- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Χωρίς να είμαι σε θέση να το εξηγήσω αισθάνομαι οτι εξέλιξη και αγάπη είναι το ίδιο πράγμα. Νομίζω οτι το ένα μας οδηγεί στο άλλο με μια τάξη που δεν ορίζεται βάση κάποιου προγράμματος.
Επίσης είμαι [ για την ώρα] της άποψης οτι αυτή η διαφυγή που αναφέρεις απο τούς μηχανισμούς μπορεί να γίνει [ στο μέτρο του δυνατού] με την δική μας θέληση αλλά με την συμβολή Του οταν θεωρήσει οτι μπορεί να μας δοθεί. Ανευ αυτής πιστεύω οτι παραμένουμε στο ακαδημαϊκό επίπεδο της γνώσης.
Σκέψεις
Τελικά κανείς δεν ξέρει... 
Edited by - Unseen on 21/08/2007 07:56:44
quote:
Εννοείς εθισμένοι στον πόνο για τον πόνο, στην ηδονή για την ηδονή;
Αυτό εννοώ, καλή μου!
Τον εθισμό μας σε διάφορες συναισθηματικές/νοητικές καταστάσεις που πολλές φορές μπορεί και να μην ξέρουμε γιατί είμαστε εθισμένοι σ' αυτές ή λειτουργούν ως ένα είδος "βολέματος" από την πλευρά μας.
Όσον αφορά την εξέλιξη και την αγάπη που αναφέρεις, πιστεύω ότι ένας άνθρωπος όσο εξελίσσεται πνευματικά τόσο περισσότερο βιώνει εσωτερικά αλλά και βαθύτερα τις Αρετές, αφού μπορεί να κατανοεί την πραγματική ουσία των Αρετών αυτών και να τις αντικρύζει έχοντας βγάλει από τα μάτια του τα "γυαλιά" εκείνα που παραποιούν την εσώτερη όραση του.
Ελπίζω να μην σας μπέρδεψα...
In anticipation of my resurrection...
Ειλικρινά, είναι ανακούφιση για μένα να διαβάζω τέτοιες θέσεις. Μερικές φορές γίνομαι τόσο εγκεφαλική που τείνω να αμφισβητώ... περίπου τα πάντα. Για παράδειγμα, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αυτό που βιώνει κανείς ως προσωπική αλήθεια ή ως εσωτερική κατάσταση, διαχέεται αυτόματα στη συμπεριφορά του. Από τον ίδιο τον εαυτό μου έχω δει πως, ενώ πρεσβεύω αγάπη και υπομονή ως τρόπο ζωής, πολλές φορές γίνομαι ανυπόμονη και νευρική. Τι να το κάνω να πρεσβεύω ο,τιδήποτε, αν δεν μπορώ να είμαι ζωντανή έκφρασή του;
Όμως η βελτιοδοξία είναι ένας πραγματικά ωραίος τρόπος να βλέπει κανείς τη ζωή. Αν μη τι άλλο, προσδίδει μια αίσθηση ασφάλειας… και αφήνει να διαφανεί μια αθωότητα που προσωπικά, δυστυχώς, έχω χάσει.
Με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Για παράδειγμα, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αυτό που βιώνει κανείς ως προσωπική αλήθεια ή ως εσωτερική κατάσταση, διαχέεται αυτόματα στη συμπεριφορά του.
Νομίζω πως αυτό που λες έχει να κάνει με τον βαθμό που το βιώνει ως εσωτερική κατάσταση και με το κατά πόσο προσπαθεί να συντονιστεί μ' αυτό.
Αν για παράδειγμα το βιώνει σε μικρότερο βαθμό τότε μπορεί να μην διαχέεται αυτό το συνεχές βίωμα στην συμπεριφορά του.
Εάν πάλι το βιώνει σε μεγαλύτερο βαθμό και το αποδέχεται, τότε σταδιακά θα αρχίσουν να φαίνονται κάποια μικρά σημάδια στην συμπεριφορά του - τόσο προς τους άλλους όσο και προς τον ίδιο...
quote:
Από τον ίδιο τον εαυτό μου έχω δει πως, ενώ πρεσβεύω αγάπη και υπομονή ως τρόπο ζωής, πολλές φορές γίνομαι ανυπόμονη και νευρική. Τι να το κάνω να πρεσβεύω ο,τιδήποτε, αν δεν μπορώ να είμαι ζωντανή έκφρασή του;
Καλή μου Unseen, πολλές φορές καλούμαστε να καταπολεμήσουμε και να θέσουμε υπό έλεγχο τις αρνητικές μας ιδιότητες οι οποίες μας απομακρύνουν από αυτό που πρεσβεύουμε ή από τον επιθυμητό μας στόχι.
Η διαμάχη αυτή δεν θα τελειώσει από τη μια μέρα στην άλλη.
Μπορεί να διαρκέσει μήνες, χρόνια κλπ.
Βρίσκω πολύ δύσκολο το να είσαι ζωντανή έκφραση των όσων πρεσβεύεις χωρίς να μοχθήσεις για αυτό διότι έτσι εξελίσσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό αλλά και γνωρίζεις καλύτερα διάφορες πτυχές αυτού ακριβώς που πρεσβεύεις.
Μπορείς όμως να γίνεις ζωντανή έκφραση του, σωστά?
In anticipation of my resurrection...
Δεν είναι δηλαδή ότι μια αδυναμία την ξεπερνάς, σα να περνάς ένα όριο ή μια γραμμή, και μετά είναι όλα εντάξει. Μόλις ξεπεράσεις κάτι, αν είσαι προσεκτικός, θα δεις ότι αναδύεται κάτι άλλο που η ρίζα του είναι παρόμοια με αυτό που μόλις (νόμισες ότι) ξεπέρασες.
Αν έχεις εκπαιδεύσει τον εαυτό σου να είναι ανασφαλής, για παράδειγμα, θα πρέπει να τον ξε-εκπαιδεύσεις σε δεκάδες επίπεδα: ξεκινάς από το να αποκτήσεις κουράγιο και να ζητήσεις τσίχλες στο περίπτερο όταν είσαι μικρός και φτάνεις στη ζήλεια που νιώθεις για τους άλλους, την έλλειψη άνεσης με την εμφάνισή σου, κ.ο.κ. Όσο κι αν παλεύεις καθεμία εκδήλωση της ανασφάλειάς σου, αναδύονται συνεχώς άλλες. Ίσως μέχρι να φτάσεις στη ρίζα. Αλλά πώς φτάνεις;
Θέλω ωστόσο κι εγώ να πιστεύω ότι υπάρχει δυνατότητα να γίνει κανείς έμπρακτη έκφραση αυτού που πρεσβεύει. Ίσως μάλιστα μόνο έτσι θα μπορέσει να βρει την προσωπική του ειρήνη.
Σ' ευχαριστώ.
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Ειλικρινά, είναι ανακούφιση για μένα να διαβάζω τέτοιες θέσεις. Μερικές φορές γίνομαι τόσο εγκεφαλική που τείνω να αμφισβητώ... περίπου τα πάντα. Για παράδειγμα, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αυτό που βιώνει κανείς ως προσωπική αλήθεια ή ως εσωτερική κατάσταση, διαχέεται αυτόματα στη συμπεριφορά του. Από τον ίδιο τον εαυτό μου έχω δει πως, ενώ πρεσβεύω αγάπη και υπομονή ως τρόπο ζωής, πολλές φορές γίνομαι ανυπόμονη και νευρική. Τι να το κάνω να πρεσβεύω ο,τιδήποτε, αν δεν μπορώ να είμαι ζωντανή έκφρασή του;
Καλημέρα
Νομίζω οτι θα ήταν ''περίεργο'' να μην αμφισβητούνται τα πάντα ...απο ένα σημείο και μετά. Οσο περισσότερο ασχολείται κανείς τόσο πιο πολύ αναρρωτιέται και θέλει την προσωπική του γνώση.
Επάνω στην φράση της παράθεσης θα έλεγα οτι το συγκεκριμένο παρατηρείται σχεδόν σε όλους, γίατί άλλο είναι να καταδύεται κανείς στον εαυτό του διαλογιζόμενος ήσυχα η να μελετάει αισθανόμενος το κείμενο και μέσα απο αυτά να περιβάλλεται απο ευγενικές σκεψεις και επιθυμίες [ που ζητουν να γίνουν πράξεις ] και άλλο να μπορεί τελικά να πραγματοποιήσει όλα αυτά με την συμπεριφορά του στην ύλη.
Γι αυτό το λόγο δεν συμφωνώ και με τον αναχωρητισμό. Αφού μέσα απο τις δυσκολίες φαίνεται η εξέλιξη και όχι στην νιρβάνα του προσωπικού μας παράδεισου.
Η αλήθεια είναι οτι και εμένα με απογοητεύει όλο αυτό είτε το βλέπω στον εαυτό μου είτε σε άλλους πιο...μπροστά που όμως ξεφεύγουν...
Αυτό όμως δεν είναι και το ταξίδι που διασχίζουμε μαθαίνοντας?
quote:
Όσο κι αν παλεύεις καθεμία εκδήλωση της ανασφάλειάς σου, αναδύονται συνεχώς άλλες. Ίσως μέχρι να φτάσεις στη ρίζα. Αλλά πώς φτάνεις;
Ναι, ετσι είναι αλλά βελτιώνεται. Εγώ έχω αρχίσει να γελάω με μερικές που πάντα ξεφυτρώνουν σαν πειραχτήρια και με επαναφέρουν...
Αλλά έστω και η συνειδητότητα αυτής της επαναφοράς η της συνέχειας κάνουν μια διαφορά.
Κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε
Ίσως αυτή η στιγμή να έρχεται μετά από πάρα πολύ καιρό στην ζωή μας όταν πλέον έχουμε απόλυτα συνειδητό έλεγχο της προσωπικότητας μας κι έχουμε αναγνωρίσει την ύπαρξη της ψυχής μας.
Έχω παρατηρήσει κι εγώ ότι όσο περισσότερο αντικρύζω τον εαυτό μου τόσο περισσότερες αρνητικές ιδιότητες ανακαλύπτω, πολλές εκ των οποίων είναι παρεμφερείς η μια με την άλλη ή έστω έχουν κοινή ρίζα.
Και παρομοίασες πολύ σωστά την κατάσταση αυτή με ένα μοντέλο φρακταλικής μορφής στο οποίο υπάρχει αυτοομοιότητα.
Αυτό έτσι για να θυμηθούμε πάλι το θέμα στο οποίο συζητούσαμε τελευταία!
Προφανώς αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουμε εντοπίσει ακόμη την πρωταρχική αρνητική ιδιότητα αλλά βρίσκουμε κάποιες όψεις της μόνο, κάποιους τρόπους με τους οποίους αυτή εκδηλώνεται.
Ίσως πάλι καταπολεμώντας μια συγκεκριμένη όψη να κάνουμε ένα μικρό βήμα για την παράλληλη καταπολέμηση και των υπολοίπων συναφών όψεων.
Ας φανταστούμε όμως τι διαδρομές πρέπει να ακολουθήσουμε για να καταπολεμήσουμε μια αρνητική ιδιότητα μας και τα παρακλάδια της.
Κι ύστερα ας σκεφτούμε την ίδια διαδικασία για τις υπόλοιπες αρνητικές ιδιότητες μας.
Προσωπικά, αυτές τις δαιδαλώδεις διαδρομές τις βρίσκω άκρως διδακτικές αλλά κι ενδιαφέρουσες.
Σημασία άλλωστε δεν έχει το να βρεθείς στην Ιθάκη μονομιάς αλλά το να αποκομίσεις τις εμπειρίες της μακράς διαδρομής...
Σε κάποιο σημείο του μηνύματος σου αναρωτιέσαι:
quote:
Όσο κι αν παλεύεις καθεμία εκδήλωση της ανασφάλειάς σου, αναδύονται συνεχώς άλλες. Ίσως μέχρι να φτάσεις στη ρίζα. Αλλά πώς φτάνεις;
Προσωπικά βρίσκω ότι ήδη έδωσες ένα σημαντικό κλειδί της συγκεκριμένης ερώτησης:
quote:
Αν έχεις εκπαιδεύσει τον εαυτό σου να είναι ανασφαλής, ...
Να μπορέσεις να αναγνωρίσεις δηλαδή ότι το όλο παιχνίδι γίνεται σε ένα ταμπλώ όπου η παρτίδα παίζεται ανάμεσα σε σένα και στον εαυτό σου ύστερα από μια δική σου ασυνείδητη επιλογή του. 
In anticipation of my resurrection...
quote:Νομίζω ότι όλοι μας, καθώς ταξιδεύουμε, θέλουμε να αποδεικνύουμε στον εαυτό μας ότι έχουμε τον έλεγχο, ότι είμαστε καλοί πολεμιστές. Επίσης, έχουμε ανάγκη στο ταξίδι μας να εμπνεόμαστε από κάποιους που είναι πιο μπροστά από μας. Και το όποιο ολίσθημά τους φαντάζει δυο φορές πιο φρικτό στα μάτια μας, γιατί ίσως εντέλει αντανακλά τον φόβο μας ότι ούτε κι εμείς θα τα καταφέρουμε…
Αυτό όμως δεν είναι και το ταξίδι που διασχίζουμε μαθαίνοντας?
Τι έχει λοιπόν να μας διδάξει το ταξίδι; Ίσως μόνο την άφεση, τη συγχώρεση που ουσιαστικά είναι όψεις της Υπομονής, που με τη σειρά της είναι μια ευγενική όψη της Αγάπης. Να λοιπόν που πάλι στην Αγάπη ερχόμαστε, σαν τη μόνη δυνατή κατάληξη της περιπέτειάς μας...
quote:
Κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε
Τι γλυκιά που είσαι… Κι εγώ θέλω να το ελπίζω, καλή μου…
Καλέ μου Dying Incubus,
quote:Αυτό με τα μαθηματικά για μη μαθηματικούς, ε; Χα χα, να δεις που στο τέλος θα καταλήξουμε τεχνοκράτες!
Και παρομοίασες πολύ σωστά την κατάσταση αυτή με ένα μοντέλο φρακταλικής μορφής στο οποίο υπάρχει αυτοομοιότητα.
Αυτό έτσι για να θυμηθούμε πάλι το θέμα στο οποίο συζητούσαμε τελευταία!
quote:Χμ… Διάφορες σχολές και πρακτικές (πχ η θεραπεία Gestalt) όμως λένε ότι το μόνο που υπάρχει είναι ελλείμματα και ότι τα ελλείμματα δημιουργούν ανάγκες και φόβους οι οποίοι γεννούν με τη σειρά τους τις όποιες συμπεριφορές μας. Επομένως στη ρίζα των αρνητικών μας ιδιοτήτων υπάρχει κάτι το ανεκπλήρωτο, ένα έλλειμμα, όχι μια πρωταρχική (εκ γενετής ή εξ εκπαιδεύσεως) αρνητική ιδιότητα. Τις συμπεριφορές τις φοράει το όποιο έλλειμμά μας σαν ένδυμα, γιατί προσπαθεί ακριβώς αέναα να καλυφθεί με κάτι.
Προφανώς αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουμε εντοπίσει ακόμη την πρωταρχική αρνητική ιδιότητα αλλά βρίσκουμε κάποιες όψεις της μόνο, κάποιους τρόπους με τους οποίους αυτή εκδηλώνεται.
quote:Σαν ένα ποτάμι με τους παραπόταμους ή σαν ένα δέντρο ε; Πολύ καλός διαλογισμός φίλε μου…
Ας φανταστούμε όμως τι διαδρομές πρέπει να ακολουθήσουμε για να καταπολεμήσουμε μια αρνητική ιδιότητα μας και τα παρακλάδια της.
Κι ύστερα ας σκεφτούμε την ίδια διαδικασία για τις υπόλοιπες αρνητικές ιδιότητες μας.
Με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 23/08/2007 15:05:36
quote:
Unseen - Μερικές φορές γίνομαι τόσο εγκεφαλική που τείνω να αμφισβητώ... περίπου τα πάντα. Για παράδειγμα, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι αυτό που βιώνει κανείς ως προσωπική αλήθεια ή ως εσωτερική κατάσταση, διαχέεται αυτόματα στη συμπεριφορά του. Από τον ίδιο τον εαυτό μου έχω δει πως, ενώ πρεσβεύω αγάπη και υπομονή ως τρόπο ζωής, πολλές φορές γίνομαι ανυπόμονη και νευρική. Τι να το κάνω να πρεσβεύω ο,τιδήποτε, αν δεν μπορώ να είμαι ζωντανή έκφρασή του;Δεν είναι δηλαδή ότι μια αδυναμία την ξεπερνάς, σα να περνάς ένα όριο ή μια γραμμή, και μετά είναι όλα εντάξει. Μόλις ξεπεράσεις κάτι, αν είσαι προσεκτικός, θα δεις ότι αναδύεται κάτι άλλο που η ρίζα του είναι παρόμοια με αυτό που μόλις (νόμισες ότι) ξεπέρασες.
Και όμως Unseen, αυτό που βλέπω από τα λεγόμενα σου, είναι ότι λειτουργείς σαν καθρέπτης της ψυχής σου, μέσα στον οποίο βλέπεις και αναγνωρίζεις τις αδυναμίες σου και τα πάθη σου .
Για σκέψου το λίγο και θα δεις πόσο μεγάλο βήμα είναι όταν παραδέχεσαι όλα αυτά που αναφέρεις, χωρίς να προβάλλεις καμία δικαιολογία .
Βλέπεις όλες αυτές η αδυναμίες που αναφέρεις είναι κοινές σε όλους τους ανθρώπους, αλλά δεν θα δεις πολλούς να εστιάζουν και να προβληματίζονται πραγματικά με τον εαυτό τους, όπως κάνεις εσύ, εν αντιθέσει εστιάζουν στα σφάλματα και στις αδυναμίες των άλλων…..
Όσο για το ταξίδι που αναφέρθηκε, κανείς δεν μας βεβαιώνει ότι θα έχει τελειωμό, αλλά ότι θα μας μείνει αξέχαστο καθώς γνωρίζουμε καινούργια άγνωστα τοπία που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί ότι υπάρχουν (μέσα μας) .
Φιλαράκια νύσταξα, ώρα για ΝΑΝΙ 
quote:
Αυτό με τα μαθηματικά για μη μαθηματικούς, ε; Χα χα, να δεις που στο τέλος θα καταλήξουμε τεχνοκράτες!
Άσε, μπήκαμε κατευθείαν στα βαθιά τότε!
Όσο για τα ελλείματα που αναφέρεις, είναι πολύ πιθανόν να συμβαίνει κι αυτό σε ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων.
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου οπότε μπορεί να ισχύουν 1002 λόγοι...
quote:
Βλέπεις όλες αυτές η αδυναμίες που αναφέρεις είναι κοινές σε όλους τους ανθρώπους, αλλά δεν θα δεις πολλούς να εστιάζουν και να προβληματίζονται πραγματικά με τον εαυτό τους, όπως κάνεις εσύ, εν αντιθέσει εστιάζουν στα σφάλματα και στις αδυναμίες των άλλων…..
Φίλε μου, είναι πραγματικά εντυπωσιακό αυτό που λες!
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ίσως πολλές αιτίες που οδηγούν ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων στο να εντοπίζουν και να κρίνουν αρνητικά τα ελαττώματα των συνανθρώπων τους αλλά να δείχνουν μια φαινομενική αδιαφορία για τα δικά τους ή να τα εντοπίζουν αλλά να μην ασχολούνται σε μεγάλο βαθμό μ' αυτά.
Ίσως με το να εντοπίζουμε ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι έχουν κάποιες αρνητικές ιδιότητες να νιώθουμε καλύτερα με τον ίδιο μας τον εαυτό γιατί αποφεύγουμε να τον αντικρύσουμε όπως πραγματικά είναι.
Ίσως πάλι να προβάλλουμε στους άλλους αυτό που ισχύει σ' εμάς τους ίδιους.
Τι λέτε κι εσείς για αυτό?
In anticipation of my resurrection...
Καλημέρα παιδιά
quote:Ken Wilber: "Αυτό που νόμιζα πως ήσουν εσύ, ήμουν εγώ και πάλι εγώ", γιατί αυτό που μας ενοχλεί στον άλλον είναι συνήθως αυτό που έχουμε μέσα μας… Και όσο δεν αντέχουμε να κοιτάξουμε μέσα μας, τόσο νιώθουμε την ανάγκη να κοιτάξουμε γύρω.
δεν θα δεις πολλούς να εστιάζουν και να προβληματίζονται πραγματικά με τον εαυτό τους, όπως κάνεις εσύ, εν αντιθέσει εστιάζουν στα σφάλματα και στις αδυναμίες των άλλων…..
Όταν επέστρεφα με το πλοίο, καθόμουν δίπλα σε μια κυρία γύρω στα 50, η οποία –το πιστεύετε;- δεν σταμάτησε να βρίζει άλλους ανθρώπους συζητώντας με την κόρη της. Αφού στο τέλος δεν αντέξαμε να την ακούμε, γκάριζε κιόλας, παρατήσαμε τις θέσεις μας και τη βγάλαμε στο κατάστρωμα.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Πάει ακόμη πιο μακριά η βαλίτσα. Έλκουμε συνεχώς κοντά μας ανθρώπους που μας βοηθούν να δούμε καθαρότερα, προκαλώντας και καθρεφτίζοντας συμπεριφορές μας που πρέπει να κοιτάξουμε με μεγαλύτερη προσοχή. Ας πούμε εγώ με την κυρία. Δεν ήταν τυχαίο που βρεθήκαμε να καθόμαστε δίπλα-δίπλα. Κάτι έχει να μου πει αυτή η "σύμπτωση" και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.
Μερικές φορές μου φαίνονται τόσο απλά τα πράγματα που δεν βρίσκω κανέναν λόγο να καταφύγω στο μοντέλο της μετενσάρκωσης για να αιτιολογήσω και να δώσω νόημα στη ζωή (μου).
Πάντως σε ευχαριστώ για το κουράγιο καλέ μου elo…
Dying Incubus, μήπως μετά απ' όλα τα μαθηματικοχαοτικά να εκπονήσουμε και καμιά διατριβή; Ίσως να μπούμε στο Πολυτεχνείο. Ποτέ δεν είναι αργά. Χα χα χα!
Με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Unseen - Πάντως σε ευχαριστώ για το κουράγιο καλέ μου elo…
Μα δεν σου δίνω κουράγιο σε τίποτα φιλαράκι μου, απλά θαυμάζω τον τρόπο αντίληψης που έχεις, μέσα από τα από τα δεκάδες (σκαμπανεβάσματα) ερωτήματα και αμφιβολίες που νοιώθεις .
Που προσωπικά πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος που ψάχνει και αναρωτιέται, κάθε βήμα που κάνει μπροστά (εξέλιξη) θα νοιώθει να κυριεύεται από αυτές τις εσωτερικές διαμάχες .
quote:
Dying Incubus, μήπως μετά απ' όλα τα μαθηματικοχαοτικά να εκπονήσουμε και καμιά διατριβή; Ίσως να μπούμε στο Πολυτεχνείο. Ποτέ δεν είναι αργά. Χα χα χα!
Ήδη ακούγεται πως η Μαθηματική κοινότητα έχει αρχίσει να τρομοκρατείται σ' αυτήν την ιδέα!
Τώρα βέβαια δεν ξέρω αν μας ζηλεύουν ή φοβούνται για την ίδια την επιστήμη που θα πέσει στα χέρια μας! 
quote:
Και δεν είναι μόνο αυτό. Πάει ακόμη πιο μακριά η βαλίτσα. Έλκουμε συνεχώς κοντά μας ανθρώπους που μας βοηθούν να δούμε καθαρότερα, προκαλώντας και καθρεφτίζοντας συμπεριφορές μας που πρέπει να κοιτάξουμε με μεγαλύτερη προσοχή. Ας πούμε εγώ με την κυρία. Δεν ήταν τυχαίο που βρεθήκαμε να καθόμαστε δίπλα-δίπλα. Κάτι έχει να μου πει αυτή η "σύμπτωση" και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.
Το θέμα, καλή μου, είναι ότι συναντούμε αυτούς τους ανθρώπους πολλές φορές μπροστά μας αλλά δεν καταλαβαίνουμε ότι κάτι πρέπει να μας δείξουν για εμάς.
Στην αρχή μπορεί να το βλέπουμε ως μια σύμπτωση ή να αντιδρούμε κι εμείς με τον ίδιο τρόπο που βλέπουμε να αντιδρά αυτό το άτομο σε εμάς.
Η αναγνώριση ότι μπορεί να συναντούμε μια αντανάκλαση κάποιας συμπεριφοράς μας μπορεί να αργήσει πολύ να έρθει ή μπορεί και να μην έρθει ποτέ.
Και μερικές φορές είναι αστείος ο τρόπος που κοιτάζουμε πχ κάποιον άνθρωπο και κατακρίνουμε την συμπεριφορά που επέδειξε αλλά τα μάτια μας κλείνουν ερμητικά όταν το αντικείμενο της παρατήρησης πρέπει να γίνει ο εαυτός μας.
Είναι ένα σύνηθες φαινόμενο της ανθρώπινης ιστορίας το να προβάλλουμε στους άλλους τις ιδιότητες που εμείς έχουμε αλλά αρνούμαστε να τις δούμε.
Και δεν είναι τυχαίο επίσης που μας εξοργίζουν συγκεκριμένες συμπεριφορές που παρατηρούμε σε τρίτους γιατί αν κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας θα δούμε πράγματα που ίσως να μας λυπήσουν...
In anticipation of my resurrection...
http://tech.pathfinder.gr/xpaths/eso/561306.html
Με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Πρέπει να παραδεχτώ ότι το άρθρο που μας έδωσες είναι παρά πολύ καλό .
Και προσωπικά άγγιξε πολλά πιστεύω μου, για αυτό και σε ευχαριστώ .
Δεν ξέρω, θα σε/σας ενδιέφερε να αναλύσουμε κάποια κομμάτια του (ανάλογα πως τα κατανοεί ο καθένας) ώστε να καταφέρουμε να προβληματιστούμε ακόμα λίγο περισσότερο ;
«Η αλήθεια τους δεν βρίσκεται στο συνεχώς μεταβαλλόμενο σχήμα τους, δεν βρίσκεται καν στο γεγονός ότι είναι σύννεφα. Η αλήθεια κάθε σύννεφου είναι, και αναπόδραστα παραμένει, το νερό.»
«Έτσι κι εμείς, έχουμε τόσο συνηθίσει την όψη του σύννεφου που ξεχνάμε τη θεμελιώδη μας αλήθεια: δεν είμαστε σύννεφα, είμαστε νερό. Είμαστε μια μορφή που πήρε το νερό μέσα στη βαθιά λαχτάρα του να πετάξει.» Τέλειο… 
Ασφαλώς το κείμενό μου είναι μια αλληγορία με αρκετά ποιητική διάθεση - μια αλληγορία που εμένα τουλάχιστον με βοήθησε να καταλάβω με πιο απτό τρόπο τι σημαίνει "είμαστε όλοι ένα" και "είμαι κάτι περισσότερο από το εγώ μου".
Η βασική ιδέα, όσο δηλαδή αφορά τη μη μετενσάρκωση/συνέχιση της προσωπικότητας δεν είναι δική μου, είναι του Sri Aurobindo και, αν θέλει κανείς να διαβάσει κάτι σχετικό, υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο που δημοσιεύεται από το εσοτέρικα σε αυτό το λινκ:
http://www.esoterica.gr/articles/eastern/aurorncr/aurorncr.htm
Από τότε που έγραψα το κείμενο (πάνε κάτι μήνες) μέχρι σήμερα είχα την ευκαιρία να στοχαστώ περισσότερο σε αυτή την αλληγορία και να διαμορφώσω μια ακόμα πιο γλαφυρή και παραστατική εικόνα, δεν θα κουράσω όμως με αυτήν γιατί πιθανόν να μην ενδιαφέρει.
Σε ευχαριστώ πολύ και πάλι.
Καλό βράδυ
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Θερμά συγχαρητήρια και από εμένα για το άρθρο σου!
Σαν καρμική ερευνήτρια, με άγγιξε βαθύτατα και χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που εμβαθύνουν με έναν τέτοιο ποιητικό και στοχαστικό τρόπο!
Αν θέλεις, μπορείς να το δημοσιεύσεις και στη δική μου σελίδα (που αναγράφεται στην υπογραφή μου), όπως και στην αξιόλογη σελίδα που συνεργάζομαι, http://nebesnyel.forumup.com/ (Εν Δελφοίς... Έψιλον).
Να είσαι πάντα καλά και θα τα λέμε!
Φιλικά, http://starworld.myforumportal.com/
η karma
quote:
Unseen - Από τότε που έγραψα το κείμενο (πάνε κάτι μήνες) μέχρι σήμερα είχα την ευκαιρία να στοχαστώ περισσότερο σε αυτή την αλληγορία και να διαμορφώσω μια ακόμα πιο γλαφυρή και παραστατική εικόνα, δεν θα κουράσω όμως με αυτήν γιατί πιθανόν να μην ενδιαφέρει.
Unseen μου προσωπικά θα με ενδιέφερε πάρα πολύ να ακούσω την άποψη σου, γιατί μου αρέσει ο τρόπος της σκέψεως σου αλλά και πως μας περνάς όλους αυτούς τους προβληματισμούς σου σε όλα αυτά τα θέματα .
Αναφέρθηκες ότι "είμαστε όλοι ένα" συμφωνώ σε αυτό που λες και θα μπορούσα να προσθέσω ότι τα πάντα είναι ένα, ότι τα πάντα (εκπορεύουν), προέρχονται από την ροή του ποταμού, κάθε τι που βλέπουμε και αγγίζουμε είναι μια σταγόνα από τον ποταμό, είναι μια σταγόνα από εμάς τους ίδιους .
Κάθε σταγόνα έχει την δικιά της ενέργεια, την δικιά της σκέψη (εξέλιξη) και τον δικό της λόγο ύπαρξης .
Συμφωνώ κι εγώ ότι στην ουσία είμαστε όλοι Ένα, ασχέτως αν φαινόμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας.
Για κάποιο λόγο όμως οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουμε να εστιαζόμαστε στις διαφορές που μπορεί να έχουμε μεταξύ μας, ξεχνώντας ποιά είναι τα στοιχεία εκείνα που μας κάνουν να είμαστε παρόμοιοι μεταξύ μας.
Η Ουσία είναι μία τα μάτια μας και τα διάφορα "φίλτρα" μας όμως μας κάνουν να βλέπουμε ένα μέρος της, το οποίο πολλές φορές μπορεί να είναι διαφορετικό από αυτό που αντιλαμβάνονται τα μάτια των υπολοίπων.
Ίσως κάπου εκεί να δημιουργείται το πρόβλημα, καθώς ξεχνάμε ότι έχουμε δει ένα μέρος μόνο κι όχι το σύνολο, υπερασπιζόμενοι την πιστότητα αυτού που έχουμε αντιληφθεί έως σήμερα.
Είναι όπως αυτό που αναφέρετε με το ποτάμι.
Ο καθένας μας είναι μια σταγόνα ή αντιλαμβάνεται μόνο μια σταγόνα όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι.
Το κοινό μας σημείο είναι αυτό, ότι αποτελούμε μέρος του ποταμού κι ότι ταξιδεύουμε μέσα σ' αυτό.
Όσο ο νους μας επικεντρώνεται στην σταγόνα μας, τότε θα την βλέπει ως ποταμό.
Όταν καταφέρει να υπερβεί λίγο αυτή του την αντίληψη και να δει τα πράγματα πιο αποστασιοποιημένα, μπορεί να μείνει έκθαμβος από το πλήθος των σταγόνων που θα αντικρύσει...
In anticipation of my resurrection...