- Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Dying_Incubus - Από τη μία είναι ασφαλές το να έχεις ένα "καταφύγιο", κάποιες σταθερές ιδέες και πεποιθήσεις τις οποίες αποδέχεσαι προκειμένου να μπορέσεις να πορευτείς στην συνέχεια ενώ συνάμα θα πρέπει να είσαι έτοιμος να τις εγκαταλείψεις ανά πάσα στιγμή.
Πράγματι φίλε μου, ο αληθινός ερευνητής πρέπει να γνωρίζει ότι το (καταφύγιο) που αναφέρεσαι δεν είναι παρά ένα προσωρινό προσωπείο, ένα προσωπείο που στην πορεία μας θα αλλάζει συνέχεια μορφές, μέχρι να μπορέσουμε να ανακαλύψουμε, να αισθανθούμε την πραγματική πηγή, την πραγματική ενέργεια που κρύβεται πίσω από αυτά τα ατελείωτα προσωπεία .
Και αυτό είναι πραγματικά πολύ δύσκολο, αλλά και πολύ εθιστικό καθώς ανακαλύπτεις την ομορφιά της αναζήτησης (γνώση)
el.elyon άραγε θα μπορούσες να μας αναφέρεις ένα σημείο από τα παραμύθια του Πλάτωνα, αν πραγματικά γνωρίζεις κάτι από Πλάτωνα ;
Μήπως πρέπει να σταματήσω να διαβάζω στο γιο μου τα (παραμύθια) του Αίσωπου και να ξεκινήσω να του διαβάζω Πλάτων ….. 
Πως πάμε EL ELYON. Η υγεία σου είναι καλά ?
Έχασες μια σπουδαία συνάντηση στη Ζωή σου (με τον Πλάτωνα), κρίμα!
Οι διακοπές φέτος ήσαν περιορισμένες, μιας και στενός συγγενής είχε την ίδια ασθένεια που έχει και ο προκαθήμενος της εκκλησίας. Οι γιατροί έδωσαν πολύ λίγες ελπίδες, έτσι, αντί να περιμένει… σε κάποια πτέρυγα νοσοκομείου, …. Τον επήρα μαζί μου στο εξοχικό.
Δεν είχε διαβάσει και αυτός Πλάτωνα, δεν μπόρεσε μέχρι σήμερα, μα στις βόλτες που κάναμε τα απογεύματα, ζήτησε να του πω τα βασικά.
Το μεγαλύτερο (παραμύθι) του Πλάτωνα, είναι αυτό της σπηλιάς, που λέει μεταξύ άλλων πως οι άνθρωποι, όχι μόνο δεν βλέπουν και δεν ακούν, μα ούτε γνωρίζουνε να ζουν, για αυτό οι περισσότεροι είναι άρρωστοι, όχι μόνο σωματικά, μα περισσότερο ψυχικά. Έτσι έχουν ανάγκη να πιστεύουν σε κάτι, διαφορετικά η Ζωή τους (που δεν την ζουν) είναι μαρτύριο.
Έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον, έτσι αρκετές φορές πηγαίναμε και βλέπαμε μαζί το ηλιοβασίλεμα, η ερχόταν βόλτα μέσα στην πανέμορφη φύση. Του έλεγα πόσο σπουδαίο είναι να έχει επίγνωση του σώματος, για αυτό περνάγαμε αρκετή ώρα μέσα στη θάλασσα. Έμαθε μαζί μου να τρώει λυτά, να κυλάει με τη Ζωή….
Μια μέρα στη θάλασσα είδαμε μια πανέμορφη μέδουσα. Ήθελε να την βγάλει στην αμμουδιά, μα του επεσήμανα πως θα πέθαινε.
Με κοίταξε με απορία.
Μα θα μας τσιμπήσει, ψέλλισε.
Φρόντισε να μην σε τσιμπήσει.
Τα νερά ήταν πεντακάθαρα, έτσι για αρκετή ώρα κολυμπούσαμε δίπλα στη μέδουσα που μας έδειχνε όλες τις αποχρώσεις της. Ήταν τόσο ήσυχα και όμορφα, που κάποια στιγμή το χαμόγελο εμφανίστηκε φυσικά, και συγχρόνως άστραψε το πρόσωπο του.
Κατάλαβα τι λέει ο Πλάτωνας, μου είπε χαμογελώντας. Η μνήμη, (οι αντιδράσεις του φόβου) θα σκότωναν την μέδουσα, όπως σκοτώνει εμένα τώρα ο καρκίνος, μα η ζωή είναι ομορφιά, είναι αγάπη, δεν σκοτώνει τίποτα.
Ο συγγενής μου σήμερα, είναι πολύ καλύτερα στην υγεία του
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 04/09/2007 06:08:00
Καλημέρα ΠΛΑΤΩΝΑ.
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ: Πως πάμε EL ELYON. Η υγεία σου είναι καλά ?
Είμαι καλύτερα. Ευχαριστώ που ρωτάς.
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ:Έχασες μια σπουδαία συνάντηση στη Ζωή σου (με τον Πλάτωνα), κρίμα!
Αγαπητέ ΠΛΑΤΩΝΑ η Ζωή είναι μπροστά και κάποια μέρα θα συναντηθούμε.
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ: Οι διακοπές φέτος ήσαν περιορισμένες, μιας και στενός συγγενής είχε την ίδια ασθένεια που έχει και ο προκαθήμενος της εκκλησίας. Οι γιατροί έδωσαν πολύ λίγες ελπίδες, έτσι, αντί να περιμένει… σε κάποια πτέρυγα νοσοκομείου, …. Τον επήρα μαζί μου στο εξοχικό.
Έμαθε μαζί μου να τρώει λυτά, να κυλάει με τη Ζωή….Ο συγγενής μου σήμερα, είναι πολύ καλύτερα στην υγεία του
Αγαπητέ φίλε ΠΛΑΤΩΝΑ χαίρομαι που ο φίλος σου είναι καλύτερα και επίσης χαίρομαι που τα παραμύθια του ΠΛΑΤΩΝΑ τον βοήθησαν. Απλά θα σου πω ότι το παραμύθι δεν είναι ούτε Ψέμα, ούτε Αλήθεια. Δεν είναι το πραγματικό αλλά το ιδανικό. Το παραμύθι είναι μια Ιδανική Πολιτεία!
Ευχαριστώ για το μήνυμα σου φίλε μου ΠΛΑΤΩΝΑ. Χαίρομαι που είσαι και πάλι κοντά μας.
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
quote:
elo: el.elyon άραγε θα μπορούσες να μας αναφέρεις ένα σημείο από τα παραμύθια του Πλάτωνα, αν πραγματικά γνωρίζεις κάτι από Πλάτωνα ;
Ένα σημείο από τα παραμύθια θα σε πείσει ότι γνωρίζω τα παραμύθια του Πλάτωνα?
Μάλλον δεν έχεις καταλάβει ότι δεν είμαι εδώ για να πείσω κανέναν για τίποτα!
Όχι δεν θέλω να πείσω κανέναν για τίποτα!
quote:
elo:
Μήπως πρέπει να σταματήσω να διαβάζω στο γιο μου τα (παραμύθια) του Αίσωπου και να ξεκινήσω να του διαβάζω Πλάτων
Αυτό είναι δικό σου θέμα φίλε elo! Τι πρέπει και δεν πρέπει, εσύ το αποφασίζεις!
Καλημέρα φίλε elo.
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
quote:
el.elyon - Μάλλον δεν έχεις καταλάβει ότι δεν είμαι εδώ για να πείσω κανέναν για τίποτα!
Όχι δεν θέλω να πείσω κανέναν για τίποτα!
Όχι φίλε μου, ούτε που μου πέρασε από το μυαλό μου ότι προσπαθείς να πείσεις οποιονδήποτε για τα πιστεύω σου .
Αλλά διαβάζοντας τα συνεχόμενα μηνύματα που ανοίγεις μέσα σε διάφορα θέματα και βλέποντας τα ερωτήματα που θέτεις και ειδικά τον τρόπο που τα θέτεις, νοιώθω ότι προσπαθείς να αποδείξεις ότι κατέχεις ΜΟΝΟ ΕΣΥ την μια αλήθεια, και ότι η αλήθεια σου πρέπει να αποδειχτεί και να επιβεβαιωθεί από όλους μας, ακόμα και αν ο τρόπος είναι μια επιθετική ειρωνεία προς τα διαφορετικά πιστεύω των άλλων, που μπορεί να την βγάζεις άθελα σου προς το έξω .
Πάρε για παράδειγμα την εμμονή σου με τα θεϊκά όντα, κάθε τι διαφορετικό για εσένα, πρέπει να εμπεριέχει και θεϊκά όντα και όμως φίλε μου όταν πιστεύουμε πραγματικά σε κάτι, ότι και αν είναι αυτό, δεν υπάρχει λόγος να αποδείξουμε σε κανέναν γιατί το πιστεύουμε, πως βιώνουμε την προσωπική μας αλήθεια, παρά μόνο στον ίδιο μας τον εαυτό .
Φίλε μου αν κάνω λάθος στην εντύπωση που μου έχεις δημιουργήσει, ειλικρινά πίστεψε πως όλα αυτά που γράφω δεν έχουν το παραμικρό ίχνος πονηριάς προς το άτομο σου και εδικά στο πιστεύω σου .
Επειδή σε κάθε ευκαιρία προβάλλεις την όποια εμμονή που έχεις με τη Θεοσοφία και τα θεϊκά όντα, γεγονός που τελικά καταλήγει να είναι διασπαστικό στις συζητήσεις και κάποιες φορές ακόμα και ενοχλητικό ή αγενές για τους ανθρώπους στους οποίους προβάλλεται αυτή η εμμονή, θα σε παρακαλέσουμε να το σταματήσεις.
Διαφορετικά θα μας αναγκάσεις, το επόμενο μήνυμά σου που θα περιλαμβάνει μία αδικαιολόγητη εμπλοκή τέτοιου είδους εμμονών στην απάντησή σου σε μια συζήτηση, να το μεταφέρουμε - γι' αρχή - στη ΓΕΝΙΚΗ "ΣΑΛΑΤΑ" ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ.
Σε παρακαλούμε να κατανοήσεις ότι ο χώρος αυτός των συζητήσεων διέπεται από κάποιους κανόνες, οι οποίοι αποσκοπούν στην ομαλή διεξαγωγή τους.
Σε συμπαθούμε και σε εκτιμούμε και πραγματικά δε θέλουμε να φτάσουμε στο σημείο που σου περιγράφω πιο πάνω στο μήνυμά μου. Γι' αυτό, προσπάθησε να ελέγξεις την συγκεκριμένη σου συνήθεια.
Φιλικά
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Πράγματι φίλε μου, ο αληθινός ερευνητής πρέπει να γνωρίζει ότι το (καταφύγιο) που αναφέρεσαι δεν είναι παρά ένα προσωρινό προσωπείο, ένα προσωπείο που στην πορεία μας θα αλλάζει συνέχεια μορφές, μέχρι να μπορέσουμε να ανακαλύψουμε, να αισθανθούμε την πραγματική πηγή, την πραγματική ενέργεια που κρύβεται πίσω από αυτά τα ατελείωτα προσωπεία .
Και αυτό είναι πραγματικά πολύ δύσκολο, αλλά και πολύ εθιστικό καθώς ανακαλύπτεις την ομορφιά της αναζήτησης (γνώση)
Αυτό το σημείο, φίλε μου elo, είναι αυτό στο οποίο μπορεί να ανακύψει μια ακόμη πλάνη, δύσκολα αντιληπτή στον ερευνητή αλλά αρκετά "επικίνδυνη".
Η πλάνη του ότι το καταφύγιο - ή προσωπείο όπως πολύ ωραία το παρομοίωσες κι εσύ - είναι αυτό στο οποίο θα πρέπει και να αγκυροβολήσει ή ότι είναι το τελευταίο στάδιο της διαδρομής του.
Από την άλλη η ανακάλυψη της ομορφιάς της αναζήτησης είναι όντως αρκετά εθιστική και μπορεί να κάνει τον ερευνητή να αναζητά συνεχώς καινούριες εμπειρίες, πληροφορίες και γνώσεις.
Πριν από αυτό όμως θα πρέπει να έχει ανακαλύψει με όση ειλικρίνεια διαθέτει τα κίνητρα που τον ωθούν προς αυτήν την κατεύθυνση, τις προσδοκίες του και τους στόχους που θέλει να επιτύχει.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Dying_Incubus - Αυτό το σημείο, φίλε μου elo, είναι αυτό στο οποίο μπορεί να ανακύψει μια ακόμη πλάνη, δύσκολα αντιληπτή στον ερευνητή αλλά αρκετά "επικίνδυνη".
Φιλαράκι Dying συμφωνώ απόλυτα με αυτά που γράφεις, όπως συμφωνώ απόλυτα ότι εσύ ως ερευνητής βρίσκεσαι σε μια επικίνδυνη πλάνη όταν πιστεύεις αυτά που σου λέει ο ΟΤΕ «μου είπαν ότι μέχρι την Παρασκευή θα έχω τηλέφωνο κι Internet.
Άντε να δούμε...»
Αστειεύομαι φίλε μου …. Άντε να σε βλέπουμε και άλλες ώρες (και τα σαββατοκύριακα) μέσα στα φόρουμ, εκτός από τα πρωινά.
Το ξέρω είμαι απαράδεκτος που παίζω με τον πόνο σου, sorry .
Λοιπόν, ο λογαριασμός σου όχι μόνο απενεργοποιείται αλλά εξορίζεται στο πυρ το εξώτερον να καίγεται με τον Βεελζεβούλ και τα υπόλοιπα δαιμόνια επειδή πλήττεις την αξιοπιστία των τηλεφωνικών εταιριών της Ελλάδας ανεπανόρθωτα αναίτια κι άδικα! 
quote:
Αστειεύομαι φίλε μου …. Άντε να σε βλέπουμε και άλλες ώρες (και τα σαββατοκύριακα) μέσα στα φόρουμ, εκτός από τα πρωινά.
Θα φροντίσω κι εγώ να σας βλέπω περισσότερο, φίλε μου! 
In anticipation of my resurrection...
Πολύ διαφορετική σύλληψη από την ευρωπαϊκή. Η Ευρώπη θέλει να λούζεται στο φως. Ακόμη και τη νύχτα, τα σκληρά φώτα νέον έρχονται να φωτίσουν κάθε γωνιά, απογυμνώνοντας τα αντικείμενα από χαρακτηριστικά που θα τους προσέδιδαν αμφισημία, αν όχι λογοτεχνική αξία… Η Ελλάδα αποτελεί την επιτομή του φυσικού φωτός και αν σε κάτι διαφέρει από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες είναι αυτή η αίσθηση της φωτεινότητας, η ακατάλυτη λάμψη που αντανακλάται ακόμη και από το χώμα.
Ο Τανιζάκι (δημοφιλής Ιάπωνας συγγραφέας) λέει πως ίσως είναι εξαιτίας του χρώματος που έχει το δέρμα των Ιαπώνων, το οποίο περιέχει μια στάλα σκοτεινιάς που το κάνει χλωμό ή θαμπό, που οι Ιάπωνες νιώθουν θαλπωρή στο σκοτάδι. Ακόμη και ανάμεσα σε χίλιες λευκές γυναίκες, κάτω από στρώματα επί στρωμάτων πούδρας, το δέρμα μιας γιαπωνέζας φαίνεται διαφορετικό.
Διαφορετικές θεωρήσεις, διαφορετικές πραγματικότητες, διαφορετικές αλήθειες. Είναι τόσες πολλές οι συμβάσεις που έχουμε κάνει και σε τόσα πολλά επίπεδα… η προσωπική μας αλήθεια, η αλήθεια της οικογένειάς μας, η αλήθεια της κοινωνικής μας τάξης, η αλήθεια της χώρας μας, η αλήθεια της θρησκείας μας, η αλήθεια της φυλής μας... και καθεμία από αυτές έχει τα δικά της επίπεδα, σα να εκτείνεται αέναα στο άπειρο.
Ίσως το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι να βρει κανείς έναν τρόπο να υπάρχει σε αρμονία με τον κόσμο γύρω του και μέσα του. Κι αν αυτό το κάνει ένα προσωπείο ή ένα ψέμα... έχει άραγε σημασία; Ίσως και η ανθρώπινη περιπέτεια, η ύλη που περιενδύεται η ψυχή μας, να μην είναι παρά ένα προσωπείο ή μια ψευδαίσθηση, εντέλει μια επίφαση για το κάτι Άλλο που Πραγματικά Υπάρχει.
Καλημέρα
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
. Μόλις χθές είχα αυτή περίπου την συζήτηση ....μόνο που δεν τελείωσε ....και σήμερα βλέπω το πόστ σου.
quote:
Ίσως το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι να βρει κανείς έναν τρόπο να υπάρχει σε αρμονία με τον κόσμο γύρω του και μέσα του. Κι αν αυτό το κάνει ένα προσωπείο ή ένα ψέμα... έχει άραγε σημασία; Ίσως και η ανθρώπινη περιπέτεια, η ύλη που περιενδύεται η ψυχή μας, να μην είναι παρά ένα προσωπείο ή μια ψευδαίσθηση, εντέλει μια επίφαση για το κάτι Άλλο που Πραγματικά Υπάρχει.
Διαβάζοντας την δική σου κατάθεση καθώς και των άλλων συνομιλητών για το ίδιο ζήτημα αναρρωτιέμαι..
ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΥΤΟΥΠΝΩΤΙΖΌΜΑΣΤΕ?
Προσωπικά δεν ξέρω, δεν μπορώ να απαντήσω. Παρατηρώ τον εαυτό μου, σε διάφορες στιγμές και παραδέχομαι οτι συμβαίνόυν όλα αυτά που περιγραφονται.
Υπάρχουν φορές που ''μαγεύομαι'' απο την επιθυμία για γνώση και την ίδια την αναζήτηση...
είναι άλλες που ''καταφεύγω'' στα πιστεύω ΜΟΥ και τις ιδέες που εχω δεχθεί ως πιο προσφιλείς ΄σ' εμένα...
φορές που ''βυθίζομαι'' στο διαλογισμό [ αν και δεν είμαι σίγουρη για την ορολογία] η στα συνειδητά όνειρα άλλοτε για να βρώ απαντήσεις άλλοτε για την ευχαρίστηση που παρέχει το ίδιο το γεγονός άλλοτε για να δραπετέυσω κλπ...οταν η ''πραγματικότητα'' με πιέζει...
Είναι πάλι άλλες φορές που θελω να εκτονώσω το θρησκευτικό μου συναίσθημα η να μπω σε ενα κύκλο αγάπης ...
και άλλοι διάφοροι λόγοι ανώτεροι η κατώτεροι...
Ομως όλα αυτά είναι δικά μου κατασκευάσματα ανεξάρτητα του τρόπου εκμάθηνσης τους και του διδασκάλου...
Το πιο αξιοπερίεγο δε είναι οτι όλοι ασχετα της μεθόδου καταλλήγουν περίπου στα ίδια αλλα τα εκφράζουν με άλλα λόγια.
Ομως ....και τα συπτώματα που παρουσιάζονται απο την χρήση ναρκωτικών είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους αν λάβουν το ίδιο η παρεμφερές σκεύσμα...
Το ιδιο ισχύει και με τις αρρώστιες, δλδ Το μικρόβιο [1] είναι το ίδιο, ο ξενιστής είναι διαφορετικός [2] αλλά τα συμπτώματα είναι τα ίδια [3]μόνο που διαφέρει η ενταση τους. Στο τελικό αποτέλεσμα λαμβάνει χώρα και η ατομική ιδοσυγκρασία του ασθενούς.
Παραλληλίζω και σκέφτομαι οτι είναι πολύ αμφίβολο αν υπάρχει τελικά οποιαδήποτε αλήθεια η αν όλο αυτό είναι [ η αναζήτηση της αλήθειας] είναι και αυτό ένα κατασκέυασμα του νου μας για να αντιμετωπίσει την άγνοια του ως πρός την ύπαρξη του.
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει να ζεί μια ζωή χωρίς νόημα και όσο πιο βαθειά κατεβαίνει τόσο πιο υψηλά νοήματα αναζητά.
Είναι η αλήθεια κρυμμένη πίσω απο τους αντικρουστήρες που υψώνει η προσωπικότητα μας [ ορος του Γκουρτζίεφ] για να παραμείνει κοιμισμένη και ήσυχη η είναι και αυτή ενας πολύ πιο δυνατός αντικρουστήρας που υπερβαίνει ολους τους άλλους και μας ΣΤΗΡΙΖΕΙ οταν η ίδια μας η σκέψη έχει καταρρίψει όλους τούς άλλους?
Δεν σου κρύβω οτι ευελπιστώ σε μια απάντηση που να διαλύει όλα οσα λέω, μια απάντηση που να μην είναι της θεωρίας [ θα το νιώσεις οταν θα ερθει η ώρα] ...
Επειδή οταν το νιώσεις βεβαιώνεσαι αλλά μετά πάλι αναρρωτιέσαι αν δεν είναι η ''δόση'' ισχυρή ή αν ο οργανισμός εχει στοιχεία αναρχίας..
Με αγάπη
Έχω μόνο στοιχεία και σκέψεις που ίσως, λέω ίσως, να δείχνουν προς κάτι. Κοίτα: αν βγάλουμε όλα, μα όλα τα προσωπικά χαρακτηριστικά, τα οικογενειακά, ταξικά, κοινωνικά, θρησκειολογικά, φυλετικά κτλ. που ορίζουν ένα πρόσωπο, τότε τι μένει;
Νομίζω μένουν κάποιες έμφυτες ορμές και κάποια ένστικτα που σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν τις ανάγκες και τους φόβους που με τη σειρά τους ορίζουν τις συμπεριφορές. Είναι οι ίδιες ορμές και τα ίδια ένστικτα στα οποία προσπαθούμε με μανία να κυριαρχήσουμε, να πατάξουμε, να ορίσουμε και να αφορίσουμε, αυτά που ίσως να είναι το πιο αυθεντικό μας κομμάτι.
Γράφεις:
quote:Είναι σα να αναγνωρίζεις ένα ένστικτο νοήματος. Κι αν όμως δεν υπάρχει; Κι αν είναι δευτερογενές, είναι κάτι που δημιουργείται καθώς ανεβαίνουμε την κλίμακα του Maslow; Ή μήπως είναι απλά η καταθλιπτική συνειδητοποίηση του πόσο μικροί είμαστε μέσα στο σύμπαν, που επιτάσσει την ανάγκη να προσδώσουμε νόημα στην ύπαρξή μας; Κάτι σαν "ναι, μπορεί να είμαστε μικροί, αλλά είμαστε πολύτιμοι, κοιτάξτε μας!".
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει να ζεί μια ζωή χωρίς νόημα και όσο πιο βαθειά κατεβαίνει τόσο πιο υψηλά νοήματα αναζητά.
Ειλικρινά δεν ξέρω. Δεν μπορώ να ξέρω. Όσα γραπτά κι αν έχω διαβάσει, όσες θεωρίες κι αν έχω εξετάσει, δεν έχω βρει ούτε μία που να μη στηρίζεται σε μη αποδεικνυόμενα αξιώματα, σε αυθαίρετες δηλαδή υποθέσεις.
Και εφόσον δεν μπορώ να ξέρω, αφού δεν μου πέμπεται, δεν μου αποκαλύπτεται η γνώση ή η επίγνωση του νοήματος της ζωής, ε λοιπόν κι εγώ αδιαφορώ. Γυρίζω συνειδητά την πλάτη και, σε μια απόλυτα εγωιστική πράξη, νιώθω ελεύθερη να φανταστώ τον κόσμο μου όπως θέλω εγώ, χωρίς άνωθεν φαντάσματα, αναληφθέντες δασκάλους και κάθε λογής θεωρίες. Σήμερα. Γιατί χθες είχα άλλη άποψη και αύριο ίσως έχω άλλη. Όμως, ξέρεις τι; Μπορώ να έχω όποια άποψη θέλω, όποια άποψη μπορεί να μου χαρίσει γαλήνη και αίσθηση αρμονίας με τον κόσμο. Αρκεί να διαθέτει αυτοσυνέπεια. Τότε η άποψή μου είναι θεμιτή και από τη στιγμή που τη δημιουργώ, ίσως και ευρύτερα υπαρκτή.
Αυτό εννοούσα όταν έγραφα στο θέμα περί μετενσάρκωσης, ότι φτάνουν στιγμές που αμφισβητώ τα πάντα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος πέρα από τους ίδιους, ότι ο υπόλοιπος κόσμος (κτιστός και άκτιστος, ακόμη και οι άλλοι άνθρωποι) είναι απλά μια νοητική σύλληψη. Και δεν κάνουν και χρήση ουσιών. Υπάρχουν θρησκείες που λένε ότι είμαστε απλά ένα όνειρο, το όνειρο μιας θεότητας. Τα ξέρεις.
Τι απ' όλα αυτά ισχύει; Μα ό,τι θέλεις να ισχύει. Εξαρτάται αποκλειστικά από σένα. Και τώρα καταλαβαίνω ότι αν θέλει κανείς να πιστέψει π.χ. στην ανάληψη στην πέμπτη διάσταση ή αν θέλει να πιστέψει ότι είναι ξωτικό, νομιμοποιείται απόλυτα να το κάνει, εφόσον αυτό του χαρίζει ειρήνη. Ίσως αυτό να είναι και το νόημα του Ζεν με όλα τα "είναι και δεν είναι", "είναι και αυτό και το άλλο", "είναι όλα και τίποτα". Και δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν το προσωπικό νοητικό κατασκεύασμα του καθενός μας έχει κάποιο "πραγματικό" αντίκρισμα. Γιατί, ακατάλυτα και πάντα, είναι το αποτέλεσμα (να βρει τον δρόμο της ειρήνης) που μετράει.
Με πολλή αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 06/09/2007 13:31:21
Απο την ιστορία δε έχουμε παραδείγματα του τι σημαίνει ιδέα και πόση δύναμη έχει.Γνωρίζουμε οτι άνθρωποι έχουν χάσει την ζωή τους επειδή διωχθήκαν για τις ιδέες τους απο άλλους με διαφορετικές η έστω με αυτή την πρόφαση...
Γνωρίζουμε οτι υπάρχουν άλλοι που εχουν στηρίξει όλο το πλάνο της ζωής τους επάνω σε μια εσωτερική διδασκαλία που αυτοί θεωρούν αλάνθαστη και που ακολουθούν χωρίς να αμφιβάλλουν ποτέ και για τίποτα...
Αλλοι επιλέγουν οτι περιστρέφεται γύρω τους με πρίσμα μια θεωρία [ θρησκεία, πολιτικό κόμμα, φιλοσοφία κλπ χωρίς να παρεκλίνουν ούτε μια μοίρα...
Λες
quote:
Έχω μόνο στοιχεία και σκέψεις που ίσως, λέω ίσως, να δείχνουν προς κάτι. Κοίτα: αν βγάλουμε όλα, μα όλα τα προσωπικά χαρακτηριστικά, τα οικογενειακά, ταξικά, κοινωνικά, θρησκειολογικά, φυλετικά κτλ. που ορίζουν ένα πρόσωπο, τότε τι μένει;Νομίζω μένουν κάποιες έμφυτες ορμές και κάποια ένστικτα που σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν τις ανάγκες και τους φόβους που με τη σειρά τους ορίζουν τις συμπεριφορές. Είναι οι ίδιες ορμές και τα ίδια ένστικτα στα οποία προσπαθούμε με μανία να κυριαρχήσουμε, να πατάξουμε, να ορίσουμε και να αφορίσουμε, αυτά που ίσως να είναι το πιο αυθεντικό μας κομμάτι.
Συμφωνώ εν μέρει. Νομίζω... οτι εκτός απο τα ένστικτα και όλα όσα προέρχονται απο αυτά υπάρχει και μια πιο ''αγνή''πλευρά μας που απαλλαγμένη απο όλα αυτά είναι γαλήνια και έυτυχισμένη.
Για μένα αυτή η ''πλευρά '' μας είναι ο εαυτός μας στην γυμνή του έκφασνη, μόνος , καθαρός χωρίς επηρροές.
Ομως απο την στιγμή που είμαστε μέσα σε ένα σύνολο είναι φυσικό να ερχόμαστε σε επαφή με τούς άλλους και όλα όσα είναι μαζί τους.
Ψάχνουμε να βρούμε μια μέθοδο να κυριαρχεί στην δική μας οντότητα η γαλήνη και η χαρά αντί το πάθος των ενστίκτων.Και βέβαια οταν αυτό το καταφέρουμε ουσιαστικά μπορούμε να κάνουμε οτι θέλουμε αφού εμείς διαλέγουμε πότε θα αισθανθούμε και τι.
Είναι αυτό ενα παιχνίδι δύναμης ? Είναι λιγώτερο εγωιστικό και ιδιοτελές απο το να λέμε << αυτό θέλω εδώ και τώρα>> οπως λένε τα μικρά παιδιά ?.....λίγα απο αυτά που μπορώ να σκεφτώ αυτή την στιγμή....
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει να ζεί μια ζωή χωρίς νόημα και όσο πιο βαθειά κατεβαίνει τόσο πιο υψηλά νοήματα αναζητά.
--------------------------------------------------------------------------------Είναι σα να αναγνωρίζεις ένα ένστικτο νοήματος. Κι αν όμως δεν υπάρχει; Κι αν είναι δευτερογενές, είναι κάτι που δημιουργείται καθώς ανεβαίνουμε την κλίμακα του Maslow; Ή μήπως είναι απλά η καταθλιπτική συνειδητοποίηση του πόσο μικροί είμαστε μέσα στο σύμπαν, που επιτάσσει την ανάγκη να προσδώσουμε νόημα στην ύπαρξή μας; Κάτι σαν "ναι, μπορεί να είμαστε μικροί, αλλά είμαστε πολύτιμοι, κοιτάξτε μας!".
Ειλικρινά δεν ξέρω. Δεν μπορώ να ξέρω. Όσα γραπτά κι αν έχω διαβάσει, όσες θεωρίες κι αν έχω εξετάσει, δεν έχω βρει ούτε μία που να μη στηρίζεται σε μη αποδεικνυόμενα αξιώματα, σε αυθαίρετες δηλαδή υποθέσεις
χα χα!!! Και εγω απο το πολύ το διάβασμα το έπαθα..
Μέχρι κάποια στιγμής οτι διάβαζα μου φαινόταν σαν αποκάλυψη...έλα όμως που απο ενα σημείο και μετά παρατηρώ οτι ολα μοιάζουν και ο ένας ήταν μαθητής του άλλου....η μια θεωρία συμπηρώνει ενα κενό της άλλης και αφήνει ένα άλλο ...κλπ
Ολα δε είναι προιόντα σκέψεως, ανάλυσης η ''ενοράσεων'' κάποιων..
Δεν αρνούμαι οτι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορουν να περιγραφτούν με λόγια και που δημιουργούν την βεβαιότητα της υπαρξης τους σε αυτόν που τα αισθάνεται αλλά αν και αυτά τα διασταυρώσουμε [ αν είμαστε τυχεροί] με άλλους , καταλλήγουμε οτι ίσως και αυτά να είναι μέρος μας και οχι κάτι ''διαφορετικό''..
Το νόημα πιστεύω οτι είναι το αντίβαρο στην συνείδηση της ζωής μας και στο γεγονός του θανάτου. Είναι σαν να τον ξορκίζουμε με την δημιουργία, είτε αυτή είναι τα παιδιά μας, είτε κάτι που κατασκευάζουμε [ αλήθεια γιατί ο άνθρωπος ήθελε να φτιάχνει πάντα σταθερά και γερά πράγματα που να αντέχουν στο χρόνο?]είτε είναι τα γεννήματα των ιδεών μας.
quote:
Και εφόσον δεν μπορώ να ξέρω, αφού δεν μου πέμπεται, δεν μου αποκαλύπτεται η γνώση ή η επίγνωση του νοήματος της ζωής, ε λοιπόν κι εγώ αδιαφορώ. Γυρίζω συνειδητά την πλάτη και, σε μια απόλυτα εγωιστική πράξη, νιώθω ελεύθερη να φανταστώ τον κόσμο μου όπως θέλω εγώ, χωρίς άνωθεν φαντάσματα, αναληφθέντες δασκάλους και κάθε λογής θεωρίες. Σήμερα. Γιατί χθες είχα άλλη άποψη και αύριο ίσως έχω άλλη. Όμως, ξέρεις τι; Μπορώ να έχω όποια άποψη θέλω, όποια άποψη μπορεί να μου χαρίσει γαλήνη και αίσθηση αρμονίας με τον κόσμο. Αρκεί να διαθέτει αυτοσυνέπεια. Τότε η άποψή μου είναι θεμιτή και από τη στιγμή που τη δημιουργώ, ίσως και ευρύτερα υπαρκτή
Παρομοίως.
Συμφωνώ σε όλα και ευελπιστώ να καταλλήξω [ αν γίνει] σε μια αποψη επάνω σε αυτά που να έχει έστω και μηνιαία διάρκεια...
Καμμία φορά τα θέλουμε τα φαντασματάκια μας για να μας κάνουν παρέα, να παίζουμε μαζί τους..
Θέλουμε και τους δασκάλους επειδή μας κάνουν και νιώθουμε ξεχωριστοί[ αφού μας έκαναν την χάρη να έρθουν σε επαφή μαζί μας]
Αλλά και η ελευθερία είναι το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου , οπότε τα ξεχνάμε όλα και ....αποφασίζουμε ενστικτωδώς...έτσι είμαστε παντοδύναμοι και ριψοκίνδυνοι.
Και αυτή η γαλήνη γιατί την κυνηγάμε όσο μεγαλώνουμε και όχι πιο πρίν? Που είναι ο ρόλος της συσσωρευμένης εμπειρίας και δυσκολίας εδώ?
quote:
Τι απ' όλα αυτά ισχύει; Μα ό,τι θέλεις να ισχύει. Εξαρτάται αποκλειστικά από σένα. Και τώρα καταλαβαίνω ότι αν θέλει κανείς να πιστέψει π.χ. στην ανάληψη στην πέμπτη διάσταση ή αν θέλει να πιστέψει ότι είναι ξωτικό, νομιμοποιείται απόλυτα να το κάνει, εφόσον αυτό του χαρίζει ειρήνη. Ίσως αυτό να είναι και το νόημα του Ζεν με όλα τα "είναι και δεν είναι", "είναι και αυτό και το άλλο", "είναι όλα και τίποτα". Και δεν έχει καμία απολύτως σημασία αν το προσωπικό νοητικό κατασκεύασμα του καθενός μας έχει κάποιο "πραγματικό" αντίκρισμα. Γιατί, ακατάλυτα και πάντα, είναι το αποτέλεσμα (να βρει τον δρόμο της ειρήνης) που μετράει.
Τωρα αν κάποιος πιστέψει οτι είναι ξωτικό δεν ξέρω αν νομιμοποείται να το κάνει τουλάγχιστον ας μην το ανακοινώνει ευρέως ...γιατί ισως κάποιοι να τα ''καταδίωκουν''..
Αν το νοητικό μας κατασκέυασμα δεν εχει καμία σχέση με την πραγματικότητα , εχει σημασία και μάλιστα μεγάλη επειδή αυτό ακριβώς το πρόβλημα αντιμετωπίζουν και οι νοητικά ασθενείς.
Τα ψυχιατρία είναι γεμάτα απο ιδεοληπτικούς παράφρονες με εμμονές και ασυναρτησίες. Και όλοι αυτοί οι δυστυχείς νομίζουν οτι βρήκαν την ειρήνη οταν δραπέτευσαν μια και καλή απο την πραγματικότητα...
Καληνύχτα αγαπητή φίλη, την χάρηκα την συζήτηση...
Ήδη λίγες ώρες μετά το χθεσινό ποστ μου, ενώ επέστρεφα με το μετρό και αναλογιζόμουν τι είχα γράψει… Βλάσφημη! κατηγορούσα τον εαυτό μου. Φτου σου! Τι είναι αυτά που γράφεις, διαβάζουν και μικρά παιδιά! Μετά σκεφτόμουν ότι τα μικρά παιδιά θα διαβάζουν μάλλον το "Παράξενο" και όχι τη "Σοφία". Ευτυχώς…
quote:Και πότε αποκτούμε εποπτεία αυτής της πλευράς μας; Ίσως μόνο όταν είμαστε παιδιά (εφόσον έχουμε μια υγιή παιδική ηλικία) και αργότερα περιστασιακά, π.χ. όταν ερωτευόμαστε και μας ερωτεύονται (και το δεύτερο αναγκαία συνθήκη) για το σύντομο διάστημα προτού αρχίσει η φθορά. Και εφόσον δεν μπερδεύουμε τον έρωτα με άλλες βαθιές ανάγκες. Ή μήπως σε στιγμές πνευματικής ανάτασης, όταν εγείρεται το θρησκευτικό μας συναίσθημα ας πούμε και νιώθουμε ασφαλείς στην αγκαλιά της θεότητας;
Συμφωνώ εν μέρει. Νομίζω... οτι εκτός απο τα ένστικτα και όλα όσα προέρχονται απο αυτά υπάρχει και μια πιο ''αγνή''πλευρά μας που απαλλαγμένη απο όλα αυτά είναι γαλήνια και έυτυχισμένη.
Το πιστεύεις ότι δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε μία στιγμή της ενήλικης ζωής που να αποκτά κανείς αυθόρμητη εποπτεία της γαλήνιας πλευράς του; Και που η γαλήνη αυτή να είναι αμιγής και να μην συνδέεται με την ικανοποίηση κάποιας ορμής ή κάποιας ανάγκης; Ίσως μόνο φευγαλέες στιγμές κοντά στη φύση να δίνουν αυτή την αίσθηση, χωρίς ούτε κι αυτό να είναι απόλυτο.
quote:Ναι, αλλά τα καταφέρνουμε ποτέ; Ή τελικά είναι ένας μάταιος αγώνας και χρειάζεται ίσως απλά να αγκαλιάσουμε τα πάθη και τα ένστικτά μας, να τα αποδεχτούμε, να τους δώσουμε το μερίδιο έκφρασης που τους αναλογεί; Νομίζω ότι περνάμε τη ζωή μας μέσα σε φόβο για τα ένστικτα, τις ορμές και τη δύναμη που περικλείουν. Αλλά να που στην αρχαία Ελλάδα είχαν γιορτές (σχετικές με τον Διόνυσο κυρίως) που σκοπό τους είχαν να επιτρέπουν στα ένστικτα να εκφράζονται. Ίσως να ήξεραν κάτι περισσότερο τότε.
Ψάχνουμε να βρούμε μια μέθοδο να κυριαρχεί στην δική μας οντότητα η γαλήνη και η χαρά αντί το πάθος των ενστίκτων. Και βέβαια οταν αυτό το καταφέρουμε ουσιαστικά μπορούμε να κάνουμε οτι θέλουμε αφού εμείς διαλέγουμε πότε θα αισθανθούμε και τι.
Κι έπειτα, ποιο κομμάτι μας είναι αυτό που διαλέγει "πότε θα αισθανθούμε και τι";
Σκεφτόμουν ότι το χθεσινό μου ποστ θα το είχα γράψει πολύ διαφορετικά πριν από κάποιους μήνες. Τότε δηλαδή που ήμουν σίγουρη ότι υπάρχει ένα "εγώ" και ένας ανώτερος εαυτός και το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα. Η πορεία που περιέγραψα χθες, η αμφισβήτηση, το γύρισμα της πλάτης, όλα αυτά θα τα αναγνώριζα σαν δράσεις του εγώ. Το εγώ θέλει να ψάχνει, να αναζητεί και να ανακαλύπτει. Ο ανώτερος εαυτός δεν χρειάζεται να κάνει τίποτε απ' όλα αυτά γιατί απλά είναι όλα.
Κι όμως, ξέρεις πόσο εύκολο είναι να ΝΟΜΙΣΕΙ κανείς ότι είναι εναρμονισμένος με τον ανώτερο εαυτό του; Ενώ είναι απλά το εγώ του που φορά την ανάλογη μάσκα; Και να εξακολουθεί να παθιάζεται, να παραφέρεται και να προσπαθεί να αποδεικνύεται, νομίζοντας πως δρα από τον ανώτερο εαυτό του; Φοβερή πλάνη, από την οποία δεν έχω ξεφύγει ούτε εγώ. Την ξέπλυνα όμως από πάνω μου με το τόπικ περί ανάληψης. Και πια τη γνωρίζω καλά.
Και έχω φτάσει στο σημείο να λέω πως ΟΚ, αφού δεν μπορώ να ξεφύγω από το εγώ μου ή το εγώ μου είναι τόσο τεράστιο που δεν μπορώ να διακρίνω τα όριά του, τουλάχιστον ας επιλέγω συνειδητά τα προσωπεία και τις μάσκες του. Και δηλώνω ότι από το προσωπείο του πολεμιστή, προτιμώ πλέον το προσωπείο του ειρηνοποιού. Ίσως κάποτε η ειρήνη να σταλάξει σιγά-σιγά από τις χαραμάδες του εγώ μέσα στην ψυχή μου και να την πλημμυρίσει, θεραπεύοντάς με, ίσως…
quote:Και πάνω λοιπόν που έχουμε ξεδιαλύνει τις πλάνες και ξέρουμε ότι παίζουμε ένα παιχνίδι και θεωρούμε ότι τουλάχιστον το παίζουμε συνειδητά, έρχεται το ρημάδι το σύμπαν και στο δικό μας παιδιάστικο "αυτό θέλω εδώ και τώρα", απαντάει "ναι, πάρ'το". Και σε στέλνει πίσω στην αφετηρία του παιχνιδιού, αδιάβαστο. Γιατί είναι πολλές οι φορές που το "ναι, πάρ'το" συμβαίνει. Και αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι μάλλον ήσουν ηλίθιος τόσο καιρό να το παίζεις παντοδύναμος και κύριος του παιχνιδιού, όταν υπάρχουν πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις από σένα...
Είναι αυτό ενα παιχνίδι δύναμης ? Είναι λιγώτερο εγωιστικό και ιδιοτελές απο το να λέμε << αυτό θέλω εδώ και τώρα>> οπως λένε τα μικρά παιδιά ?
quote:Μάλλον έχει να κάνει με την κούραση της μάχης και την επίγνωση της ματαιότητας των πραγμάτων. Με τα χρόνια κουραζόμαστε να καταχτυπιόμαστε με ερωτήματα που αναγνωρίζουμε πλέον ότι είναι μάταια και που άλλοτε βαυκαλιζόμασταν ότι μπορούσαμε να λύσουμε παρακινημένοι από την ορμή της νεαρής ηλικίας… Μετά τα τριαντακάτι, ο κόσμος αποκτά άλλη οπτική. Κάπου συμβιβαζόμαστε, κάπου παραδινόμαστε. Και δεν είναι απαραίτητα κακό. Τι στην ευχή, τόσα πράγματα έχουν γραφτεί για την πολυπόθητη άφεση…
Και αυτή η γαλήνη γιατί την κυνηγάμε όσο μεγαλώνουμε και όχι πιο πρίν? Που είναι ο ρόλος της συσσωρευμένης εμπειρίας και δυσκολίας εδώ?
quote:Εσύ είσαι στον ιατρικό κλάδο και ξέρεις καλύτερα. Εγώ, απ' έξω παρατηρώντας, νομίζω πως όλοι έχουμε τη δόση μας ανεξαιρέτως…
Τα ψυχιατρία είναι γεμάτα απο ιδεοληπτικούς παράφρονες με εμμονές και ασυναρτησίες. Και όλοι αυτοί οι δυστυχείς νομίζουν οτι βρήκαν την ειρήνη οταν δραπέτευσαν μια και καλή απο την πραγματικότητα...
Καλημέρα nst μου...
Με πολλή αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 07/09/2007 08:54:18
Για μένα αυτές τις ημέρες συνομωτεί το σύμπαν ωστε όπου σταθώ και όπου βρεθώ να μου δίνεται έναυσμα πρός όλες αυτές τις σκέψεις...αρκετά έντονα ερχόμενες.
Αρχίζω από κάτω προς τα επάνω
quote:
Εσύ είσαι στον ιατρικό κλάδο και ξέρεις καλύτερα. Εγώ, απ' έξω παρατηρώντας, νομίζω πως όλοι έχουμε τη δόση μας ανεξαιρέτως…
Δεν ξέρω τίποτα και όσο περνάει ο καιρός το φωνάζω... Ισως όλοι να έχουμε την δοσούλα μας όπως λές, αλλά ποιός θα το κρίνει αφού και αυτός θα είναι ζντούπ?
quote:
Μάλλον έχει να κάνει με την κούραση της μάχης και την επίγνωση της ματαιότητας των πραγμάτων. Με τα χρόνια κουραζόμαστε να καταχτυπιόμαστε με ερωτήματα που αναγνωρίζουμε πλέον ότι είναι μάταια και που άλλοτε βαυκαλιζόμασταν ότι μπορούσαμε να λύσουμε παρακινημένοι από την ορμή της νεαρής ηλικίας… Μετά τα τριαντακάτι, ο κόσμος αποκτά άλλη οπτική. Κάπου συμβιβαζόμαστε, κάπου παραδινόμαστε. Και δεν είναι απαραίτητα κακό. Τι στην ευχή, τόσα πράγματα έχουν γραφτεί για την πολυπόθητη άφεση…
Εχουν γραφτεί τόσα πράγματα αλλά την έχει βρεί κανείς εντέλει?
Μετά τα τριάντα κάτι ο κόσμος εχει άλλη οπτική αφού άρχίζουμε να προσγειωνόμαστε και να βλέπουμε τις χείμαιρες που κυνηγάμε και τότε χρειάζεται να βρεθεί ενας άλλος στόχος που να μας δίνει την ώθηση να προχωρούμε χαρούμενα. Ο στόχος αυτός τότε πρέπει να προέρχεται απο μέσα πρός τα εξω και όχι ανάποδα αφού το εξω έχει αποδειχθεί ανεπαρκές και εφήμερο. Το ερωτημα είναι αν αυτός ο στόχος έίναι όντως υπαρκτός η είναι ΦΑΝΤΑΣΙΑ κατευθυνόμενη..
quote:
Γιατί είναι πολλές οι φορές που το "ναι, πάρ'το" συμβαίνει. Και αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι μάλλον ήσουν ηλίθιος τόσο καιρό να το παίζεις παντοδύναμος και κύριος του παιχνιδιού, όταν υπάρχουν πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις από σένα...
Είναι καιρός που είχα ξαναγράψει οτι πρέπει να προσέχουμε τι ζητάμε...προσωπικά φοβάμαι να επιθυμώ μήπως και γίνει. Και δεν εχω αισθανθεί ποτέ κυρίαρχος ...σκέψου και να το ένιωθα..
quote:
Και πότε αποκτούμε εποπτεία αυτής της πλευράς μας; Ίσως μόνο όταν είμαστε παιδιά (εφόσον έχουμε μια υγιή παιδική ηλικία) και αργότερα περιστασιακά, π.χ. όταν ερωτευόμαστε και μας ερωτεύονται (και το δεύτερο αναγκαία συνθήκη) για το σύντομο διάστημα προτού αρχίσει η φθορά. Και εφόσον δεν μπερδεύουμε τον έρωτα με άλλες βαθιές ανάγκες. Ή μήπως σε στιγμές πνευματικής ανάτασης, όταν εγείρεται το θρησκευτικό μας συναίσθημα ας πούμε και νιώθουμε ασφαλείς στην αγκαλιά της θεότητας;Το πιστεύεις ότι δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε μία στιγμή της ενήλικης ζωής που να αποκτά κανείς αυθόρμητη εποπτεία της γαλήνιας πλευράς του; Και που η γαλήνη αυτή να είναι αμιγής και να μην συνδέεται με την ικανοποίηση κάποιας ορμής ή κάποιας ανάγκης; Ίσως μόνο φευγαλέες στιγμές κοντά στη φύση να δίνουν αυτή την αίσθηση, χωρίς ούτε κι αυτό να είναι απόλυτο.
Απο που να το προσεγγίσω αυτό το θέμα?
Απο ιατρικής πλευράς κατα την εισαγωγή μας στην ενηλικη ζωή μας έχουμε ενα χορό ορμονών που ελέγχουν όλο το σώμα μας [ κυρίως σ΄εμας τους θηλυκούς]. Οι μεγαλύτεροι λένε οτι αργότερα αυτό λήγει και επέρχεται πάλι μια ''ησυχία''.
Αν το δούμε κοινωνιολογικά παρατηρούμε οτι εκείνη την εποχή εντασσόμαστε στο ευρύ κοινωνικό πλαίσιο και έρχόμαστε σε άμεση σχέση με τούς άλλους και τις ανησυχίες τους. Ξεφεύγουμε απο την γονεϊκή ασφάλεια και πρέπει να ασφαλίσουμε εμείς τώρα τον εαυτό μας και τούς απογόνους μας..
Απο την άποψη της ψυχολογίας βρισκόμαστε τότε στην παραγωγική φάση της ζωής μας και πρέπει [ ετσι μας εμαθαν και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε] να την αξιοποιήσουμε..
Πολύ περιληπτικά όλα μας τα ένστικτα σε αυτή την περίοδο είναι στο πιο ψηλό τους σημείο ...ε πως να βρεί κανείς την γαλήνη...
Κατα την γνώμη μου αυτό είναι που μας κάνει και δεν υπάρχει αυθόρμητα. Ετσι νομίζω οτι φτάνουμε στο σημείο να σκεφτούμε αντίστροφα και να δούμε πως μπορούμε εμείς να ελέγξουμε αυτά και όχι εκείνα εμάς. Και ναι, αυτό μπορεί να γίνει αν καταφέρει κανείς και επέμβει στο βιοχημικό ορμονικό σύστημα του και το επηρεάσει. Ακούγεται ίσως παράδοξο αλλά έχω την άισθηση οτι αυτό ακριβώς κάνουμε. Προκαλούμε δλδ μέσα απο την φαντασία και την κατευθυνόμενη σκέψη μας συνθήκες προκλήσεως των ουσιών που προκαλόυν ευφορία στον οργανισμός μας, χωρίς να τις λάβουμε απ έξω.
Για μένα αυτό δεν είναι ούτε Θεϊκό , ούτε μεταφυσικό.
Μπορείς να διανοηθείς πώς θα μπορούσε να εκμεταλευτεί κανείς αυτή την ικανότητα αν μπορέσει να την ''δώσει'' σε άλλους ?
Οταν ερωτευόμαστε και βρισκόμαστε σε αυτή την απίστευτη νιρβάνα αυτό ωφείλεται στις ενδορφίνες που παράγονται [ ουσίες ''ευτυχίας'' ας πούμε] και που δρούν στον οργανισμό μας σαν τα ναρκωτικά. Με την πάροδο του χρόνου επέρχεται εθισμός!!! και τότε η η σχέση διαλύεται η αν καλύπτει και άλλες πλευρές μας και ανάγκες μας επαναπροσδιορίζεται σε άλλη βάση.
Πεζό μεν αλλά αληθινό δε.
quote:
Ήδη λίγες ώρες μετά το χθεσινό ποστ μου, ενώ επέστρεφα με το μετρό και αναλογιζόμουν τι είχα γράψει… Βλάσφημη! κατηγορούσα τον εαυτό μου. Φτου σου! Τι είναι αυτά που γράφεις, διαβάζουν και μικρά παιδιά! Μετά σκεφτόμουν ότι τα μικρά παιδιά θα διαβάζουν μάλλον το "Παράξενο" και όχι τη "Σοφία". Ευτυχώς
Δεν μου επιτρέπω να αισθανθώ βλάσφημη [ αν και νιώθω και ένιωθα και εγώ περίεργα κάπως] επειδή θεωρώ οτι έχω το δικαίωμα να αμφισβητώ να ερευνώ και να επιλέγω και πιστεύω οτι αν δεν ήταν να το έχουμε δεν θα το είχαμε.
Ολη την νύχτα την πέρασα συζητώντας ...για να ανακαλύψω το πρωί οτι προσπαθούσα να εξευμενίσω τις ενοχές που μου δημιουργήσαν σκέψεις οπως η παραπάνω.
Ελαβα απαντήσεις του τύπου << θα καταλάβεις εν καιρώ>> << είναι νωρίς >> << εμείς είμαστε διαφορετικοί και γνωρίζουμε>> << αυτό λέει η διδασκαλία >> κλπ...
Ε ! Εμένα δεν με καλύπτει τίποτα απο αυτά και θέλω να τα ψάχνω μόνη μου... Εγωιστικό? Μπορεί αλλά μόνο την δική μου νοημοσύνη διαθέτω και είναι στα δικά μου μέτρα...
Οσον αφορά τα μικρά παιδιά νομίζω οτι καλύτερα θα ήταν να μην διαβάζουν και πολύ ''παράξενο'' ...
Δεν ξέρω Unseen, μπορώ να σταματήσω να γράφω, μπορώ να σταματήσω να μιλάω αλλα την σκέψη δεν μπορώ να την σταματήσω γιατί αν το κάνω δεν θα είμαι εγώ. Ισως έχω εμπλακεί στο δύχτι της σκέψης όπως λέει και ο αγαπημένος μου Κρισναμούρτι αλλά ακόμη και αυτόν ...αναρωτιέμαι...τι θα έλεγε στη ΘΕΣΗ μου η στη ΔΙΚΗ σου?
Μάλλον θα φτάινε τα σκουληκάκια του μυαλού, οπως έλεγε και ενα φιλικό μέλος παλιά..
φιλιά
quote:
Πεζό μεν αλλά αληθινό δε.
Όταν ξεθωριάζει η επιθυμία, αναδύεται ο πόθος για την επιθυμία, η λαχτάρα να ξανανιώσει κανείς το καρδιοχτύπι, κι άλλη αδρεναλίνη, κι άλλη… Επικίνδυνα πράγματα, να ενδίδει κανείς ολοκληρωτικά στα ένστικτά του χωρίς να είναι σίγουρος αν θα μπορέσει να γυρίσει πίσω ξανά. Είναι διαφορετικό από το να τα αναγνωρίζεις, έχοντας ταυτόχρονα ένα στέρεο σύστημα αξιών ή κάποια άλλη αντηρίδα.
Στις διακοπές διάβασα λογοτεχνία μετά από χρόνια. Δεν ξέρω γιατί διάλεξα τον «Καθηγητή του Πόθου» του Φίλιπ Ροθ, ίσως επειδή θυμόμουν τον συγγραφέα από το Πανεπιστήμιο. Είναι απίστευτο σε τι ακραίες καταστάσεις έφτασε ο ήρωας του βιβλίου, παρακινημένος από τις επιθυμίες και από τον πόθο για την επιθυμία. Κι άλλο, κι άλλο, ούρλιαζε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Μου θύμισε ξεκάθαρα γιατί δεν αντέχω πια να διαβάζω λογοτεχνία. Ταυτίζομαι υπερβολικά και από κάποιο σημείο και μετά δεν αντέχω τα ουρλιαχτά που σχηματίζουν οι λέξεις. Ίσως να βρίσκω κάτι από τον εαυτό μου μέσα εκεί και γι’ αυτό να μου είναι έτσι ανυπόφορα.
quote:και
Εχουν γραφτεί τόσα πράγματα [για την άφεση] αλλά την έχει βρεί κανείς εντέλει?
quote:
Δεν ξέρω Unseen, μπορώ να σταματήσω να γράφω, μπορώ να σταματήσω να μιλάω αλλα την σκέψη δεν μπορώ να την σταματήσω γιατί αν το κάνω δεν θα είμαι εγώ.
Αυτή την εποχή διαβάζω ένα άλλο βιβλίο: «Ζεν και η τέχνη της τοξοβολίας», εκδ. Πύρινος Κόσμος. Αντιγράφω ένα απόσπασμα:
«Το Ζεν είναι η ‘καθημερινή συνείδηση’, όπως το διατύπωσε ο Baso Matsu, κι αυτή η καθημερινή συνείδηση δεν είναι τίποτα άλλο από το ‘να κοιμάται κανείς όταν κοιμάται, να τρώει όταν τρώει’. Μόλις όμως σκεφτούμε, συλλογιστούμε ή σχηματίσουμε ιδέες, χάνεται το πρωταρχικά ασυνείδητο και αναδύεται μια σκέψη. Δεν τρώμε πια όταν τρώμε, δεν κοιμόμαστε πια όταν κοιμόμαστε. Το βέλος έχει τοξευτεί αλλά δεν κατευθύνεται στο στόχο και ο στόχος επίσης δεν βρίσκεται εκεί που πρέπει να βρίσκεται. Ο άνθρωπος είναι ένα ον που σκέφτεται, όμως όλα τα μεγάλα του έργα πραγματοποιούνται όταν δεν υπολογίζει ούτε σκέφτεται.»
Πότε πραγματοποιούνται λοιπόν; Όταν ο άνθρωπος δίνεται. Όταν αφήνεται/παραδίνεται τόσο ολοκληρωτικά σε κάτι που ξεχνάει ποιος είναι, επειδή δεν έχει πια σημασία για κείνον ποιος είναι. Κάποιοι συγχέουν αυτή την όψη της άφεσης με το πάθος, όμως είναι ξεκάθαρα άφεση.
Και στο τελευταίο σταυροδρόμι που έστριψα, κάτι βρήκα από το λυτρωτικό αυτό στοιχείο. Δεν με ενδιαφέρει πλέον να αποδείξω ο,τιδήποτε. Αφήνομαι στην αλήθεια, χωρίς να με ενδιαφέρει ποια είναι αυτή ή ποια είμαι εγώ, αν ισχύει για μια στιγμή, για τώρα ή για πάντα, αντιλαμβανόμενη τη φύση της σα μια ροή που κινείται προς όλες τις δυνατές κατευθύνσεις. ΚΑΙ από μέσα προς τα έξω, έστω και σαν κατευθυνόμενη φαντασία. Ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση, συμβαίνει, δεν συμβαίνει; Άρα είναι πραγματική, κι αυτό μου φτάνει.
Και ξέρεις τι είναι αυτό που βάζει κάποιο φρένο στη σκέψη και στον αχαλίνωτο κατά πως φαίνεται εγωισμό μου; Η αλήθεια των άλλων ανθρώπων.
Εδώ με βοήθησε πολύ το φόρουμ, με όλα αυτά που διαβάζω. Υπάρχει ας πούμε ένας ΠΛΑΤΩΝΑΣ που γράφει έτσι όπως γράφει. Στην τιμή μου, ώρες-ώρες μου σπάει τα νεύρα. Όμως δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι αυτά που λέει εμπεριέχουν αλήθεια, ακόμα κι αν υπάρχουν φορές που αυτοαναιρείται. Έρχεται ένας Γιώργος και λέει με τρεις λέξεις όσα εγώ θέλω τρεις σελίδες Α4 για να πω. Έρχονται άλλοι και λένε καταπληκτικά πράγματα όπως «το DNA είναι παράδειγμα αντικειμενικής αλήθειας». Μια nst που γράφει το ένα καταπληκτικό πράγμα μετά το άλλο. Συγχωρήστε με που δεν αναφέρομαι ονομαστικά σε όλους, αλλά σας φέρω όλους μέσα μου, μέσα στη σκέψη μου, κάποιους (πολλούς) και μέσα στην καρδιά μου... Κι αυτό είναι αλήθεια.
Με πολλή αγάπη,
Unseen
ΥΓ Καλέ μου elo συγνώμη για τη μονοπώληση του θέματος, σε παρακαλώ, όποτε κρίνεις, βάλε τάξη...
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 07/09/2007 23:08:23
Σήμερα είναι όλα πιο φωτεινά μετά το πέρας της μάχης...
Αγαπημένη Unseen εχω σκοπό να γράψω λίγο χωρίς παραθέσεις, μόνο με την έμπνευση ενός θέματος διαλογισμού που ακούω γράφοντας.
Η αυτοπαρατήρηση είναι η μόνη μας οδός και η γαλήνη είναι η βεβαιότητα. Πιστεύουμε οτι είναι εύκολο αρκεί να είμαστε συνειδητοί.
Νομίζουμε οτι είμαστε δυνατοί και οτι η θέληση μας μπορεί να νικήσει κάθε στοιχείό που αντιβαίνει στους κανόνες που έχουμε θέσει.
Ομως εχουμε να κάνουμε με μια αντιπαράθεση άνιση....η αγνότητα της υπερβατικής λογικής απέναντι στην πονηρή γοητεία της υπέροχης προσωπικότητας. Εμφανίζονται ενδεδυμένα με τα πέπλα της στιγνής λογικής , της αυτοκυριαρχίας , με την αμφισβήτηση του εγωισμού και παίζουν με ένα μωρουδίστικο συναίσθημα απαλό και ροζ σαν τα γατίσια πατουσάκια. Αν δεν τα αναγνωρίσουμε το πληρώνουμε.
Καμιά φορά οι απαντήσεις φωνάζουν μπροστά μας αλλά τα δικά μας μάτια είναι θολά και δυσκολεύονται να διακρίνουν ..μόνο ένα γκρί παγωμένο χρώμα..
---------------
quote:
Και στο τελευταίο σταυροδρόμι που έστριψα, κάτι βρήκα από το λυτρωτικό αυτό στοιχείο. Δεν με ενδιαφέρει πλέον να αποδείξω ο,τιδήποτε. Αφήνομαι στην αλήθεια, χωρίς να με ενδιαφέρει ποια είναι αυτή ή ποια είμαι εγώ, αν ισχύει για μια στιγμή, για τώρα ή για πάντα, αντιλαμβανόμενη τη φύση της σα μια ροή που κινείται προς όλες τις δυνατές κατευθύνσεις. ΚΑΙ από μέσα προς τα έξω, έστω και σαν κατευθυνόμενη φαντασία. Ακόμη και σ’ αυτή την περίπτωση, συμβαίνει, δεν συμβαίνει; Άρα είναι πραγματική, κι αυτό μου φτάνει.
Παραθέτω το δικό μου λυτρωτικό στοιχείο που με ωδήγησε σε ελάχιστο χρόνο να περάσω μια ξέρα που ετοιμαζόταν να πληγώσει το σκάφος μου.
Μου λέει ο γιός μου σε ανύποπτο χρόνο μια στιγμή πολύ δύσκολη για μένα << Μαμα σε αγαπάω πάρα πολύ επειδή είσαι το καλύτερο μαμάκι>>
Και απαντάω εγώ βυθισμένη [ το θολό που λέγαμε η μάλλον ενα απο αυτά]στην αγωνία και τις ερωτήσεις περί αυταξίας και άλλα τινά...<< Τι έκανα παιδί μου και το λές αυτό ? Πως είδες την καλόσύνη μου?
Ιδού η απάντηση απο τον μικρό ''σοφό'' μου << ΔΕΝ χρειάζεται να κάνεις τίποτα . Απλά ΕΙΣΑΙ.
Την ώρα εκείνη ''περίμενα'' μια απάντηση σχετικά με το καθήκον, την χαρά και την υπηρεσία στον κόσμο....
Εχεις δίκιο,η Υπαρξη και η ύπαρξη δεν χρειάζονται αποδείξεις. ΕΙΝΑΙ.
quote:
Είναι διαφορετικό από το να τα αναγνωρίζεις, έχοντας ταυτόχρονα ένα στέρεο σύστημα αξιών ή κάποια άλλη αντηρίδα.
Αν και αντιλαμβάνομαι τι ακριβώς λές, νομίζω οτι πρίν αποκρυσταλωθεί κανείς τουλάγχιστον κατα ενα 70/100 τα συστήματα αξιών είναι υπο αίρεση. Παρ' ολα αυτά σε κάθε σκαλοπάτι μάλλον πρέπει να ορίζουμε ενα ευέλικτο σύστημα και να το ακολουθούμε. Γινόμαστε ηθο-ποιοί του εαυτού μας...
quote:
Και ξέρεις τι είναι αυτό που βάζει κάποιο φρένο στη σκέψη και στον αχαλίνωτο κατά πως φαίνεται εγωισμό μου; Η αλήθεια των άλλων ανθρώπων.
Δεν νομίζω να είναι εγωισμός το αχαλίνωτο... επειδή τότε δεν θα ήταν ορατή η αλήθεια των άλλων ανθρώπων.
Είναι ο θάνατος του κάθε σταθερού σημείου και ο πόνος που φέρνει μέχρι να γεννηθεί το επόμενο, αυτό που είναι δυσβάσταχτο και αντιδράμε.
<< Ενας μοναχικός άνθρωπος επιθυμεί οικογένεια, εργασία, δόξα... Οσο δεν αποκτά κανένα απο αυτά σκέφτεται πως είναι ατελής. Ωστόσο ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΠΛΗΡΗΣ. Ο νους είναι ο ευατός του. Η ομιλία ο σύντροφος του. Η ζωή είναι οι απόγονοι του. Τα μάτια είναι ο ανθρώπινος πλούτος του, γιατί με τα μάτια συλλαμβάνει τα πράγματα. Το σώμα είναι η εργασία του, γιατί με το σώμα εργάζεται. Τουτη ΕΙΝΑΙ η πενταπλή θυσία.Το ίδιο ισχύει για τον άνθρωπο τα ζωά τα πάντα. Οποιος το κατανοεί αυτό γνωρίζει τα πάντα.>>
Απόσπασμα απο τους Ουπανισάδες διαβάσω ..αυτό τον καιρό...
Δεν ξέρω γιατί αλλά καθώς διάβαζα όλα αυτά που έχετε γράψει, αναρωτιόμουνα μήπως τελικά η μοναδική πραγματικότητα που υπάρχει, είναι η πραγματικότητα της σκέψης η δημιουργικότητα που ξεπροβάλει με την φαντασία μας η ικανότητα να σκεπτόμαστε τόσο αναλυτικά όσο και δημιουργικά .
Μήπως τελικά η απόκτηση γνώσεων και τα διαφορετικά ερεθίσματα (βιώματα) που μας προβληματίζουν, μας μαθαίνουν να έχουμε ένα πνεύμα ελεύθερο που να κυριαρχεί πάνω στη προσωπικότητά μας .
Άραγε υπάρχει χειρότερο πράγμα από τις στάσιμες και λιμνιασμένες ιδέες.
Χωρίς τη δημιουργικότητα στη σκέψη και στη φαντασία μας, είμαστε απλά σκουριασμένες μηχανές .
Οπότε φιλαράκια μου Unseen και nst συνεχίστε να προβληματίζεστε να αναρωτιέστε να πλάθεται καινούργιες ιδέες και εικόνες στις σκέψεις σας και σκέψεις μας .
Άλλωστε η σκέψεις (δημιουργικότητα) δεν είναι παρά ένας θεϊκός σπινθήρας, μια μορφή κατώτερης νοητικής εξέλιξης που ο (ελκυστής) πάντα θα ελκύει για την τέλεια ολοκλήρωση των σκέψεων μας .
«Πριν νομίζαμε πως ξέραμε, τώρα όμως είμαστε σε απορία» Πλάτων