε ένα χωνευτήρι, σε ένα στομάχι, που το κάνει κάτι εντελώς άλλο. To be eaten by the Gods λένε οι Άγγλοι. Ίσως μπορούμε να ελπίζουμε σε έναν θεό που θα μας επιλέξει για τροφή του και θα μας βοηθήσει έτσι να πάψουμε την ψευδαίσθηση της αποκομμένης ύπαρξης, ίσως…
Καλό σαββατοκύριακο σε όλους.
Με αγάπη,
Unseen
ΥΓ Να μην το ξεχάσω ΚΑΙ αυτή τη φορά (ου γαρ έρχεται μόνον το γήρας…). Καλέ μου elo, είναι πραγματικά εξαιρετικός ο μύθος του Έρωτα και της Ψυχής, ίσως αν βρεθεί η ευκαιρία να αναφερθούμε εκτενέστερα παρακάτω. Προς το παρόν να σου πω ότι η λέξη «ήρωας» ετυμολογείται από τον Πλάτωνα στον Κρατύλο από τη λέξη «έρως» και επίσης να σε ρωτήσω αν έχεις υπόψη σου ένα βιβλίο της Ιουλίας Πιτσούλη με τον ίδιο τίτλο («Έρως και Ψυχή») που προσφέρει (έναν) αποσυμβολισμό του μύθου.
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 16/11/2007 12:23:59
Υποστήριζα το γεγονός οτι αν δεν υπήρχε το νευρικό σύστημα δεν θα είχαμε συναισθήματα ....αρα , αυτά είναι κάτι υλικό..
Και άκουσα το εξής που με εβαλε σε σκέψεις πολλές και διάφορες θα έλεγα..
<<Γιατί να μην το δούμε απο την άλλη πλευρά? Τα συναισθήματα είναι μια κατάσταση υπαρκτή που για να την νιώσουμε χρειαζόταν η ύπαρξη του νευρικού συστήματος>>
quote:
Είναι σα να μου λες ότι τα συναισθήματα που ένιωσαν π.χ. οι γυναίκες στο Μεσολόγγι πριν και κατά τη δραματική τους έξοδο έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα σε άλλη μορφή. Με αυτή τη λογική, τα συναισθήματα του Αδάμ και της Εύας πριν και μετά την πτώση, υπάρχουν κάπου, με κάποια άλλη μορφή, μέχρι σήμερα. Πού και πώς, όμως;
Ετσι όπως το εθεσα εγώ, θεωρώντας τα απλώς σαν μια μορφή ενέργειας αποκλειστικά υλικής θα μπορούσαν να είχαν μετατραπεί σε μια άλλη μορφή [ οπως η ηλιακή ενέργεια σε θερμική ],αλλά αν το δούμε απο την άποψη που άκουσα και που μου φάινεται και αυτή πιθανή τότε δεν θα πρέπει να αλλάζουν κατάσταση....ουφ!!!
quote:
Όσο για ερωτήματα που θέλουν απάντηση, εγώ να δεις πόσα έχω, ακόμη και σ’αυτά που γράφω… Για παράδειγμα, αν ο καλός Θεός δημιούργησε ένα καλό σύμπαν, τότε πού βρέθηκαν η φιλαρχία και ο εγωισμός που προκάλεσαν την πτώση των αγγέλων; Δεν θα έπρεπε να μην υπήρχαν καν;
Δεν θεωρω τον ΄Θεό πρόσωπο αν και η θρησκεία μας αυτό υποστηρίζει ακόμη και αν σαν ιδέα ηρεμεί και ασφαλίζει. Αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι σκεφτόμενο που να γνώριζε απο πρίν τι θα συμβεί...Λέμε << Ο θεός δημιούργησε >> και αναφερόμαστε σαν σε κάτι που έχει τελειώσει και απλώς συνεχίζεται..επείδή ετσι το αντιλαμβανόμαστε εμείς στον χρόνο και τον χώρο.
Και αν γι ''αυτον'' δεν υπάρχουν αυτές οι έννοιες και δημιουργεί ακόμη? Αν δλδ δεν εχουμε ''τελειώσει'' ακόμη? Σαν τους πίνακες που χρειάζονται την τελευταία πινελιά πρίν την παράδοση..
Ο εγωισμός, η φιλαρχία κλπ είναι στοιχεία που όλοι έχουμε. Αλλά είναι αυτά καθ΄εαυτά ''κακά'' η είναι ''κακή'' η χρήση και η κατάχρηση που εμείς κάνουμε οταν δεν γνωρίζουμε?
Ισως να μας δοθήκαν σαν εργαλεία [ οπως ενα μαχαίρι που σκοτώνει αλλά είναι και χρήσιμο για να κόβουμε] και εμείς να τα εκλάβαμε αλλιώς.
Ισως πάλι να τα ''κλέψαμε'' πρίν μας χαρισθούν και να μην μπορούμε να τα διαχειριστούμε...
Ολα αυτά η μετενσάρκωση τα έκανε?
Καλό απόγευμα
GEORGE,
quote:
Το ερώτημα όμως που είναι σχετικό με το θέμα ΄… τι γίνεται όταν κάνεις συμμαχία με την ιδέα μετανσαρκωση ....οπου δεν ανήκει ακριβώς στην ενδελέχεια .. "υπάρχω" … ...το σπουδαζεις? . ή το ταίζεις καρβέλια? ....εγώ πάντως είμαι της άποψης .. "Ταίζε και μή ερευνα"...
UNSEEN
quote:
Γεια σου βρε ΠΛΑΤΩΝΑ,Έτσι ωραία να προσπαθούμε να βλέπουμε με φρέσκια ματιά (και μαγιά) τα ίδια πάντα ερωτήματα… Γιατί αυτή η παντοδύναμη αίσθηση του εγώ εφόσον είμαστε όλοι μία σούπα; Δεν ξέρω φίλε μου… Λες και ο Θεός, αν είναι κι Αυτός ατελής, να προσπαθεί να βρει τον εαυτό του; Ή είναι όλα αυτά παρεκτάσεις μιας ανθρωποκεντρικής θεώρησης του κόσμου, με άλλα λόγια φτιάχνουμε μόνοι μας τους θεούς που μας αξίζουν;
Τα εχουμε πει και ξαναπει φιλοι, δεν χρειαζονται κατεβατα, και ατελειωτες θεωριες.
θα ελεγα κοιτωντας τα προσεχτικα,
πως όταν υπαρχει αγαπη, δεν υπαρχει εαυτος,
και όταν υπαρχει ο εαυτος, δεν υπαρχει αγαπη,
κατ-ομοιον τροπο,
όταν υπαρχει αγαπη δεν υπαρχουν όλα αυτά, *(συμπεριλαμβανομενης της μετενσαρκωσης),
και όταν υπαρχουν όλα αυτά, δεν υπαρχει αγαπη.
quote:
Τα συναισθήματα είναι κραδασμοί/δονήσεις, δεν είναι; Επομένως είναι σαφέστατα ενέργεια. Και επίσης ενέργεια είναι και το αποτέλεσμα που προκαλούν σε συνδυασμό με τη σκέψη (που επίσης είναι ενέργεια). Η πράξη είναι το προκαλούμενο έργο και θα με κάνεις τώρα να αρχίσω να ψάχνω στα βιβλία της Φυσικής του γυμνασίου για εξισώσεις!
Μην ψαξεις στα βιβλια του γυμνασιου,δεν τις εχει! Στα βιβλια του Λυκειου θα τις βρεις!!
Εισαι πολυ σωστη ομως σε αυτο που λες.
quote:
Αγαπητέ μου Γιώργο,
Βλέπω ότι σε όλα συμφωνούμε… Αυτή η μεταφορά με τον μαέστρο και την ορχήστρα είναι δική σου ή επηρεάστηκες από τον Τόλκιν; Γιατί έτσι ακριβώς περιγράφει τη Δημιουργία των Κόσμων στο «Σιλμαρίλιον»: ένα τραγούδι χορωδίας, μια συγχορδία μέσα στην οποία παρουσιάστηκε μια παραφωνία. Ένας από τη χορωδία, την ομάδα των Δημιουργών θέλησε να ξεχωρίσει, βάζοντας την ιδιοτέλεια και τον εγωισμό στην ίνα της Δημιουργίας…
Όχι αγαπητή μου Unseen…. έχω διαβάσει την τριλογία .. αλλά όχι το Σιμαρίλιον…
Πώς το έβγαλα το Συμπερασμα…?
εχμ.. έχει γεμίσει ο κόσμος… μαέστρους… αλλά .. είναι πλέον δύσκολο να βρείς ένα καλό…. "Όργανο"…..ένα….πρώτο βιολί …..για να παίξει την μουσική ..
Γιώργος
Note to myself… George, σταμάτα να τρομάζεις τις πιτσιρίκες… "they only want to have some fun."
Βέβαια θα ήθελα κάποια στιγμή να αναφερθούμε πάνω σε αυτόν τον μύθο της ψυχής και στον αν υπάρχει και άλλος συμβολισμός .
ΠΛΑΤΩΝΑΣ εγραψε :
quote:
Εγω παντως Unseen, ψωμι πια δεν αγοραζω, το φτιαχνω
Πολύ ωραία πάσα , αγαπητέ ΠΛΑΤΩΝΑΣ .
Θα προσπαθήσω να την προωθήσω .
Για να φτάσει ένα βρέφος στην ηλικία ,όπου θα μπορεί να φροντίζει μόνο του τις σωματικές ανάγκες του , περνάνε αρκετά χρόνια .
Κάποια στιγμή στην ζωή του ( το βρέφος ) , κατορθώνει να στέκεται μόνο του στα δύο του πόδια .
Τα εφόδια που παίρνει και η ποιότητά τους , εξαρτώνται από τους χώρους , μέσα στους οποίους κινήθηκε .
Υπάρχουνε χώροι, όπου οι άνθρωποι δεν σκέφτονται και το αντίθετο .
Σε έναν χώρο όπως αυτός εδώ , ( Esoterica.gr ) προσπαθούμε όλοι όσοι συμμετέχουμε ,να σκεφτόμαστε .
Οι τρόποι με τους οποίους σκεπτόμαστε είναι δύο .
Ο κλασικός ,που περιέχει εξωτερικά επίκτητη γνώση .
Ο εσωτερικός , που περιέχει γνώση που αποκτήθηκε μέσα από προσωπικές βιωματικές εμπειρίες .
Αυτήν την στιγμή , χρησιμοποιούμαι εδώ μέσα ( ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΑ )τον κλασικό .
Το αποτέλεσμα είναι οι αντιπαραθέσεις εξωτερικά επίκτητων γνώσεων, να συνεχιστούν , ώσπου να υπάρξει κορεσμός .
Οι γνώσεις , μέσω των προσωπικών βιωμάτων μας που είναι ? ,κλειδαμπαρωμένες στον εσωτερικό κόσμο του καθενός μας ;;;
Στην ουσία , με την αντιπαράθεση και δημόσιο διάλογο ,εξωτερικά επίκτητων γνώσεων , τρώμε από το ψωμί , που φτιάξανε άλλοι για εμάς .
ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΨΩΜΙ, ( πνευματική τροφή ) ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ , ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ?
Τώρα που το σκέφτομαι, είναι πολύ ποιο εύκολο να μας το ετοιμάσουνε και να μας το σερβίρουνε ,παρά να το φτιάξουμε μόνοι μας , αλλά …..
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ , ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΙΟ ΝΟΣΤΙΜΟ . 
Πάω να απολαύσω μία κούρου τυρόπιτα και ένα ζεστό νες καφέ.
Είναι η γενεσιουργός δύναμη του σύμπαντος σε οποιαδήποτε μορφή κι αν εκφράζεται αυτή.
Ο μύθος της Ψυχής - από τους ωραιότερους μύθους - που ψάχνει να βρει απεγνωσμένα τον Έρωτα ίσως είναι η προσπάθεια της Ψυχής να προσεγγίσει την Αρχή των πάντων, την ύψιστη Δημιουργό δύναμη.
Ένα πολύ καλό σημείο που μπορούμε να εστιαστούμε και να συλλογιστούμε είναι το σημείο που η Ψυχή κατά την κάθοδο της στον Κάτω Κόσμο πέφτει σε λήθαργο έως την στιγμή που ο Έρωτας την συνεφέρει.
Ως Κάτω Κόσμο (κόσμο των σκιών) αντιλαμβάνομαι τον κόσμο των μορφών που έλεγε κι ο Πλάτωνας, τον κόσμο της πλάνης που νομίζουμε ότι είναι κι ο πραγματικός.
Η Ψυχή παραμένει κοιμισμένη σ' αυτόν μέχρι την στιγμή που ο Έρωτας θα την συνεφέρει και θα την φέρει στον Επάνω Κόσμο, στο Φως και την Αλήθεια.
Μερικές σκέψεις κάνω που μου ήρθαν στο μυαλό μόλις τώρα, τίποτα δεν είναι σίγουρο ότι είναι σωστό.
quote:
Και μια μεγάλη κουβέντα που είχαμε παλιότερα με την pyramid ήταν για την «επιθυμία» ή «πόθο» του Θεού να δημιουργήσει τους κόσμους. Γιατί η επιθυμία είναι μια όψη της ανάγκης και δηλωτική ελλείμματος. Εφόσον όμως υπάρχει τελειότητα, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει οποιουδήποτε είδους έλλειμμα στη θεότητα; Αναγκαζόμαστε λοιπόν να θεωρήσουμε έναν θεό που δεν είναι ούτε ο ίδιος τέλειος, έτσι δεν είναι; Ψάχνοντας βέβαια τις Γραφές, είδαμε ότι το ρήμα που χρησιμοποιήθηκε αρχικά ήταν το «βούλομαι» το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται ως «θέλω/επιθυμώ» και ως «έχω τη βούληση», δύο πολύ διαφορετικά πράγματα που οδηγούν σε πολύ διαφορετικές ερμηνείες… Κρίμα να μην ξέρει κανείς μας εβραϊκά, το έχω πει πολλές φορές…
Σχετικά μ' αυτό που λες, καλή μου Unseen, είναι ένα ερώτημα το οποίο έχει απασχολήσει κι εμένα πολλές φορές.
Πως γίνεται να έχει ο τέλειος Θεός την επιθυμία να δημιουργήσει τον κόσμο;
Νομίζω όμως πως δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή επιθυμία, ίσως έχουμε να κάνουμε με αγνή Βούληση που είναι σαφώς ανώτερη και πιο "εξευγενισμένη" από την επιθυμία.
Η Βούληση για δημιουργία μπορεί να μην υπάρχει ως ανάγκη της Θεότητας αλλά να είναι ένα φυσικό επακόλουθο της.
Από την άλλη, αν σκεφθούμε τις θεωρήσεις περί πραλάγια - μανβαντάρα, την περίπτωση της θεάς Κάλι, έχουμε να κάνουμε με μια κοσμική εισπνοή κι εκπνοή.
Γέννηση και Καταστροφή.
Βέβαια δε μπορούμε να κατανοήσουμε την Θεότητα ως ατελή όντα.
Αλλά αν κι εκείνη τελειοποιείται μαζί με εμάς;
In anticipation of my resurrection...
Στον «Κρατύλο» (420b) ο Πλάτωνας ετυμολογεί: «Τον παλιό καιρό ονομαζόταν έσ-ρος από το ρήμα εσρέω (εισρέω) γιατί μεταχειριζόμασταν το ο αντί του ω, όμως ονομάστηκε έρως με τη μεταβολή του ο σε ω».
Είναι μια εσω-ροή (το θαύμα του γνώθι σαυτόν;), μια έσωθεν κοινωνία με το εσωτερικό του ναού του θνητού όντος.
Ήταν η μάντισσα Διοτίμα που μύησε τον Σωκράτη στα μυστήρια του Έρωτα με κάθε λεπτομέρεια. «Δαίμων μέγας, Σωκράτη, ο Έρως. Άλλωστε καθετί δαιμονικό ευρίσκεται μεταξύ θεού και θνητού» (Πλάτωνα «Συμπόσιον», 202e).
Το «μεταξύ» δηλώνει τον χώρο όπου ζει ο διαπορθμευόμενος έρωτας, ο οποίος δεν μοιάζει ούτε με το θνητό ούτε με το θείο – βρίσκεται «μεταξύ» της σοφίας του θείου και της μωρίας των θνητών. Κατ’ ανάγκη, είναι φίλος της σοφίας, φιλόσοφος.
«ΣΩ: Και ποια είναι η δράση του; ΔΙΟ: Να μεταφράζει και να μεταβιβάζει στους θεούς τα προερχόμενα από τους ανθρώπους και στους ανθρώπους τα προερχόμενα από τους θεούς». (Συμπ. 204a-c).
»ΣΩ: Πατέρα και μητέρα, είπα τότε εγώ, ποιους έχει ο Έρως; ΔΙΟ: Αυτό, είπε, είναι μια ιστορία κάπως μεγάλη, αλλά θα σου τη διηγηθώ. Τον καιρό λοιπόν που ήλθε στον κόσμο η Αφροδίτη, οι θεοί είχαν τραπέζι μαζί με τους άλλους και με της Μήτιδος τον γιο, τον Πόρο. Όταν απέφαγαν, ήλθε η Πενία να επαιτήσει, όπως ήταν φυσικό σε μια τόσο μεγάλη διασκέδαση. Στεκόταν λοιπόν εκεί προς την είσοδο. Ο Πόρος τότε, μεθυσμένος από το νέκταρ (κρασί δεν υπήρχε ακόμη), βγήκε στον κήπο του Δία και με το κεφάλι βαρύ όπως ήταν, έπεσε και αποκοιμήθηκε. Η Πενία τότε μέσα στην απορία της συνέλαβε το σχέδιο να αποκτήσει παιδί από τον Πόρο. Πηγαίνει λοιπόν και πλαγιάζει κοντά του. Έτσι απέκτησε τον Έρωτα. Γι’ αυτό το λόγο έγινε ο Έρως συνοδός και υπηρέτης της Αφροδίτης, επειδή συνελήφθη στα γενέθλιά της και συγχρόνως επειδή εμφύτως είναι ερωτευμένος με το ωραίο, γιατί η Αφροδίτη είναι ωραία» (Συμπ. 203b).
Για μας τους φιλόλογους που μας αρέσει να κάνουμε ψυχρή ανατομία στα κείμενα και να τα εξετάζουμε, βάζοντας στην άκρη το συναίσθημα, αυτή η περικοπή αναφέρεται ως παράδειγμα ωραίας και αφελούς διήγησης. Όμως έχει πολλά συμβολικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι μόνο αφελής δεν είναι.
Η σύλληψη του Έρωτα συντελείται όχι μέσα στα Ανάκτορα του Δία (θεϊκός κόσμος) ούτε στους Κήπους (αισθητός κόσμος), αλλά στον χώρο της εισόδου που στέκεται η Πενία, ξανά δηλαδή στο «μεταξύ». Η χρονική στιγμή της σύλληψης συμπίπτει με την ημέρα γέννησης της θεάς του απόλυτου κάλλους, της Αφροδίτης. Ο έρωτας συλλαμβάνεται με τη γέννηση του απόλυτου κάλλους. Προηγείται η θεά/θέα του κάλλους και έπεται ο Έρως.
Και στο σημείο αυτό είναι ίσως καλό να δούμε τους «αναβαθμούς», τα στάδια εξέλιξης του ανθρώπου μέσω του έρωτος, όπως τα προτείνει στον Σωκράτη η Διοτίμα:
1. Φυσικό κάλλος ενός μόνο ερωμένου (ενός αυτόν σώματος εράν) (210a)
2. Φυσικό κάλλος όλων των ερωμένων (επ’είδει… επί πάσι τοις σώμασι κάλλος) (210b)
3. Ψυχικό κάλλος όλων των ερωμένων (το εν ταις ψυχαίς κάλλος τιμιώτερον ηγήσασθαι) (210b)
4. Κάλλος των πράξεων όλων των ερωμένων: «τα επιτηδεύματα» (=τρόπος ζωής) (210c).
Αυτή είναι η πρώτη τετρακτύς. Και η δεύτερη:
1. Το κάλλος του Ήθους: «τα καλά μαθήματα (=ήθη) και τοις νόμοις καλόν»
2. Το κάλλος της Τέχνης: «το πολύ πέλαγος του κάλλους»
3. Το κάλλος της Επιστήμης: «το των επιστημών κάλλος»
4. Το κάλλος της Φιλοσοφίας: «…τίκτη διανοήματα εν φιλοσοφία αφθόνω» («Συμπόσιο» 210a-d).
Η όλη πορεία (τόσο της πρώτης Τετρακτύος, Ύλη-Ψυχή-Πνεύμα, όσο και της δεύτερης, Ήθος-Τέχνη-Επιστήμη-Φιλοσοφία) ολοκληρώνεται με την επίγνωση, την άμεση γνώση που έρχεται ξαφνικά σαν έκλαμψη, μια γνώση πέρα από τις λέξεις, πέρα ακόμη και από τη φιλοσοφία.
Όπως γράφει ο Κων.Καρμιράντζος στο περιοδικό Δαυλός (τεύχος 246, Ιούνιος 2002), ο οποίος αναφέρει και τις δύο αυτές τετρακτείς, «ο καθείς ας ξεκινήσει απ’ όποια βαθμίδα επιθυμεί, αρκεί να επιθυμεί σφόδρα»…
(από το www.xrysalogia.gr)
«Παλαιός μεν ουν έστι τις λόγος, ου μέμνηθα, ως εισίν ενθέδε αφικόμενα εκεί και πάλιν γε δεύρο αφικνούνται» (Φαίδων 70c).
Υπάρχει κάποια παλιά παράδοση, που διατηρούμε στη μνήμη μας, ότι [οι ψυχές] από εδώ πηγαίνουν εκεί [στον Άδη] και πάλι εδώ επιστρέφουν.
***
«Αλλ’ έστι τω όντι και το αναβιώσκεσθαι και εκ των τεθνεώτων τους ζώντας γίγνεσθαι και τους τεθνεώτας ψυχάς είναι, και ταις μεν γ’ αγαθαίς άμεινον είναι, ταις δε κακαίς κάκιον» (Φαίδων 72d-e).
Πράγματι γίνεται επαναφορά στη ζωή και οι ζωντανοί γεννιούνται από τους πεθαμένους και οι ψυχές των πεθαμένων υπάρχουν και οι μεν αγαθές είναι σε καλύτερη κατάσταση, οι δε κακές σε χειρότερη.
***
«Ότι παλαιός ο λόγος, ορφικός τε γαρ και πυθαγόρειος, ο πάλιν άγων τας ψυχάς εις το σώμα και πάλι από του σώματος ανάγων και τούτο κύκλω πολλάκις».(Τίμαιος, Ε)
Υπάρχει από παλιά η παράδοση, και από τους ορφικούς και από τους πυθαγόρειους, ότι η ψυχή εισέρχεται πάλι σε σώμα και πάλι αποχωρίζεται από το σώμα και αυτό συμβαίνει πολλές φορές κατά κύκλους.
***
«Αεί ψυχή συντεταγμένη σώματι τότε μεν άλλω, τότε δε άλλω» (Νόμοι, 903d)
Η ψυχή πάντοτε συζεί άλλοτε με ένα σώμα και άλλοτε με άλλο.
***
Μια υπέροχη εβδομάδα σε όλους...
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Dying_Incubus - Φίλε elo, λέγεται πως ο Έρως είναι η αρχή των πάντων, η δύναμη εκείνη η οποία ενώνει τα αντιθετικά δίπολα και δημιουργεί.
Είναι η γενεσιουργός δύναμη του σύμπαντος σε οποιαδήποτε μορφή κι αν εκφράζεται αυτή.
Πράγματι φίλε Dying_Incubus, ο έρωτας είναι η αρχή της κοσμογονίας, είναι αυτός που ενώνει τα αντίθετα δίπολα και δημιουργεί το κάθε τι ( το αντίθετο της Έρις η οποία χωρίζει).
Όπως αναφέρεται και από τον ορφικό μύθο, μέσα από το αγέννητο αυγό (ενέργεια) γεννήθηκε ο Φάνης, η Γη (Ύλη) και ο Ουρανός(Νους), που παντρεύτηκαν χάρη στις ενέργειες του Έρωτα, ο οποίος οδήγησε το θεϊκό ζευγάρι στο φως .
quote:
Dying_Incubus - Βέβαια δε μπορούμε να κατανοήσουμε την Θεότητα ως ατελή όντα.
Αλλά αν κι εκείνη τελειοποιείται μαζί με εμάς;
Ένα ερώτημα που πιστεύω έχει απασχολήσει αρκετούς και βέβαια η απάντηση εξαρτάται ανάλογα το πως εξηγεί και πιστεύει ο καθένας μας αυτό που λέμε θεός .
Εγώ απλά θα γράψω κάτι που είχε πει ο Edgar Mitchell, και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο .
« Τα πάντα στο σύμπαν έχουν την ικανότητα να γνωρίζουν και να εξελίσσονται.
Οι λιγότερες εξελιγμένες μορφές ύλης, όπως τα μόρια, εμφανίζουν ποιο στοιχειώδες μορφές γνώσης, (γνωρίζουν) να αναπαράγονται και να καταπολεμούν επιβλαβείς εισβολείς, τα φυτά γνωρίζουν να στρέφονται προς τον ήλιο, τα πούλια να πετούν τον χειμώνα προς τον νότο .
Οι ανώτερες μορφές γνώσης, όπως η ανθρώπινη επίγνωση έχουν τις ρίζες τους στο σύμπαν.
Υπήρχαν σε δυνητική μορφή από τη γέννηση του σύμπαντος.»
Τα πάντα στο σύμπαν γαλαξίες, μόρια, κύτταρα, και οργανισμοί, έχουν υλικότητα και εσωτερικότητα .
Τα πάντα έχουν την δική τους συνείδηση και την δική τους εξέλιξη..
Ίσως και αυτό που λέμε θεός να εξελίσσεται και να μετενσαρκώνεται από το ένα σύμπαν στο άλλο ...ΠΩ, ΠΩ, πολύ αιρετικό με βρίσκω...
Δημιουργίας του συμπαντος ότι και να πούμε είναι απλές υποθέσεις
Όλα τα ενδεχόμενα είναι πιθανά.
Οσο το σκέφτεσαι τόσο πιο περίπλοκο γίνεται ειδικά αν σκεφτούμε και
Την περίπτωση του πολυσήμαντος δηλαδή ότι το συμπάν μας είναι ένα
Από τα πολλά μέσα στο πολυσυμπαν .
quote:
Μερικές σκέψεις κάνω που μου ήρθαν στο μυαλό μόλις τώρα, τίποτα δεν είναι σίγουρο ότι είναι σωστό
Σωστός .
Εγώ μετά από πολλά χρονια που ασχολούμαι με αυτά τα θέματα έχω καταλήξει
Ότι το μονό σίγουρο είναι ότι κανείς δεν ξέρει την πραγματική αλήθεια
Από κει και πέρα υπάρχουν θεωρίες που φαίνονται λογικότερες από κάποιες
Άλλες αλλα παραμένουν θεωρίες .
quote:
Σχετικά μ' αυτό που λες, καλή μου Unseen, είναι ένα ερώτημα το οποίο έχει απασχολήσει κι εμένα πολλές φορές.
Πως γίνεται να έχει ο τέλειος Θεός την επιθυμία να δημιουργήσει τον κόσμο;
Νομίζω όμως πως δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή επιθυμία, ίσως έχουμε να κάνουμε με αγνή Βούληση που είναι σαφώς ανώτερη και πιο "εξευγενισμένη" από την επιθυμία.
Το να έχει την επιθυμία ο οποιαδήποτε θεός να δημιουργήσει τον κόσμο
Θα μου φαίνονταν λογικό στην περίπτωση αυτό το θεωρητικά τέλειο ον
Δημιουργούσε έναν τέλειο κόσμο αλλα στην περίπτωση του δικού μας ατελές
Κόσμου φαίνεται παράλογο γιατι πχ να μην δημιουργούσε με τη μια τελειους
Ανθρώπους και θα πρέπει να περάσουν από τόσες δυσκολίες ώστε να τελειοποιηθούν? Εκτος αν έκανε λάθος και δημιούργησε ένα ατελές ον και προσπαθεί Να το διορθώσει πάλι σε αυτή την περίπτωση όμως πάει να πει ότι δεν είναι τελειος.Οσο και να το σκεπτόμαστε άκρη δεν βγάζουμε θα μπαίνουν συνεχεία καινούργια Ερωτήματα που θα μένουν αναπάντητα πχ ο θεός έφτιαξε εμάς αυτόν ποιος τον έφτιαξε ? και αυτόν που τον έφτιαξε ποιος τον έφτιαξε? Και πάει λέγοντας.
“Άνθρωπος εστί ψυχή σώματι χρωμένη» (Πλάτων, Τιμαίος 42 D, Φαίδων 111 Α).
Ο Πλάτωνας στον Φαίδρο (245 C) πρεσβεύει την αθανασία της ψυχής, λέγοντας ότι φέρει φτερούγες οι οποίες, όσο μένουν δυνατές, τη συγκρατούν στις υπερουράνιες περιοχές, ενώ όταν χάσει αυτή τη δύναμη, ενσαρκώνεται σε ανθρώπινα σώματα για να μπορέσει να επιτύχει εκ νέου την άνοδό της, ενώ, αν δεν τα καταφέρει, είναι δυνατόν να «βυθιστεί» σε σώματα ζώων.
Υπογραμμίζει ότι η ψυχή ενός αληθινού φιλόσοφου ύστερα από 3.000 χρόνια* μπορεί να αποκτήσει και πάλι τα φτερά της και να ξαναγυρίσει εκεί που ανήκει, ενώ για τις κοινές ψυχές απαιτείται διάστημα τουλάχιστον 10.000 χρόνων. Οι γεννήσεις σε ανθρώπινα ή και σε ζωικά σώματα είναι μάλλον το επακόλουθο μιας πτώσης/ υποβάθμισης από έναν ανώτερο κόσμο σε άλλον κατώτερο, πάντα όμως με τη δυνατότητα για την ψυχή να ανυψωθεί και πάλι προς την πηγή του Ανώτερου. Ο Πλάτωνας είναι γνωστό ότι θεωρούσε το σώμα τάφο της ψυχής και στον Κρατύλο αντηχεί τη διδασκαλία του Ορφέα, ότι δηλαδή η ψυχή τιμωρείται μέσω της ένωσής της με το σώμα.
* Ο Ηρόδοτος (ΙΙ 123) υποστηρίζει ότι οι Αιγύπτιοι πρώτοι πίστευαν στην αθανασία της ψυχής η οποία, μετά τη φθορά του σώματος, επανενσαρκώνεται σε άλλο πλάσμα που γεννιέται εκείνη τη στιγμή, μέχρις ότου διανύσει ολόκληρο τον κύκλο των ζωικών υπάρξεων (ζώα, αμφίβια και πτηνά). Τότε επανέρχεται και εγκαθίσταται ξανά σε ανθρώπινο σώμα. Η όλη εξέλιξη διαρκεί 3.000 χρόνια. Ο Ηρόδοτος ισχυρίζεται ότι τη θεωρία αυτή οικειοποιήθηκαν και δίδαξαν μερικοί Έλληνες υπονοώντας ασφαλώς τον Πυθαγόρα και τον Εμπεδοκλή.
Η άποψη που άκουσες απηχεί λίγο νεοδαρβινισμό, ότι δηλ. ο άνθρωπος δεν είναι παρά ξενιστής της εξέλιξης κάποιου πράγματος έξω από τον ίδιο (ιδέες, συναισθήματα κτλ.), τον οποίο αυτό το πράγμα επισκέπτεται και τον χρησιμοποιεί για να κυοφορηθεί, πολλαπλασιαστεί, τραφεί κτλ.
Δεν ξέρω αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο. Όμως ξέρω ότι, όπως λέει και ο Open Mind η πολλή σκέψη καμιά φορά κάνει κακό. Η δουλειά του νου είναι να δείχνει όλες τις όψεις του ο,τιδήποτε. Μόνο που αυτό οδηγεί εντέλει σε μια α-πορία, να μη μπορεί κανείς να αποφασίσει για τίποτα, να μη μπορεί κανείς να πιστέψει σε τίποτα. Χρειάζεται να ακούμε την εντός φωνή που αποκαλύπτει αυθόρμητα τι είναι κοντινότερο στην καρδιά καθενός…
Όσο για τα υπόλοιπα που γράφεις (για το αν ο θεός έχει πρόσωπο ή όχι, για την αίσθηση του εγώ κλπ.)… αυτά κι αν σηκώνουν συζήτηση… καμιά φορά αναρωτιέμαι πόσα μπορεί να γράψει κανείς σε ένα φόρουμ.
Καλέ μου ΠΛΑΤΩΝΑ,
Κρατώ με αγάπη το πολύ όμορφο που έγραψες:
quote:
πως όταν υπαρχει αγαπη, δεν υπαρχει εαυτος,και όταν υπαρχει ο εαυτος, δεν υπαρχει αγαπη,
κατ-ομοιον τροπο,
όταν υπαρχει αγαπη δεν υπαρχουν όλα αυτά, *(συμπεριλαμβανομενης της μετενσαρκωσης),
και όταν υπαρχουν όλα αυτά, δεν υπαρχει αγαπη.
Καλέ μου Γιώργο,
Σε πιστεύω. Ορισμένες γνώσεις κυριολεκτικά πλανώνται στον αέρα και σε κάνουν να αναρωτιέσαι... πώς τελικά συμβαίνουν τα πράγματα και αν είναι ο νους που συλλαμβάνει τις ιδέες ή οι ιδέες που επισκέπτονται τον νου εκεί που βαθιά κοιμάται...
Καλέ μου elo,
quote:Κι εγώ, αλλά δεν πειράζει. Ίσως αυτό που εκφράζεις να είναι σκέψη και άλλων ανθρώπων που βρίσκει φωνή σε σένα. Αν όντως εμείς οι άνθρωποι είμαστε τμήματα της θεότητας, τότε η φράση σου ότι ο θεός μετενσαρκώνεται και εξελίσσεται είναι πολύ πιο αληθινή απ’ ό,τι ακόμη κι εσύ ο ίδιος πιστεύεις…
Τα πάντα στο σύμπαν γαλαξίες, μόρια, κύτταρα, και οργανισμοί, έχουν υλικότητα και εσωτερικότητα .
Τα πάντα έχουν την δική τους συνείδηση και την δική τους εξέλιξη..
Ίσως και αυτό που λέμε θεός να εξελίσσεται και να μετενσαρκώνεται από το ένα σύμπαν στο άλλο ...ΠΩ, ΠΩ, πολύ αιρετικό με βρίσκω..
Καλέ μου alfa-omega,
quote:Ίσως όταν θα είμαστε σίγουροι για το αποτέλεσμα; Εάν μπορούμε ποτέ να είμαστε σίγουροι… Προσωπικά έχω διάγει εποχές που πίστευα στο ψωμί μου μέχρις ότου… δηλητηριάστηκα από την κατανάλωσή του. Θα μου πεις, όλες οι εμπειρίες, ακόμη και οι αρνητικές, έχουν κάτι να μας διδάξουν. Όμως τέτοιες εμπειρίες με έπεισαν να είμαι πιο προσεκτική την επόμενη φορά που θα (ξε)φουρνίσω ψωμί… Δεν παύω βέβαια να ακούω πάντα με τεντωμένα αυτιά ό,τι έχει την ευγένεια να καταθέσει το σύμπαν στο φτωχό μυαλό μου. Και να φτάνω στο σημείο να το εμπιστευτώ πέρα από οποιαδήποτε γνώση είναι γραμμένη σε οποιοδήποτε βιβλίο.
ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΨΩΜΙ, (πνευματική τροφή) ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ , ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ?
Καλέ μου Dying Incubus,
quote:Ίσως. Για μένα όμως ήταν τεράστιο σοκ η πρώτη φορά που αναγκάστηκα να σκεφτώ τη θεότητα ως κάτι μη τέλειο. Έλεγα ότι τουλάχιστον Κάτι μέσα στο σύμπαν γνωρίζει το άπειρο, το άφατο, το τέλειο. Ίσως όμως να μην υπάρχει άπειρο, άφατο, τέλειο. Όχι ακόμη τουλάχιστον. Ίσως πάλι (το πιθανότερο) να είμαστε πολύ ατελείς που λες κι εσύ…
Η Βούληση για δημιουργία μπορεί να μην υπάρχει ως ανάγκη της Θεότητας αλλά να είναι ένα φυσικό επακόλουθο της. (…)Βέβαια δε μπορούμε να κατανοήσουμε την Θεότητα ως ατελή όντα.
Αλλά αν κι εκείνη τελειοποιείται μαζί με εμάς;
Καλέ μου Open Mind
Υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι που πιστεύουν ότι γνωρίζουν την αλήθεια. Μερικοί μάλιστα έχουν ξεπεράσει το στάδιο της πίστης και έχουν βρεθεί στο στάδιο της βεβαιότητας, μιας βεβαιότητας κάποτε σφοδρής, ακόμη και δογματικής.
Προσωπικά πιστεύω πως διανύουμε την εποχή της προσωπικής θρησκείας, της προσωπικής πίστης ή ακόμη και βεβαιότητας. Δεν ξέρω αν οι (οποιεσδήποτε) Γραφές έχουν προβλέψει αυτή την εποχή, αλλά τι να κάνουμε: αυτό είναι που συμβαίνει στις μέρες μας. Ίσως να είναι και η απόδειξη ότι είμαστε συν-δημιουργοί, όπως λένε μερικές θεωρίες… Σίγουρα πάντως είναι η (οφθαλμοφανής, για μένα τουλάχιστον) απόδειξη ότι κανείς μας δεν κατέχει ολόκληρη την αλήθεια.
Πριν κλείσω προς το παρόν όμως, κάτι φαινομενικά άσχετο, χρήσιμο όμως ενδεχομένως σε κάποιους που κατά καιρούς «ρίχνουν ματιές» στο θέμα και καταλογίζουν σε «εμάς εκεί στο esoterica» χρήση της γενικής κτητικής στις μεταξύ μας προσφωνήσεις «καλέ/καλή μου», «αγαπητέ/αγαπητή μου». Μια αναδρομή λοιπόν στα βιβλία του λυκείου που προτείνει και ο αγαπημένος μου Angus.
Η γενική πέραν της Γενικής Κτητικής, διακρίνεται επίσης σε:
Γενική Αφαιρετική
Γενική Διαιρετική
Γενική της Ύλης
Γενική της Ιδιότητας, του Ποσού ή του Μέτρου
Γενική της Αιτίας
Γενική Υποκειμενική
Γενική Αντικειμενική
Γενική μετά από επιρρήματα
Γενική μετά από προθέσεις
Όταν γράφουμε π.χ. «αγαπητέ μου», αυτό το «μου» είναι μια συντομογραφική παράσταση της φράσης «προς εμένα»: «αγαπητέ προς εμένα» τάδε. Δεν δηλώνει δηλαδή διάθεση κτήσης, όμως επειδή ο τύπος «προς+αιτιατική» και γενικά η πρόθεση "προς" έχει εκπέσει, χρησιμοποιούμε την απλούστερη γενική «μου».
Έχουν επίσης εκπέσει τύποι ευγένειας που υπαγόρευαν τη χρήση της γενικής αποκλειστικά ως γενικής κτητικής της συγγένειας/γενικής κτητικής της στενής σχέσης ή εξάρτησης (ποτέ όμως γενικής κτητικής του κτήτορα) σε ερωτικές επιστολές ή επιστολές προς συγγενείς.
Η αμεσότητα της εποχής μας θα φταίει, ίσως βέβαια να θελήσετε να τη ρίξετε και αυτή στην πυρά, ελεύθεροι είστε, όπως ο καθένας μας άλλωστε, να το πράξετε και αυτό.
Ευχαριστώ πολύ.
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 21/11/2007 22:24:57
Σχετικά με τις απόψεις του Edgar Mitchell που ανέφερε ο φίλος elo, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:
Οι υλικές μορφές στο σύμπαν, αν και παρουσιάζουν κάποια επαναληπτικότητα στις λειτουργίες του, τόσο λεπτομερώς ώστε να μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως αυτοσυνείδηση, δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκδηλώσεις της κυβερνητικής και νομοταξίας στο σύμπαν. Όλα λειτουργούν με συγκεκριμένους νόμους, σύμφωνα με τους οποίους κάθε οργανισμός αλληλεπιδρά με τους υπόλοιπους. Αυτό όμως συμβαίνει μέσα σε ένα καθαρά μηχανιστικό πλαίσιο γιατί το να "γνωρίζει" ένας οργανισμός, σημαίνει πως έχει κατ' αρχήν επίγνωση των λειτουργιών του, έχει δηλαδή συνείδηση, κάτι που εξ όσων γνωρίζουμε, μόνον ο άνθρωπος και μερικά ακόμα κατώτερα θηλαστικά κατέχουν και είναι η ειδοποιός διαφορά τους με τους υπόλοιπους οργανισμούς.
Γνώση σημαίνει επαφή με ένα αντικείμενο και αυτό ορίζεται και αξιολογείται μόνον με τη βοήθεια της συνείδησης. Κατά συνέπεια, ούτε τα μόρια "γνωρίζουν", ούτε τα πουλιά μεταναστεύουν επειδή επεξεργάστηκαν νοητικά την πληροφορία της διαφοράς θερμοκρασίας, ούτε τα φυτά γέρνουν προς τον ήλιο επειδή "κατάλαβαν" πως έτσι θα επιτύχουν τη φωτοσύνθεση. Όλα γίνονται με καθαρά μηχανιστικό τρόπο, είναι νόμοι-λειτουργίες της φύσης, συμβαίνουν μόνα τους όπως οι λειτουργίες του αυτόνομου νευρικού μας συστήματος. Υπάρχει άραγε άνθρωπος που σκέφτεται και μπορεί να κάνει την καρδιά του να χτυπά στους απαραίτητους σφυγμούς; Σίγουρα όχι, συμβαίνει μόνο του.
Έτσι λοιπόν, θεωρώ αρκετά παρακινδυνευμένη την άποψη πως όλα διέπονται από συνείδηση και "γνώση".
I n v o k e O f t e n
.Άραγε αυτό που λέμε συνείδηση είναι αποκλειστικά μια ανθρώπινη ιδιότητα ή είναι μια θεμελιώδης ιδιότητα που χαρακτηρίζει όλο το Σύμπαν ;
Αλλά για τον λόγο ότι η κουβέντα ξεφεύγει από το συγκεκριμένο θέμα του τοπικ σταματάω, γιατί βλέπω την Unseen να με κυνηγάει μέχρι και τις επόμενες μετενσαρκώσεις μου….
) - αν και δεν ξέρω με ποιά αφορμή θίγεις το θέμα των προσφωνήσεων μεταξύ μας, πιστεύω ότι αφενός ισχύει η περίπτωση της αιτιατικής κι αφετέρου υποδηλώνει μια πολύ καλή διαδραστικότητα μεταξύ των συνομιλητών και μια αμοιβαία συμπάθεια κι εκτίμηση.Εξάλλου η επικοινωνία των συνομιλητών και σ' αυτό το θέμα κινείται σε πολύ καλά επίπεδα και προσωπικά διαβλέπω στοιχεία αλληλοεκτίμησης μεταξύ των συμμετεχόντων.
Εφόσον λοιπόν αυτή η εκτίμηση κι η συμπάθεια "γεννιούνται" με φυσικό τρόπο κι αυθόρμητα και δεν επιφέρουν οποιουδήποτε είδους αρνητικές συνέπειες, είναι απολύτως θεμιτά.
Πάντως δεν πιστεύω ότι είναι μια γενική κτητική, τουλάχιστον από την πλευρά μου δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Όσον αφορά το θέμα μας, είναι και δική μου πεποίθηση ότι τα πάντα εξελίσσονται και τα πάντα έχουν συνείδηση και Σκοπό.
Ασχέτως αν δεν το αντιλαμβανόμαστε κι αν ο νους μας δε μπορεί να το κατανοήσει, ο Σκοπός κι η Συνείδηση ενυπάρχουν σε όλα.
Φίλε Open Mind, κι αν η Θεότητα δεν είναι τέλεια αλλά εξελίσσεται;
Από την άλλη, εάν είναι τέλεια ποιός θα ήταν ο ανώτερος σκοπός να δημιουργήσει κάτι τέλειο;
Κάτι που δε μπορεί να εξελιχθεί περαιτέρω;
Είναι δύσκολα αυτά τα ερωτήματα, φίλοι μου, αλλά πολύ χρήσιμα ως νοητική άσκηση όπως λέει κι ο Trithemius.
Μπορούμε άραγε να πάψουμε να απασχολούμε το νου μας με τέτοιου είδους ερωτήματα;
Πάντα δεν θα θέλουμε να μάθουμε από που προήλθαμε όσο εξελισσόμαστε ως οντότητες;
In anticipation of my resurrection...