- Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Το σύμπαν είναι ένα εξελισσόμενο σύστημα συνηθειών
.. το ίδιο δεν είναι …και ο νους ...(μας) ?
Γιώργος
ένα χαμόγελο … ίσως πλάνη … ίσως αλήθεια , αλλά πάντα γεμάτο.
δεν είναι γνωστός, λόγω του θάμπους του, γι’ αυτό
κι ο άνθρωπος πλάθει θεούς μ’ ανθρώπινα πάθη, ώστε
να τους κατανοεί. Αλλά, όταν κάτι είναι ψηλά, είναι
ειδωλολατρεία να φτιάχνουμε ένα κατώτερο ομοίωμα
του και να το λατρεύουμε, γιατί δεν μας αφήνει να
προσεγγίσουμε τον αληθινό, αφού ικανοποιούμε τόσο
μερικά την ανάγκη μας για επικοινωνία με το θείο…
Η ψυχή με τις εμπειρίες που εξισώνεις είναι τόσο αντίθετες,
φίλε μου, ώστε παραπλανά την ψυχή το εμπειρικό υλικό μέλος, ανάλογα με τις καταστάσεις που ζεί.
Το θέμα είναι να κάνουμε την υπέρβαση και να ξεφύγουμε
από την γήϊνη σφαίρα, να δούμε τα ανώτερα πεδία, μέσα
από την άσκηση της σάρκας και την αποφυγή των ψυχικών
αμαρτιών που είναι οι βαρύτερες…
Τότε αφού ελευθερωθούμε από τις αμαρτίες του σώματος
και της ψυχής, θα δούμε καθαρά και την αλήθεια…ρώτα
από όλα ,όμως πρέπει να φύγουμε μακριά από το εγώ που
μας υποκειμενοποιεί και εμποδίζει την κοινή όαση και λογική
να λάβει χώρα. Όταν λέμε κοινή όραση και λογική, δεν
εννοούμε την υπάρχουσα, αλλά την αντικειμενική….
Όχι τίποτα άλλο, έχω να απαντήσω και κάτι και στον Γιώργο για το Νου...
In anticipation of my resurrection...
quote:
trexagireve -Αγαπητέ Elo, χαίρομαι που συμφωνείς ότι ο Θεός
δεν είναι γνωστός, λόγω του θάμπους του, γι’ αυτό
κι ο άνθρωπος πλάθει θεούς μ’ ανθρώπινα πάθη, ώστε
να τους κατανοεί. Αλλά, όταν κάτι είναι ψηλά, είναι
ειδωλολατρεία να φτιάχνουμε ένα κατώτερο ομοίωμα
του και να το λατρεύουμε, γιατί δεν μας αφήνει να
προσεγγίσουμε τον αληθινό, αφού ικανοποιούμε τόσο
μερικά την ανάγκη μας για επικοινωνία με το θείο…
Οπότε συμφωνείς και εσύ φίλε μου, ότι η κάθε ανθρώπινη ιδιότητα που έχουμε δώσει σε αυτή την «ανώτατη Αρχή» δεν είναι παρά μια ελλιπής ανθρώπινη αντίληψη και αυτό βέβαια ισχύει για κάθε είδους «θρησκεία» .
Μια ατελής προσπάθεια κατανόησης .
Προσεξε αυτό που αναφερει η Unseen … «Τούτο δεν σημαίνει όμως ότι υπάρχει ένα επίπεδο πραγματικότητας και ότι οι άλλες απόψεις είναι απλοϊκές και ανακριβείς εκδοχές αυτού του μοναδικού επιπέδου. Καθεμία τους είναι ακριβής άποψη ενός κατώτερου, αλλά ουσιαστικά σημαντικού επιπέδου πραγματικότητας και όχι ανακριβής άποψη του ενός και μοναδικού πραγματικού επιπέδου.»
Αυτό που κάποτε έλεγε και ο Ξενοφάνης .
«Και οι θνητοί νομίζουν ότι έτσι γεννήθηκαν οι Θεοί και είχαν φτιασιά και φωνή και όψη ίδια με τη δικιά τους.....»
quote:
trexagireve - Το θέμα είναι να κάνουμε την υπέρβαση και να ξεφύγουμε
από την γήϊνη σφαίρα, να δούμε τα ανώτερα πεδία, μέσα
από την άσκηση της σάρκας και την αποφυγή των ψυχικών
αμαρτιών που είναι οι βαρύτερες…
Τότε αφού ελευθερωθούμε από τις αμαρτίες του σώματος
και της ψυχής, θα δούμε καθαρά και την αλήθεια
Άραγε τελικά ο σκοπός μας είναι, το να κάνουμε την υπέρβαση για να γνωρίσουμε τα ανώτερα «πεδία» ή η υπέρβαση και η γνωριμία με τα «ενδότερα πεδία» του ανθρώπου …
.
Ακόμα και αυτό που λες «ελευθερωθούμε από τις αμαρτίες του σώματος
και της ψυχής»
Κατά πόσο μπορούμε να απελευθερωθούμε από τις αισθήσεις μας ;
Μήπως δεν υπάρχει απελευθέρωση από τις αδυναμίες μας, αλλά αυτό που λέμε αυτογνωσία .
αντιλαμβάνεται πολλά και «μεταφράζει» στην γλώσσα του το
ανώτερο, αν και από κάπου πρέπει να πιαστούμε…
Αυτό, δε, που προκρίνω είναι ότι πρέπει να αντιλαμβανόμεθα ποία κείμενα και σκέψεις βοηθούν τον άνθρωπο ένα ξεπεράσει την υλιστική
αντιμετώπιση των πραγμάτων και η ελληνοχριστιανική παράδοση
έχει πολλά τέτοια…
Φίλε μου, εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε
εαυτούς και μόνο μέσα από αντικειμενικές οπτικές θα φθάσουμε
όπου τα συναισθήματα δεν θα μας επηρεάζουν…Χωρίς, βέβαια,
αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να ζούμε απέραντα συναισθήματα,
όπως η αγάπη, η ταπείνωση, η αρμονία, στο ύψος τους που ξεπερνάνε την ανθρώπινη συμπεριφορά και τον κάνουν θεό…
Με τα ανώτερα αγαθά, γινόμαστε κι εμείς ανώτεροι….
Με την αναζήτηση της αλήθειας της μόνης αλήθειας που όλοι ξέρουμε θα λυτρωθούμε και θα ποιήσουμε ευθείες τις οδούς που ακολουθούμε και δεν θα υπάρχουν αδιέξοδα…
Η αμαρτία όλων μας είναι ότι όλοι ξέρουμε την αλήθεια, απλά φτάσαμε στο σημείο να μην μας βολεύει και ψάχνουμε ημίμετρα, συμβιβαστικές διπλωματικές οδούς…
Αλλά, ρε φίλε, γίνεται το τέλειο να το κόψει
ο άνθρωπος και να το ράψει στα μέτρα του;…Όχι ,
φυσικά…Θα φτειάχνει πάντα ένα τέρας και όσο και
να το διορθώνει, θα παραμένει …τέρας και θα εγκλωβιζόμαστε σε ένα ατέρμονο και αδιέξοδο ατελές εγκεφαλικό σύμπαν….
Μας αξίζουν πολλά περισσότερα…» Θεοί είστε και
Υιοί Υψίστου πάντες…» είπε ο Χριστός. Ποιος είδε
αυτή την μεγάλη αλήθεια και την αναγνώρισε; Όλοι
μας πιστεύουμε ότι κάποιοι είναι και κάποιοι δεν είναι. Αυτό είναι πίστη σε ένα θεό μικρό που δεν μπορεί περισσότερα…
Ο Θεός όμως, όπως και η αλήθεια που εκπορεύεται από Αυτόν είναι πλουσιοπάροχα, ακατανίκητα και ολονών…
quote:
μα το μόνο που υπάρχει στο προσκήνιο ειναι ο Νούς
Dear George, γιατί το μόνο που θα πρέπει να υπάρχει στο προσκήνιο να είναι ο Νους;
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από αυτό;
Αρχές όπως η Βούληση, η Διάνοια κι η Σοφία είναι προϊόντα - μόνο - του Νου ή προέρχονται κι από άλλες πηγές;
Ομολογώ πως μου άρεσε πάρα πολύ αυτό που ανέφερε ο trexagireve:
quote:
Η αλήθεια που γεννιέται από την καθημερινότητα του
καθενός είναι μια θνητή αλήθεια κι αύριο θα πάψει να
υπάρχει γιατί καινούργια στοιχεία θα την διαφοροποιούν
και τελικά θα μετατραπεί σε χίμαιρα, με απώτερο
σκοπό το να απογοητευτεί ο άνθρωπος από αυτήν
και να προσαρμόζεται και βολεύεται με αυτήν …
Η αλήθεια που γεννιέται από την καθημερινότητα του καθενός μας είναι όντως θνητή.
Όταν γεννηθεί από την ανιωνιότητα μας θα είναι αθάνατη και διαχρονική, χωρίς να υπόκειται σε φθορά.
Αυτό προσφέρεται προς αποκωδικοποίηση σε όποιον το επιθυμεί! 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Dying_Incubus -Η αλήθεια που γεννιέται από την καθημερινότητα του καθενός μας είναι όντως θνητή.
Όταν γεννηθεί από την ανιωνιότητα μας θα είναι αθάνατη και διαχρονική, χωρίς να υπόκειται σε φθορά.
....
quote:
Dear George, γιατί το μόνο που θα πρέπει να υπάρχει στο προσκήνιο να είναι ο Νους;
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από αυτό;
Αρχές όπως η Βούληση, η Διάνοια κι η Σοφία είναι προϊόντα - μόνο - του Νου ή προέρχονται κι από άλλες πηγές;
...δεν νομίζω οτι είπα οτι δεν υπάρχει τίποτα πέρα απο αυτο
αλλά έτσι όπως το βλέπω..
είναι σαν ένας Ωκεανός , οπου το βασικό στοιχείο ειναι το Νερό , ....και μετά ...φυσικά .....εχεις και τα κύματα , τα ρευματα , τα ψάρια , τα φυτά ,κλπ... μεχρι και φώς υπάρχει (υπάρχουν πλάσματα στην αβυσσό που παράγουν φώς , παρόλο που δεν έχουν δεί ποτε το φως του Ηλιου)
όλα δημιουργούνται στο Νερό , όλα κινούνται και εξελήσονται μέσα στο Νερό , και πεθαίνουν μέσα στο Νερό..!!!
Γιώργος
εμένα γιατί μου φαίνεται οτι οι Lost είμαστε εμείς οι τηλεθεατές... (έχουμε χάσει την μπάλα big time..)
Πολύ σωστά το θέτεις, όλα κινούνται και ζούνε μέσα στο νού κι εκεί θα μείνει η ουσία, στο τέλος. Γι’ αυτό και ότι συμβαίνει εδώ κάτω έχει λιγότερη σημασία απ’ ότι τους δίνουμε… Άλλο είναι το νόημα κι έχουμε χάσει πραγματικά την μπάλα…
Η αλήθεια θα επικρατήσει και εμείς θα το βιώσουμε θετικά για όλους μας…
quote:
εμένα γιατί μου φαίνεται οτι οι Lost είμαστε εμείς οι τηλεθεατές...
Να ειμαστε μονο Τηλεθεατες, καλα θα ηταν.
Κανω ορισμενες σκεψεις, να σαν π.χ πριν λιγα λεπτα ακουγα ειδησεις, και τι ειπαν?
Ακουστε!
Βρεθηκε στη Ρωσσια παιδακι 7 ετων, που το μεγαλωσαν τα πουλια!!
Αν ξεπερασουμε το….και καλα, όλα αυτά τα χρονια, πως επεβιωσε, τι ετρωγε, μια απαντηση ερχεται, σε κατι που ειπαν.
Είναι καλα, δεν μιλαει….. μα κελαιδαει!
(τσιτσιβιζει)
Αν δουμε οτι προσεξες Γιωργο, παραπανω...
quote:
Το σύμπαν είναι ένα εξελισσόμενο σύστημα συνηθειών
Εχει διλαδη βαση,
μα ισως εχει βαση, και κατι που ειπε ο Χριστος,
quote:
αφηστε τους νεκρους, να θαψουν τους νεκρους….
Και στον Ηρακλειτο, τα βρισκουμε…
Που το παω?
Ακου αδερφε,
οσο και να ρωτησα (πιστους και πνευματικους) για το τι ηθελε να πει ο χριστος, (με το αφηστε τους Νεκρους…) όταν κατι μου απαντουσαν, (που πιστευαν πως ηταν πνευματικο) τους εδειχνα το τι συμβαινει σημερα….( Όταν διλαδη, χανεται καποιος ανθρωπος.)
Κανουμε τα ιδια ακριβως, που εκανε τοτε ο κοσμος, (κλαματα, πονος, ανμνησεις, τι καλος που ηταν… κλπ κλπ)
Αρα, όταν μιλαει για Νεκρους, μηπως εννοει….. *(εμας, τους... Λοστ).
Τα παρακατω λοιπον είναι ορισμενες σκεψεις, τις γραφω και ας τις εξετασετε, όπως κανουν οι ομορφες (ψυχες, μυαλα), και ότι εσεις θελετε.
Αν ζωη, δεν είναι ακριβως αυτο που νομιζουμε, τοτε φιλοι μου, οι περισσοτεροι ζουμε σαν ρουτινιαρικες μηχανες. (συνηθειες του νου)
Αυτό θα πει, πως δεχομαστε ευκολα καποιο υποδειγμα υπαρξεως. (π.χ σαν το τσιτσιβισμα του παιδιου... που βρεθηκε στη ρωσσια)
Αρα ο νους κινειται σε ορια, που είναι η πειρα, η μνημη, *(αυτα εμαθε στα 7 χρονια) που ειναι κατι, σαν μια συνολικη κινηση, αποκρισεως.
Τωρα, σας ρωτω,
Α. υπαρχει περιπτωση ο Νους, να μην εχει καποιο υποδειγμα?
Και,
Β. Υπαρχει περιπτωση ο Νους, να είναι ελευθερος από την ιδια του την δραση?
Δυσκολες ερωτησεις, μα προσεχτε λιγο και αυτα,
Ο Νους (μας) ΚΙΝΕΙΤΑΙ από καποια αδρανεια, (σχετικη, και όχι απολυτη), σε καποια του δραστηριοτητα.
Αν δουμε ομως την αδρανεια, (σαν ΠΙΣΩ) και την δραστηριοτητα (σαν ΕΜΠΡΟΣ….)
Τοτε δεν παμε, πισω / μπρος?
Τωρα, αν δουμε την κινηση… της επιθυμιας.
Το ιδιο?
Και ο Νους?
Αυτό δεν κανει, μπρος / πισω….(μελλον/παρελθον).?
Και το ΤΩΡΑ?
Ζουμε, στο ΤΩΡΑ...για δευτερολεπτα????
Ας αναρωτηθουμε τωρα,
Η ΖΩΗ εχει υποδειγμα?]
Αν δεν εχει, τοτε δρασις, είναι να ζεις στο ΤΩΡΑ
Τι μενει?
Μενει να δουμε, τι εχει υποδειγμα.
Το παρελθον…..(κατι διλαδη που υπηρξε),
και το μελλον. ( η…. ουτοπια)
Που ζουμε?
Ζουμε?
Η ζουμε σαν (ΛΟΣΤ), σαν κατι που διαρκως…. αναζητα το θανατο…. σε παρελθον και μελλον… ?
Αγαπητε elo, βλεπω ότι ο Καζαντζακης επρεπε να λαβει καταρα, για να δωσει την ευχη του. Δηλ. χωρις καταρα, δεν ευχεται. Οστις πριν λαβει δεν δινει, καν πρωτα λαβων, τι καυχαται διδων ;; Προσπαθει να τα μπερδεψει, καταρες και ευχες δεν μπερδευονται. Η μεγαλη ιδεα που εχει για τον εαυτον του, τον παριστα φανταστικον και μικρολογον προτυπον ηθικης. Σε άλλο σημειο ο Καζαντζακης λεει "να δέχουμε ατάραχος ακόμη περισσότερο: σαν ευλογία την κατάρα του πατέρα και της μάνας." Δεχεται δηλ. την καταρα σαν ευλογια, εξομοιωνει αντιθετα, καταρα και ευχη αποτελουν ενα, αδιαφορως ενεργουντα, ενώ προηγουμενως ξεχωριζει αντιθετα και αντιδιαστελει ως κακον προς καλον και κατωτερον προς ανωτερον. Γι αυτό ευχεται, επιδεικνυων ανωτεραν την ευχην. Αλλα ομολογων ότι ευχη ανωτερα καταρας, ομολογει διαφοραν και αντιθεσην, καταρα και ευχη αποτελουν δυο, διαφορως ενεργουντα. Αντιφασκων και αλλοπροσαλλος, η μεγαλομανια τα ακατορθωτα τα κανει κατορθωματα. Αλλα να μην σου χαλαω κι άλλο το κεφι, να μην καψω κι εγω τα χερια μου, βλεπω πιασαμε τα δεκαοχτω και στα δεκαεννια ενηλικος. Για τις σελιδες του θεματος λεω.
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
μου φτειάξατε την αρχή της μέρας μου!!! Νοιώθω ήδη καλά και όμορφα….
Φίλε Πλάτωνα, φοβερό αυτό με το παιδάκι στη Ρωσσία!!!
Αν και παρακολουθώ πολύ ειδήσεις, δεν την είδα και
μπορώ να πω μ’ έφτειαξες…
Οι συνήθειες υπάρχουν και δημιουργούνται ,
αλλά δεν είναι αυτοσκοπός… Κάτι εξυπηρετεί
η επικοινωνία, κι όχι απλά την σύνδεση μεταξύ ημών,
έτσι για την σύνδεση…Πολύ σωστά το θέτεις επίσης,
για τους νεκρούς. Αυτό που λες με καλύπτει πλήρως.
Νοιαζόμαστε για τους νεκρούς ως απώλεια δική μας, εγωϊστικά κρίνοντας, όταν αυτοί «ξεμπερδέψανε», έστω για λίγο,
από την άτιμη την βιωτή, εμείς είναι το θέμα τι
κάνουμε ( εννοώντας ως ζωντανοί).
Η ζωή , πιστεύω όμως, δεν μπορεί να είναι ρουτινιάρικη,
εμείς μέσα από τις υλιστικές μας προτεραιότητες, την
μετατρέπουμε σε ρουτίνα και χάνουμε το νόημα. Αν δει
κανείς σήμερα πιο πολύ, θα διαπιστώσει ότι, παρά τον
πολιτισμό μας τρέχουμε κι αγχωνόμαστε περισσότερο, από ότι παλιότερα. Κάτι μας διαφεύγει…
Όντως φίλε Πλάτωνα, το τώρα είναι δευτερόλεπτα, αλλά γεμάτα αθανασία κι αν τα …συλλάβουμε, ίσως, ίσως πάντα,
καταλάβουμε και την αιωνιότητα…Ίσως ξεφύγουμε από τον χρόνο.
Ίσως μπορέσουμε να του την φέρουμε…
Προσωπικά πιστεύω ότι ο θάνατος έρχεται σαν λύτρωση ,
γιατί ενώ ο άνθρωπος είναι κάτι υπέροχο και τέλειο, με τη ρουτίνα, μετατρέπεται σε ανούσιο κι ο θάνατος έρχεται για να
σώσει τα προσχήματα…
Φίλε Τζίτζικα, φιλόσοφε της ψυχής, καλά τα λές
( όχι για μένα…με κολακεύεις πιο πολύ απ΄ότι μου αξίζει…) Όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει το όμορφο,
κατανοώντας μέσα του την ανάγκη για ομορφιά, παίρνει και εξιδανικεύει ακόμη και τους νεκρούς του
..Πλάτωνα ανωτέρω… Δεν κατανοεί την ανάγκη του για ομορφιά, μετατρέπει σε ομορφιά τη σαπίλα κι έτσι,
βάζοντας την μπρός στα μάτια του στερείται
το πραγματικά όμορφο,που είναι σαφώς πιο φευγαλέο, πιο ντελικάτο και πιο δύσκολο να το δεις. Βασικά δεν
είναι για ανυπόμονους…
quote:
...δεν νομίζω οτι είπα οτι δεν υπάρχει τίποτα πέρα απο αυτο
αλλά έτσι όπως το βλέπω..
Παρανόησις δική μου τότε. 
In anticipation of my resurrection...
Προπέτασμα του νου
1. Ο νους γεμίζει τα κενά αντίληψης με μνήμη: ακόμη κι αν παρατηρεί έναν κύβο υπό γωνία, αντιλαμβάνεται χωρίς κόπο (ουσιαστικά τεκμαίροντας) ότι αυτό που έχει μπροστά του είναι αναμφισβήτητα ένας κύβος με 6 έδρες και 12 ακμές. Μπορεί δηλαδή να ολοκληρώσει μια εικόνα που βλέπει λειψή, ανασύροντας στοιχεία από την αποθήκη πληροφοριών του.
2. Ο νους μπορεί να απομονώσει στοιχεία που δεν απαντώνται απομονωμένα. Το χρώμα π.χ. δεν νοείται στη φύση παρά μόνο ως γνώρισμα των αντικειμένων τα οποία χαρακτηρίζει. Ωστόσο, ο νους μπορεί να απομονώσει ως έννοια το χρώμα και να το παρουσιάσει «σαν να» ήταν αυθύπαρκτο.
Και οι δύο αυτοί μηχανισμοί μπορούν να οδηγήσουν σε αυθαίρετα συμπεράσματα. Δεν είναι όλα τα πράγματα που καλούμαστε να παρατηρήσουμε τόσο ξεκάθαρα όσο ένας κύβος και είναι θεμιτό να μοιραίνουμε αυθυπαρξία εκεί που δεν υφίσταται. Εδώ βρίσκεται η ρίζα πολλών παρανοήσεων και το πώς η ευλογία μεταμορφώνεται καμιά φορά σε ατέλεια.
Από κει και πέρα έχουμε μια σειρά επιλογών. Μπορούμε να παραπονεθούμε στον κατασκευαστή μας ότι μας εφοδίασε με ελαττωματικό εξάρτημα. Μπορούμε να προσπαθήσουμε να το παρακάμψουμε, σιωπώντας το ή απενεργοποιώντας το όπως τα κινητά μας. Μπορούμε να δεχτούμε το γεγονός ότι με το εργαλείο που διαθέτουμε είναι αδύνατον να αντιληφθούμε τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο όλοι, επειδή απλούστατα πέρα από τις συμβάσεις που υπογράφουμε (ότι θα λέμε το κόκκινο, κόκκινο και τον κύβο, κύβο για παράδειγμα) ώστε να μπορούμε να συνεννοούμαστε, η ατομική αποθήκη πληροφοριών του καθενός είναι διαφορετική, το επίπεδο συνειδητότητας που εποπτεύει καθένας μας είναι διαφορετικό ανά πάσα στιγμή, οι εγγενείς ή προγραμματισμένες τάσεις του καθένα είναι κι αυτές διαφορετικές.
Καταλήγουμε λοιπόν να έχουμε άπειρες αλήθειες ή ερμηνείες του κόσμου. Αν σκεφτεί κανείς ότι ζούμε σε ένα άπειρο σύμπαν, ότι μας δημιούργησε ένας άπειρος Θεός, ότι το άπειρο είναι περισσότερο τμήμα της ζωής μας από ό,τι το πεπερασμένο, νομίζω ότι μια χαρά είμαστε εντέλει, έχουμε αυτό ακριβώς που μας αξίζει (ως εν ουρανώ και επί της γης), τσάμπα αναλωνόμαστε ψάχνοντας τη «μία και μοναδική αλήθεια» και τα βάζουμε ο ένας με τον άλλον και τρώμε τα μουστάκια μας. Ας αποκτήσουμε επιτέλους εμπιστοσύνη σε ό,τι καθένας μας γνωρίζει. Γιατί θα πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη μόνο σε ό,τι καταλαβαίνουμε; ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΥΝΘΕΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.
Καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 04/03/2008 10:04:29
quote:
γιατί το μόνο που θα πρέπει να υπάρχει στο προσκήνιο να είναι ο Νους;
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από αυτό;
Αρχές όπως η Βούληση, η Διάνοια κι η Σοφία είναι προϊόντα - μόνο - του Νου ή προέρχονται κι από άλλες πηγές;
Ασφαλώς και υπάρχουν και άλλες πηγές. Το σώμα μας, για παράδειγμα, περιέχει σωματίδια ύλης ηλικίας 15 δισεκ. ετών, αν δεχθούμε τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. Ξέρεις τι θα πει 15 δισεκ. έτη; Αν μη τι άλλο, θα πει εμπειρία, θα πει ευφυΐα, σοφία και διάνοια.
Διανοητές όπως ο Deepak Chopra δεν μιλούν για νου, αλλά για συνείδηση. Αυτό που περιγράφει ο Γιώργος σαν θάλασσα δηλ. δεν είναι ο νους αλλά η συνείδηση. Μπορεί η συνείδηση να πηγάζει από αλλού από τον νου; Η απάντηση είναι σαφώς ναι. Το σώμα μου έχει συνείδηση όχι μόνο του ότι προσπαθεί να χωνέψει το κρουασάν σοκολάτας που έφαγα για πρωινό αλλά και συνείδηση του πώς το να το κάνει, τη στιγμή που εγώ δεν έχω ούτε καν εποπτεία όλων αυτών των εσωτερικών διεργασιών που μου συμβαίνουν – εκτός κι αν τύχει και με πιάσει βαρυστομαχιά και η προσοχή του νου μου στραφεί προς τη λειτουργία της πέψης.
Και πέραν της σοφίας του σώματος υπάρχουν και άλλα πράγματα ακατανόητα, μαγικά και εξωσωματικά. Υπάρχει η «ψυχή του σύμπαντος» όπως την όρισε ο elo παραθέτοντας τον R. Sheldrake παραπάνω. Υπάρχει το Πνεύμα. Δεχόμαστε ότι μας επισκέπτεται ή όχι;
Δεν είμαστε ο νους μας. Και είναι επικίνδυνο να επικεντρωνόμαστε συνέχεια στον νου, σε έναν άκρατο δηλαδή ιδεαλισμό. Στο προσωπικό σκάκι του καθενός μας υπάρχουν πάρα πολλά πιόνια για να επικεντρωνόμαστε μονομανώς σε ένα…
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τα διάφορα βιβλιά που μας προμηθεύουν τις πληροφορίες που εδω συζητάμε, παρατηρώ οτι σχεδόν όλα είναι μεταφρασμένα [ αρα παραποιημένα] και το σημαντικότερο είναι γραπτά που προέρχονται απο πολύ παλιά [ πχ...λίγο μχ...μεσαίωνας] κλπ.
Απο τότε εως τώρα πολλά απο αυτά τα θέματα έχουν αναλυθεί και εξηγηθεί απο την ανατομία, την χημεία, την αστρονομία. Εκείνα τα χρόνια το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ήταν εντελώς αγράμματο, ζούσε δε σε συνθήκες πείνας και στο έλεος των αρρωστιών. Επίσης αν κρίνουμε απο τα καθεστώτα βρισκόταν κάτω απο ενα φόβο απο τον οποίο δεν μπορούσε να ξεφύγει αφου δεν είχε τήν γνώση του πως να το κάνει, ούτε τα μέσα.
Είναι λοιπόν φυσικό, με εκείνες τις συνθήκες, όποιος είχε την ευκαιρία να μορφωθεί, την ικανότητα να σκεφτεί και να τολμήσει να ανακοινώσει τα συμπεράσματα του, να θεωρήται σοφός, μύστης, άγιος κλπ.
Ετσι εχουν φτάσει ως τώρα, πολλά απο ΄''κατορθώματα'' του παρελθόντος να θεωρούνται σαν κάτι το εξαιρετικό, την στιγμή που όλα αυτά τωρα είναι συνηθισμένα και απλά.
Ας σκεφτούμε τι εντύπωση μας έκανε το κινητό τηλέφωνο όταν βλέπαμε παλιά το '' ταξίδι στα αστέρια''και πως μας φαινόταν το εργαλείο που εξέταζε η γιατρός τους αρρώστους...
Τωρα όλα αυτά είναι αστεία, γιατί όλοι επικοινωνούμε με όλους και το να κάνουμε ''σάρωση'' οστών είναι απλό πλέον.
Ετσι, εκείνο τον καιρό, οι άνθρωποι οταν αρχίζαν να αντιλαμβάνονται το νου τους και τις ικανότητες του, οταν αρχίζαν να νιώθουν την ψυχή τους και τα συνασθήματα τους, καταλαμβάνονταν απο ενα πρωτόγνωρο φόβο επειδή συγχρόνως παρατηρούσαν την αντίθεση ανάμεσα σε αυτά που τους είχαν πει[ διαμόρφωση] και αυτά που η δική τους σκέψη ανέδυε...
Δεν είναι δύσκολο να δούμε εδω την αγωνία που προβάλει μεσα απο αυτό, καθώς και την άισθηση της αιώρησης που επακολουθεί.
Η ελευθερία που εμφανίζεται είναι μεθυστική αλλά συνοδεύεται απο μια μεγάλη αμφισβήτηση και την μοναξιά που αυτή φέρνει μαζί της.
Και τότε ο νους του ανθρώπου, που βλέπει την πραγματικότητα όπως είναι...ψάχνει ασφάλεια, καταφύγειο....ανάμεσα σε ομάδες ομοιδεατών....η κάποιον σοφό να του ανοίξει την καρδιά του...και αν αυτά δεν βρεθούν εδω....η αναζήτηση, μας οδηγεί στο υπερβατικό , στο απόλυτα ωραίο, ζεστό και αγαπημένο. Αυτό που διαθέτει όλες αυτες τις ιδιότητες που θέλουμε να μας αγκαλιάσουν, που θέλουμε να δώσουμε και να πάρουμε...
Το παράδειγμα με το παιδάκι[ εχουμε και άλλα τέτοια πειράματα] μας λέει οτι την μεγαλύτερη σημασία στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μας, την εχει το περιβάλλον απο το οποίο λαμβάνουμε τις εντυπώσεις, τον αέρα και την τροφή που χρειαζόμαστε για να αναπτυχθούμε.
Η μίμηση είναι αποτέλεσμα εντύπωσης...γι' αυτό εκείνο κελαϊδούσε, αλλο βρυχώταν, εμείς μιλάμε ελληνικά, οι αιγύπτιοι γράφαν ιερογλυφικά κλπ.
Αν η συμπεριφορά μας ήταν γραμμένη σε κάποιο αρχέτυπο θα είχαμε όλοι την ίδια αλλά δεν την εχουμε. Αυτό που έχουμε, είναι οτι ο ένας εξελίσεται και προχωράει επάνω στα αχνάρια του άλλου που εδωσε το έναυσμα.
quote:
Δεν είμαστε ο νους μας.
Δεν ξέρω αν είμαστε η όχι μόνο ο νους μας. Αλλά σίγουρα είμαστε το μεγαλύτερο μέρος του. Με τι γράφουμε και σκεφτόμαστε ? με τι διαβάζουμε και εχουμε συνειρμούς?
Το συναίσθημα που νιώθουμε είναι ανεξάρτητο η όχι απο την διαμόρφωση μας? Νομίζω οτι δεν είναι [ αν και δεν θέλω να το παραδεχτώ]. Ομως αν το δούμε πιο μέσα, θα παρατηρήσουμε οτι νιώθουμε πιο όμορφα οταν εχουμε αυτη την αίσθηση του οικείου και αγαπητού στην δική μας ψυχοσύνθεση, και επιλέγουμε αναγνώσματα και παρέες σύμφωνα με αυτό.
Αρα δεν είναι κάτι αόρατο που ήρθε κοντά μας και μας ενέπνευσε η κατι αόρατο που μας ωδηγεί οταν εμέις φτάσουμε κάπου, αλλά εμείς οι ίδιοι που ταυτιζόμαστε με αυτό που ΑΝΑΖΗΤΟΎΜΕ.
Πχ. Βλέπω αναφορά εδω σε συγγραφείς που εμένα δεν μου δίνουν κάτι και άλλες φορές παραθέτω κάτι που με συγκινεί και περνά τελείως αδιάφορο.
Γιατί να μην μας ακουμπούν όλους τα ίδια αν ήταν θεόπνευστα και αγαθά αλλά μας αγγίζουν αυτά που είναι πιο κοντα στην λογική μας και στο τι θέλουμε να αισθανθούμε [ επειδή αυτό μας ευχαριστεί].
Λέμε οτι θέλουμε να ανυψώσουμε την ψυχή μας.
Εχει κανείς σκεφτεί γιατί θέλει να ''ανέλθει και να θεωθεί?
Δεν ξέρω πως φαίνομαι αλλά δεν μπορώ και ισως και να μην θέλω να σταματήσω όλο αυτό τον χείμμαρο των ερωτήσεων που ξεπετιούνται...
Φιλικά
Edited by - nst on 04/03/2008 11:22:56
γιατί εκτός από το προορισμένο εκ κατασκευής του ...λογισμικό,
το σώμα δεν έχει συνείδηση, θα φύγει η υπάρχουσα δομή,
απλά είναι χώρος πειραμάτων...
Τον Πλάστη αυτού να δεις ως ...προυπολογιστή
των λειτουργιών μας και να καταλάβεις ότι αν δεν είχαμε τέτοιο σώμα θα ήμασταν αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν
προσπαθώντας να αναπνέουμε μόνο…
Μην λατρεύεις το πλάσμα, αλλά τον Δημιουργό του για να καταλάβεις και πιο πολλά για τον υπόλοιπο πλην του σώματος κόσμο..
Ο άκρατος ιδεαλισμός θα ήταν ότι καλύτερο, γιατί θα μας τραβούσε πολύ μακρυά από τα πάθη και τις συνδέσεις μας
με τις αναμνήσεις μας που μας κρατάνε δέσμιους στη γή…
Η ψυχή του σύμπαντος είναι μερικώς και δική μας,
φαντάζομαι το ξέρεις, αλλά, τότε ο άνθρωπος δεν μπορεί να δίνει παραπάνω σημασία απ’ ότι πρέπει σε ότι συμβαίνει γύρω του…
Ερχόμαστε στη ζωή για να μάθουμε όχι να τη λατρέψουμε
στα στενά της εδώ πλαίσια…
quote:
Το σώμα μου έχει συνείδηση όχι μόνο του ότι προσπαθεί να χωνέψει το κρουασάν σοκολάτας που έφαγα για πρωινό αλλά και συνείδηση του πώς το να το κάνει, τη στιγμή που εγώ δεν έχω ούτε καν εποπτεία όλων αυτών των εσωτερικών διεργασιών που μου συμβαίνουν
Θα το παρομοίαζα με προγραμματισμό το σώμα είναι κάτι σαν μηχανή και ένα
Μηχάνημα μπορεί να κάνει κάτι παρόμοιο το προγραμματίζουμε και κάνει την
Εργασία μονο του .
quote:
Καταλήγουμε λοιπόν να έχουμε άπειρες αλήθειες ή ερμηνείες του κόσμου. Αν σκεφτεί κανείς ότι ζούμε σε ένα άπειρο σύμπαν, ότι μας δημιούργησε ένας άπειρος Θεός, ότι το άπειρο είναι περισσότερο τμήμα της ζωής μας από ό,τι το πεπερασμένο, νομίζω ότι μια χαρά είμαστε εντέλει, έχουμε αυτό ακριβώς που μας αξίζει (ως εν ουρανώ και επί της γης), τσάμπα αναλωνόμαστε ψάχνοντας τη «μία και μοναδική αλήθεια» και τα βάζουμε ο ένας με τον άλλον και τρώμε τα μουστάκια μας. Ας αποκτήσουμε επιτέλους εμπιστοσύνη σε ό,τι καθένας μας γνωρίζει. Γιατί θα πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη μόνο σε ό,τι καταλαβαίνουμε; ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΥΝΘΕΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.
Συμφωνούμε υπάρχουν άπειρες προσωπικές αλήθειες Είναι κάτι σαν παζλ ίσως αν συνθέταμε τα κοινά
Στοιχειά να προσεγγίζαμε περισσότερο την πραγματική .
quote:
Το συναίσθημα που νιώθουμε είναι ανεξάρτητο η όχι απο την διαμόρφωση μας? Νομίζω οτι δεν είναι [ αν και δεν θέλω να το παραδεχτώ
Πιστεύω ότι μπορεί να είναι ανεξάρτητο αρα υπάρχει κάτι παραπάνω από την διαμόρφωση
Ίσως να είναι και αυτό μια δοκιμασία πχ να μπορέσουμε να επιλέξουμε το σωστό
Ανεξάρτητα από το αρχικό φιλτράρισμα που έχουμε υποστεί.
quote:
Εχει κανείς σκεφτεί γιατί θέλει να ''ανέλθει και να θεωθεί?
Πολύ ενδιαφέρον ερώτηση .
Πιστεύω η επιθυμία του να ανέλθει κάποιος αποσκοπεί στην απολυτή ευτυχία
Καθώς θα έχει αποτινάξει όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα παθη όπως πχ τα αρνητικά
Συναισθήματα όπως η ζήλια ,μισος φθόνος κτλ και κρατήσει τα θετικά όπως
Πχ η αγάπη .
Άρα αποσκοπεί σε έναν τέλειο κόσμο έστω και σε άλλο επίπεδο .
quote:
Πιστεύω η επιθυμία του να ανέλθει κάποιος αποσκοπεί στην απολυτή ευτυχία
Αυτό ακριβώς έχω επισημάνει κι εγώ και γι αυτό το λόγο το έθεσα σαν ερώτημα.
Οπότε έχουμε μια ΕΠΙΘΥΜΙΑ να προσπαθεί να κυριαρχήσει τις υπόλοιπες τις οποίες θεωρεί οτι είναι εμπόδια στο δρόμο της με ΣΤΟΧΟ να μονιμοποιηθεί η ίδια.
Και γι' αυτή την αέναη υποτιθέμενη ευτυχία[ λέω υποτιθέμενη επειδή 1ον είναι κάτι που προβάλλουμε στο μέλλον και 2ον αμφιβάλλω αν μπορεί να υπάρξει χωρίς το αντίθετο της], μπορεί κανείς να ξεχάσει να ζεί στο παρόν, να πιστέψει σε οποιαδήποτε θεωρία που υπόσχεται αυτο που εκείνος ζητάει και το πιο δυσάρεστο να βρεθεί σε αντίθεση και άρνηση των συνανθρώπων του και του ίδιου του εαυτού του.
Αν οντως η αναζήτηση του Θείου είναι η αναζήτηση της ευτυχίας [ για όσους είναι] τότε προσωπικά δεν νομίζω οτι αυτά τα δύο ταυτίζονται.
Νομίζω οτι ο Θεός περιέχει τα πάντα και όλα, ανεξάρτητα αν εμείς τα ''μεταφράζουμε'' ως ευτυχία, δυστυχία, ωραίο, άσχημο κλπ, καθως επίσης εξελίσσεται μέσα απο εμας, μαζί μας.
Αν η ψυχή μας υπάρχει [ και αυτό το δεχόμαστε στον εσωτερισμό] τότε θεωρώντας οτι είναι εκπόρευση της θεικής ψυχής που αναζητά εμπειρίες τότε εξελισσόμενοι εμείς, ανελίσσουμε και το Θεικό στοιχείο.
Ισως αν αποφασίζαμε να δεχθούμε οτι όλα οσα βλέπουμε περιέχονται μέσα μας και οτι όλοι είμαστε στο ίδιο σημείο αν μας κοιτούν απο ψηλά ...τότε οι διαφορές, οι θρησκείες και οι απόψεις δεν θα είχαν κανένα νόημα ...αφού
η ευτυχία είναι προσωπική υπόθεση και γενική προσδοκία.
...........
Διαβαζοντας σε, σκεφτομαι πως ισως εχεις να προσφερεις περισσοτερα εδώ, παρα στο (κατω πατωμα) που αν δεν κανω λαθος, λογοφερεις λιγο.
Στα γραφω, γνωριζοντας το πιστευω σου, μιας και τα εχω δει και μεσα μου, μα εσυ, όπως και οι περισσοτεροι, θα καταλαβες, πως όταν προσπαθουμε να αλλαξαμε κατι στους αλλους, το μονο που καταφερνουμε, είναι αυτό το κατι, να γινεται πιο ισχυρο.
Αν μπορεις με τα λογο σου, να φερεις καποιον σε σημειο (να τα σκεφτει) η να δει κατι περισσοτερο από τα (εφημερα και ρουτινιαρικα), ε τοτε όχι μονο εισαι φιλος, μα προσφερεις κατι, που σε καποιο επιπεδο, τουλαχιστον σε μενα, ειναι ανθησμα και ευωδια.
Οσα γραφεις για το Χρονο, είναι κατανοητα.
Τι θα ελεγες όμως να δουμε, (δεστο σαν πνευματικη ανθηση),
αν…
στο τελος του χρονου είναι η αγαπη,
η το τελος του, είναι αγαπη.
Μην απαντησεις αμεσως.
Κοιτα το, περασε μια μερα μαζι του, αξιζει...
γιατι αν απαντησεις από τη μνημη, (η από τις γραφες, που είναι γνωση), ειμαστε μια απο τα ιδια,
χρονος,
και όπως σωστα γραφεις,
Κάτι εξυπηρετεί η επικοινωνία, κι όχι απλά την σύνδεση μεταξύ ημών,
έτσι για την σύνδεση…