- ΠΩΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΚΕ Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Mat. 3:3. The Hebrew of Isa. 40:3 may be rendered, "The voice of one crying, In the wilderness prepare the way for the Lord." The crier himself is not necessarily in the wilderness: the path is to be prepared in the wilderness. Matthew follows the Septuagint in construing "in the wilderness" with "one crying," and so renders "The voice of one crying in the wilderness, Prepare the way of the Lord." Here the cry comes from one who is himself in the wilderness, that is, from John the Baptist, who habitually preached in the wilderness of Judea.
Mat. 12:21. The Hebrew of Isa. 42:4 reads, "and the isles shall have hope in his law." Matthew follows the Septuagint interpretation of this, "and the Gentiles shall have hope in his name."
Mat. 13: 14-15. The Hebrew of Isa. 6:9-10 reads, "Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see..." Matthew follows the Septuagint in changing the first sentence from two commands to the people into a prophetic description of the people, "Ye shall surely hear, but shall not understand; ye shall surely see, but shall not perceive." He also follows the Septuagint in changing the second sentence from two commands to the prophet into a description of the present condition of the people: "This people's heart has become gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest they see..."
Mat. 15:8-9. The Hebrew of Isa. 29:13 reads (somewhat obscurely), "their worship of me is but a commandment of men which hath been taught them." The phrase, "but in vain do they worship me," in which Matthew follows the Septuagint, was created by the translator of the Septuagint by separating "their worship of me" from the words that follow and supplying the thought "is in vain" to complete the sense, and then construing the rest of the sentence adverbially, "teaching the precepts and doctrines of men." The sense of the passage is not materially changed in this.
Mat. 21:16. The Hebrew of Psa. 8:2 reads, "out of the mouth of babes and sucklings thou hast established strength." Matthew follows the Septuagint with "thou hast prepared praise."
Mark 1:2. See remarks on Mat. 3:3 above.
Mark 4:12. See remarks on Mat. 13:14-15 above. Mark departs from both the Hebrew and Septuagint with the interpretation, "and it should be forgiven them," instead of "and I should heal them" (Septuagint) or "and be healed" (Hebrew).
Mark 7:6-7. See remarks on Mat. 15:8-9 above.
Luke 3:4. See remarks on Mat. 3:3 above.
Luke 3:5-6. The Hebrew of Isa. 40:4-5 reads "every valley shall be exalted...all flesh shall see it [i.e., the glory of the Lord] together." Luke follows the Septuagint with "every valley shall be filled...all flesh shall see the salvation of God."
Luke 4:18. The Hebrew of Isa. 61:2 reads merely "the opening to them that are bound," which may mean the opening of prisons. Luke follows the Septuagint interpretation, "the recovering of sight to the blind," in which the "opening" is of blind eyes, but adds "to set at liberty the afflicted" as an alternative interpretation of the Hebrew. The phrase "to bind up the broken-hearted" (Septuagint "to heal the broken-hearted") has been left out of the quotation.
Luke 8:10. The allusion to Isa. 6:9 conforms to the Septuagint. See remarks on Mat. 13:14-15 above.
John 1:23. See remarks on Mat. 3:3 above. John's quotation is somewhat looser.
John 12:34. There is a verbal correspondence here to the Septuagint of Psa. 89:36, "his [David's] seed shall abide forever."
John 12:38. "Lord" at the beginning of the quotation is not in the Hebrew, but in the Septuagint.
John 12:40. See remarks on Mat. 13:14-15 and Mark 4:12 above. John is quoting the Septuagint loosely, with reference to the Hebrew.
Acts 2:19-20. The Hebrew of Joel 2:30-31 has "pillars of smoke" and "terrible day." Luke follows the Septuagint with "vapour of smoke" and "glorious day."
Acts 2:26. The Hebrew of Psa. 16:9 has "my glory rejoiceth." Luke follows the Septuagint with "my tongue rejoiced."
Acts 2:28. The Hebrew of Psa. 16:11 has "in thy presence is fulness of joy; in thy right hand there are pleasures for evermore." Luke follows the Septuagint in paraphrasing the first clause "Thou shalt make me full of gladness with thy countenance," and in dropping the last clause.
Acts 4:26. The Hebrew of Psa 2:2. reads, "the rulers take counsel together." Luke follows the Septuagint, "the rulers were gathered together."
Acts 7:14. The Hebrew of Gen. 46:27 and Exod. 1:5 has "seventy." Luke follows the Septuagint with "seventy-five."
Acts 7:43. The Hebrew of Amos 5:26 is difficult. It seems to say, "ye took up the tabernacle of Moloch and Chiun your images , the star of your god, which ye made." Luke follows the Septuagint interpretation with "ye took up the tabernacle of Moloch and the star of the god Rephan, the figures which ye made."
Acts 8:33. The Hebrew of Isa. 53:8 reads "he was taken away by distress and judgment." Luke follows the Septuagint with "in his humiliation his judgment was taken away."
Acts 13:34. The Hebrew of Isa. 55:3 has "the sure mercies of David." Luke follows the Septuagint with "the holy and sure things of David."
Acts 13:41. The Hebrew of Habakkuk 1:5 reads, "Behold, ye among the nations, and look, and wonder exceedingly." The Septuagint has "Behold, ye despisers, and look, and wonder exceedingly, and perish," which Luke largely follows.
Acts 15:17. The Hebrew of Amos 9:12 reads "that they may possess the remnant of Edom, and all the nations upon whom my name is called." The Septuagint has "that the remnant of men and all the nations upon whom my name is called may seek after [me]," which Luke largely follows.
Acts 28:26-27. See remarks on Mat. 13:14-15 and Mark 4:12 above. Here Luke follows the Septuagint exactly.
Rom. 2:24. The Hebrew of Isa. 52:5 reads merely, "my name continually every day is blasphemed." The Septuagint has "because of you my name is continually blasphemed aong the Gentiles," which Paul follows.
Rom 3:4. The Hebrew of Psa. 51:4 reads "and blameless when thou judgest." Paul follows the Septuagint with "and prevail when thou dost enter into judgment."
Rom. 3:12. The Hebrew of Psa. 14:3 reads, "they are together become filthy." Paul follows the Septuagint with "they are together become unprofitable."
Rom 3:14. The Hebrew of Psa. 10:7 reads, "his mouth is full of cursing and deceit." Paul follows the Septuagint with "whose mouth is full of cursing and bitterness."
Rom 9:28. The Hebrew of Isa. 10:22-23 is difficult. It seems to say, "a destruction is decreed, overflowing with righteousness. For a completion, one that is decreed, shall the Lord Jehovah of Hosts make in the midst of all the earth." The Septuagint abbreviates with "He will finish the work, and cut it short in righteousness; because the Lord will make a short work in all the earth," which is followed by Paul.
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
quote:
Όστρια,
εν συντομία δύο είναι οι λόγοι.1) Μερικά βιβλία δεν ήταν γραμμένα στα Εβραικά (όπως για παράδειγμα οι Σοφία Σολωμώντα είναι στα Ελληνικά όπως και άλλα)
2) Άλλα δεν ήταν αρκετά παλιά κατά την γνώμη τους.
Ευχαριστώ αγαπητέ Kircher. Αυτοί προφανώς ήταν βασικοί λόγοι (ειδικά ότι ήταν κατά πολύ νεώτερα των γνωστών), υποθέτω όμως ότι η πραγματική αιτία βρίσκεται μάλλον στο περιεχόμενο τους (δεν τα έχω διαβάσει για να ξέρω).
Αγαπητέ el.elyon συνήθως αποφεύγουμε τα μεγάλα κείμενα στα αγγλικά, καλύτερα να έδινες τα link να τα διαβάσουμε απευθείας ή μια περίληψη.
Δεν τα διάβασα (μισοκοιμάμαι τώρα 
) αλλά έπεσε το μάτι μου στο βιβλίο Bel and the Dragon και κατά κάποιον τρόπο επιβεβαιώνει τις υποψίες μου.
Από την εγκυκλοπαίδεια του Ελευθερουδάκη (1927) αντιγράφω ένα απόσπασμα που είναι αρκετά διαφωτιστικό:
"Απόκρυφα της ΠΔ
'Ηδη από των αρχών του τελευταίου πΧ αιώνος ήρχισαν να εμφανίζονται επί του Ιουδαϊκού εδάφους τοιαύτα βιβλία υπό το όνομα επιφανών προσώπων της ισραηλιτικής ιστορίας. Ταύτα, γενόμενα εις ευρύτερους κύκλους αποδεκτά, υπέστησαν συν τω χρόνω παρεμβολάς υπό Ιουδαίων το πρώτον, έπειτα δε και υπό Χριστιανών, ποικίλους επιδιωκόντων σκοπούς. Παράδειγμα τοιούτων παρεμβολών υπό χριστιανικών χειρών είνε η "Διαθήκη των 12 πατριαρχών". Υπήρξαν Χριστιανοί οίτινες δεν εδίστασαν και ολόκληρα έτι βιβλία να εμφανίσωσιν υπό ονόματα προσώπων της ΠΔ επιφανών, οίον πιθανώς είνε αι προ ολίγων ετών ανακαλυφθείσαι 'Ωδαί του Σολομώντος'.
Για τα απόκρυφα της ΚΔ αύριο.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
quote:
Ευχαριστώ αγαπητέ Kircher. Αυτοί προφανώς ήταν βασικοί λόγοι (ειδικά ότι ήταν κατά πολύ νεώτερα των γνωστών), υποθέτω όμως ότι η πραγματική αιτία βρίσκεται μάλλον στο περιεχόμενο τους (δεν τα έχω διαβάσει για να ξέρω).
Ακριβώς Όστρια, στο περιεχόμενο είναι η ουσία του προβλήματος!
quote:
Ostria: Αγαπητέ el.elyon συνήθως αποφεύγουμε τα μεγάλα κείμενα στα αγγλικά, καλύτερα να έδινες τα link να τα διαβάσουμε απευθείας ή μια περίληψη.
Δεν τα διάβασα (μισοκοιμάμαι τώρα ) αλλά έπεσε το μάτι μου στο βιβλίο Bel and the Dragon και κατά κάποιον τρόπο επιβεβαιώνει τις υποψίες μου.
http://www.baptiststart.com/sermons.htm
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
quote:
Οργισθείς - Σπλαχνισθείς
Σύμφωνα με τα πορίσματα της κριτικής του κειμένου, το "οργισθείς" παραδίδεται μόνο από τον Κώδικα Βέζα (δίγλωσσος κώδικας του 5ου-6ου αιώνα που εκπροσωπεί κείμενο του 3ου αιώνα). Εκτός αυτού του κώδικα, κάποια μεμονωμένα λατινικά αποσπάσματα παραδίδουν επίσης το "οργισθείς".
ΟΛΗ η άλλη παράδοση είναι υπέρ του "σπλαγχνισθείς".
Επίσης, το επιχείρημα περί επέμβασης, τάχα, για να "μαλακώσει" το κείμενο, δεν μπορεί να σταθεί καθώς για τους επιστήμονες είναι ανεξήγητο για ποιο λόγο δεν διορθώθηκαν και τα παρακάτω:
- Μαρκ. 3:5 (Καί περιβλεψάμενος αυτούς μετ οργής, συλλυπούμενος επί τή πωρώσει τής καρδίας αυτών)
- Μαρκ. 10:14 (ιδών δέ ο Ιησούς ηγανάκτησε καί είπεν αυτοίς)
Επίσης, στην ίδια την περικοπή της θεραπείας (Μαρκ. 1:43), γιατί ο αντιγραφέας να αφήσει το:
"Καί εμβριμησάμενος αυτώ" (= Και αφού του μίλησε με τόνο αυστηρό)
και να μην το αλλάξει σε κάτι σαν: "του μίλησε με αγάπη";
Άρα, εφόσον η παράδοση είναι συντριπτικά υπέρ του "σπλαγχνισθείς" απο τον 2ο μ.Χ. αιώνα, αφού το "σπλαγχνισθείς" παραδίδει και ο Τατιανός στο "Διατεσσάρων", η κριτική του κειμένου τάχθηκε υπέρ του "σπλαγχνισθείς".
Όποιος παρακολουθεί την επιστημονική έρευνα στα θέματα αυτά, θα πρέπει να ξέρει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι διατεθιμένοι να κρύψουν κάτι. Από ποιον άλλωστε να το κρύψουν; και ΠΩΣ να το κρύψουν; Την πορεία των ερευνών στα ειδικά επιστημονικά περιοδικά, την παρακολουθεί όλος ο επιστημονικός κόσμος.
-
http://users.auth.gr/~mkon/Files/CANON%20OF%20OT.DOC
Νόμιζα πάντως ότι ο τίτλος του τοπικ σου είναι:
«ΠΩΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΚΕ Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ?»,
και περίμενα καμιά συζήτηση για γνωστικά και απόκρυφα ευαγγέλια. Άντ’ αυτού όμως βλέπω πως επεκτείνεις το θέμα και στην Παλαιά. Είσαι σίγουρος; Να ξέρεις ότι ακόμη και έμπειροι θεολόγοι θα δίσταζαν, και γι’ αυτό άλλωστε χρησιμοποιούν την επίσημη θέση της εκκλησίας ότι η Παλαιά Διαθήκη αποτελεί απλά «παιδαγωγό εις Χριστόν». Αν όμως εσύ το θες τότε το επεκτείνουμε. Να ξέρεις όμως ότι αν συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση έτσι, τότε θα πρέπει να αναφέρουμε και τα δάνεια της Παλαιάς Διαθήκης.
Π.χ την ιστορία του κατακλυσμού του Ουπναπιστίμ, τις αντιγραφές από το Βιβλίο της Δημιουργίας (Ενούμα Ελίς), τα δάνεια από τους ελληνικούς και αιγυπτιακούς μύθους, και όλα αυτά τα ενοχλητικά που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη και που η εκκλησία θα τα προτιμούσε θαμμένα κάτω από τη σκόνη της Μέσης Ανατολής. Λοιπόν μιας και εσύ είσαι ο θεματοδότης, τι λες;
quote:
1) Ιουδίθ
2) Τωβίτ
3) Βαρούχ
4) Σουσσάνα
5) Βηλ και Δράκων
6) Σοφία Σολομώντος
7) Προσευχή του Μανασσή
8) Η Προσευχή του Αζαρία και το Άσμα των Τριών Νέων
9) Εκκλησιαστικός ή του Ιησού του υιού του Σιράχ
10) Επιστολή του Ιερεμία
11) Προσθέσεις στο βιβλίο της Εσθήρ
12) Το πρώτο βιβλίο του Έσδρα
13) Το δεύτερο βιβλίο του Έσδρα
14) Το πρώτο βιβλίο των Μακκαβαίων
15) Το δεύτερο βιβλίο των Μακκαβαίων
Περί του Κανόνα Ιουδαίων και Ορθοδόξων
Ο κανόνας της ΠΔ που χρησιμοποιούν οι Ορθόδοξοι λέγεται "ελληνικός ή αλεξανδρινός".
Ονομάζεται "ελληνικός" επειδή είναι στα ελληνικά και "αλεξανδρινός" από τον τόπο προέλευσης και επικράτησης του, την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου ήταν εγκατεστημένο ένα μεγάλο μέρος των ιουδαίων της Διασποράς.
Ο κανόνας αυτός επί της ουσίας, αποτελεί μία μετάφραση του ιουδαϊκού κανόνα στα ελληνικά, που έγινε σταδιακά από τον 3ο αιώνα π.Χ. και εξής. Η μετάφραση αυτή χρειάστηκε επειδή η ομιλούμενη την εποχή εκείνη ήταν η ελληνική (που διαδόθηκε αμέσως μετά την επικράτηση της ελληνικής κυριαρχίας υπό τήν ηγεσία τοϋ Μεγάλου Αλεξάνδρου στο χώρο της Ανατολής τον 4ο αι. π.Χ.) η οποία αντικατέστησε την αραμαϊκή και τελικά υπήρχαν ιουδαίοι που είχαν ξεχάσει εντελώς τη γλώσσα τους και μιλούσαν μόνο ελληνικά.
Επειδή οι μεταφραστές που ξεκίνησαν το έργο ήταν 72 Ιουδαίοι γνώστες της ελληνικής, η μετάφραση ονομάστηκε "Μετάφραση των Εβδομήκοντα". Το πρώτο που μετέφρασαν ήταν η πεντάτευχος το 260 περίπου π.Χ. και η μετάφραση όλων των βιβλίων ολοκληρώθηκε το 150 π.Χ.
Ο ελληνικός ή αλεξανδρινός κανόνας, περιέχει 49 βιβλία. Έχει δηλ. 10 βιβλία περισσότερα από τον ιουδαϊκό κανόνα της παλαιστίνης που έχει 39.
Ο "Ελληνικός" ή "Αλεξανδρινός" κανόνας, ήταν κι αυτός ιουδαϊκός κανόνας, αλλά ίσχυσε στην ιουδαϊκή κοινότητα της αιγυπτιακής Διασποράς, ειδικά της Αλεξάνδρειας, και ήταν το επίσημο βιβλικό κείμενο του ελληνιστικού Ιουδαϊσμού. Δεν άφησε μάλιστα ανεπηρέαστο και τον Ιουδαϊσμό της Παλαιστίνης, όπως δείχνει η χρήση του όχι μόνον από ελληνιστές λογίους της, όπως ο Ιώσηπος, αλλά και από ελληνιστικές Συναγωγές, απ' όπου εισήχθη στη χριστιανική Εκκλησία. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ανάγκη εξυπηρέτησης των λατρευτικών και γενικά των θρησκευτικών καθηκόντων των ιουδαίων της Διασποράς, έγινε αιτία για την εκπόνηση μιας νέας μορφής κανόνα της Π. Διαθήκης.
Η Μετάφραση των εβδομήκοντα, συμπεριέλαβε τελικά στο σώμα της εκτός από τα 39 βιβλία του Παλαιστίνου κανόνα και 10 επιπλέον, που χρησιμοποιούσαν ευρέως οι ιουδαίοι της Αιγύπτου στη λατρεία τους.
Τα βιβλία του Αλεξανδρινού κανόνα, διακρίνονται σε "Κανονικά" ή "Πρωτοκανονικά" και σε "Δευτεροκανονικά".
"Πρωτοκανονικά" είναι τα 39 βιβλία, που περιέχονται ομοίως καί στον ιουδαϊκό κανόνα, ενώ "Δευτεροκανονικά" τα υπόλοιπα 10, που απουσιάζουν απ' αυτόν.
Λόγω του μεγαλυτέρου αριθμού βιβλίων, που εμπεριέχει, χαρακτηρίζεται ευρύς κανόνας σε αντίθεση με τον ιουδαϊκό, που χαρακτηρίζεται στενός, επειδή περιλαμβάνει μικρότερο αριθμό τους.
Να επισημάνουμε ότι για την Ορθόδοξη Εκκλησία και τα Πρωτοκανονικά και τα Δευτεροκανονικά θεωρούνται θεόπνευστα. Επίσης πρέπει να ειπωθεί ότι όταν ο Ιησούς ή οι απόστολοι, παραθέτουν εδάφια από την ΠΔ, τις περισσότερες φορές αυτά προέρχονται από τη μετάφραση των εβδομήκοντα και λιγότερο από το πρωτότυπο ιουδαϊκό κείμενο.
Αυτό που οι εβραίοι αποδέχονται σήμερα ως δικό τους, αυθεντικό κείμενο, είναι το λεγόμενο "Μασωριτικό κείμενο". Αυτό το μνημειώδες έργο άρχισε τον 6ο μ.Χ. αιώνα και ολοκληρώθηκε τον 10ο αιώνα από λογίους των ταλμουδιών ακαδημιών της Βαβυλωνίας και της Παλαιστίνης, σε μια προσπάθεια ανάπλασης, όσο ήταν δυνατόν, του πρωτότυπου κειμένου της εβραϊκής Παλαιάς Διαθήκης.
Ασφαλώς, περιέχει μόνο τα 39 βιβλία του στενού ιουδαϊκού κανόνα, και διαφέρει από τη μετάφραση των εβδομήκοντα σε κάποια σημεία, που όμως δεν κρίνονται ουσιαστικά ως προς το θεολογικό περιεχόμενο.
Τα 10 βιβλία του ελληνικού ή αλεξανδρινού κανόνα που ονομάζονται δευτεροκανονικά είναι τα ακόλουθα:
Ιστορικά
01. Α' Έσδρας
02. Τωβίτ
03. Ιουδίθ
04. Α' Μακκαβαίων
05. Β' Μακκαβαίων
06. Γ' Μακκαβαίων
Ποιητικά - Διδακτικά
07. Σοφία Σολομώντος
08. Σοφία Σειράχ
Προφητικά
09. Βαρούχ
10. Επιστολή Ιερεμίου
Επίσης, περιέχει μερικούς στίχους επιπλέον που ονομάζονται "Δευτεροκανονικά τεμάχια του Δανιήλ".
Δηλ. στο βιβλίο του Δανιήλ περιλαμβάνονται και τέσσερα Δευτεροκανονικά τεμάχια που σώζονται μόνο στην ελληνική και περιέχουν συμπληρωματικές ειδήσεις για το Δανιήλ καί τους τρεις συντρόφους του. Αυτά είναι:
1. Ή ιστορία της Σωσάννας, πού τοποθετείται στην αρχή τοϋ βιβλίου (στ. 1-64).
2. Η προσευχή του Αζαρία, που παρεμβάλλεται μεταξύ των στ. 23 καί 24 τοϋ κεφ. Γ τοϋ βιβλίου (στ. 1-21 ή 3,24-45).
3. Ο ύμνος των τριών παίδων, που ακολουθεί την προσευχή του Αζαρία στην ίδια παρεμβολή (στ. 22-67 ή 3,46-90).
4. Τα επεισόδια Βηλ και Δράκων, που τοποθετούνται στο τέλος του βιβλίου (στ. 1-42).
Από τα βιβλία αυτά, τα Α' Έσδρας, Τωβίτ, Ιουδίθ, Α' Μακκαβαίων, Σοφία Σειράχ, Βαρούχ και Επιστολή Ιερεμίου είναι πρωτοτύπως γραμμένα στην εβραϊκή, αλλά σώζονται σε ελληνική μετάφραση στη Βίβλο των εβδομήκοντα. Τά υπόλοιπα τρία, δηλ. τά Β'-Γ' Μακκαβαίων καθώς και η Σοφία Σολομώντος, έχουν ως πρωτότυπη γλώσσα τους την ελληνική.
Οι Προτεστάντες Χριστιανοί, από αντίδραση προς την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, υιοθέτησαν τον κανόνα των ιουδαίων της παλαιστίνης, που σήμερα εκπροσωπείται από το μασωριστικό κείμενο.
Τα 10 βιβλία που υιοθετούν οι Ορθόδοξοι στον κανόνα τους, οι Προτεστάντες τα ονομάζουν "Απόκρυφα" και δεν τα δέχονται.
-
Edited by - recto on 29/03/2007 01:16:39
quote:
τα δάνεια της Παλαιάς Διαθήκης [...] τα ενοχλητικά που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη και που η εκκλησία θα τα προτιμούσε θαμμένα κάτω από τη σκόνη της Μέσης Ανατολής.
Δεν υπάρχουν ευρήματα που να έχει πρόβλημα μαζί τους η Εκκλησία.
Τα ίδια ειπώθηκαν και όταν βρέθηκαν τα κείμενα του Nag Hammandi, του Κουμράν, της Αρχαίας Ουγκαρίτ κ.λπ. κ.λπ.
Όσο κι αν μελετήθηκαν, ξέρουμε ότι το περισσότερο που κατάφεραν είναι να δημιουργήσουν μια ευρεία παραφιλολογία, που σήμερα γνωρίζουμε ότι φέρνει πολλά κέρδη. Βλέπε Κώδικας Ντα Βίντσι, Ευαγγέλιο του Ιούδα, ο τάφος του Ιησού και ένα σωρό άλλα στα οποία ποντάρει το National Geographic για να βγάλει κάποια χρήματα παραπάνω.
Μια πολύ ωραία και περιληπτική παρουσία, υπάρχει για τα θέματα αυτά στο παρακάτω λινκ:
http://el.wikipedia.org/wiki/Ουγκαριτικά_θρησκευτικά_κείμενα
Όσα γράφει είναι προσεγμένα και συμφωνούν με την τελευταία λέξη της βιβλικής επιστήμης. Εκεί μπορούμε να δούμε ότι δεν υπάρχουν προβλήματα που να σχετίζονται με τις οποιεσδήποτε βιβλικές ανακαλύψεις.
-
quote:
ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ: Αγαπητέ ύψιστε θεέ (ελ ελιόν).
Πρώτον θα ήθελα να σε παρακαλέσω να σεβαστείς το όνομα με το οποίο συμμετέχω στο φόρουμ, αν θα ήθελα την μετάφραση θα το είχα κάνει μονος μου!
Δευτέρων αν η μετάφραση του είναι ένας τρόπος να εκφράσεις την ειρωνεία σου θα σε παρακαλούσα να βρεις άλλο τρόπο για την ειρωνεία σου!
quote:
ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ: Όπως και η Ostria εκπλήσσομαι με τη σειρά μου, που χρησιμοποίησες μια πηγή στα Αγγλικά από το διαδίκτυο. Πολύ περισσότερο μάλλον που προέρχεται από την προτεσταντική εκκλησία των βαπτιστών, οι οποίοι δεν αναγνωρίζουν τον ίδιο Κανόνα με την ορθόδοξη εκκλησία. Δεν ξέρεις ότι οι βαπτιστές δεν χρησιμοποιούν την ίδια βίβλο με τους ορθοδόξους,
Μάλλον η έχεις πρόβλημα μνήμης η δεν το έχεις διαβάζει.
«Απεστάλη: 23/03/2007, 12:31:52
Πλέων η μετάφραση των Ο’ ήταν η Παλαιά Διαθήκη της εκκλησιάς. Και εδώ να προσθέσω ότι οι Διαμαρτυρόμενοι ήταν αυτοί που επέλεξαν ως Παλαιά Διαθήκη τον Εβραϊκό κανόνα!»
Η μάλλον δεν γνωρίζεις ότι στα ελληνικά οι Προτεστάντες είναι οι Διαμαρτυρόμενοι!
quote:
ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ: ή απλά εξαιτίας έλλειψης χρόνου μας έριξες το πρώτο κείμενο που σου έβγαλε το Google;
Αγαπητέ ζήτησα από έναν φίλο μου στην Αμερική ο οποίος έχει 2 μεταπτυχιακά και μια διατριβή στην συστηματική θεολογία κάποια πηγή από το διαδίχτυο. Αν θα ήταν από το Google να είσαι σίγουρος ότι θα το έλεγα οπός το έχω κάνει και άλλη φορά. Όσο για το χρόνο, επειδή μάλλον δεν θα το έχεις παρατηρήσει, 90% της συμμετοχής μου στο φόρουμ είναι την ημερα και μονο 10% το βράδι! Τα συγκεκριμένα κείμενα τα παρουσίασα τα μεσάνυχτα όχι από έλλειψη χρόνου αλλά επειδή χρειαζόταν παραπάνω χρόνος.
quote:
ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ: Νόμιζα πάντως ότι ο τίτλος του τοπικ σου είναι:
«ΠΩΣ ΣΧΗΜΑΤΙΣΤΗΚΕ Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ?»,
και περίμενα καμιά συζήτηση για γνωστικά και απόκρυφα ευαγγέλια. Άντ’ αυτού όμως βλέπω πως επεκτείνεις το θέμα και στην Παλαιά. Είσαι σίγουρος;
Αν είμαι σίγουρος για ποιο πράγμα? Μάλλον αυτό που περίμενες είναι και αυτό που θα ήθελες και αυτό είναι καλό. Κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό που περιμένεις.
quote:
ΟΚΤΙΝΟΜΟΣ: Να ξέρεις ότι ακόμη και έμπειροι θεολόγοι θα δίσταζαν, και γι’ αυτό άλλωστε χρησιμοποιούν την επίσημη θέση της εκκλησίας ότι η Παλαιά Διαθήκη αποτελεί απλά «παιδαγωγό εις Χριστόν». Αν όμως εσύ το θες τότε το επεκτείνουμε. Να ξέρεις όμως ότι αν συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση έτσι, τότε θα πρέπει να αναφέρουμε και τα δάνεια της Παλαιάς Διαθήκης.
Π.χ την ιστορία του κατακλυσμού του Ουπναπιστίμ, τις αντιγραφές από το Βιβλίο της Δημιουργίας (Ενούμα Ελίς), τα δάνεια από τους ελληνικούς και αιγυπτιακούς μύθους, και όλα αυτά τα ενοχλητικά που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη και που η εκκλησία θα τα προτιμούσε θαμμένα κάτω από τη σκόνη της Μέσης Ανατολής. Λοιπόν μιας και εσύ είσαι ο θεματοδότης, τι λες;
Το πρώτο που θα σου πω είναι ότι σε ευχαριστώ που σέβεσαι το γεγονός ότι είμαι ο θεματοδότης.
Δεύτερον αν αυτοί οι έμπειροι θεολόγοι που αναφέρεις ότι θα δίσταζαν, αυτό που έχω να πω είναι ότι για μένα έχουνε πάψει να είναι θεολόγοι ή μάλλον καλυτερα μπορεί να γνωρίζουν για τον Θεό αλλά μπορεί να μην γνωρίζουν τον ίδιο τον Θεό!
Τρίτον δεν παρουσιάζω καμια επίσημη θέση!
Τετάρτων αν νομίζεις ότι η επέκταση που προτείνεις θα βοηθήσει τότε ας το κάνουμε. Αγαπητέ μου μπορεί εγώ να είμαι ο θεματοδοτης αλλά το θέμα είναι όλων μας. Όλα είναι ανοιχτά για όλους.
ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΙΚΑ el.elyon.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!