τζιτζικας

quote:

---

Φίλε μου, δεν ξέρω αν η μέθοδος είναι η "σώζων εαυτόν σωθήτω"...
Θα ήθελες να μου αναλύσεις λίγο περαιτέρω πως την εκλαμβάνεις εσύ ώστε να αποφύγουμε μια πιθανή παρανόηση εκ μέρους μου?

---

quote:

---

Αγαπητέ τζίτζικα, σε χαιρετώ κι εγώ με την σειρά μου!

Εφόσον λοιπόν η εργασία που μας παρέθεσες είναι δική σου οφείλω να σου πώ οτι είναι αρκετά καλή και σ' ευχαριστώ που δέχθηκες να την φιλοξενήσεις σ' αυτό το θέμα.

---

Η σωστοτερη βεβαια μελετη (και ερμηνεια) παραδεχομαι οτι ειναι αυτη που παρακολουθει αυστηρως τα σημειουμενα υπο του συγγραφεως και δεν παρεκλινει σε φαντασιες και νοθες προσμιξεις.
Αλλα αυτο αφ’ενος ειναι εργο κοπιωδες και χρειαζεται καθοδηγηση, ερευνα και βασανος πολυς (αλλα ας μη τα παραλεμε κιολας) και αφ’ετερου ολοι θελομε να τραγουδησομε αυτοσχεδιαζοντας λιγο-πολυ πανω στην μελωδια του συγγραφεα και να παρακινηθουμε πνευματικως.

Ειναι γνωστο οτι ο μυθος αφορα την παιδεια εννοημενη ως «στροφη των οφθαλμων της ψυχης προς τη γνωση και το ειναι» (Γεωργουλης.)
Η παιδεια επιτελει το εργο του ξεσκλαβωματος απο την ακουσιαν αμαθεια βγαζοντας στον αιχμαλωτο απο μεσα του τις πλανες που εμποδιζουν την αληθινη μαθηση, (μαθημασιν εμποδιους δοξας εξελων) ετσι ωστε να ξερει στερεως και δια της γνωμης του πως γνωριζει μονο αυτα που πραγματικα γνωριζει και τιποτα περισσοτερο (απερ οιδεν ειδεναι μονα, πλειω δε μη.)
Οι φιλοσοφοι θα εξαναγκαστουν να καταβουν στο σπηλαιο για να αναλαβουν το εργο της παιδειας προς αποτιναξην του ζυγου της αμαθειας οχι μονο καθοδηγων πνευματικως αλλα και κυβερνων σαν αρχοντες της πολιτικης εξουσιας.

Το κειμενο που εστειλα ειναι δικη μου εργασια. Διαβασα την αξιολογη αναλυση που κανεις. Φυσικα οπως ολες οι αναλυσεις δημιουργει νεα ενδειαφεροντα θεματα προς συζητησην.
Αν πεις στους δεσμωτες οτι εγω ξερω ενω εσεις δεν ξερετε, με αυτο δεν περιφρονεις την δυστυχια τους ; Δεν περιφρονεις αυτην την αληθεια πως ζουν δυστυχισμενοι μεσα στο σκοταδι ;
Ευχαριστω.

Ο Πλατων φαινεται οτι δεν ομιλει ανευ λογου περι σκιων. Η σκια ουδεμιαν αλλοιωση δυναται να υποστει. Απηλλαγμενη ιδιας κινησεως και στασεως κρινεται απολυτως ανικανη να παραδεχεται οποιαδηποτε ασημαντοτερη αλλαγη της αναθεσομε. Ως ειδωλον προβαλων κατωθεν την πραγματικοτητα, αφ’ εαυτης ειναι τελειως ανεπιδεκτη αλλαγης και διορθωσεως.

Ουδεν εφαρμοζεται στις σκιες. Ουδεμιαν αλλαγη δυναται να φερουν που να τις καθιστα εστω και στο παραμικρο ανεξαρτητες και ικανες να ελευθερωθουν απο το αντικειμενο ον ευρισκονται ανα πασα στιγμη συνδεδεμενες. Αν θελησομε να αλλαξομε τις σκιες, ειναι αυτονοητο οτι θα πρεπει οπωσδηποτε να αλλαξομε εν πρωτοις τα αντικειμενα και τους ανθρωπους.

Ευκολως εννοουμε οτι η ματαιωση της προσπαθειας για αλλαγη στο βασιλειο των σκιων, δεν μπορει να ειναι αποτελεσμα υπαρκτων εμποδιων. Δεν υπαρχει αυτο ή εκεινο το εμποδιο για να το αναζητησομε και να το ευρομε ετσι ωστε αναιρωντας το, να επιτυχομε την πολυποθητη αλλαγη. Πιπτουσα αθορυβως εις το εδαφος η σκια ακολουθει οπως πρεπει, πιστα τον κυριο της.

Κατ’ απολυτον βαθμον εκφραζομενοι (χωρις να αντιστοιχει βεβαια ο βαθμος αυτος με το απολυτως αληθες) δεν υπαρχει λογος να ομιλουμε περι ματαιωσεως διοτι δεν υπαρχουν εμποδια που να επιφερουν την ματαιωση και αν υπαρχουν ειναι εξισου ματαια.

«Ενθουσιασμον» της απαισιοδοξιας ομως αποτελει η διαπιστωση οτι οι σκιες γνωριζουν αυτο που φαινεται να αγνοουν οι κυριοι τους : ουτε αλλαζουν ουτε εμποδιζονται να αλλαξουν. Αλλα πως ! Και ο μεγας Βαμβακαρης ενθυμουμενος στιχον της Γραφης μηπως δεν εψαλλε «ολα στο κοσμο ματαια τα παντα ματαιοτης » ; Παραλειποντας βεβαια να πει οτι ο κοσμος ουδεν αλλον εστι ει μη το σπηλαιον του Πλατωνος.

Εχουν περασει δυομιση χιλιαδες χρονια. Οι ανθρωποι του σπηλαιου δεν θα εχουν πλεον ματια και η οραση τους θα εχει καταστραφει πληρως. Ακομη κι εξω που θα βγαινουν δεν θα βλεπουν τιποτα.
Για να μην ταλαιπωρουνται οι αρχες του σπηλαιου, τα κλειδια των αλυσσων θα εχουν παραδωθει στους αλυσοδεμενους μετα των αντικλειδιων ωστε οταν χασουν το προτυπο να ανευρουν ανετως τας αλυσσους και να μην παψει διαρκης η δουλεια.

Ειναι φαεινοτερον του ηλιου οτι η εποχη μας εχει τελειοποιησει το σπηλαιον του Πλατωνος εις το αρτιοτερον μεχρι τουδε δειγμα του διαδικτυου. Η σπηλια ειναι να βρισκεσαι μεσα στους αλλους και οι αλλοι μεσα σ’εσενα ως φαντασμα.
Λυσσαζει η πραγματικοτητα. Παντως τα χελιδονια ανοιξεως θριαμβος γυρισαν αγκαλια με τις φωλιες τους το σωτηριον ετος 2006 στις 17 Μαρτιου !......................tELos

Καθως η ουσιαστικη γνωση λαμβανει χωρα αποκλειστικα και μονον κατα την αποκαλυψην του ηλιου, δημιουργειται ενα αδιεξοδο ως προς το τι μελλει γενεσθαι.
Πως θα γνωρισουν οι κατοικοι του σπηλαιου ελλείψει φωτος αυτο το οποιο γνωριζεται εις το πληρωμα του φωτος ; Η απαντηση ειναι, οτι ειναι τελειως αδυνατον εις αυτους να γνωρισουν.
Η μονη λυση ειναι οτι πρεπει να βγουν εξω. Για να βγουν εξω ομως πρεπει να πιστεψουν πρωτα. Για να πιστεψουν πρεπει να δουν. Και για να δουν πρεπει να βγουν εξω. Φαυλος κυκλος και αδιεξοδο.

Δεδομενου του αδιεξοδου τι πρεπει να πραξει ο ανθρωπος που επιστρεφει μοναχως απο το φως της ανοιξεως εις το σκοτος του σπηλαιου ;

Ως προχειροτατη και κωμικοτραγικοτατη υποθεση, το καλυτερο (το μη χειρον) που εχει να κανει ο ανθρωπος υποδυομενος τον ανθρωπο-σκια ειναι να αδιαφορησει για τους αγνωστους δεσμωτες συγκατοικους, οφειλοντας ομως να μην εξαντλει τα ορια και η αδιαφορια του να ειναι εξωτερικη και αυτη που χρειαζεται, χλιαρη και μετριοπαθης οπωσδηποτε ομως οχι αναγκαστικη και πληρης.

Προς τουτο για να μην προκαλεσει κακες και χειροτερες υποψιες στο ονομα του, συμμετεχει διακριτικως στα οσα ευχαριστα και δυσαρεστα παθαινει κατα καιρους ο θορυβωδης θιασος των σκιων, και πασχει και ο ιδιος χωρις να θελει να υπερτερει ή να υστερει.

Οσον διακυβευεται και αμφισβητειται εντονα η φημη του και η σκιωδης παρουσια του γενικοτερα, ενεργει ελιγμους για να ξεφυγει σαν να ευρισκεται σε ναρκοπεδιο σκιων και μαθαινει να προχωρα προσεκτικα χωρις να θετει σε αμμεσο κινδυνο την πορεια του.

Επειδη δεν υπαρχει της προσποιησεως αλλον τι σπουδαιοτερο να πραξη εντος του σπηλαιου, οπως και οι υπολοιποι, προσποιειται και αυτος οτι δεχεται τα καθεστωτα και το υπο της δεσμωτικης αρχης οριοθετημενο κακο για να διατηρει την εξοδον του καθαραν και ελευθεραν.

Με δυο λογια. Η εντος του σπηλαιου διαγωγη του, παρατηρουμενη εναντι των υπολοιπων αγνωστων, αποβλεπει στο να συντηρει συνεχισην κλιματος εξωτερικης αδιαφοριας. Εως οτου εξαντληθεις παντελως εις το αδιαφορον κακον, αναζητησει την υστατη στιγμη για να παρακαμψει το σπηλαιον.

Η εντος του σπηλαιου ενοχλητικη και ασκοπη περιφορα της σκιας θα σταματησει, και διερχομενος εις το εξης εκτος σπηλαιου μ’ ενα σπηλαιο στο τοπιο, θα ιδει εκει ζωντανα τα πουλια και θα πεταξει απο την χαρα του, προσδοκωντας και ελπιζοντας στο πληρωμα του Λογου.

Λιγο αστεια αλλα δεν λειπει και η σοβαροτητα.

Ο ανθρωπος γυριζει στο σπηλαιο γεματος συγκινηση, μαλλον κατα τη δυση του ηλιου γιατι δεν θα αντεχε να φυγει «αμα ηιοι φαινομένηφι» (την αυγη, με το γλυκοχαραμα.)

1) Το προσωπο του χανεται και βυθιζεται εκ νεου στο σκοταδι.

Αποτελεσμα
Το κομματι αυτο του μυθου ειναι πολυ σημαντικο και δηλωνει τα εξης.

Τωρα δα, εβλεπα γυρω μου και ξεχωριζα με τις αισθησεις μου συμπαθητικως το καθενα απο αυτα που εβλεπα. Ηρθε το σκοταδι. Και να, δεν βλεπω πια τιποτα ! Ουτε το ιδιο το σωμα μου δεν φαινεται.

Ετσι θα πω στον εαυτο μου : δεν εβλεπα και τωρα βλεπω, και εβλεπα και τωρα δεν βλεπω. Αραγε ποιο απο τα δυο θα απαντησω αν με ρωτησουν ; Οτι βλεπω ή οτι δεν βλεπω ;

Και παλι τι θα πω ; Πως βλεπω επειδη εχει φως και πως δεν βλεπω επειδη εχει σκοταδι, ή μηπως θα πω πως βλεπω και πως δεν βλεπω χωρις το φως και χωρις το σκοταδι ;

Συμπερασμα
Το φως του ηλιου μενει ακινητο. Διοτι ο ανθρωπος γυριζει στο σπηλαιο και ο Πλατων δεν ερωτα να μαθει σαν να εχει μετακινηθει φως μεσα στο σπηλαιο.
Ωστοσο ο ανθρωπος εχει κερδισει γνωση απο αυτα που προλαβε και ειδε εξω. Και ακριβως γι’ αυτα ερωτα ο Πλατων να μαθει υπο το πρισμα του νοητου φωτος, οχι υπο την οπτικην της σκιας και του σκοτους το οποιον δεν αλλαξε και συνεχιζει να επικρατει εντος του σπηλαιου παρα την επανοδο του φαινωπος ( = του οποιου φαινεται το προσωπο, του ορατου, οπως ηταν εξω απο το σπηλαιο.)

2) Τρομαγμενος φθανει στο θρονι του που καθοταν ετσι κενο και καθεται. Πριν τακτοποιηθει καλα ακομα στη θεση του ακουει μια φωνη.
- Χρειαστηκε να προφυλαχτεις απο κανενα κακο κει πανω και γυρισες πισω ;
– Οχι ! Μα πως να προλαβω να σκεφτω κακο, που οσα εβλεπα φαινοταν ομορφα και περιστοιχισμενα απο αγαθη αρμονια ;
- Τιποτε αλλο δεν εχεις να πεις ; Βλεπεις τα ωραια εσυ μονος και μας λες αισχρους και τιποτενιους. Εμας που ψαχναμε για το θρονο σου μηπως ξαναρθεις ! Γιατι διχως αλλο θα στεκοσουν να περιμενεις ωρα πολυ.
- Εννοεις βεβαια να περιμενω σαν τον σκυλο ;
- Περιμεναν πολλοι τετοιοι να σου παρουν τη θεση.
- Σαν κι αυτον που ειδα δεν εχει αλλον.
- Για ποιον λες ;
- Εναν κατασπρο σκυλο με δυο νησια ζωγραφισμενα τελεια και συμμετρικα να καμαρωνουν πανω στ’ αυτια του.
- Μα το θεο ! Δεν ειδα τετοιο σκυλο ποτε. Ειδα ομως εναν που χε φτερα και πεταγε κιολας ! Μπας και τον ειδες να τον πνιγει καμμια γατα ; Γιατι για ναναι φτερωτος θα φοβαται πιο πολυ τις αγριογατες ! Κι αρχισαν να γελουν ολοι μαζι κι ενας-ενας με τη σειρα να κανουν ερωτησεις.

Αυτος κατηχημενος οπως ηταν απο τον ηλιο, ελεγε για το χρωμα του ουρανου, για τα ανεμοχαρη βουνα, τον κοκκινο πηλο πριν ξεραθει μεσ’ τα ρυακια, τον κοτσυφα τον μελανο, τον αχινιο συλλογισμενο διπλα στην θαλασσα την ιερη και τοσα αλλα, χωρις να σταματουν αυτοι να ξεκαρδιζονται στα γελια.

Αφου χορτασαν με τ’ αστεια και αηδιασαν ολοι, σκεφτηκαν τωρα σοβαρα που δεν θ’αντεξουν για πολυ να ακουν τοσο μεγαλα ψεμματα να τους τρομαζουν.
Κι ειπαν να εξηγησουν στον ανθρωπο με το καλο, οτι αν θελει να μεινει μαζι τους θα πρεπει να παραδεχτει μπροστα σε ολους και στον εαυτο του πως λεει ψεμματα, μηπως τον πιστεψει κανεις και αρρωστησουν ολοι.
Και αν σηκωσει κανεναν για να τον παρει μαζι του και να τον οδηγησει εξω, θα αναγκαστουν να τον περιορισουν και να τον σκοτωσουν.

Αποτελεσμα
Ο ανθρωπος ζητα απο τους δεσμωτες να μαθουν το πως ειναι αυτα τα οποια δεν βλεπουν και δεν εχουν δει και δεν θα δουν ποτε σαν σκιες.
Στην ουσια χωρις να το θελει, αυτο το οποιο ζητα απο τους ανθρωπους-σκιες ειναι να πιστεψουν σε αυτον τον ιδιον προσωπικα, διοτι δεν υπαρχει αλλη μαρτυρια περι της υπαρξεως του ηλιου εκτος απο την δικη του.

Ο Πλατων μιλαει για «ολους» που δεν βλεπουν και για «εναν» που βλεπει.
Αυτο δειχνει οτι,
οι δυσκολιες στην επιχειρηματολoγια του ενος ειναι αξεπεραστες και το εγχειρημα να πεισθουν οι αλλοι ακατορθωτο,
τα μπουλουκια, και μεσα στα μπουλουκια ο καθεις, δεν μπορουν να δουν τον ηλιο,
η θεση (θέα) του ηλιου υπαρχει για τον εναν που ειναι ο καθενας,
η θεση αυτη του ηλιου που ειναι η θεση του ενος-καθενος δεν αποκαλυπτεται στους αλλους, οι οποιοι εφ’ οσον αυτος ειναι ενας-καθενας οι αλλοι ειναι ολοι οι αλλοι και καθε αλλοι,
ο ενας μπορει να εννοειται απολυτως, δηλ. ενας και κανενας αλλος εκτος απο αυτον.

Συμπερασμα
Η υποθεση του σπηλαιου εμφανιζει δυο κατηγοριες ατομων.
- Η μια κατηγορια περιλαμβανει ολα τα ατομα-σκιες τα οποια δινουν μαρτυρια οτι ο ηλιος δεν υπαρχει ( ηλιος = η ιδεα του αγαθου.) Η (πιθανη) θανατωση του ανθρωπου που ειδε τον ηλιο αποδεικνυει, για την κατηγορια αυτη, οτι ο ηλιος δεν υπαρχει.
- Η αλλη κατηγορια περιλαμβανει ενα μονο ατομο που δινει την μαρτυρια οτι ο ηλιος υπαρχει. Η μαρτυρια οτι ο ηλιος υπαρχει προερχεται απο τον εναν, ειναι μοναδικη και κατανοειται ως ομολογειν τον ηλιον.
Η μαρτυρια αυτη αποτελει αποδειξη οτι ο ηλιος δεν γινεται να μην υπαρχει σε εκεινον που δεν βλεπει χωρις να υπαρχει σε αυτον που βλεπει.

Ο ανθρωπος μονος αφηνει το σπηλαιο και αναχωρει. Βγαινει εξω και φθανει στο σταδιο για να παρακολουθησει την συναυλιαν του φωτος. Εκει δεν θα συναντησει κανενα. Δεν υπαρχουν ουτε θεατες ουτε κερκιδες. Κανεναν δεν ειδε και κανενας δεν τον ειδε.

Αποτελεσμα
Συμφωνα με τον μυθο κατα την αποκαλυψη του φωτος, ο ανθρωπος ειναι μοναχος και δεν υπαρχει κανενας εκτος απο εκεινον στον οποιο αποκαλυπτεται το φως. Κοντα σ’ αυτον δεν παρευρισκεται αλλος δευτερος στη σειρα, τριτος κοκ.
Μονος σημαινει εδω μοναδικος, οχι ο περιορισμενος στην απομονωση. Μοναχος σημαινει το υποκειμενο λαμβανων γνωση της μοναδικοτητος.

Οπως ο ηλιος ετσι και η θεα του ηλιου ειναι μοναχικη και μοναδικη για τον καθενα. Υπαρχει τη μια και μοναδικη φορα και καθε φορα βλεπομε τον ηλιο κατα την μια και μοναδικη φορα.
Ομοιως μπορουμε να πουμε οτι η αληθεια ειναι μια και μοναδικη. Καθε φορα που αντικρυζομε την αληθεια εις το φως του ηλιου, την αντικρυζομε με την μια και μοναδικη φορα που υπαρχει.

Η μαρτυρια περι της υπαρξεως του ηλιου, συμφωνα με την γενικη περιγραφη που κανει ο Πλατων, πρεπει να κατανοηθει ως εσω μαρτυρια και να θεωρηθει αδιαμεσολαβητη.
Υπαρχει ο ηλιος, φανός αψευδης, και αυτος που βλεπει τον ηλιο. Αναμεσα σ’αυτα τα δυο δεν μεσολαβει αλλη ανθρωπινη υπαρξη παρα μονον η αληθεια. Στη εκβαση του μυθου καταδεικνυεται (εξωτερικως) οτι η αληθεια δεν περιαγεται εις καταληψην για να συρεται αιχμαλωτη υπο των πολλων.

Συμπερασμα
Ο ανθρωπος γνωριζει την αληθεια, η οποια υπαρχει ως γνωση και η γνωση της αληθειας ειναι η γνωση του αληθινου. Η αληθεια που υπαρχει, οταν υπαρχει, υπαρχει ως γνωση της αληθειας και ως επιγνωση (=ακριβης γνωση.)
Περαν αυτης της γνωσεως, η αληθεια αυτη καθεαυτη ειναι ακαταληπτη, δεν καταλαμβανεται εξ ενος εκαστου και δεν μετακομιζεται εις τριτους.

O Πλατων στην διηγηση του παρουσιαζει τους δεσμωτες του σπηλαιου ωσαν σκιες κενες περιεχομενου, με φανταστικη και μολις σκιωδη γνωση των πραγματων. Οι δεσμωτες δεν γνωριζουν ο ενας τον αλλον, καθ’ οσον μεσα στο σπηλαιο διχως το φως του ηλιου δεν μπορουν να δουν και να ξεχωρισουν το προσωπο του καθενος. Καιτοι μπορει να γνωριζουν λεπτομερειες των σχεσεων τους απο πληθος αλλα σημαδια, παραμενουν κυριολεκτικως αγνωστοι επειδη αναμεσα τους κυριαρχει το ημιφως του σκοτεινου θολου.

Το σκοταδι

Το σκοταδι υπαρχει ως απουσια φωτος και στην πραγματικοτητα μεσα στο σπηλαιο μολις που φαινεται κατι ελαχιστο. Το σπηλαιο κρυβει τον ηλιο, το φως δεν εισερχεται μεσα και οι χρηστες του σπηλαιου δεν βλεπουν σχεδον τιποτα.

Αποτελεσμα
Οι ανθρωποι που ζουν μεσα στο σπηλαιο δυναται να ορισθουν με δυο τροπους.
- Κατα την φυσικην ακολουθιαν ειναι ανθρωποι κανονικοι που εχουν ματια και βλεπουν κανονικοτατα. Επειδη ομως δεν υπαρχει φως μεσα στο σπηλαιο αυτο το οποιο βλεπουν ειναι το σκοταδι.
Η οραση τους λειτουργει ομαλως και οποιοσδηποτε αμα εξερχομενος του σπηλαιου καθισταται ικανος να ευρει πασαν την ανθρωποτητα.
Οταν λοιπον αναφερομε και λεμε οτι οι ανθρωποι δεν βλεπουν, με αυτο εννοουμε οτι οι ανθρωποι δεν βλεπουν τον ηλιο και οχι οτι δεν μπορουν να δουν επειδη τους εχει αφαιρεθει η οραση.

- Στην δευτερη περιπτωση οι ανθρωποι του σπηλαιου επι μακρο χρονικο διαστημα βλεπουν μονο σκιες, η οραση τους εχει αλλοιωθει και παρ’ολο οτι διατηρουν την αφηρημενη εντος του σκοτους φυσικη ανθρωπινη οντοτητα δεν εφαπτονται της υποστασεως του ανθρωπου και δεν γνωριζουν ουτε κατα διανοιαν και με την σκεψη τους οτι ειναι ανθρωποι.
Οι ανθρωποι ειναι ανευ της ουσιας του ανθρωπου και εις αυτους αναγνωριζεται μονον μια σκια και τιποτα αλλο.
Σε αυτην την εκδοχη οι ανθρωποι του σπηλαιου ταυτιζονται με τις σκιες και οταν λεμε οτι οι ανθρωποι δεν βλεπουν εννοουμε οτι οι σκιες των ανθρωπων δεν βλεπουν.

Οταν εννοουμε το σκοταδι του ανθρωπου-σκια εννοουμε κατι τελειως διαφορον απο το σκοταδι του ανθρωπου που δεν βλεπει.
Ο τυφλος (ή ο ανθρωπος που βλεπει σκοταδι μονο ) εχει προσωπο ως ανθρωπος, εχει ματια αλλα δεν βλεπει και πασχει που δεν βλεπει. Δεν βλεπει αλλα εννοει τον ηλιο και εις το προσωπον του ηλιου εννοει το προσωπον το ιδικον του και ελπιζει.
Ο ανθρωπος-σκια δεν εχει προσωπο, ουτε οφθαλμους εχει και δεν θα αναρωτηθει ποτε κανεις γιατι η σκια δεν βλεπει, διοτι θα γινει ιδιος με εκεινον που ρωτα γιατι δεν μιλαν τα ντουβαρια.

Συμπερασμα
- Το σκοταδι ειναι ο εξωτερικος φυσικος και αμεταβλητος παραγοντας του σπηλαιου. Στο μυθο ειναι και το κυριο χαρακτηριστικο της απανθρωπησεως του ανθρωπου.

- Ο ανθρωπος-σκια του σπηλαιου δεν εχει προβλημα που δεν βλεπει και το γεγονος οτι δεν βλεπει χωρις να αισθανεται οτι δεν βλεπει, σημαινει τελικα οτι ο ανθρωπος – σκια, αυτος δηλαδη που ταυτιζεται πληρως με τη σκια του, χωρις να πασχει δεν εχει καμμια απολυτως ελπιδα να δει και δεν θα δει ποτε !

- Το φως πρωτοστατει. Δεν υπαρχει σκια χωρις να υπαρχει φως. Πρωτον το φως και δευτερον η σκια. Επομενως το φως πρεπει να κατανοηθη σαν πρωτη κατοικια και η εξοδος απο το σπηλαιο στο φως σαν επιστροφη στην χαμενη πατριδα.

Οι αλυσιδες

Οι ανθρωποι δεν γεννιουνται με αλυσιδες. Κανενας ανθρωπος δεν γεννιεται απο την μητερα του κουβαλωντας αλυσιδες. Οι αλυσιδες εχουν προστεθει μεταγενεστερα για εκεινους που προβληματιζονται που δεν βλεπουν και θα θελησουν να βγουν εξω απο το σπηλαιο για να δουν.

Οι αλυσιδες συμβολιζουν :
την αποφαση του ανθρωπου να ευρισκεται πεσμενος στο σκοταδι και να περιπλεκεται στην δυστυχια με την δικη του θεληση,
την κρατικη μηχανη δηλ.την κατοπιν συνεννοησεως και συμφωνιας επιβουλη,
τα παναρχαια δεσμα του Αδη δηλ.το συμβολαιον εξουσιας πανισχυρης και ακαταλυτης ως η δυναμις της αλυσσου.

Συμπερασμα
Οι αλυσιδες αποτελουν την εξωθεν μαρτυρια οτι ενω η σκια του ανθρωπου δεν εχει προβλημα που δεν βλεπει, ο ιδιος ο ανθρωπος εχει προβλημα και πασχει.

Βασικα μπερδευτηκα στο «προυπαρχει». Αλλαζω το «προυπαρχει» με το «προηγειται». - Ψευδος είναι δυνατον να προηγειται του ορθου λογου - δηλωνει χρονικη ακολουθια, το μετα τουτο (post hoc). – Το ψευδος προυπαρχει της αληθειας -δηλωνει αιτιωδη σχεση, το δια τουτο (propter hoc). Αυτό το οποιον ορθως αμφισβητεις είναι η αιτιωδης σχεση, δηλ. δεν γινεται δεκτο ότι η αληθεια μπορει να προερχεται εκ της πλανης τιθεμενης ως ουσιαστικη αρχη και αιτια. Βεβαια μειζων λογος ο περι της υπαρκτικης αληθειας, η ζωη της ψυχης, και οχι η αληθεια ορθη γνωση του πραγματικου και φυσικου και μεταφορα της γνωσης. Το ψεμμα εχει πολλους οπαδους, η αληθεια μόνη. Ολοι πιστευουν το ψεμμα, ζητουν και θελουν. Την αληθεια δεν την θελει κανεις, πλην αδυνατον να ξεφυγει κανεις από αυτό που δεν θελει.

Ο Αριστοτελης στις κατηγοριες των οντων κατατασσει το λευκο (χρωμα), στα «εν υποκειμενω» (= μεσα σε κατι). «Υπαρχον αδυνατον χωρις είναι του εν ω εστιν», δηλ.εν υποκειμενω εννοει αυτο που ειναι αδυνατον να υπαρχει, χωρις να είναι μεσα σε εκεινο το οποιο βρισκεται. Ομοιως η θερμοτητα. "Τα εν υποκειμενω μεν εστι, καθ’ υποκειμενου δε ουδενος λεγεται", δηλ. το νερο (=υποκειμενο) είναι ζεστο-κρυο (=τα εν υποκειμενω). Η θερμοτητα δεν είναι κατηγορουμενο στο νερο, στο υποκειμενο. Ο Σωκρατης είναι ανθρωπος, το ανθρωπος είναι κατηγορουμενο στο υποκειμενο, είναι το καθ’ υποκειμενου. Θερμο-ψυχρο δεν είναι ουσια. Ουσια είναι το νερο. Η θερμοκρασια του νερου περιλαμβανει θερμο-ψυχρο, είναι κατασταση της ουσιας, ανηκει στα συμβεβηκοτα, τα συμπτωματικα. Μην σπαζοκεφαλιαζεις

Το ψευδος είναι δυνατον να προυπαρχει της αληθειας κατά λογικην ακολουθιαν, οτε και ονομαζεται πλανη. Δεν προυπαρχει οντολογικως, δηλ. αρχη είναι το ον, επομενως οντολογικως όπως λες, δεν μπορει να γινει δεκτο το ψευδος, όχι μονο δεν υπερεχει εις προυπαρξην αλλα δεν εχει καμμια υπαρξη. Δεν είναι όμως καθολου παραδοξο να σκεφτομαι περι τινος, να κρινω ελλειπως και εσφαλμενως, μετα να διορθωνω. Οταν αποφαινομαι εις πλειστας περιπτωσεις, και δη και μαλιστα στην εποχη μας, επικρατει συγχυση επι της σχεσεως πραγματος και κρισεως, το ψευδος κρατει το προβαδισμα. Ψηνω καφε πανω στην τηλεοραση, περιμενω πολυ ωρα για να πιω καφε και λιγο-λιγο μαθαινω ότι ο καφες ψηνεται στη κουζινα. Το πρωταρχικον ψευδος γινεται οδηγος αληθειας. Ότι δινομε ελασσονα θεση, δηλ. λαθος θεση, στην αληθεια δεν είναι αναγκη ουτε και να ειπωμεν, αυτό είναι απαραβατος αρχη και σκοπος κάθε "μυαλομενου ανθρωπου" που κινειται μεσα στον κοσμο. Αμ τι, γιατι υπαρχουν μοναστηρια ;; Το σκοταδι είναι ελλειψη φωτος. Διαλυεται την αυγη προ του αστερος της ημερας, όταν φυγει ο αστηρ δεν βλεπομε κι αυτό λεμε σκοταδι, δηλ. ότι δεν βλεπομε. Αν δεν φυγει ο ηλιος, δεν πεφτει σκοταδι. Ερχομενον είναι το φως. Δηλ. ποιο θεωρεις πλανη ;; Τον ορισμο, δια του οποιου οριζομεν αντιθετως θερμο και ψυχρο ή αυτά τα ιδια το θερμο και το ψυχρο ;; Το θερμο δεν είναι θερμο και το ψυχρο δεν είναι ψυχρο ;;

quote:

---

"Όπως κάθε πρωί, το φως του ήλιου αντικαθιστά το αμυδρό φως της σελήνης αναιρώντας τις αναξιόπιστες γνώσεις για το "δάσος" που αποκτήσαμε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας... έτσι και στο τέλος του κόσμου, το φως του ήλιου της δικαιοσύνης θα διορθώσει την λανθασμένη γνώση που αποκτήσαμε στο σκοτεινό κόσμο όπου ζούμε, μέσα στην πτωτική κατάστασή μας."

---

quote:

---

Όταν ο ήλιος δεν φωτίζει καθόλου τη σελήνη (έκλειψη σελήνης), τότε η αναίρεση της μυστικής γνώσης θα πρέπει να σταματά, οπότε τότε θα είναι δυνατό να λάβουμε τη μυστική γνώση; Μέσα από πνευματική άσκηση; Καβαλιστικές τελετές;

---

Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!

Για να σας γλυκανω λιγο, θα προσθεσω οτι πολλες συκιες εχουν βγαλει ηδη τα φυλλα τους μεσα στον Μαρτιο (κανονικα οι συκιες φυλλοφορουν τον Μαιο και καρποφορουν ως γνωστον τον Αυγουστο.)

quote:

---

Τζίτζικα, η ερμηνεία του Αυγουστίνου είναι η επίσημη θέση της ορθοδοξίας; Νομίζω ήταν ένας από τους Πατέρες ο Αυγουστίνος. Ήταν ή όχι;

---

Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!

Εννοει οτι - ως οι φασεις της σεληνης - οι ανθρωποι βαινουν εκ της ακμης στην καταπτωση και φθανουν στο τελος. Δεν θα ειναι πλεον θνητοι και θα ημπορουν να απολαβουν εις το εξης ειρηνη και δικαιοσυνη χωρις να πεθαινουν. Τα αγαθα της ειρηνης και της δικαιοσυνης θα παψουν να ευρισκονται προσκαιρα και διαδοχικως εξ αντιθετων φασεων πολεμου και αδικιας. Να σημειωσω βεβαια οτι η εξαλειψη της θνητοτητος παραμενει ουσιαστικα εντελως αδυνατον να γνωσθει υπο των ανθρωπων φεροντες την θνητην φυσην. Ζωμεν, εφ’οσον ζωμεν θνητως και υπο την απολυτον προυποθεσην οτι προκειται να αποθανομεν. Αν δεν αποθανομεν, δεν ζωμεν.

Συμφωνα με τον Αυγουστινο, υπαρχει μια δευτερη ερμηνεια εκδεχομενη εις το ρημα ανταναιρω την σημασιαν του ανυψωνω, σηκωνω πιο πανω εξ εναντιας, ο δε στιχος μεταφραζεται : μεχρι που η σεληνη να υψωθει, δηλαδη μεχρι που η σεληνη να δοξαστει. Σ’ αυτη την περιπτωση, σεληνη ειναι η Εκκλησια. Προφανως οι Εβραιοι ερμηνευουν «ανταναιρεσην της σεληνης» ως την δοξα του Ισραηλ και ως την, δια της ελευσεως του Μεσσια, εκπληρωσην της υποσχεσεως παγκοσμιου κυριαρχιας του περιουσιου λαου του θεου.

Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!

quote:

---

Επιθετα της σεληνης : μεγιστη, αρχουσα ουρανου, καλλιφεγγης θεα, συστημα του παντος
Σε τι γραπτά υπάρχουν αυτά τα επίθετα;

---

O elo μιλαει για υποκειμενικες αληθειες που υπαρχουν αμετρητες. Ερωτησα τον elo αν μπορει να μου απαντησει στο ερωτημα, υπαρχει αυτο που ειναι αντιθετο στην αληθεια και πως μπορουμε να το ονομασομε ;; Ο elo, απαντα στο ερωτημα λεγοντας, νους. Συγκεκριμενα λεει "ΝΟΥΣ φίλε μου, το «εργαλείο» που πλάθει αλήθειες αλλά και πλάνες". Εφ'οσον ο elo απαντα, και οχι εγω, ειναι φανερο οτι οταν λες "Αυτό πιστεύω και γω φίλε Τζίτζικα, ότι ο νούς, όμως, είναι όχι ακριβώς το αντίθετο της αλήθειας κλπ " εννοειτε οτι σχολιαζεις την απαντηση που δινει ο αγαπητος elo. Αυθα.