- ΠΩΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΚΕ Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Schwabe: «Ναι μεν οι Ρωμαίοι ήταν αυτοί που είχαν καταστρέψει το ναό αλλά για τους Εβραίους οι ηθικοί αυτουργοί ήταν οι Χριστιανοί.»
Αυτό, απο ποιά ιστορικά τεκμήρια προκύπτει αγαπητέ?
Αγαπητέ ήμουν ξεκάθαρος στο συλλογισμό μου!
quote:
Schwabe: Ο Ναός των Εβραίων καταστράφηκε (δεύτερη φορά) απο τον Τίτο, και δεν μπορώ να εντοπίσω το 70 μ.χ. στοιχεία που να μαρτυρούν κάτι σχετικό, καθώς πρώτον οι χριστιανοί δεν ήταν ένα ενιαίο δόγμα και δεύτερον οι Εβραίοι είχαν σοβαρότερους πονοκεφάλους απο τις διάφορες ιουδαϊκές αιρέσεις/αποσχίσεις.
Αγαπητέ αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι ο ναός καταστράφηκε! Τώρα αν ήταν το 70 μ.Χ. η’ πριν ‘η μετά το 70 μ.Χ. είναι δευτερεύων. Εγώ προσωπικά νομίζω ότι ήταν το 70 μ.Χ. αλλά αυτό που θέλω να τονίζω για το θέμα είναι ότι ο ναός καταστράφηκε! Αγαπητέ έχω αναφέρει ότι η πρώτη εκκλησιά είχε πρόβλημα ταυτότητας! Επίσης είπα ότι οι ραβίνοι σφράγισαν τον Εβραϊκό κανόνα!
Εδώ δεν συζητάμε τους πονοκεφάλους των Εβραιών για όλα τα θέματα αλλά για αυτό που έχει άμεσα σχέση με το θέμα μας! Ο Εβραϊκός κανόνας, η μετάφραση των Ο’, τα απόκρυφα και τα ψευδεπίγραφα της Παλαιάς Διαθήκης και στην συνεχεία οι πρώτες επιστολές των χριστιανών! Αγαπητέ θα προτιμούσα να πεις πρώτα για όλα αυτά την άποψη σου! Να παρουσιάζεις τις ιστορικές σου γνώσεις αλλά και τις θεωρείς σου αν υπάρχουν. Αλλά αγαπητέ ο Ιησούς που παρουσιάζεις μπορεί να είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία αλλά δεν έχει ενδιαφέρον για το θέμα μας! Αγαπητέ το θέμα δεν είναι αν ο Ιησούς είναι ιστορικό πρόσωπο αλλά το πώς σχηματίστηκε η καινή διαθήκη!
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
quote:
ιδιόμορφος Ραββίνος από ένα χωριό της Ιουδαίας με το όνομα Ιησούς
Θα μου πεις, αφού τα γράφει ο Schwabe, γιατί ασχολείσαι. Δεν πειράζει, ας απαντάω και σε τόσο ανορθόδοξες παρατηρήσεις:
Καταρχάς είναι εντελώς αστεία η σύνδεση αφού προέρχονται από τον ίδιο ιστορικό οι μαρτυρίες για τα δύο πρόσωπα. Ακόμα και αφαιρώντας όλα τα κομμάτια που κάποιοι αμφισβητούν από τη φλαβιανή μαρτυρία, για το θέμα μας αρκεί το:
"Γίγνεται δε κατά τούτον τον χρόνον Ιησούς [...] σταυρώ επιτετιμηκότος Πιλάτου [...]"
Ο Πιλάτος, πέθανε το πολύ μέχρι το 39 μ.Χ. Άρα, μέχρι το 62 μ.Χ. που αναφέρεται ο γιος του Ανανία, μεσολαβούν 23 χρόνια (και για κάποιους ίσως και 30).
Εδώ τελειώνει ασφαλώς το θέμα γιατί ο ίδιος συγγραφέας, ο Ιώσηπος δηλ. διαχωρίζει ως ξεχωριστά τα δύο πρόσωπα.
- Πέρα όμως από αυτό, λαμβάνοντας επιπλέον μαρτυρίες, πουθενά δεν αναφέρεται ως πατέρας του Χριστού ο Ανανίας, αλλά ο Ιωσήφ.
- Επιπλέον, ο Χριστός δεν περιφερόταν απλώς κοντά στον Ναό κραυγάζοντας, αλλά πήγαινε εκεί με πρόγραμμα για να μιλήσει ή να διδάξει ή να προσκυνήσει.
- Επίσης, ο γιος του Ανανία δεν προέβει σε Μεσσιανικές αξιώσεις σε αντίθεση με τον Χριστό που αναγόρευσε τον εαυτό του ως ισόθεο, από τη στιγμή που συγχωρούσε αμαρτίες, πράγμα ανήκουστο όχι μόνο για τον κοινό θεοσεβούμενο άνδρα, αλλά ακόμη και για προφήτη.
- Ακόμα, ο γιος του Ανανία δεν είχε ακολούθους σε αντίθεση με τον Χριστό που είχε μαθητές και μαθήτριες.
- Τέλος, ο Χριστός ήταν απειλή και αυτο φαίνεται από το ότι σταυρώθηκε. Αντιθέτως, ο γιος του Ανανία θεωρήθηκε ως ένας ακίνδυνος τρελλός και αφέθηκε ελεύθερος.
Κυρίως όμως, ο διαχωρισμός που κάνει ο ίδιος ο συγγραφέας Ιώσηπος στα δύο πρόσωπα, είναι υπέρ αρκετός.
Χαιρετίσματα στους αποτυχημένους δασκάλους σου...
-
Edited by - recto on 23/03/2007 17:18:16
αν ειναι αληθεια οσα λεει η καινη διαθηκη,τοτε και ο χριστος ζει και ο θεος υπαρχει σε πνευματικη υποσταση.
πως δηλαδη θα παραφραζοταν το περιεχομενο αφου ο θεος ελενχει τα παντα?
αν παλι μιλαμε για ενα απλο βιβλιο,για μια πνευματικη προσπαθεια,τοτε σιγουρα θα "εβαλε και νερο στο κρασι της" μεσα στους αιωνες.
δε μιλαμε για μυθηστορημα ετσι και αλλιως και πολλοι λογοι της εχουν ακομα και σημερα ισχυ,οποιος και να τα γραψε κατι αλλο ειχε στο νου του.
ακομα θελω να αναφερω για τα κασικα αρχεια που εαν και αυτα με την σειρα τους υπαρχουν,ολα ειναι αποθηκευμενα εκει.
ακομα και καποιος που δεν διαβασε ποτε μπορει να εχει γνωση απεριοριστη μεσω των πληροφοριων που αιωνια πλανουνται πανω απο τα κεφαλια μας.
σε πεντε χιλιαδες χρονια παλι θα γνωριζουν για τον χριστο και ισως να εχει ξεχαστει καθε δραστηριοτητα της εκλησιας....
«Θα μου πεις, αφού τα γράφει ο Schwabe, γιατί ασχολείσαι. Δεν πειράζει, ας απαντάω και σε τόσο ανορθόδοξες παρατηρήσεις:»
Σε καίει έ??
recto:
«"Γίγνεται δε κατά τούτον τον χρόνον Ιησούς [...] σταυρώ επιτετιμηκότος Πιλάτου»
Αναφέρεσαι στο λεγόμενο TF. Το σημείο αυτό είναι προφανώς χαλκευμένο απο χριστιανικό χεράκι, και είναι ηλίου φαεινότερο για τους ιστορικούς. Εξάλλου, δεν θα ήταν και η πρώτη σχετική απάτη των χριστιανών.
Και τούτο διότι άπαξ και διαβάσει κενείς ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, θα πιστέψει ότι αυτός που μας παρέχει την πληροφόρηση αυτή δεν είναι κάποιος πιστός Ιουδαίος από τους μη πιστεύσαντες (κάτι που ήταν συνάμα ο Ιώσηπος!!), αλλά μάλλον κάποιος πιστός ακόλουθος του Ιησού!
Πάμε στο κείμενο.
Γίγνεται δε κατά τούτον τον χρόνον Ιησούς, σοφός ανήρ. Ην γαρ παραδόξων έργων ποιητής, διδάσκαλος ανθρώπων των ηδονή ταληθή δεχομένων. Πολλούς μεν Ιουδαίους, πολλούς δε και του Ελληνικού επηγάγετο· και αυτόν ενδείξει των πρώτων ανδρών παρ ημίν, σταυρώ επιτετιμηκότος Πιλάτου, ουκ επάυσαντο οι το πρώτον αυτόν αγαπήσαντες.»
Να σημειώσουμε ότι ο Ιώσηπος Φλάβιος (Josephus Flavius, 37-100 μ.Χ.), ιστορικός με αριστοκρατική καταγωγή και θρησκευτική μόρφωση, έζησε στην Παλαιστίνη, πήρε μέρος στον ιουδαϊκό πόλεμο μέχρι την καταστροφή της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ.) και αιχμαλωτίστηκε από τους Ρωμαίους. Στα βιβλία του «Πόλεμος των Ιουδαίων» και «Ιουδαϊκές Αρχαιότητες» περιγράφει ο Ιώσηπος με λεπτομέρειες διάφορα περιστατικά από την απώτερη και πρόσφατη ιστορία του λαού του, αναφέρεται σε διάφορες εβραϊκές αιρέσεις κτλ., δεν κάνει όμως ΚΑΜΙΑ αναφορά σε «χριστιανούς»
Σε κάποιο σημείο των «Ιουδαϊκών Αρχαιοτήτων» αναφέρεται όμως...... απρόσμενα και μάλλον επαινετικά στη δραστηριότητα και τα θαύματα του Χριστού (!), τον οποίο φέρεται να αποκαλεί Μεσσία. Οι ιστορικοί, κρίνοντας από το γεγονός ότι ο Ιώσηπος ήταν πιστός στην ιουδαϊκή θρησκεία και διέθετε βαθειά μόρφωση για θρησκευτικά και ιστορικά θέματα, συνάγουν το συμπέρασμα ότι η αναφορά του Ιώσηπου στο Χριστό οφείλεται σε μεταγενέστερη προσθήκη στο έργο του.(...γνωστή η «τέχνη» των μοναχών της χριστολογίας)
Αυτό ενισχύεται κι από το γεγονός ότι ο Ωριγένης (3ος αιώνας), πατέρας της χριστιανικής εκκλησίας, κατηγορεί σε κείμενό του τον Ιώσηπο ότι δεν δέχεται πως ο Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας της ιουδαϊκής θρησκείας. Αντίθετα, ο Ευσέβιος που έζησε τον 4ο αιώνα, θεωρεί δεδομένη την αναφορά του Ιώσηπου στον Χριστό ως Μεσσία. Έτσι συμπεραίνεται ότι η προσθήκη στα γραπτά του Ιώσηπου έγινε εκείνο το χρονικό διάστημα περίπου, καθώς ΚΑΝΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟ.
Τόσο καλά δηλαδή....
recto:
«Εδώ τελειώνει ασφαλώς το θέμα γιατί ο ίδιος συγγραφέας, ο Ιώσηπος δηλ. διαχωρίζει ως ξεχωριστά τα δύο πρόσωπα.»
Αποτελεί θλιβερή αλήθεια ότι ο Ιησούς της Καινής Διαθήκης είναι ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ. Ιησούς και Ιησούδες υπήρξαν, όχι όμως απαραίτητα το πρόσωπο που περιγράφει η Καινή Διαθήκη.
Υπάρχει ένα κοπτικό απόκρυφο, το «Ευαγγέλιο των Δώδεκα Αποστόλων», το οποίο ο Ωριγένης το θεωρούσε μαζί και με το «Ευαγγέλιο των Αιγυπτίων» ως τα αρχαιότερα απόκρυφα κείμενα. Κατά την γνώμη του είναι και τα δυο παλαιότερα από το «Κατά Λουκάν».
Η επίσημη μετάφραση του Ευαγγελίου «των Δώδεκα Αποστόλων» έλαβε χώρα το 1904 από τον καθηγητή θεολογίας E. Revillout.
Από τα πρώτα αποσπάσματα του κιόλας γίνεται λόγος για τον απεσταλμένο του Καίσαρα Τιβέριου, ο οποίος εστάλη για να ανακηρύξει έναν καινούργιο τετράρχη, κατά σύμπτωση (!) την ίδια ακριβώς εποχή που τα «κανονικά ευαγγέλια» μας πληροφορούν ότι κάποιοι θέλησαν να ανακηρύξουν τον Ιησού Βασιλιά (Ιωάννην 6.15)
Σύμφωνα δε με ένα άλλο απόσπασμα, ο Τιβέριος πριν διατάξει την ανακήρυξη ενός νέου τετράρχη που θα αντικαθιστούσε τον Φίλιππο, είχε πληροφορηθεί από τον αδερφό του, τον Ηρώδη Αντίπα, ότι ο Φίλιππος οργάνωνε μια συνομωσία. Έτσι ο Τιβέριος διέταξε να κατασχεθεί η περιουσία του Φιλίππου και να σεβαστούν μόνο τη ζωή του και τη ζωή της γυναίκας του και την κόρης του.
Οποιαδήποτε όμως και αν είναι η αλήθεια της όλης δολοπλοκίας, η ιστορία αυτή μας προσφέρει την καταλυτική εξήγηση για τον πραγματικό λόγο της διαφωνίας ανάμεσα στον Πιλάτο και στον Ηρώδη Αντίπα, η οποία κατέληξε ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ (όμως, ΠΟΙΑΝΟΥ Ιησού?).
Διότι, με αυτή την σύλληψη ο Ηρώδης Αντίπας είχε στα χέρια του την απόδειξη ότι ο Πιλάτος ΔΕΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕ ΠΛΕΟΝ ΤΗΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΤΕΤΡΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ. (επίσης Κατά Λουκάν 23. 5-12)
Την συγκεκριμένη εκτίμηση την επιβεβαιώνει απόλυτα το «Ευαγγέλιο των Δώδεκα Αποστόλων», και αναδεικνύει την πρόθεση του Τιβέριου να ανακηρύξει τον Ιησού ηγεμόνα στη θέση του Ηρώδη Φίλιππου, τετράρχη δηλαδή της Γωλανίτιδας, Τραχωνίτιδας, Βατανίας και Πανιάδας.
Σχετικά αναφέρει: «Και τις μέρες εκείνες όπου ο Ιησούς ανάστησε τον Λάζαρο, ο μέγας απεσταλμένος του αυτοκράτορα στην Γαλιλαία, πήγε και βρήκε τον Ηρώδη, και συζήτησε μαζί του για το θέμα των περιοχών του Φιλίππου, που ο τελευταίος τις είχε ερημώσει με το πρόσχημα ότι ο Ηρώδης του είχε αρπάξει την γυναίκα του.
Ο Κάριος λοιπόν, ο μέγας απεσταλμένος του Αυτοκράτορα, όταν άκουσε τα θαύματα τα οποία έκανε ο Ιησούς, πήγε να τον συναντήσει. Και αφού τον γνώρισε και μίλησε μαζί του, γύρισε πίσω στον Ηρώδη και του είπε: Μόνον αυτός είναι άξιος να βασιλέψει σ’ολόκληρη την Ιουδαία και στις περιοχές του Φιλίππου.
Όταν ο Ηρώδης τα άκουσε αυτά θύμωσε πολύ, κατηγόρησε τον Ιησού και πρόσθεσε: Δεν θέλουμε να γίνει αυτός Βασιλιάς στην Ιουδαία. Από εκείνη τη στιγμή όποιος υποστήριζε την άποψη ότι ο Ιησούς πρέπει να ανακηρυχθεί Βασιλιάς θα εκτελείται επί τόπου και θα κατάσχονται όλα τα υπάρχοντα του.
Ο Άννας και ο Καϊάφας πήγαν και συνάντησαν τον Κάριο, το μέγα απεσταλμένο του αυτοκράτορα. Κατηγόρησαν εμπρός του τον Ιησού και στήριξαν τα λόγια τους λέγοντας ότι είναι μάγος. Άλλοι πάλι ότι παραβίαζε την αργία του Σαββάτου, άλλοι ότι είχε καταστρέψει τον ναό.
Μετά από όλα αυτά, ο Ηρώδης Αντίπας ζήτησε απ’όλους τους Εβραίους προύχοντες να του δώσουν μια λίβρα χρυσό. Συγκέντρωσε ένα μεγάλο ποσό και το πρόσφερε στον Κάριο ώστε να μην αναφέρει τίποτα στον αυτοκράτορα Τιβέριο για τον Ιησού. Ο Κάριος δέχθηκε τα χρήματα από τα χέρια του Ηρώδη και δεν είπε τίποτα στον Καίσαρα για τον Ιησού….» (Δεύτερο απόσπασμα του Ευαγγελίου)
Όλη αυτή η διήγηση μας δίνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: τη λογική πολιτική σκέψη του Τιβέριου να εγκαταστήσει στις πολυτάραχες αυτές περιοχές οι οποίες ταράσσονταν αδιάκοπα από εξεγέρσεις, πολέμους και φιλονικίες μεταξύ των διαφόρων μικροηγεμόνων (διάφοροι «Μεσσίες» αιρέσεων έσκαγαν μύτη …) έναν άξιο και νόμιμο βασιλιά, έναν «υιό Δαυϊδ».
Η νομιμοποίηση επομένως ενός αρχιστασιαστή, γιου και εγγονού μεγάλων επαναστατών, θα είχε ως αποτέλεσμα την αναγνώριση και την ειρήνευση της ρωμαϊκής επικράτειας. Επίσης, με αυτή την κίνηση η Ρώμη θα ικανοποιούσε και το μεγαλύτερο μέρος των Εβραίων οι οποίοι δεν ανέχονταν την τυραννία των Ιδουμαίων ηγεμονίσκων.
Βέβαια, είναι ηλίου φαεινότερο ότι αυτή η πρόταση ήταν αντίθετη προς τα συμφέροντα του Ηρώδη Αντίπα. Αποτελεί δε λογική εξέλιξη της υπόθεσης τόσο ο σχολιασμός του Λουκά όσο και του Ιωάννη:
«εν τη αυτή ημέρα προσήλθαν τινες Φαρισαίοι λέγοντες αυτώ. έξελθε και πορεύου εντεύθεν, ότι Ηρώδης θέλει σε αποκτείναι..» (Λουκάν 13.31)
«Ο Ιησούς ουν γνους ότι μέλλουσιν έρχεσθαι και αρπάζειν αυτόν ίνα ποιήσωσιν αυτόν βασιλέα, ανεχώρησε πάλιν εις το όρος αυτός μόνος» (Ιωάννην 6.15)
Είναι επομένως αρκετά ξεκάθαρο, ότι εάν πράγματι οι ενασχολήσεις του Ιησού ήταν μόνο….η θεραπεία των αρρώστων και οι ηθικές και άκακες διδασκαλίες (!), ο Ηρώδης ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ.
Βέβαια, άσχετα από τους φόβους του Ηρώδη, και παρόλα τα όσα λέει η φήμη του Ευαγγελισμού που κατασκεύασαν, ο «Κύριος ο Θεός» ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟ «ΘΡΟΝΟ ΔΑΥΪΔ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΑΥΤΟΥ», και δεν βασίλεψε ποτέ «επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας», διότι……σε λιγότερο από σαράντα χρόνια από τον χρόνο που τοποθετούνε την σταύρωση του, ΕΠΑΨΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Ο «ΟΙΚΟΣ ΔΑΥΪΔ» ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ!!!!
Τώρα νομίζω μπορούμε να αντιληφθούμε καλύτερα ΓΙΑΤΙ καταστρέψανε ότι δεν τους ταίριαζε στο story του παντρέματος, αλλά και τον λόγο που ότι τους ξέφυγε από την σκούπα το αναθεμάτισαν ως «μη κανονικό» και…..ψεύτικο!
Τελικά ζηλωτής ή ιδιόμορφος Εσσαίος?
Σε αυτό το σημείο («προφητείες», πλάνη και πραγματικότητα δηλαδή) αξίζει να παραθέσουμε ένα απόσπασμα από την «Διαθήκη στη Γαλιλαία», μεταφρασμένης από τα αιθιοπικά:
«Αληθώς σας λέω, ότι θα επιστρέψω όπως ανατέλει ο ήλιος, και θα είμαι στην δόξα μου, επτά φορές λαμπρότερος από αυτόν, ενώ εμπρός μου θα πηγαίνει ο σταυρός μου…Εμείς του είπαμε: Κύριε σε πόσα έτη θα επιστρέψεις? Και απεκρίθη: Κατά το έτος 150, στις μέρες της Πεντηκοστής και του Πάσχα» (Απόσπασμα 28, σελίδα 16)
Κατά συνέπεια, η σύνταξη του «προφητικού» αυτού κειμένου έγινε πριν από το έτος 150, αλλά η υπόσχεση δεν τηρήθηκε (?) και ο ήρωας της αφήγησης δεν επέστρεψε ούτε το 150 ούτε το 1150.
Η…….αναμονή του συνεχίζεται!
Αλλά ας μην σε κουράσω άλλο φίλτατε, θα έχεις τώρα μπόλικα να ψάξεις....
quote:
Ναι μεν οι Ρωμαίοι ήταν αυτοί που είχαν καταστρέψει το ναό αλλά για τους Εβραίους οι ηθικοί αυτουργοί ήταν οι Χριστιανοί.
...
Για αυτό στην αρχή ο Χριστιανισμός θεωρήθηκε αίρεση του Ιουδαϊσμού, αφού στην αρχή μελετούσανε τις ίδιες Γραφές.
Πώς εννοείς το 'ηθικοί αυτουργοί';
Οι Χριστιανοί εκείνης της εποχής ήταν μια απλή εβραϊκή αίρεση -ανάμεσα σε διάφορες άλλες- και τα πρώτα χρόνια οι συγκεντρώσεις των Χριστιανών γινόντουσαν μέσα στις εβραικές συναγωγές (εκεί δίδασκε άλλωστε συνήθως και ο Ιησούς). Δεν νομίζω ότι ο Χριστιανισμός είχε δύναμη να απειλήσει με οποιονδήποτε τρόπο τον Ιουδαϊσμό, μέχρι βέβαια που έγινε επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οσο για την Γραφές, τις ίδιες μελετούν ακόμα, τα ίδια βιβλία με το ίδιο περιεχόμενο, απλώς έχουν αφαιρέσει μερικά ή έχουν προσθέσει άλλα, βασικά κρατώντας αυτά που συμφωνούν με την θεολογία τους.
quote:
Η μετάφραση των Εβδομηκοντα ήταν η κυρίαρχη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης που χρησιμοποιήθηκε από την πρώτη εκκλησιά αλλά και από τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης.
Η μετάφραση των Ο' ξεκίνησε τον 2ο πΧ αιώνα και ολοκληρώθηκε κάπου στον 2ο μΧ αιώνα. Αυτήν χρησιμοποιούσαν οι Ιουδαίοι που είχαν τα ελληνικά ως μητρική τους γλώσσα (όπως στην Παλαιστίνη), αλλά ήταν Εβραίοι στο θρήσκευμα.
Και πάλι δεν νομίζω ότι η 'απειλή' της μετάφρασης των Ο' έχει σχέση με τους πρώτους Χριστιανούς όταν την υιοθέτησαν, αλλά μάλλον είναι η ίδια 'απειλή' που συζητάμε σήμερα, ότι δηλαδή ένας λαός που ξεχνάει την γλώσσα του χάνει σιγά-σιγά τον πολιτισμό του και όλα τα συμπαραμαρτούμενα. Δεν ξέρω αν γνωρίζουμε για ποιούς λόγους οι Εβραίοι μετά τον 2ο μΧ αιώνα εγκατέλειψαν την μετάφραση των Ο', αν τους επιβλήθηκε από τους Ραββίνους ή από κάποιο σύνοδο, αλλά ίσως η εγκατάληψη της να ήταν αναμενόμενη όταν είδαν ότι περιείχε βιβλία που δεν συμπεριλαμβάνονταν στην Εβραϊκή βίβλο και υπήρχαν κάποια λάθη ή ασάφειες στην μετάφραση. Επίσης μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ οι περισσότεροι Εβραίοι έφυγαν προς την Περσική Αυτοκρατορία (Βαβυλώνα κλπ) και εκεί μιλούσαν Αραμαϊκά/Εβραϊκά, οπότε δεν είχαν ανάγκη από τις ελληνικές μεταφράσεις.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
quote:
anases: αν ειναι αληθεια οσα λεει η καινη διαθηκη,τοτε και ο χριστος ζει και ο θεος υπαρχει σε πνευματικη υποσταση.
πως δηλαδη θα παραφραζοταν το περιεχομενο αφου ο θεος ελενχει τα παντα?
αν παλι μιλαμε για ενα απλο βιβλιο,για μια πνευματικη προσπαθεια,τοτε σιγουρα θα "εβαλε και νερο στο κρασι της" μεσα στους αιωνες.
δε μιλαμε για μυθηστορημα ετσι και αλλιως και πολλοι λογοι της εχουν ακομα και σημερα ισχυ,οποιος και να τα γραψε κατι αλλο ειχε στο νου του.
γιατι μιλαμε εδω ρε παιδια?
Εδώ δεν μιλάμε αν είναι αλήθεια τα όσα λέει η καινή διαθήκη!
Εδώ δεν μιλάμε για να αποδείξουμε ότι υπάρχει Θεός!
Εδώ δεν μιλάμε για ένα απλό βιβλίο!
Εδώ μιλάμε για ένα σύνολο από βιβλία! Αυτό το σύνολο υπάρχει από το 4 αιώνα μ.Χ. και ως σήμερα παραμένει το ίδιο!
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
quote:
Ostria: Η μετάφραση των Ο' ξεκίνησε τον 2ο πΧ αιώνα και ολοκληρώθηκε κάπου στον 2ο μΧ αιώνα. Αυτήν χρησιμοποιούσαν οι Ιουδαίοι που είχαν τα ελληνικά ως μητρική τους γλώσσα (όπως στην Παλαιστίνη), αλλά ήταν Εβραίοι στο θρήσκευμα.
Και πάλι δεν νομίζω ότι η 'απειλή' της μετάφρασης των Ο' έχει σχέση με τους πρώτους Χριστιανούς όταν την υιοθέτησαν,
Δεν ξέρω αν γνωρίζουμε για ποιούς λόγους οι Εβραίοι μετά τον 2ο μΧ αιώνα εγκατέλειψαν την μετάφραση των Ο', αν τους επιβλήθηκε από τους Ραββίνους ή από κάποιο σύνοδο, αλλά ίσως η εγκατάληψη της να ήταν αναμενόμενη όταν είδαν ότι περιείχε βιβλία που δεν συμπεριλαμβάνονταν στην Εβραϊκή βίβλο και υπήρχαν κάποια λάθη ή ασάφειες στην μετάφραση. Επίσης μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ οι περισσότεροι Εβραίοι έφυγαν προς την Περσική Αυτοκρατορία (Βαβυλώνα κλπ) και εκεί μιλούσαν Αραμαϊκά/Εβραϊκά, οπότε δεν είχαν ανάγκη από τις ελληνικές μεταφράσεις.
Η μετάφραση των Ο’ δεν ήταν απειλεί από την αρχή, απειλεί έγινε στην συνεχεία! Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν είχανε ανάγκη να υιοθετήσουν την μετάφραση αυτή αφού ήταν και δικη τους Γραφή.
Για τις ελληνικές μεταφράσεις είχανε ανάγκη οι Ελληνιστές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας! Οι πρώτοι χριστιανοί στην Ευρώπη ήταν Ελληνιστές και Έλληνες! Αυτοί διαβάζανε την μετάφραση των Ο’. Αγαπητή μου Ostria οι μελετητές της καινής διαθήκης υποστηρίζουν ότι το 80% των παραπομπών της Παλαιάς Διαθήκης που βρίσκονται στην καινή διαθήκη είναι από την μετάφραση των Ο’! οι επιστολές των χριστιανών ήταν γεμάτες από την μετάφραση των Ο’! οι επιστολές γραμμένες στα ελληνικά, η μετάφραση των Ο’ και αυτή στα ελληνικά άρα ποιο εύκολο το έργο των Χριστιανών για την διάδοση του χαρμόσυνου μηνύματος. Αγαπητή Ostria αν πράγματι οι Χριστιανοί ήταν η αιτία που οι Εβραϊκοί σφράγισαν τον Κανόνα δεν έχει τόση σημασία για το θέμα μας όσο το γεγονός ότι σφραγιστικέ ο Εβραϊκός κανόνας! Επίσης σημαντικό είναι ότι αυτός ο κανόνας δεν άφησε απέξω μερικά βιβλία της μετάφρασης των Ο’ αλλά όλη την μετάφραση των Ο’ !
Τι συνέπιες είχανε αυτά τα γεγονότα για τους Εβραίους, για τους Χριστιανούς και σαφώς για την Καινή Διαθήκη?
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
quote:
Schwabe: Αλλά ας μην σε κουράσω άλλο φίλτατε, θα έχεις τώρα μπόλικα να ψάξεις....
Νομίζω ότι ο αγαπητός Recto θα είναι σε θέση να δώσει την δικη του απάντηση. Και μετά εσύ θα δώσεις την δικη σου και πάει λέγοντας! Δεν νομίζω να κουραστείτε εσείς και ούτε εγώ στο να σας διαβάζω. Δεν ξερώ αν κουράζονται και τα υπόλοιπα μέλη αλλά αυτό που ξερώ είναι ότι εδώ δεν μας ενδιαφέρει να αποδείξουμε την Ιστορικότητα του Ιησού! Τόσο δύσκολο σου είναι αγαπητέ να σεβαστείς το θέμα!
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
quote:
Recto: Θα μου πεις, αφού τα γράφει ο Schwabe, γιατί ασχολείσαι. Δεν πειράζει, ας απαντάω και σε τόσο ανορθόδοξες παρατηρήσεις:
Δεν νομίζω ότι προσφέρει κάτι στο διάλογο το να υποτιμήσουμε τον συνομιλητή μας. Είμαι υπέρ στο να απαντάμε όταν μας θέτουν ερωτήσεις αλλά όταν είναι μέσα στα πλαίσια του θέματος! Και εγώ έχω παραβιάζει μερικές φορές αυτό το κανόνα και σαφώς δεν είμαι περήφανος για αυτό. Αγαπητέ Recto νομίζω ότι μπορείς να προσφέρεις πολλά στο θέμα!
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
γυρναμε γυρω γυρω και ακομα και σε αυτο το θεμα παλι θελεις να περασεις ξοφαλτσα.
γινεται να αναφερεις καποια γραπτα και να μην ασχοληθεις με το τι λενε?
διαβαζοντας την καινη διαθηκη καταλαβανεις και τον συνγραφεα της.
θα συμφωνησω οτι πολλοι εβαλαν το δακτυλο τους ειτε για καλο ειτε για κακο σκοπο στην συνγαφη των βιβλιων που αναφερεις.
το διαβασμα της σημερινης μορφης της ειναι τελοιος παρανοημενο οπως και αυτοι που εξηγουν ειναι βαθια νυχτωμενοι.
παιρνοντας το νοημα και οχι αυτο που καταλαβαινουμε σημερα τοτε θα οδηγηθεις και στους συνγραφεις.
για παραδειγμα..."ο χριστος μετετρεψε το κρασι σε νερο' δηλαδη ο λογος του ηταν τετοιος που πινοντας και νερο ακομα ηταν σαν να ηπιες κρασι.'ο λαζαρος αναστηθηκε πνευματικα απο τον θανατο καθε ελπιδας του.'τα ψαρια ηταν αρκετα να χορτασουν τους γεματους καλο λογο και σοφια παρεβρισκομενους οσοι και να ηταν."
δηλαδη πιστευεις οτι καποιος με δυναμη μαγικη στην υλη θα αφηνε τον εαυτο του να σταυρωθει?
το βασιλιο του χριστου ηταν στον πνευματικο χωρο και ο λογος ηταν η μοναδικη μαγεια που κατειχε.
ο ανθρωπος με παρανοηση κοντρα παρερμηνευσει κινδινευει να χασει αυτη τη μαγεια και να δοξαζει απλα αυτο που δεν καταλαβαινει.
ποιοι κρατουν τον "λογο του κυριου" σημερα,αυτοι αλαζουν προσθετουν και αφαιρουν κατα την κριση τους και ο θεος και η ψυχη τους ή ο διαολος και η ψυχη τους ενα απο τα δυο...
αν πιστευεις δηλαδη οτι δεν αλαξε απο τον 4ο αιωνα το κειμενο θα σου πω πως ετσι και αλλιως αλαξε η ιδια η γλωσσα οποτε παλι υπαρχει κενο αναμεσα στο να καταλαβουμε πληρως το κειμενο.το φορτιο σε αυτους που ερευνουν ειναι να το μεταφραζουν στην σημερινη γλωσσα κατανοησης.πραγμα που δεν γινεται ετσι και αλλιως απο κανεναν.
μαλον δεν μας συμφερει να καταλαβουμε και πολλα απο αυτο το πνευμα μιας και εχει τοση δυσκολια να το πορευθεις.
ελπιζω να βοηθησα λιγο στην κουβεντα εδω περα...
quote:
anases: εως ποτε θα αποφευγγες το "περιεχομενο" αγαπητε el.elyon.
Αγαπητή anases έχεις καταλάβει ποιο είναι το θέμα? Αν σε ενδιαφέρει μονο το περιεχόμενο της Κάνης Διαθήκης και όχι το πώς σχηματίστηκε, νομίζω ότι αυτό το θέμα δεν είναι το κατάλληλο για σένα. Μπορείς να προσθέτεις ένα νέο θέμα στο φόρουμ αποκλείστηκα για το περιεχόμενο της Καινής Διαθήκης! Δεν θα ήταν καλυτέρα αυτό παρά να μου επιτίθεσαι;
quote:
anases: γυρναμε γυρω γυρω και ακομα και σε αυτο το θεμα παλι θελεις να περασεις ξοφαλτσα.
Εδώ τι να πω; το μονο που μπορώ να σου πω είναι: ευχαριστώ αγαπητή μου anases!
quote:
anases: διαβαζοντας την καινη διαθηκη καταλαβανεις και τον συνγραφεα της.οποιος και να τα γραψε κατι αλλο ειχε στο νου του.
Συγνώμη αγαπητή anases το ‘χάος’ στη σκέψη είναι μια γλωσσα που δεν την καταλαβαίνω!
quote:
anases: το διαβασμα της σημερινης μορφης της ειναι τελοιος παρανοημενο οπως και αυτοι που εξηγουν ειναι βαθια νυχτωμενοι.
παιρνοντας το νοημα και οχι αυτο που καταλαβαινουμε σημερα τοτε θα οδηγηθεις και στους συνγραφεις.
για παραδειγμα..."ο χριστος μετετρεψε το κρασι σε νερο' δηλαδη ο λογος του ηταν τετοιος που πινοντας και νερο ακομα ηταν σαν να ηπιες κρασι.'ο λαζαρος αναστηθηκε πνευματικα απο τον θανατο καθε ελπιδας του.'τα ψαρια ηταν αρκετα να χορτασουν τους γεματους καλο λογο και σοφια παρεβρισκομενους οσοι και να ηταν."
δηλαδη πιστευεις οτι καποιος με δυναμη μαγικη στην υλη θα αφηνε τον εαυτο του να σταυρωθει?
το βασιλιο του χριστου ηταν στον πνευματικο χωρο και ο λογος ηταν η μοναδικη μαγεια που κατειχε.
ο ανθρωπος με παρανοηση κοντρα παρερμηνευσει κινδινευει να χασει αυτη τη μαγεια και να δοξαζει απλα αυτο που δεν καταλαβαινει.
Αγαπητή μου πριν λίγες μέρες είδα την ταινία 23 με τον Τζημ Καρευ. Αν δεν την έχεις δει νομίζω ότι θα σου κάνει καλό!
quote:
anases: ελπιζω να βοηθησα λιγο στην κουβεντα εδω περα...
Σίγουρα θα ένιωθες καλυτέρα αφού μου τα είπες όλα! Προσωπικά δεν νομίζω ότι βοήθησες την ροή του θέματος. Αλλά βοήθησες εμένα! Ευχαριστώ αγαπητή μου anases!
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
«Στην αρχή η εκκλησιά αντιμετώπιζε ένα μεγάλο πρόβλημα. Το πρόβλημα της Ταυτότητας. Πολλοί από τους πρώτους χριστιανούς δεν θέλανε να αποσπαστούν από τον Ιουδαϊσμό.»
«Οι πιστοί αυτοί ήταν χωρισμένοι σε δυο μεγάλες ομάδες. Οι Ελληνιστές και οι Εβραίοι. Οι Ελληνιστές ήταν Ιουδαίοι που είχαν σαν μητρική τους γλωσσά την ελληνική ενώ οι Εβραίοι που ήταν και αυτοί Ιουδαίοι δεν είχανε επηρεαστεί τόσο πολύ από την ελληνική γλωσσά και τον ελληνικό πολιτισμό.»
«οι πρώτοι διώχτες των χριστιανών ήταν οι Ιουδαίοι. Το αποτέλεσμα αυτό του διωγμού δεν ήταν να βρει ακριβός η εκκλησία την ταυτότητα της αλλά ήταν να χωριστεί από τον Ιουδαϊσμό»
«το γεγονός που έφερε τον τελικό χωρισμό της εκκλησιάς από τον Ιουδαϊσμό ήταν τον αυτοκρατορικό διάταγμα το 135 μ.χ. με το οποίο διάταγμα απαγορεύτηκε η διαμονή Ιουδαίων στην Ιουδαία. Η Ιερουσαλήμ δεν είχε πλέων κανένα περιτμημενο αλλά ήταν γεμάτη από ναούς και θέατρα!»
«έκλεισε ο κανόνας της Εβραϊκής Βίβλο της γνωστής Παλαιάς Διαθήκης σε μας! Ένα πολύ σημαντικό γεγονός για την δημιουργία του Κανόνα της Καινής Διαθήκης!»
«Η μετάφραση των Εβδομηκοντα ήταν η κυρίαρχη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης που χρησιμοποιήθηκε από την πρώτη εκκλησιά αλλά και από τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης.»
«οι επιστολές των χριστιανών ήταν γεμάτες από την μετάφραση των Ο’! οι επιστολές γραμμένες στα ελληνικά, η μετάφραση των Ο’ και αυτή στα ελληνικά άρα ποιο εύκολο το έργο των Χριστιανών για την διάδοση του χαρμόσυνου μηνύματος.»
Καλησπέρα σας! Τα παραπάνω είναι η σειρά που έχω ακολουθήσει ως τώρα. Και αφού είμαστε στο Εβραϊκό κανόνα και στην μετάφραση των Ο’ θα ήθελα να δούμε ποια είναι αυτά τα βιβλία που μείνανε έξω από τον Εβραϊκό κανόνα και είναι γνωστά ως Τα Απόκρυφα Βιβλία Της Παλαιάς Διαθήκης ‘η τα Δευτεροκανονικά.
1) Ιουδίθ
2) Τωβίτ
3) Βαρούχ
4) Σουσσάνα
5) Βηλ και Δράκων
6) Σοφία Σολομώντος
7) Προσευχή του Μανασσή
8) Η Προσευχή του Αζαρία και το Άσμα των Τριών Νέων
9) Εκκλησιαστικός ή του Ιησού του υιού του Σιράχ
10) Επιστολή του Ιερεμία
11) Προσθέσεις στο βιβλίο της Εσθήρ
12) Το πρώτο βιβλίο του Έσδρα
13) Το δεύτερο βιβλίο του Έσδρα
14) Το πρώτο βιβλίο των Μακκαβαίων
15) Το δεύτερο βιβλίο των Μακκαβαίων
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Δεν είναι όμως έτσι. Οι μελετητές ας πούμε έχουν εντοπίσει την ίδια διδασκαλία και στην Διαθήκη των Δώδεκα Πατριαρχών. Επί παραδείγματι.
Η διδαχή του κατά Ματθαίον Ε.44
44. Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επιρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς.
Υπάρχει στο Διαθήκη Ιωσήφ 18.2
2. Και εάν θέλη τις κακοποιήσαι υμάς, υμείς τη αγαθοποϊία εύχεσθε υπέρ αυτού· και από παντός κακού λυτρωθήσεσθε δια κυρίου.
Η διδαχή του κατά Ματθαίον ΣΤ.19
19.Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζει, και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι.
Υπάρχει στο Διαθήκη Λευί 13.7
7. Σοφίαν κτήσασθε εν φόβω θεού μετά σπουδής· ότι εάν γένηται αιχμαλωσία, και πόλεις ολοθρευθώσι και χώραι και χρυσός και άργυρος και πάσα κτήσις απόλειται, του σοφού την σοφίαν ουδείς δύναται αφελέσθαι, ει μη τύφλωσις ασέβειας και πήρωσις αμαρτίας·
Επίσης στην παραβολή του πλουσίου με το Λάζαρο όπου αναφέρεται ότι ο Λάζαρος αναπαύεται στους «κόλπους του Αβραάμ» το χωρίο μοιάζει ακατανόητο για μας. Τι σημαίνει στους «κόλπους του Αβραάμ»; Ήταν όμως απόλυτα κατανοητό για τους ακροατές του Ιησού, που γνώριζαν την απόκρυφη παράδοση ότι ο Ιακώβ κοιμήθηκε στο νεκροκρέβατο του Αβραάμ μαζί του, σαν εκδήλωση στοργής.
Έτσι βλέπουμε ότι κείμενα που ο ιδρυτής της θρησκείας Ιησούς συνέστησε ως κανονικά, οι μεταγενέστεροί του τα απέρριψαν ως «μη κανονικά». ;;
Υ.Γ.
Για όποιον ενδιαφέρεται να διαβάσει κάποια από τα κείμενα αυτά, ας δώσουμε ένα link έκπληξη, το ρωσικό «παρακάλυψις»
http://patrologia.narod.ru/
(δώστε κωδικοποίηση σε UTF-8 για να δείτε τα κείμενα στα ελληνικά, αλλιώς θα σας εμφανίζει παπάκια)
Ένα ανάλογο ρωσικό site (οι έλληνες κοιμόμαστε όρθιοι) είναι και το
http://barnascha.narod.ru/books/ πάλι σε UTF-8
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
quote:
θα ήθελα να δούμε ποια είναι αυτά τα βιβλία που μείνανε έξω από τον Εβραϊκό κανόνα και είναι γνωστά ως Τα Απόκρυφα Βιβλία Της Παλαιάς Διαθήκης ‘η τα Δευτεροκανονικά.1) Ιουδίθ
2) Τωβίτ
3) Βαρούχ
4) Σουσσάνα
5) Βηλ και Δράκων
6) Σοφία Σολομώντος
7) Προσευχή του Μανασσή
8) Η Προσευχή του Αζαρία και το Άσμα των Τριών Νέων
9) Εκκλησιαστικός ή του Ιησού του υιού του Σιράχ
10) Επιστολή του Ιερεμία
11) Προσθέσεις στο βιβλίο της Εσθήρ
12) Το πρώτο βιβλίο του Έσδρα
13) Το δεύτερο βιβλίο του Έσδρα
14) Το πρώτο βιβλίο των Μακκαβαίων
15) Το δεύτερο βιβλίο των Μακκαβαίων
Μπορεί κάποιος να μας πει εν συντομία, γιατί δεν συμπεριλήφθηκαν στον Εβραϊκό κανόνα αυτά τα βιβλία;
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
http://en.wikipedia.org/wiki/Books_of_the_Bible
quote:
Μπορεί κάποιος να μας πει εν συντομία, γιατί δεν συμπεριλήφθηκαν στον Εβραϊκό κανόνα αυτά τα βιβλία;
Όστρια,
εν συντομία δύο είναι οι λόγοι.
1) Μερικά βιβλία δεν ήταν γραμμένα στα Εβραικά (όπως για παράδειγμα οι Σοφία Σολωμώντα είναι στα Ελληνικά όπως και άλλα)
2) Άλλα δεν ήταν αρκετά παλιά κατά την γνώμη τους.
The following table shows the names and order of books included in the Old Testament of the Hebrew Bible, the Greek Septuagint, the Latin Vulgate, and the King James Version (1611). Names of apocryphal books are italicized. The books enclosed in square brackets in the Septuagint column are books which appear in only some copies of that version.
Summaries of the apocryphal books are given below.
Hebrew Bible Greek Septuagint Latin Vulgate King James Version
THE LAW
Genesis
Exodus
Leviticus
Numbers
Deuteronomy
THE PROPHETS
Joshua
Judges
1 Samuel
2 Samuel
1 Kings
2 Kings
Isaiah
Jeremiah
Ezekiel
Hosea
Joel
Amos
Obadiah
Jonah
Micah
Nahum
Habakkuk
Zephaniah
Haggai
Zechariah
Malachi
THE WRITINGS
Psalms
Proverbs
Job
Song of Songs
Ruth
Lamentations
Ecclesiastes
Esther
Daniel
Ezra
Nehemiah
1 Chronicles
2 Chronicles
Genesis
Exodus
Leviticus
Numbers
Deuteronomy
Joshua
Judges
Ruth
1 Samuel
2 Samuel
1 Kings
2 Kings
1 Chronicles
2 Chronicles
[Prayer of Manasseh]
1 Esdras
Ezra
Nehemiah
Tobit
Judith
Esther (with insertions)*
1 Maccabees
2 Maccabees
[3 Maccabees]
[4 Maccabees]
Job
Psalms
[Psalm no. 151]
[Odes]
Proverbs
Ecclesiastes
Song of Songs
Wisdom of Solomon
Ecclesiasticus
[Psalms of Solomon]
Isaiah
Jeremiah
Lamentations
Baruch
Epistle of Jeremiah
Ezekiel
Daniel (with insertions)**
Hosea
Joel
Amos
Obadiah
Jonah
Micah
Nahum
Habakkuk
Zephaniah
Haggai
Zechariah
Malachi
Genesis
Exodus
Leviticus
Numbers
Deuteronomy
Joshua
Judges
Ruth
1 Samuel
2 Samuel
1 Kings
2 Kings
1 Chronicles
2 Chronicles
Prayer of Manasseh
1 Esdras
2 Esdras
Ezra
Nehemiah
Tobit
Judith
Esther (with insertions)*
1 Maccabees
2 Maccabees
Job
Psalms
Proverbs
Ecclesiastes
Song of Songs
Wisdom of Solomon
Ecclesiasticus
Isaiah
Jeremiah
Lamentations
Baruch
Epistle of Jeremiah
Ezekiel
Daniel (with insertions)**
Hosea
Joel
Amos
Obadiah
Jonah
Micah
Nahum
Habakkuk
Zephaniah
Haggai
Zechariah
Malachi
Genesis
Exodus
Leviticus
Numbers
Deuteronomy
Joshua
Judges
Ruth
1 Samuel
2 Samuel
1 Kings
2 Kings
1 Chronicles
2 Chronicles
Ezra
Nehemiah
Esther (Hebrew)*
Job
Psalms
Proverbs
Ecclesiastes
Song of Songs
Isaiah
Jeremiah
Lamentations
Ezekiel
Daniel (Hebrew)**
Hosea
Joel
Amos
Obadiah
Jonah
Micah
Nahum
Habakkuk
Zephaniah
Haggai
Zechariah
Malachi
APOCRYPHA
1 Esdras
2 Esdras
Tobit
Judith
Additions to Esther*
Wisdom of Solomon
Ecclesiasticus
Baruch
Epistle of Jeremiah
Song of the Three Children**
Story of Susanna**
Bel and the Dragon**
Prayer of Manasseh
1 Maccabees
2 Maccabees
*Esther in the Septuagint has six extra paragraphs inserted at various places. In the Vulgate these are all removed to the end of the book. English versions omit them entirely, or remove them to an Apocrypha section.
**Daniel in the Septuagint has The Story of Susanna inserted at the beginning, the Song of the Three Children inserted in chapter 3, and the story of Bel and the Dragon added to the end. In the Vulgate Susanna is moved to before Bel. English versions omit them entirely, or remove them to an Apocrypha section.
The extra books which were eventually received as Scripture in the Greek Orthodox church and those received in the Roman Catholic church do not correspond exactly to the list of books commonly called "Apocrypha" by Protestants. The Protestant Apocrypha includes all of the books normally included in manuscripts of the Latin Vulgate. But three of these (1 and 2 Esdras and the Prayer of Manasseh) were omitted from the list published by the Council of Trent when it fixed the Roman Catholic canon. (Apparently these omissions were unintentional. The "Decree Concerning the Canonical Scriptures" specified that the books were to be recieved "as they are contained in the old Latin Vulgate.") The Eastern Orthodox churches (including the Greek, the Russian, the Ukrainian, the Bulgarian, the Serbian, the Armenian, and others) do not receive 2 Esdras because it was not in the Septuagint, and they receive some books which were present in many manuscripts of the Septuagint but not in the Vulgate (Psalm 151, 3 and 4 Maccabees).
Greek Orthodox Canon Protestant Apocrypha Roman Catholic Canon
1 Esdras
Tobit
Judith
Additions to Esther
Wisdom of Solomon
Ecclesiasticus
Baruch
Epistle of Jeremiah
Song of the Three Children
Story of Susanna
Bel and the Dragon
Prayer of Manasseh
1 Maccabees
2 Maccabees
3 Maccabees
4 Maccabees
Psalm 151 1 Esdras
2 Esdras
Tobit
Judith
Additions to Esther
Wisdom of Solomon
Ecclesiasticus
Baruch
Epistle of Jeremiah
Song of the Three Children
Story of Susanna
Bel and the Dragon
Prayer of Manasseh
1 Maccabees
2 Maccabees
Tobit
Judith
Additions to Esther
Wisdom of Solomon
Ecclesiasticus
Baruch
Epistle of Jeremiah
Song of the Three Children
Story of Susanna
Bel and the Dragon
1 Maccabees
2 Maccabees
The Apocryphal Books
Apocrypha is a Greek word meaning things hidden, and in ancient times this word was applied to religious writings esteemed almost as scripture by some, but which were not read to the unlearned in public. In modern Protestant usage the word "apocrypha" refers to all those writings which have wrongly been regarded as scripture by many in the church.
Brief Descriptions of the Apocryphal Books
First Esdras. This book is someone's attempt to revise the canonical book of Ezra, supplementing it with material from the last two chapters of 2 Chronicles and the last two chapters of Nehemiah, and with an entertaining tale about three young courtiers who debate the question, "What is the strongest thing in the world?" The debate is held before the king of Persia, and the winner is to get a prize. The first maintains that it is wine; the second that it is the king himself; the third argues with some irony and humor that women are stronger than either wine or kings, but that "truth" and "the God of truth" are by far strongest. This last young man turns out to be none other than Zerubbabel, who for his prize receives generous help from the king in rebuilding Jerusalem.
Second Esdras. Also called the Ezra Apocalypse. This is a typical Jewish apocalypse, probably first written in Greek about A.D. 100. Some hold that it was originally written in Hebrew. It appears to be a composite work, compiled of two or three sources. Around A.D. 120 it was edited by an unknown Christian, and then translated into Latin. The Christian editor added some introductory and closing chapters in which reference is made to Christ, but the original Jewish composition was not changed in any important respect. This book was not included in Septuagint manuscripts, and so the Greek text has been lost. The most important witness to the original text is the Latin version, which was included in medieval manuscripts of the Vulgate. The book consists mostly of dialogues between Ezra and angels sent to him to answer his urgent theological questions about the problem of evil, and in particular the failures and afflictions of Israel. All of this is presented as if written long before by Ezra and hidden away. The book was obviously written as an encouragement to the Jews, who had recently suffered the destruction of Jerusalem (A.D. 70). It also includes some symbolical prophecies concerning the Roman empire, in which Rome is figured as a three-headed eagle that oppresses the world and is finally destroyed by a roaring lion (a figure of the Messiah). There is a fantastic story of how the Hebrew Scriptures were all destroyed in the Babylonian exile and then perfectly restored by the miraculous inspiration of Ezra as he dictated all of the books to five scribes over a period of forty days. Along with the canonical books, Ezra dictates 70 secret books that are to be reserved for the wise. Second Esdras is presented as being one of these secret books. Martin Luther omitted First and Second Esdras from the Apocrypha of his German Bible in 1534, and both books were also rejected by the Roman Catholics at the Council of Trent in 1546. Nevertheless, they were included in the Apocrypha of the King James version.
Tobit. This is a didactic and romantic tale written in Aramaic probably around 200 B.C., and afterwards translated into Greek. Fragments of the Aramaic text were found among the Dead Sea Scrolls. The story is of a Jewish family taken to Nineveh during the Babylonian captivity. Tobit, the blind father, sends his son Tobias on a journey to collect a debt. On his way Tobias is led by an angel in disguise (Raphael) to the house of a virgin who had been married seven times, but whose husbands were all slain by a demon on their wedding night. Tobias marries the girl and drives away the demon by burning the heart of a certain fish in the bedroom, and with the help of Raphael. He returns home with the money and his bride, and then heals his father's eyes with the fish's gall. The story is sprinkled with pious observations and exhortations, and concludes with Tobias' departure from Nineveh, which, after the natural death of Tobit, is destroyed in judgment.
Judith. Written in Hebrew about 150 B.C., and soon translated into Greek. The Hebrew text is lost. It is a story about a beautiful young widow named Judith (meaning "Jewess") who saves her city from a military siege. She goes out to the enemy commander's camp, allures him, gets him drunk, and then cuts off his head while he sleeps in his tent. She returns with his head and shows it to her people, exhorting the men to go forth and rout the enemy, which they do. Throughout this story she is presented as a woman who is very keen to observe the Law of Moses.
Additions to Esther. These consist of six long paragraphs inserted in the Septuagint version of Esther in several places, and are thought to be the work of an Egyptian Jew writing around 170 B.C. They are designed to provide the book with a more religious tone, and to make it clear that it was for the sake of their piety that the Jews were delivered from the evil designs of the Gentiles related in the canonical book. These additions were put at the end of the book by Jerome when he made his Latin translation because he accepted only the Hebrew text as canonical.
Wisdom of Solomon. Sometimes called simply Wisdom. This book is a collection of theological and devotional essays first written in Greek by an Alexandrian Jew about 100 B.C., but presented in such a way that they seem to be discourses of king Solomon. The author compares Jewish religion with Greek philosophy, and shows faith to be the highest form of wisdom. The book is edifying and worthy of much respect. It has often been quoted by Christian writers in the past.
Ecclesiasticus, originally called The Wisdom of Jesus son of Sirach, or simply Sirach. Written first in Hebrew about 200 B.C. by a wisdom teacher named Joshua Ben Sirach, and translated into Greek by his grandson around 135 B.C. The book consists mainly of proverbs and other wise sayings about common life, strung together in short discourses or organized in topical sections. It also contains longer discourses about religious life and faith, which are well worth reading. It came to be called Ecclesiasticus (the "churchly" book) because in early times it was often read in church services, being the most highly regarded of the apocryphal books. This book should not be confused with the canonical book of Ecclesiastes.
Baruch. A composite book of five chapters, in which there are exhortations against association with idolatry, celebration of the Law as God's "wisdom," and encouragements and promises to faithful Jews, collected together and edited probably about 150 B.C. The material is presented as if by Baruch, the disciple of Jeremiah, during the time of the Babylonian exile.
Epistle of Jeremiah. Often printed as chapter 6 of Baruch, this short work purports to be a letter from Jeremiah to the Jews in exile in Babylon, but this is generally regarded as an imposture, or a mere literary device used by an author writing around 200 B.C. It is essentially a short tract against pagan idolatry, and makes much use of ridicule and sarcasm.
Song of the Three Holy Children (including The Prayer of Azariah). An embellishment of the ordeal of Shadrach, Meshach, and Abednego recorded in the canonical book of Daniel, designed to be added after verse 23 of the third chapter. It consists of prayers and hymns of the sort which might have been offered to God by the three while in the furnace.
The Story of Susanna. A short story about how two lecherous old men tried to compel a beautiful and pious young wife, Susanna, to lie with them, and then publicly accused her of adultery when she refused. At a trial they give false testimony and she is condemned by the council of elders. But Daniel the prophet is divinely inspired to know the facts of the case, and he exposes the two men in a second trial, after which they are put to death. This story was put at the beginning of Daniel in the Septuagint.
Bel and the Dragon. This is a combination of two stories which were also attached to Daniel in the Septuagint, at the end of the book. The story of Bel concerns a Babylonian idol of that name, to which Daniel refused to give an offering. When he was challenged he told the Persian king that the vain idol had no need of offerings because it could not eat anything. The king then required the priests of Bel to prove otherwise or die. The priests tried to deceive the king by entering the temple of Bel at night through a secret entrance and eating the food-offerings themselves, but they were exposed by Daniel, who had spread ashes on the temple floor, revealing their footprints. The priests of Bel were then slain and their temple destroyed. In the story of the Dragon Daniel refuses to worship an actual living "dragon," and accepts a challenge to slay the dragon without sword or staff. He feeds the dragon a concoction of pitch, fat, and hair, which causes it to burst open and die. Daniel's enemies then cause him to be thrown into the lion's den again, but the hungry lions are fed with abundant food brought from Israel by the prophet Habakkuk, who is transported to Babylon with the food by angels. Both of these stories were evidently written around 150-100 B.C.
The Prayer of Manasseh. This is a psalm of repentance, composed to suit the situation of Manasseh, the king of Judah who was carried captive to Babylon (see 2 Chronicles 33:11-13, where the psalm was probably intended for insertion in the Septuagint). This book was rejected by the Roman Catholics at the Council of Trent in 1546.
First Maccabees. This book was written in Hebrew about 100 B.C., and soon afterwards translated into Greek. The Hebrew text was seen by Jerome, but is now lost. It is a sober but stirring historical account of Jewish history from 175 B.C. to 135 B.C., during which time the Jews of Palestine fought for and gained national independence from their Greek overlords. It is highly regarded by historians as a source of accurate information.
Second Maccabees. This is not a sequel to First Maccabees, but a different account of many of the same events related in that book down to 161 B.C., combined with many fanciful and legendary additions. The writer's interests are religious rather than historical, and he uses the history as a backdrop for advancing religious ideas current among the Jews of Alexandria during the first century B.C. It is generally thought to be later than First Maccabees, but earlier than A.D. 70. Some statements in this book support the Roman Catholic teachings on purgatory, prayers for the dead, and the intercessory work of glorified "saints."
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Edited by - el.elyon on 27/03/2007 23:45:29
New Testament Books Treated as Traditional Scripture by Early Writers
Italic type indicates that the writer either does not mention the book or expressed some doubt about the status of the book.
Athanasius
(b. 296) Origen
(b. 185) Irenaeus
(b. 130) Marcion*
(b. 85)
Matthew Matthew Matthew
Mark Mark Mark
Luke Luke Luke Luke
John John John
Acts Acts Acts
Romans Romans Romans Romans
1 Corinthians 1 Corinthians 1 Corinthians 1 Corinthians
2 Corinthians 2 Corinthians 2 Corinthians 2 Corinthians
Galatians Galatians Galatians Galatians
Ephesians Ephesians Ephesians Ephesians
Philippians Philippians Philippians Philippians
Colossians Colossians Colossians Colossians
1 Thessalonians 1 Thessalonians 1 Thessalonians 1 Thessalonians
2 Thessalonians 2 Thessalonians 2 Thessalonians 2 Thessalonians
1 Timothy 1 Timothy 1 Timothy
2 Timothy 2 Timothy 2 Timothy
Titus Titus Titus
Philemon Philemon Philemon Philemon
Hebrews Hebrews Hebrews
James James James
1 Peter 1 Peter 1 Peter
2 Peter 2 Peter 2 Peter
1 John 1 John 1 John
2 John 2 John 2 John
3 John 3 John 3 John
Jude Jude Jude
Revelation** Revelation Revelation
* Marcion's views were peculiar to his sect. He was aware of the fact that many of the other books were read as scripture in most churches.
** The Revelation of John was first received and then rejected by many churches in Asia Minor.
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
The Third Council of Carthage was not a general council but a regional council of African bishops, much under the influence of Augustine. The English text below is from Metzger.
Canon 24. Besides the canonical Scriptures, nothing shall be read in church under the name of divine Scriptures. Moreover, the canonical Scriptures are these: Genesis, Exodus, Leviticus, Numbers, Deuteronomy, Joshua the son of Nun, Judges, Ruth, the four books of the Kings,(a) the two books of Chronicles, Job, the Psalms of David, five books of Solomon,(b) the book of the Twelve [minor] Prophets, Isaiah, Jeremiah, Ezekiel, Daniel, Tobias, Judith, Esther, the two books of Ezra,(c) and the two books of the Maccabees. The books of the New Testament: the Gospels, four books; the Acts of the Apostles, one book; the epistles of the apostle Paul, thirteen; of the same to the Hebrews, one epistle; of Peter, two; of John the apostle, three; of James, one; of Jude, one; the Revelation of John. Concerning the confirmation of this canon, the Church across the sea shall be consulted. On the anniversaries of martyrs, their acts shall also be read.(d)
(a) That is, First and Second Samuel and First and Second Kings.
(b) The five books ascribed to Solomon in the Septuagint are Proverbs, Ecclesiastes, Song of Songs, Wisdom of Solomon, and the Psalms of Solomon.
(c) That is, Ezra and Nehemiah.
(d) Text according to Metzger. According to Zahn (Geschichte, ii, pp. 252-3), in 419 another council held at Carthage gave the concluding words in the following form: "the Revelation of John, one book. Let this be sent to our brother and fellow-bishop, Boniface [of Rome], and to the other bishops of those parts, that they may confirm this canon, for these are the things that we have received from our fathers to be read in church." And so in Westcott.
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Athanasius was the bishop of Alexandria. His list was published as part of his Easter Letter in 367. After the list he declares, "these are the wells of salvation, so that he who thirsts may be satisfied with the sayings in these. Let no one add to these. Let nothing be taken away." The English text below is from Metzger.
From his Thirty-ninth Festal Epistle.
3. In proceeding to make mention of these things, I shall adopt, to commend my undertaking, the pattern of Luke the evangelist, saying on my own account, Forasmuch as some have taken in hand to reduce into order for themselves the books termed Apocryphal, and to mix them up with the divinely inspired Scripture, concerning which we have been fully persuaded, as they who from the beginning were eye-witnesses and ministers of the Word, delivered to the Fathers; it seemed good to me also, having been urged thereto by true brethren, and having learned from the beginning, to set before you the books included in the Canon, and handed down, and accredited as divine; to the end that anyone who has fallen into error may condemn those who have led them astray; and that he who has continued steadfast in purity may again rejoice, having these things brought to his remembrance.
4. There are, then, of the Old Testament, twenty-two books in number; for, as I have heard, it is handed down that this is the number of the letters among the Hebrews; their respective order and names being as follows. The first is Genesis, then Exodus, next Leviticus, after that Numbers, and then Deuteronomy. Following these there is Joshua the son of Nun, then Judges, then Ruth. And again, after these four books of Kings, the first and second(a) being reckoned as one book, and so likewise the third and fourth(b) as one book. And again, the first and second of the Chronicles are reckoned as one book. Again Ezra, the first and second (c) are similarly one book. After these there is the book of Psalms, then the Proverbs, next Ecclesiastes, and the Song of Songs. Job follows, then the Prophets, the Twelve [minor prophets] being reckoned as one book. Then Isaiah, one book, then Jeremiah with Baruch, Lamentations and the Epistle, one book; afterwards Ezekiel and Daniel, each one book. Thus far constitutes the Old Testament.
5. Again, it is not tedious to speak of the books of the New Testament. These are: the four Gospels, according to Matthew, Mark, Luke, and John. After these, The Acts of the Apostles, and the seven epistles called Catholic: of James, one; of Peter, two, of John, three; after these, one of Jude. In addition, there are fourteen epistles of Paul the apostle, written in this order: the first, to the Romans; then, two to the Corinthians; after these, to the Galatians; next, to the Ephesians, then, to the Philippians; then, to the Colossians; after these, two of the Thessalonians; and that to the Hebrews; and again, two to Timothy; one to Titus; and lastly, that to Philemon. And besides, the Revelation of John.
6. These are the fountains of salvation, that he who thirsts may be satisfied with the living words they contain. In these alone the teaching of godliness is proclaimed. Let no one add to these; let nothing be taken away from them. For concerning these the Lord put to shame the Sadducees, and said, Ye do err, not knowing the Scriptures. And he reproved the Jews, saying, Search the Scriptures, for these are they that testify of me.
7. But for the sake of greater exactness I add this also, writing under obligation, as it were. There are other books besides these, indeed not received as canonical but having been appointed by our fathers to be read to those just approaching and wishing to be instructed in the word of godliness: Wisdom of Solomon, Wisdom of Sirach, Esther, Judith, Tobit, and that which is called the Teaching of the Apostles, and the Shepherd. But the former, my brethren, are included in the Canon, the latter being merely read; nor is there any place a mention of secret writings. But such are the invention of heretics, who indeed write them whenever they wish, bestowing upon them their approval, and assigning to them a date, that so, using them as if they were ancient writings, they find a means by which to lead astray the simple-minded.
(a) That is, what we call First and Second Samuel.
(b) That is, what we call First and Second Kings.
(c) That is, Ezra and Nehemiah.
“These are the fountains of salvation, that he who thirsts may be satisfied with the living words they contain. In these alone the teaching of godliness is proclaimed. Let no one add to these; let nothing be taken away from them. For concerning these the Lord put to shame the Sadducees, and said, Ye do err, not knowing the Scriptures.”
Athanasius
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!