- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Εν μέρει, θα μπορούσα να συμφωνήσω σ' αυτό αλλά σε ένα πιο πολύπλοκο μοντέλο.
Οι πράξεις κι οι επιλογές μας καθορίζουν το μέλλον μας και την ζωή μας, κάποιες συνθήκες και κάποιες παραμέτρους που θα ρυθμίζουν και θα ορίζουν το αύριο.
Θα μπορούσα να πω ότι το παρόν είναι ένα αποτέλεσμα του παρελθόντος και κινείται μέσα σε κάποιο συγκεκριμένο περιβάλλον (context 
) όπου υπάρχει η έννοια του προκαθορισμένου.
Μια σκέψη που κάνω τώρα σχετικά μ' αυτό είναι ότι αυτό το προκαθορισμένο όμως ίσως να μην εκτείνεται για όλο το μήκος της ζωής μας αλλά μόνο για την αρχή και για κάποια γενικά πλαίσια για το μέλλον.
Από κει και πέρα οι δικές μου πράξεις θα προκαθορίσουν το μέλλον μου.
Το ότι γεννήθηκα πχ ως άνδρας, στην Ελλάδα, με την συγκεκριμένη οικονομική - κοινωνική κατάσταση κλπ κλπ πιστεύω ότι είναι προκαθορισμένο.
Προκαθορισμένο θα μπορούσε να είναι το μέλλον μου σε κάποιο βαθμό όπως ότι θα γίνω ένας πετυχημένος ή αποτυχημένος οικονομολόγος/ηθοποιός/ζωγράφος κλπ κλπ, θα έχω χρήματα ή όχι, θα εξελιχθώ ως Ψυχή σε μεγάλο βαθμό ή όχι και θα πεθάνω στα 80 μου.
Ο τρόπος λοιπόν που θα επιτύχω αυτό που θα έχει προκαθοριστεί για εμένα είναι στο δικό μου χέρι οπότε σε κάποιο βαθμό έχω μια ελευθερία κινήσεων κι επιλογών, οι οποίες όμως έχουν ένα μέτρο.
Μια άλλη σκέψη μου είναι ότι είναι προκαθορισμένη μόνο η αρχή της ζωής μου με κάποια βασικά χαρακτηριστικά κι εγώ ορίζω το μέλλον μου εξ ολοκλήρου.
Η μετέπειτα λοιπόν ζωή μου θα ορίσουν την επόμενη ενσάρκωση μου, την προκαθορίζουν.
Οπότε ελεύθερη βούληση και προκαθορισμένο αλληλοσυνδέονται και λειτουργούν μαζί κι όχι χωριστά.
In anticipation of my resurrection...
quote:Θα ήθελες μήπως να γράψεις κάτι παραπάνω αγαπητέ;
Trithemius: Τότε φίλε elo, καταργούμε αναγκαστικά τη δυνατότητα άσκησης της ελεύθερης βούλησης. Αυτό ταιριάζει και στην Ινδουιστική θεώρηση της Akasha.
Καλημέρα σε όλους.
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Η επικέντρωση της προσοχής μας σε κάθε τι, είναι η αιτία να αποκτήσουμε τις εμπειρίες εκείνες της ε. βούλησης και της συνείδησης .
Το θέμα όμως είναι το κατά πόσο η βούληση (σκοπός – πράξη) είναι ελευθερία αν πηγάζει από κάποιο αίτιο (αναγκαιότητα) .
Η επιλογές μας είναι συγκεκριμένες, όπως έλεγε και κάποιος…(έλα ντε που δεν θυμάμαι ποιος ;)… .μπορούμε να κάνουμε αυτό που επιθυμούμε, αρκεί να επιθυμούμε αυτό που οφείλουμε να κάνουμε .
Ακόμα και στο κομμάτι της μετενσαρκώσεως υπάρχει κάποιο σχέδιο, που ανάλογα με το επίπεδο εξέλιξης κάθε ψυχής η δράση που έχει αναλάβει είναι προκαθορισμένη .
Βέβαια όλα αυτά που λέω δεν πάει να πει ότι δέχομαι την θεωρία της μοιρολατρίας….
Αλλά ότι κινούμαστε σε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα σε ένα ντετερμινισμό, όπως ανάφερε τον όρο και η Unseen και σε μια ε. βούληση, από την μια κινούμαστε ελεύθερα με την βούληση μας, αλλά από την άλλη κάθε συνειδητή πράξη μας, μας οδηγεί σε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα (αίτιο – αιτιατό), σε ένα προκαθορισμένο αποτέλεσμα .
Πράττουμε κάτι επειδή θέλουμε να το πράξουμε ή πράττουμε κάτι επειδή ΠΡΕΠΕΙ να το πράξουμε .
Δεν ξέρω και εγώ μπερδεύομαι με τις σκέψεις μου…
.ίσως δυσκολεύω χωρίς λόγο τον εαυτό μου με όλα αυτά και τα πράγματα να είναι ποιο απλά από ότι φαίνονται, πάντως αυτό που λες μου φαίνεται πολύ λογικό «Οπότε ελεύθερη βούληση και προκαθορισμένο αλληλοσυνδέονται και λειτουργούν μαζί κι όχι χωριστά.»
quote:
Πράττουμε κάτι επειδή θέλουμε να το πράξουμε ή πράττουμε κάτι επειδή ΠΡΕΠΕΙ να το πράξουμε .
Κατα την γνώμη μου είναι το ίδιο.
Πιστεύουμε οτι θέλουμε να κάνουμε κάτι επειδή νομίζουμε οτι αυτο είναι το σωστό [δια εμας]και οτι αυτό πρέπει να γίνει.
Δεν νομίζω οτι υπάρχει άνθρωπος που θα λειτουργούσε σκεφτόμενος οτι κάνει λάθος. Ακόμη και κάτω απο τις πράξεις που χαρακτηρίζουμε βίαιες , ανήθικες κλπ υπάρχει μια άισθηση δικαίου και χρέους απο αυτόν που τις διαπράττει. Δλδ θεωρεί οτι είναι ελεύθερος η οτι δικαιωματικά κάνει οτι κάνει.
Επίσης εχω την εντύπωση οτι δεν μπορούμε να επιλέξουμε το τι θα ζήσουμε αλλά το πως θα το κάνουμε και αυτό αν είμαστε σε εγρήγορση και το αντιληφθούμε.
Η ελευθερία που έχουμε, αφορά την διαδικασία πρόσληψης της εμπειρίας και οχι το αν θα έρθουμε σε επαφή μαζί της.
Παρατηρώντας.....
Απλά σκέφτομαι ότι εξαιτίας είτε της εξέλιξης του ανθρώπου είτε της ανάπτυξης της συνείδησης του προς ευγενέστερους σκοπούς, το αίτιο αυτό δεν θα αφορά αναγκαστικά το ίδιο το άτομο αλλά θα μπορούσε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάποιων άλλων ανθρώπων κλπ.
Θα συμφωνήσω και με την nst ότι είναι πιθανόν η αίσθηση του "πρέπει" να έχει εναρμονιστεί κι εξισορροπηθεί με την έννοια του "βούλομαι".
Εάν η βούληση μας μας οδηγεί προς μια κατεύθυνση δεν είναι λογικό να νιώθουμε ότι υπάρχει ένα "ιερό χρέος" για την πραγματοποίηση αυτών που μας υπαγορεύει;
Θα επανέλθω κάποια στιγμή αλλά προς το παρόν έχω αρκετή δουλίτσα... 
Την καλημέρα μου σε όλους! 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Dying_Incubus - Φίλε elo, νομίζω πως η βούληση λογικά θα πρέπει να υπόκειται σε μια αναγκαιότητα, κάποιο αίτιο θα υπάρχει που θα την υποκινεί. Απλά σκέφτομαι ότι εξαιτίας είτε της εξέλιξης του ανθρώπου είτε της ανάπτυξης της συνείδησης του προς ευγενέστερους σκοπούς, το αίτιο αυτό δεν θα αφορά αναγκαστικά το ίδιο το άτομο αλλά θα μπορούσε να εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάποιων άλλων ανθρώπων κλπ.
Ίσως φίλε μου είναι αυτό που λέω με τον δικό μου τρόπο το «προκαθορισμένο» .
Μια εσωτερική εξέλιξη που σε σπρώχνει σε ένα συγκεκριμένο σκοπό/δράση που πραγματικά δεν έχεις την δυνατότητα της προσωπικής σου επιλογής (βούληση),φτάνοντας χωρίς να έχεις αντιληφθείς το πώς έφτασες εδώ, αλλά ένας ανώτερος σκοπός που είναι μονόδρομος, που αφού τον γνωρίσεις (συνειδητά), αντιλαμβάνεσαι πως δεν είσαι παρά κομμάτι ενός τεράστιου ζωντανού πάζλ, που προσπαθείς και εσύ να ενωθείς, για να αντικρίσεις (γνωρίσεις) αυτό το κρυφό σχέδιο (αποτέλεσμα) .
Βλέπεις δεν ξέρω αν μπορέσουμε ποτέ να γνωρίσουμε το (αρχικό αίτιο) που δημιούργησε αυτήν την τεραστία αλυσίδα από αιτίες και αποτελέσματα φτάνοντας μέχρι τον άνθρωπο, αλλά τουλάχιστον οφείλουμε να γνωρίσουμε τις αιτίες που προκαλούν η πράξη μας και τα αποτελέσματα που θα έχουν στο σύνολο… 
.
Και όμως nst πόσες φορές το θέλω (επιθυμώ) με το πρέπει (ηθικό) δεν συμβαδίζει ;
Ο φαινομενισμος εχεται μερικως της πραγματολογιας (realismus) και μερικως της ιδεοκρατιας (idealismus). Η φαινομενολογια παραπλοος του φαινομενισμου, εναρμονιζει υπαρχουσα πραγματικοτητα εκτος συνειδησεως και ενορατικην επιστροφην του αντικειμενου εις το υποκειμενον και αποτελει συμβιβαστικη λυση στο προβλημα της ουσιαστικης γνωσης, δηλ. εάν το γνωστον είναι ουσια ή φαινομενον, σκεπτικοι + Πλατων + καρτεσιανο cogito + καντιανο πραγμα καθεαυτο + Μπρεντανο = Χουσσερλ (μαθητης του Μπρεντανο.) Αυτό που δεχομαι ειναι το αδυνατον αρνησεως αντικειμενου, την υφισταμενη αντικειμενικη πραγματικοτητα δειχνει η μυιγα στο γαλα. Δηλ. γαλα με μυιγα, δεν πινεις. Καλα θα ηταν να πουμε τις κυριες ιδεες, το ιδιο και για τον Σοπενχαουερ, αν μπορεσω να το κανω, να γινη μια συζητηση, αλλα απαιτειται λεπτομερεια και βασανος. Εσενα ποια είναι η γνωμη σου ;; Ισως εχεις πιο πολλα να πεις.
Πιστευω ότι η χαρις δεν πεμπεται μονον όταν τη ζητα ο ανθρωπος. Ειδεμη αναγκαζομεθα να δεχθομε ανεσην μηχανης, δηλ. περιπου εξαρτημα υποδεεστερον και διακοπτην, η χαρις προρυθμιζομενη απαντα ναι οταν ο ανθρωπος ζητα, όχι όταν ο ανθρωπος δεν ζητα. Η θεια χαρις πεμπεται κατά το θελημα του απολυτως ελευθερου ουρανιου Πατρος. «Ότι πασα δοσις αγαθη, και παν δωρημα τελειον, ανωθεν εστι καταβαινον εκ σου του Πατρος των φωτων.» Είναι η υπερκοσμιος και ακτιστος ενεργεια της θειας αγαθοτητος, δι ης μετεχει η κτιστη φυσις εις την αειζωην της θεοτητος. Δυναμις σωτηριος ιδιοποιουσα και τελειουσα τω ανθρωπω το απολυτρωτικον εργον του Κυριου, «ουδεις δυναται ελθειν προς με, εάν μη ο Πατηρ πεμψας με ελκυσει αυτόν.» Απολυτως αναγκαια, δηλ. ο ανθρωπος δεν μπορει να σωθει με τις δικες του δυναμεις. Δωρεαν δηλ.ο ανθρωπος δεν καθιστα εαυτον αξιομισθον της θειας χαριτος. Οσον καλα εργα και εναρετον βιον συμφωνα προς το θειον θελημα, ο Κομφουκιος να εισαι, ο θεος δεν οφειλει αντικαταβολην θειας χαριτος. Η φυσις δεν αποτελει γεφυρα, τον πλανητη να σωσεις που λεει ο λογος, τι κερδιζεις εάν χασεις την ψυχη σου ;; Τιποτα. Τελος, καθολικη αλλα μη-αναγκαζουσα, δηλ. δεν καταπλησσει ασκωντας ακατανικητον γοητειαν (irresistibilis.) Ειπωθησαν για να γνωριζεις την διδασκαλιαν.
Περι Πλωτινου εχεις εντρυφησει και ξερεις περισσοτερα. Αλλα μεχρις εδώ. Από αυριο ανοιγω εννεαδες, στην τυχη (πλακα κανω.) Δηλ. ο Πλωτινος θεωρει το θνητον φαινομενικον ;; Φαινεται ότι απεθανε πλην δεν απεθανε ;; Διοτι λεγεις «..το αθανατο και το φαινομενικα θνητο.» Εάν αυτό που αποθνησκει, θνησκει φαινομενικως, αυτό που είναι αθανατο και που δεν θνησκει ποτέ γιατι δεν είναι φαινομενικο ;; Μαλλον χρειαζομαι καποια μαθηματα νεοπλατωνισμου.
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
Edited by - τζιτζικας on 21/12/2007 00:06:05
Αγαπητέ μου Dying Incubus,
quote:Εάν κάποιος είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, θα βλέπει ότι ζει μια… φρακταλική (για να μην ξεχνάμε και τις έννοιες που κόντεψαν να μας χαρίσουν νόμπελ μαθηματικών
Αυτό όμως που σκέφτομαι είναι μήπως εν αγνοία του οδηγηθεί σε μια πλάνη, νιώθοντας ότι είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να είναι.
Εάν δεν είναι;
) κατάσταση, όπου όσο βελτιώνεται θα βλέπει περισσότερα σημεία στα οποία μπορεί να βελτιωθεί… quote:Χα χα χα! Και δεν είναι λογικό παράλογο που ασυνείδητα βαφτίζουμε «ιερά» όσα μας υπαγορεύουν όχι μόνο η βούλησή μας αλλά και τα ένστικτά μας; Σε κάποιο θέμα είχε γράψει ένα εξαιρετικό ποστ ο Ingwie για το ζήτημα της αδερφής ψυχής, βασισμένος στις γραφές της Dion Fortune.
Θα συμφωνήσω και με την nst ότι είναι πιθανόν η αίσθηση του "πρέπει" να έχει εναρμονιστεί κι εξισορροπηθεί με την έννοια του "βούλομαι".
Εάν η βούληση μας μας οδηγεί προς μια κατεύθυνση δεν είναι λογικό να νιώθουμε ότι υπάρχει ένα "ιερό χρέος" για την πραγματοποίηση αυτών που μας υπαγορεύει;
Και μια και μιλούν ο elo και η nst για ηθική και θέλω, πόσοι άνθρωποι που βρίσκονταν σε μια σχέση δεν δελεάστηκαν να νομιμοποιήσουν τα συναισθήματά τους για κάποιον τρίτον, βαφτίζοντας αυτόν «αδερφή ψυχή» και την έλξη που ένιωθαν «ιερή ένωση» και άλλα βαρύγδουπα; Πρόκειται για αστεία και συγχρόνως για τεράστια ζητήματα.
Αγαπητέ μου τζίτζικα,
Ως συνήθως θέλω μισή μέρα μελέτη για να κατανοήσω πλήρως το ποστ σου. Θα επανέλθω σύντομα.
Καλό απόγευμα.
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
1. Φαινομενολογία
Μάλλον δίνω την εντύπωση ότι γνωρίζω περισσότερα απ’ όσα πραγματικά γνωρίζω και δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Αλλά ας είναι. Σ’ ευχαριστώ για την άποψή σου ότι
quote:Τρέφω μια συμπάθεια για τις μέσες οδούς, τις συμβιβαστικές ή συμφιλιωτικές λύσεις, είναι η αλήθεια. Από κει και πέρα, με έλκει η αναζήτηση της ουσίας («είδους» κατά τον Χούσσερλ) των πραγμάτων per se. Και λέγοντας «πράγμα» εννοώ όλα τα «όντα». Κατά τον J.Derrida: «πράγμα φυσικό ή ψυχικό, αντικείμενο αισθητό ή νοητό, μαθηματική αλήθεια ή ηθική αξία, θρησκευτική ή αισθητική έννοια, φύση ή πολιτισμός».
αποτελει συμβιβαστικη λυση στο προβλημα της ουσιαστικης γνωσης, δηλ. εάν το γνωστον είναι ουσια ή φαινομενον
Είναι πολύ δύσκολο να γράψω εκτενέστερα και συγχρόνως να παραμείνω κατανοητή για όλους. Θα πω μόνο για αυτή την έννοια της «ουσίας» που επιδιώκει να συλλάβει η φαινομενολογία. Δεν είναι εντελώς καθορισμένη, ωστόσο δεν νοείται λογικά, δηλ. ως το σύνολο των ουσιωδών γνωρισμάτων ενός πράγματος. Η φαινομενολογία απορρίπτει κάθε λογικό φορμαλισμό και μιλά για μια βαθύτερη ουσία, για το ιδιαίτερο είναι ενός φαινομένου που το διαφοροποιεί απ’ όλα τα υπόλοιπα. Για να το ανακαλύψει αυτό προχωρεί «βάζοντας σε παρένθεση» κάποια στοιχεία του πράγματος, για να μπορέσει να φτάσει στην ουσία του. Δεν θα γράψω περισσότερα όμως, μολονότι η φαινομενολογία σε άλλα πλαίσια, πχ στο πλαίσιο του Χέγκελ, αποκτά άλλου είδους φως κι ενδιαφέρον, γιατί θα εξειδικεύσω πολύ.
2. Θεία Χάρις
quote:Αυτό ειλικρινά δεν το κατάλαβα. Αν ζήσει κανείς μια ζωή αρμονική και σε ειρήνη, σύμφωνη με το «θείο θέλημα», γιατί δεν δικαιούται ή δεν αξιώνεται της θείας χάριτος; Κι ακόμα τι σημαίνει «η φύσις δεν αποτελεί γέφυρα»; Θα ήθελα περισσότερη ανάλυση και με παραδείγματα, αν είναι δυνατόν...
Δωρεαν δηλ.ο ανθρωπος δεν καθιστα εαυτον αξιομισθον της θειας χαριτος. Οσον καλα εργα και εναρετον βιον συμφωνα προς το θειον θελημα, ο Κομφουκιος να εισαι, ο θεος δεν οφειλει αντικαταβολην θειας χαριτος. Η φυσις δεν αποτελει γεφυρα, τον πλανητη να σωσεις που λεει ο λογος, τι κερδιζεις εάν χασεις την ψυχη σου ;; Τιποτα.
3. Το ζήτημα του χρόνου και της αιωνιότητας
Η έννοια της αφθαρσίας νοείται σε συνδυασμό με την έννοια της αιωνιότητας. Το ον στον νεοπλατωνισμό εμπεριέχει την υπόσταση του Ενός, μιας κατάστασης άπειρων δυνατοτήτων, μήτρας όλων των εκδηλώσεων μα ανεκδήλωτης της ίδιας, εντός της οποίας υπάρχει ενότητα των πάντων και αιωνιότητα. Ο Πλωτίνος λέει ότι η Ψυχή (άλλη, κατώτερη υπόσταση του όντος) βουλήθηκε να αναπαραστήσει την κίνηση που ένιωθε εντός της και έβαλε τον κόσμο να κινείται, ώστε να μην αντιλαμβάνεται την εμπειρία της ζωής αθρόα, όπως συμβαίνει στον κόσμο του Ενός, αλλά αποκαλύπτοντάς την σταδιακά σε φαινομενικά μικρότερες και διαδοχικές διάρκειες/εμπειρίες. Έτσι δημιουργήθηκε ο χρόνος, ο οποίος δεν έχει οντότητα ο ίδιος αλλά είναι μάλλον μια αίσθηση που αντανακλά το ιδιαίτερο είδος αντίληψης που υιοθέτησε η Ψυχή.
Ασφαλώς και ο Πλωτίνος πέθανε αλλά δεν πέθανε. Ο Χριστιανισμός πρεσβεύει κάτι διαφορετικό; Οι ψυχές δεν είναι αθάνατες και προσδοκούν ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος; Τι είναι, φθαρτές;
Τέλος πάντων, ο χρόνος είναι μια ιδέα, ουσιαστικά είναι ένα πλάσμα που χρησιμεύει σαν βοηθητικό πλαίσιο για την τακτοποίηση και κατανόηση των γεγονότων. Εφάπτεται δε, καθώς αναπλάθεται, κάθε φορά με το διάστημα που αντιστοιχεί στη δική μας διάρκεια. Και εκτείνεται ανάλογα με τη χρονική κλίμακα που διαθέτει κάθε φορά το πολιτιστικό παρόν. Με απλά λόγια, πήραμε την αιωνιότητα και την κόψαμε κομματάκια για να μπορέσουμε να την κατανοήσουμε. Στην αιωνιότητα εξακολουθούμε να ζούμε, μόνο που δεν έχουμε συνείδηση αυτού του γεγονότος.
Παραδόξως είναι η σύγχρονη Φυσική που αποδεικνύει την αιωνιότητα, κάνοντας λόγο για το χωροχρονικό συνεχές. Μολονότι μετέβαλε τον χρόνο σε τέταρτη διάσταση, δίνοντάς του φαινομενική οντότητα, τον συνέδεσε ταυτόχρονα με τον χώρο, στατικοποιώντας τον, κάνοντάς τον άπειρο, αφού και ο χώρος είναι άπειρος. Και αυτή η αναγωγή του χρόνου στον χώρο γίνεται και στην καθημερινή μας γλώσσα, μιλάμε πχ για «χρονικό διάστημα», «χρονικό ορίζοντα», «χρονική απόσταση», κτλ.
Ελπίζω να βρήκες ενδιαφέρουσες τις σκέψεις μου.
Καλημέρα
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 22/12/2007 12:43:51
quote:
Χα χα χα! Και δεν είναι λογικό παράλογο που ασυνείδητα βαφτίζουμε «ιερά» όσα μας υπαγορεύουν όχι μόνο η βούλησή μας αλλά και τα ένστικτά μας;
Αγαπητή μου Unseen, για αυτό το λόγο χρησιμοποίησα τα εισαγωγικά.
Φυσικά δεν ήθελα να προσδώσω στην εκπλήρωση του σκοπού μας την έννοια της ιερότητας αλλά του ανώτερου στόχου από την πλευρά μας.
Ίσως σε μπέρδεψε η φράση που χρησιμοποίησα.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Ο φίλος μας ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ενδίδει σε έναν ποιητικό λόγο που αφήνει πολλά λογικά κενά. Δυστυχώς από τα κενά αυτά γλιστρούν βασικά νοήματα – και χάνονται για πάντα. Αυτό που καταφέρνει να περάσει με απόλυτη διαύγεια είναι η αίσθησή του για τα πράγματα και τη ζωή. Και είναι μια όμορφη αίσθηση και πολύτιμη, αναμφίβολα, όμως, όσο με αφορά, είναι σα να μας κάνει ένα δώρο λειψό.Γιατί, αν δεν βρεις τρόπο να γίνεσαι απόλυτα κατανοητός, καλέ μου ΠΛΑΤΩΝΑ, δεν θα είσαι παρά κάποιος που λέει φωναχτά τα όνειρά του. Ίσως-ίσως, ένας ποιητής. Αλλά όχι ένας φιλόσοφος που θα μου δείξει ή θα με πείσει (και δεν εννοώ μόνο εμένα) να τα μοιραστώ. Γι’ αυτό θα χρειαστεί να παιδευτείς λίγο παραπάνω. Αλλά θα αξίζει τον κόπο…
Καλη μου Unseen, ευχαριστως να κανω και άλλες προσπαθειες, μα ειληκρινα το μονο που δεν θα ηθελα, είναι να πεισω καποιο για τα οσα γραφω. Ουτε μπορω να τα δειξω… 
Ισως να γινουν ορισμενες αναφορες, μα είναι περισσοτερο ενδειξεις, και φτανουν, γιατι όπως ελεγε και ο Σωκρατης (μα και ο Πλατωνας στην ακαδημια του), τα περισσοτερα οσο αφορα τον εαυτο μας, τα ανακαλυπτουμε μονοι μας.
Ειναι δυσκολο τα εγραψα και στο παρελθον, να γραφουν η περιγραφουν ορισμενες καταστασεις.
Κανε μια προσπαθεια, χρησιμοποιησε οσο θελεις, (λογικη και φαντασια), και προσπαθησε να περιγραψεις σε καποιον που δεν εχει δοκιμασει ποτε του, τη γευση μια μπανανας, η την γευση μιας φραουλας.
Τι θα του πεις?
Θα προσεγγισεις οσο το δυνατο με κατι πλησιεστερο, μα την ακριβη γευση δεν μπορεις να την περιγραψεις.
Μιλαμε απλα για μια από τις αισθησεις μας.
Εκεινο...ΕΡΧΕΤΑΙ
Οπως ο Πλατωνας καταλαβε το Σωκρατη όχι οσο μαθητευσε δυπλα του, μα πολυ αργοτερα.... γνωριζεις το συμβαν?
Ο Σωκρατης, λιγες μερες πριν παρει το δηλητηριο, τον καλεσε κοντα του.
Εισαι Χρονια δυπλα μου, και συνεχως ερωτας, γιατι διδασκω, πως εν οιδα, ότι ουδεν οιδα. Ποτε δεν απαντησα αμεσα, μα σου λεω την αληθεια.
Αν εξακολουθεις να αναρωτιεσαι, αν υπαρχει κατι που γνωριζω, μπορω να πω, πως γνωριζω λιγο, τι είναι η αγαπη.
Αυτό υπηρξε η αρχη, μιας καινουργιας πορειας για τον Πλατωνα.
Βλεπεις Unseen, περαν από το να σε ευχαριστησω για το χρονο που αφιερωνεις σε οσα γραφω, (φυσικα και τους υπολοιπους φιλους), θελω να υπενθυμισω πως ειμαστε μια χουφτα ανθρωποι που ενδιαφερονται για κατι περαν του εφημερου.
Οι λιγοι μυστες/φιλοσοφοι που κατι ειδαν/βιωσαν, (οι ιδιοι) δεν αφησαν γραπτο λογο, (πλην του Ηρακλειτου), και αυτος τα εγραψε αρκετα δυσκολα και δυσνοητα, ισως ομως και να υπαρχει λογος.
Ας κανουμε λοιπον μια ακομα προσπαθεια, αφου ειληκρινα ενδιαφερεσαι. Ας δουμε ένα παιχνιδι μαζι.
Ενδιαφερομαστε να δουμε τι υπαρχει, και δεν είναι λειψο. Λειψος είναι παντα ο εαυτος μας. Απλα χρειαζεται να το ανακαλυψεις, όπως εκανες μικρη.... με καθε παιχνιδι. Στο παιχνιδι (με τον εαυτο), μην αρκεσθεις στο να το καταλαβεις με το ΝΟΥ (μα να το ζησεις), αν και θα σου πει πολλες φορες, (οπως στο παιχνιδι) όχι αλλη κινηση
Εχεις οξυ πνευμα, και θα καταλαβεις τις μεταφυσικες προεκτασεις, και γιατι το μετεφερα σε αυτό το θεμα.
Ειδη κατι εγραψες στον Φιλο Τζιτζικα... για κομματιασμα.
Ετσι όπως ζουμε, προσθετουμε συνεχως εμπειρια στο ΣΥΣΤΗΜΑ.
Είναι σαν να προσθετεις συνεχως τετραγωνακια σε ότι θα δεις παρακατω.
Τα τετραγωνακια είναι ένα μερος του Εαυτου μας, και μερος του ΟΛΟΥ. Όταν εχεις πολλα από τα ιδια, εισαι ΕΧΠΕΡΤ σε κατι. Π.Χ με τη μαθηση μπορει να εχεις πολλα Ν μεσα σου, (αφου κανεις κριτικη, θα εχεις διαβασει πολύ, και τα τετραγωνακια σου, (σαν ενεργια), αναβουν μαζι όταν διαβαζεις *(ΑΝΑΒΟΥΝ ΣΑΝ ΕΝΑ, ΤΑ ΙΔΙΑ).
Πολλα όμως εγραψα, προς το παρον παιξε με το παιχνιδι.
Τα τετραγωνακια, δεν εμφανιζονται τυχαια.
Υπαρχει ΤΑΞΗ και αν βρεις τις σωστες κινησεις, εχει παντα λυση.
Το θεμα είναι πως μαθαινουμε σιγα σιγα με τα λαθη μας, και πως σχετιζεται (μαθαινει) το συστημα.
Ισως καποτε η συσταση μας (σαν τετραγωνακια), να είναι τετοια, ώστε να μην χρειαζομαστε τηλεφωνακια και ιντερνετ.
Απλα να σκεφτομαστε ΝΣΤ η UNSEEN…. και να επικεινονουμε.
Προς το παρον, παιχνιδι..
http://www.freegames.ws/games/boardgames/mahjong/freemahjong.htm
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 23/12/2007 13:13:33
Unseen
Δεν ξερω κατά ποσο σε απασχολησε ότι εγραψα, και πριν προχωρισουμε σε αλλες ενδειξεις, καλο είναι να δουμε κατι βασικο, που διαβαζοντας ένα άλλο ποστ, μου εκανε εντυπωση η λειψη περιγραφη του. Για αυτό καλο είναι να διαβαζουμε τις πηγες και όχι δεξια και αριστερα σημειωσεις, γιατι πολλες φορες γραφουμε η μεταφερουμε ότι εμεις η οι αλλοι νοουν/καταλαβαινουν, μα όχι ότι ανεφερει η πηγη.
Υπαρχει πραγματι μια διαχωριστηκη γραμη στον κοσμο του Πλατωνα.
Σε ΑΙΣΘΗΤΟ και ΝΟΗΤΟ Κοσμο.
Τον Αισθητο κοσμο, που ονομαζει και ΟΡΑΤΟ, τον χωριζει σε δυο μερη.
Το πρωτο, που το θετει χαμηλωτερα, το παρουσιαζει να απαρτιζεται από Εικονες, με πρωτες τις σκιες, μετα τα φαντασματα, εννοει τα ειδωλα όπως αυτά που παρατυρουσε στην επιφανεια του Νερου, και σε μια διαφορετικη θεση, πιο ψηλα, τοποθετει το πραγματικο, διλαδη το ζωο, τον ανθρωπο, το αντικειμενο.
Στον Νοητο κοσμο, που και εκει κανει διακρυση, ξεχωριζει ένα κατωτερο μερος, που ονομαζει διανοια και δουλευει με εικονες, και που στο κατωτερο μερος ειδαμε πως ησαν οι απομιμησεις.
Χαρακτηριστικο της διανοιας είναι πως δεν αναβαινει στην ΑΡΧΗ και στην ΟΥΣΙΑ, μα καταλληγει (κατεβαινει) σε συμπερασματα. Ασπρο Μαυρο, Μακρυ Κοντο, Καλο Κακο, και παει λεγοντας. Εκει ο Αριστοτελης εδρασε, ταξινομοντας τα παντα. Εκει βρισκονται οι επιστημες, (με εξαιρεση την στιγμη της ανακαλυψης) και σχεδον ολη η ανθρωπινη σκεψη. Ο κοσμος της γνωμης είναι ακριβως εδώ, όπως και η Πλανη, γιατι όπως γραψαμε, η διανοια απαρτιζεται απο ειδολα, συμβολα, μνημες και υποθεσεις.
Σε ένα ανωτερο επιπεδο, το ονομαζει (των ΙΔΕΩΝ), λεει πως είναι χαρακτηριστικο της εξελιγμενης ψυχης, εκει θετει τη Νοηση. Είναι όχι μια υποθετικη κατασταση, μα όπως στον ορατο κοσμο υπαρχει το ειδωλο σαν εικονα και το πραγματικο, ετσι και στον κοσμο των ιδεων, προχωρας χωρις την αναγκη των ειδολων που σαν διανοια προτιστως χρησημοποιουσες. ΙΔΕΑ ομως θα πει και ΒΛΕΠΩ.
ΒΛΕΠΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΑΡΑ.
Αν κανεις ένα ΣΟΥΜ της φυσης μας, αυτο που ονομαζουμε ΓΝΩΣΗ, οτι εχουμε διλαδη με το πρωτο μερος του ΝΟΥ, θα δουμε τον ΑΝΘΡΩΠΟ αλυσοδεμενο, να ζει με ΣΚΙΕΣ από παιδι, (ετσι μας μαθαινουν, ετσι κανουμε με τα παιδια μας) μαλιστα να μην μπορουμε να κινηθουμε (αλισιδες σε λαιμο και σε χερια / ποδια) μιας και οι διαφοροι δεσμοι μας, δεν το επιτρεπουν.
Αυτος είναι (ο μυθος) της σπηλιας, στενα συνδεδεμενος με την κινηση της διανοιας.
Ζουμε με τις ΣΚΙΕΣ!
Σορρυ αν το τραβηξα λιγο αγαπητη UNSEEN, μα ο ιδιος ο Αριστοτελης δεν περασε ολοκληρωτικα στις ιδεες, εμεινε χρονια δυπλα στον Πλατωνα, (αληθεια, αξιον απορειας αυτό, με το μυαλο που διεθετε
), και όχι χωρις αιτια, ο Πλατωνας τον ονομαζε διανοια, ενω ο Αριστοτελης, αποκαλουσε τον Πλατωνα…. θεικο.
Εχω και αλλες ενδειξεις, μα αλλη ωρα.
Μην ξεχνας…. το παιχνιδι.
Καλησπέρα και χρόνια πολλά!
quote:
ο ιδιος ο Αριστοτελης δεν περασε ολοκληρωτικα στις ιδεες, εμεινε χρονια δυπλα στον Πλατωνα, (αληθεια, αξιον απορειας αυτό, με το μυαλο που διεθετε),
Φίλε Πλάτωνα μεταξύ των Μεγάλων είναι λάθος να ψάχνουμε ποιός ήταν ανώτερος και ποιός έφτασε πιο μακριά.
Όντως πολλά χρόνια μαθήτευσε ο Αριστοτέλης στην Ακαδημία,20 αν θυμάμαι καλά.
Τόσα περίπου μαθήτευσε και ο Πυθαγόρας δίπλα στους Αιγύπτιους ιερείς.
Αυτό δε λέει τίποτα,ίσα ίσα είναι άκρως τιμητικό για αυτούς.Δεν είναι εξάλλου λίγες οι φορές που ο μαθητής είναι πιο μυημένος από το δάσκαλο,αλλά ο μεγάλος σεβασμός για το μέντορα του υπαγορεύει να μείνει για καιρό δίπλα του χωρίς να του ασκεί έντονη κριτική.
Ο Αριστοτελης ξεκιναει την καρριερα του, μετα το θανατο του δασκαλου του, ακριβως κριτικαροντας τις ιδεες. Μα παρουσια του Πλατωνα, θα κινδυνευε να χαρακτηρισθει σαν μη φιλοσοφος, μιας και Φιλοσοφος (για τον Πλατωνα), είναι αυτος που Βλεπει/Βιωνει το ΕΝΑ.
Φιλε κοστ, Μπορει να μιλησεις για πολλα (όταν τα εχεις ακουσει/διαβασει), μα είναι εργασια του ΙΝΤΕΛΕΚΤ, της διανοιας που αναφεραμε. Και είναι διαφορετικο να περιγραφεις το γλυφιτζουρι, από το να το γευεσαι.
Όταν λοιπον εχω αποριες, δεν θα πει αναγκαστικα πως συγκρινω, όπως ακριβως λεγοντας για κατι, δεν το θελω, δεν εχω αναγκη, αυτό δεν θα πει πως δεν μου αρεσει.
Και Αριστοτελη, και οχι μονο αυτον, διαβασα.
quote:
Φιλοσοφος (για τον Πλατωνα), είναι αυτος που Βλεπει/Βιωνει το ΕΝΑ
Φίλε Πλάτωνα,όπως σωστά έγραψες αυτός είναι ο ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΩΝΑ ορισμός της Φιλοσοφίας.Ο Αριστοτέλης ίσως να σου έλεγε ότι είναι αδύνατον να δούμε/βιώσουμε το Ένα-και ότι όποιος το ισχυρίζεται αυτό είναι ή ψεύτης ή πλανημένος-και ότι ο πραγματικός Φιλόσοφος είναι αυτός που μπορεί να αναλύει ενδελεχώς το ΕΝ στις επι μέρους κατηγορίες του διακρίνοντας ορθά τη φύση του Παντός.
Ίσως να σου απαντούσε έτσι.
quote:
Ο Αριστοτελης ξεκιναει την καρριερα του, μετα το θανατο του δασκαλου του, ακριβως κριτικαροντας τις ιδεες. Μα παρουσια του Πλατωνα, θα κινδυνευε να χαρακτηρισθει σαν μη φιλοσοφος
Θα ήταν μάλλον άστοχο να εναντιωθεί ανοιχτά στο δάσκαλό του όσο ζούσε...αν το έκανε αυτό θα του έκλειναν πολλές πόρτες(ποιός είπε ότι δεν υπήρχε δογματισμός τότε??)
Η ουσία της υπόθεσης φίλε Πλάτωνα βρίσκεται στο λατρεμένο πίνακα του Ραφαήλ που παραθέτεις.Ο μέγας ζωγράφος μας δίνει την απάντηση.
Ο Πλάτων κρατά τον "Τίμαιο",το βιβλίο όπου οραματίστηκε τη Δημιουργία του Κόσμου.
Ο Αριστοτέλης κρατά το βιβλίο των "Ηθικών" όπου πραγματεύτηκε,μεταξύ άλλων,το θέμα της Ευδαιμονίας.
Φιλοσοφία δεν είναι μόνο να σκέφτομαι περί των "Άνω" αλλά να σκέφτομαι και περί των "Εδώ".
Η ολοκληρωμένη Φιλοσοφία ενώνει το ολιστικό-αφηρημένο πνεύμα του Αέρα με το εστιασμένο πνεύμα της Γης.
Δεν τίθεται,λοιπόν,θέμα αντίθεσης αλλά συμπληρωματικότητας διότι ο κάθε φιλόσοφος από μόνος του είναι ατελής...βλέπει μόνο τη μία πλευρά του νομίσματος(χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το νόμισμα έχει μόνο δύο όψεις...).
quote:
Φίλε Πλάτωνα,όπως σωστά έγραψες αυτός είναι ο ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΩΝΑ ορισμός της Φιλοσοφίας.Ο Αριστοτέλης ίσως να σου έλεγε ότι είναι αδύνατον να δούμε/βιώσουμε το Ένα-και ότι όποιος το ισχυρίζεται αυτό είναι ή ψεύτης ή πλανημένος-και ότι ο πραγματικός Φιλόσοφος είναι αυτός που μπορεί να αναλύει ενδελεχώς το ΕΝ στις επι μέρους κατηγορίες του διακρίνοντας ορθά τη φύση του Παντός.Ίσως να σου απαντούσε έτσι.
Εχω την εντυπωση πως απο μερια του ο Πλατωνας θα απαντουσε πως ο Φιλοσοφος που αναλυει το ΕΝ σε επι μερους κατηγοριες, θα ειχε την ιδια παθηση αυτου που είναι ανικανος να ξεχωρισει που χωραει, και που όχι η αναλυση.
Με λιγα λογια, θα του ελεγε πως πασχει από παραλυση φιλε Κοστ.
Το δουμε/βιωσουμε του Φιλοσοφου, δεν αφορα μονο την σφαιρα αισθησεων. Αν θελεις πατησε πανω στο ΝΙΚ μου και διαβασε το αγαπημενο μου αποφθεγμα.
quote:
Θα ήταν μάλλον άστοχο να εναντιωθεί ανοιχτά στο δάσκαλό του όσο ζούσε...αν το έκανε αυτό θα του έκλειναν πολλές πόρτες (ποιός είπε ότι δεν υπήρχε δογματισμός τότε??)
Πολλα γραφονται εκει πανω, μα αναρωτιεμαι τη δυναμη να ειχε ο Πλατωνας, αφου φυλακισθηκε σαν δουλος, και ελευθερωθηκε από τον Ακαδημο... (που πληρωσε).
Εκτος και αν πιστευεις και εσυ, πως στην δημοκρατικη Αθηνα της εποχης, ελειπαν οι φαυλοι, ο συναγωνισμος, η ζηλια και οι ρουφιανοι.
quote:
Ο Πλάτων κρατά τον "Τίμαιο",το βιβλίο όπου οραματίστηκε τη Δημιουργία του Κόσμου.Ο Αριστοτέλης κρατά το βιβλίο των "Ηθικών" όπου πραγματεύτηκε,μεταξύ άλλων,το θέμα της Ευδαιμονίας.
Φιλοσοφία δεν είναι μόνο να σκέφτομαι περί των "Άνω" αλλά να σκέφτομαι και περί των "Εδώ".
Ελα βρε Κοστ, μηπως δεν διαβασες τα αλλα βιβλια του Πλατωνα?
Τις ιδεες του τις βρισκεις παντου, τοσο στο Φρουντ, οσο και στον Μαρξ και Ενγγελς. Βρισκεις και του Αριστοτελη (τις ιδεες) φυσικα.
quote:
Δεν τίθεται,λοιπόν,θέμα αντίθεσης αλλά συμπληρωματικότητας διότι ο κάθε φιλόσοφος από μόνος του είναι ατελής...βλέπει μόνο τη μία πλευρά του νομίσματος(χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το νόμισμα έχει μόνο δύο όψεις...).
Εδώ συμφωνουμε.
Ο φιλοσοφος, γνωριζει το τι, τον καθιστα ατελη. Για να δειχνει ψηλα, ισως να υπαρχει λογος.
Υ.Γ 1. Μην νομισεις πως εχω κατι με τον Αριστοτελη. Ο ιδιος δεν υποστηριζει πως η μεταφυσικη, είναι η ανωτερη επιστημη?
Υ.Γ 2. Φιλη Unseen, ζηταμε συγνωμη αν ξεφυγαμε λιγο.
quote:
Εχω την εντυπωση πως απο μερια του ο Πλατωνας θα απαντουσε πως ο Φιλοσοφος που αναλυει το ΕΝ σε επι μερους κατηγοριες, θα ειχε την ιδια παθηση αυτου που είναι ανικανος να ξεχωρισει που χωραει, και που όχι η αναλυση.
Με λιγα λογια, θα του ελεγε πως πασχει από παραλυση φιλε Κοστ.
Δε θα το έλεγα παράλυση,ίσως απλά έλλειψη ολιστικής και δημιουργικής σκέψης.
Ο Αριστοτέλης,πάντως,αν θυμάμαι καλά,τον είπε καθαρά "φαντασιόπληκτο",ειδικά στο θέμα της Ατλαντίδος.
quote:
Πολλα γραφονται εκει πανω, μα αναρωτιεμαι τη δυναμη να ειχε ο Πλατωνας, αφου φυλακισθηκε σαν δουλος, και ελευθερωθηκε από τον Ακαδημο... (που πληρωσε).
Εκτος και αν πιστευεις και εσυ, πως στην δημοκρατικη Αθηνα της εποχης, ελειπαν οι φαυλοι, ο συναγωνισμος, η ζηλια και οι ρουφιανοι.
Εννοούσα την περίοδο που ο Πλάτων ήταν στα πολύ πάνω του,τότε που όλοι ήταν πεπεισμένοι,ίσως όχι άδικα,ότι οι κεραίες του είχαν πιάσει αρκετά υψηλές συχνότητες...
Όσο για το δεύτερο μέρος φίλε με προσβάλλεις.Ποτέ δεν ασπάστηκα την αφελή γνώμη των πολλών περί της ελληνικής τελειότητας.Μία σύντομη ματιά στην αρχαία ιστορία φανερώνει τα κατώτερα στοιχεία του Έλληνα σε όλο τους το μεγαλείο!
quote:
Ελα βρε Κοστ, μηπως δεν διαβασες τα αλλα βιβλια του Πλατωνα?
Μωρέ εντάξει,έγραψε σχεδόν για τα πάντα αλλά λέμε για το γενικότερο πνεύμα που διέπει το έργο του.
quote:
Μην νομισεις πως εχω κατι με τον Αριστοτελη. Ο ιδιος δεν υποστηριζει πως η μεταφυσικη, είναι η ανωτερη επιστημη?
Ούτε εγώ έχω κάτι με τον Πλάτωνα,ίσα ίσα πιστεύω ότι οι ενοράσεις του ήταν σε μεγάλο βαθμό σωστές.
Όντως,σόρυ Unseen,το θέμα είναι περί μετενσάρκωσης οπότε ας το λήξουμε.Εξάλλου υπάρχει θέμα δίπλα περί Πλάτωνα-Αριστοτέλη.
quote:
1. Ο Αριστοτέλης,πάντως,αν θυμάμαι καλά,τον είπε καθαρά "φαντασιόπληκτο",ειδικά στο θέμα της Ατλαντίδος.2. Εννοούσα την περίοδο που ο Πλάτων ήταν στα πολύ πάνω του,τότε που όλοι ήταν πεπεισμένοι,ίσως όχι άδικα,ότι οι κεραίες του είχαν πιάσει αρκετά υψηλές συχνότητες...
3. Όσο για το δεύτερο μέρος φίλε με προσβάλλεις.Ποτέ δεν ασπάστηκα την αφελή γνώμη των πολλών περί της ελληνικής τελειότητας.Μία σύντομη ματιά στην αρχαία ιστορία φανερώνει τα κατώτερα στοιχεία του Έλληνα σε όλο τους το μεγαλείο!
1. O Αριστοτελης δεν μιλησε καλα ουτε για τον Ηρακλειτο. Ως γνωστο η Αλεπου οσα δεν φτανει λενε….,και για να τελειωσουμε εδώ, ας θυμασαι διαβαζοντας καποιο βιβλιο του Πλατωνα. Η πραγματικη σκεψη του, *(αυτά διλαδη που ο ιδιος πρεσβεβει), εκφραζονται με τα λογια του Σωκρατη και του Αθηναιου. Όταν διαβαζεις, (ακουσθηκε, αναφερθηκε, ειπαν οι αιγυπτιοι, οι βαβυλωνοιοι, η πυθια κλπ κλπ…), κρατα τα στο ΝΤΟΥΚΟΥ.
2. Το ιδιο με τις υψηλες συχνοτητες, απ οπου και να προερχονται.
Το χερι που δειχνει ψηλα, προσωπικα καταλαβα να λεει, πως σαν συνειδηση χρειαζεται να αφησεις πισω, να τελειωσεις, με τις σφαιρες της συνηθειας και του εφημερου.
3. Δεν ηταν για σενα αδερφε. Ουτε απεβλεπα σε κατωτερα στοιχεια του Ελληνα, η καποιου Λαου. Μας αφορα ολους. Aφορα αμεσα και το θεμα της φιλης μας.
Ας πουμε πως στη Ζωη του καποιος Ζηλευει η Μισει η Νευριαζει. (το τελευταιο, παγκοσμιο χαρακτηριστικο) Δεν είναι δυσκολο να τα συναντησουμε, ετσι δεν είναι?
Αν κοιταξουμε προσεχτικα, όταν ζηλευουμε/μισουμε, Νευριαζουμε, μεσα μας τι συμβαινει?
Ας υποθεσουμε πως αναβουν ορισμενα τετραγωνακια, σαν και αυτά που συνανταμε στο παιχνιδι. Επειδη απο αυτά κανονιζεται όχι μονο η συμπεριφορα μας, μα είναι ένα μερος, αυτου που αισθανομαστε σαν ΕΑΥΤΟ, γενιουνται ορισμενες ερωτησεις.
Α. Ωφελουν σε κατι? Χρειαζονται?
Β. Πως θα ηταν η Ζωη, διχως?
Γ. Αν βρω πως είναι επιζημια, γινεται στη ΖΩΗ, όταν παρουσιαζονται,
α) να εχω επιγνωση της παρουσιας τους
β) να τελειωσω, να ελευθερωθω από αυτά?
Αυτα, γιατι όταν παρουσιαζονται, (ορισμενοι μαλιστα τα ζητανε, γιατι ετσι μονο αισθανονται ζωντανοι) η ενεργεια μας η χανεται, η σκορπιζεται, η τονωνει ένα μικρο μερος του εαυτου *(αυτου που νευριασε), μα καταντα το ατομο μας με τον καιρο προβληματικο και ανυσσοροπο, όχι μονο για τον εαυτο του, μα και για τους αλλους.
Πριν λοιπον φτασουμε στο (Τελος) της ζωης, μιας και ετσι όπως ζουμε, δεν ξερουμε αν υπαρχει μετενσαρκωση η όχι *(υποθεσεις και δοξασιες στο τελος θα μεινουν),
- αν στη ζωη ελευθεροθουμε πραγματικα από κατι, το σιγουρο είναι πως όταν φτασει η στιγμη, θα παραδωσουμε ψυχη, (διχως αυτό που ελευθερωθηκαμε)
Κατι μου λεει, πως αν γινεται στην πραγματικοτητα κατι τετοιο, ισως να μπορεσω να το κανω και με τους φοβους μου, και με τοσα αλλα πραγματα που καθημερινα κουβαλω…
Και που ξερεις, πριν φτασει η στιγμη, ισως κατορθωσω να γνωρισω αρκετα ακομα, απο οσα συμβαινουν