- Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Έτσι είμαι κανονικά, εκτός από όταν έχω να κάνω με υποκριτικά κείμενα και υποκείμενα… Τότε μου αρέσει να τους ξεσκεπάζω με την ένταση…Ξέρεις καλά ότι στην ηρεμία όλοι κρύβονται… Ομολογώ ότι χρησιμοποιώ την ένταση…
Σε όλη μου τη ζωή μόνο να αλλάξω τους άλλους δεν ήθελα, αναρχικός γάρ… Πάντα πίστευα ότι δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να άρχεται άλλου ανθρώπου, είμαστε όλοι ίδιοι αλλά και διαφορετικοί...
Έχεις δίκιο ότι στο τέλος του χρόνου είναι η αγάπη, γιατί είναι αιώνιο συναίσθημα κι ο χρόνος με την άγνοια του σταματάει κι εξηγείται εκεί…
Ωστόσο μην παρεξηγηθείς που απαντάω γρήγορα…
Είναι γιατί γράφω γι’ αυτά από παλιά και δεν απασχολούν πολλούς και τώρα…ξεχαρμανιάζω που λέμε…
Πάντως τον χρόνο, όπως και την αλήθεια πρέπει κάποτε νατα απομυθοποιήσουμε…
Πεδία ασκήσεως είναι κι όποιος βγεί από αυτά, θαδεί τον τέλειο κόσμο… Μην σε ξενερώσω, αν σου θυμίσω τον Ενώχ. Το άτομο, βγήκε από τον χρόνο… Πως λες άραγες; Ο Ενώχ είναι πατέρας του Μαθουσάλα στην Γέννεση…»Περιεπάτησε μετά του Θεού και εμετατέθει…», έτσι λέει το βιβλίο της Γέννεσης. Φοβερό δεν νομίζεις;
Δεν μίλησα πουθενά για υλισμό. Και τον ιδεαλισμό τον εννοούσα με τη γνωσιολογική, όχι τη μεταφυσική σημασία. Γνωσιολογικά λοιπόν, όταν δεχτούμε ότι πηγή της γνώσης είναι μονάχα η νόηση, είναι εύκολο να κάνουμε το λογικό άλμα και να θεωρήσουμε τον κόσμο ως δημιούργημα του νου μας ή και να αρνηθούμε ακόμη την ύπαρξή του και υπήρχαν και φιλόσοφοι που έπεσαν στη… λούμπα, όπως ο Φίχτε. Το αντίθετο του γνωσιολογικού ιδεαλισμού είναι όχι ο υλισμός, και ζητώ συγνώμη για το μίνι μάθημα φιλοσοφίας αλλά είναι καλό να ξεμπερδεύουμε μέσα μας τις έννοιες, αλλά ο ρεαλισμός, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο κόσμος μπορεί να νοηθεί αντικειμενικά και ανεξάρτητα από το (ανθρώπινο) υποκείμενο. Στο έρεισμα του ρεαλισμού αναδύθηκε ένα άλλο φιλοσοφικό ρεύμα, η φαινομενολογία, η οποία προσφέρει μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική.
Ωστόσο, όταν προτρέπεις να επιδοθούμε σε έναν «άκρατο ιδεαλισμό» νομίζω αυτό που εννοείς είναι να δώσουμε το προβάδισμα σε μεταφυσικές πραγματικότητες, σε ανώτερα πνευματικά ιδανικά, κτλ. Και μόνο το ότι προβληματιζόμαστε και μοιραζόμαστε τους προβληματισμούς μας μέσα εδώ, νομίζω αποδεικνύει ότι αυτού του είδους ο ιδεαλισμός αφορά όλους όσους συμμετέχουν στη συζήτηση.
Τέλος, έχω κάτι να (ξανα)πώ για τη στάση σου, όπως ο ίδιος την περιγράφεις: «Έτσι είμαι κανονικά, εκτός από όταν έχω να κάνω με υποκριτικά κείμενα και υποκείμενα… Τότε μου αρέσει να τους ξεσκεπάζω με την ένταση». Ή είσαι όπως είσαι παντού και με όλους και είσαι συνεπής και αυθεντικός ή είσαι επιλεκτικά κάπως με κάποιους και επιλεκτικά αλλιώς με άλλους και χάνεις αναπόφευκτα την αυθεντικότητά σου, το δίκιο σου, ίσως και τον σεβασμό όσων βρεθούν μαζί σου σε κάποια συζήτηση.
quote:Φίλε μου Πλάτωνα, θέλω να επιχειρήσω έναν ορισμό της αγάπης και να μου πεις αν συμφωνείς: «Αγάπη είναι να σου επιτρέπω να κάνεις κοντά μου όσα χρειάζονται για την εξέλιξή σου και να σε διευκολύνω γι’ αυτό».
στο τελος του χρονου είναι η αγαπη
quote:Ασφαλώς με τον νου μας. Όμως είσαι ό,τι σκέφτεσαι, ό,τι διαβάζεις και ό,τι συνείρεις; Ή μήπως είσαι ό,τι αισθάνεσαι, ό,τι πιστεύεις και ό,τι ενοράσαι; Ή μήπως όλα αυτά μαζί; Στον νου τα πράγματα καθρεφτίζονται. Καθρεφτίζονται. Δηλαδή «είναι» και «δεν είναι» συγχρόνως. Είναι ορατά, παρατηρήσιμα, αλλά όχι απτά. Δεν μπορούμε να απλώσουμε το χέρι και να τα πιάσουμε, όπως τα αντικείμενα του εξωτερικού κόσμου. Είναι αναπαραστάσεις, προβολές. Και υπόκεινται σε μηχανισμούς ευλογίας και ατέλειας, όπως τους περιέγραψα παραπάνω.
Δεν ξέρω αν είμαστε η όχι μόνο ο νους μας. Αλλά σίγουρα είμαστε το μεγαλύτερο μέρος του. Με τι γράφουμε και σκεφτόμαστε ? με τι διαβάζουμε και εχουμε συνειρμούς?
Πέραν αυτού, γνωρίζεις πως όταν θέλεις να αντιληφθείς ένα σύμβολο, για παράδειγμα, δεν μπορείς να το αντιληφθείς με ανάλυση και λογική επεξεργασία γιατί αυτή θα σε οδηγήσει σε αποσπασματική κατανόηση. Αυτός ο κατακερματισμός του συνόλου που περικλείει το σύμβολο, θα το καταστρέψει και θα το εξαφανίσει. Το σύμβολο, όπως και άλλα πράγματα του κόσμου, δεν κατακτιούνται με την κατανόηση. Κατακτιούνται με την καλλιτεχνική/βιωματική διάθεση (να το ζωγραφίσεις το σύμβολο, να το περπατήσεις, να το χορέψεις ας πούμε) η οποία οδηγεί στην ενορατική αποκάλυψη, που έρχεται όταν επιβάλλουμε στον εαυτό μας, όπως λέει ο Πλάτωνας, «μη σκέψη».
quote:Κατ’ αρχάς να πούμε ότι δεν θέλουν όλοι το ίδιο. Ο Νίτσε έβλεπε ως Στόχο της ύπαρξης την απόκτηση δύναμης. Ο Επίκουρος αναζητούσε την ευδαιμονία. Άλλοι αναζητούν την απόλαυση. Ο Αγ. Φραγκίσκος της Ασίζης παρακαλούσε να μην τον στείλει ο Θεός στον Παράδεισο τη στιγμή που υπήρχαν τόσα πολλά αδέλφια του στην Κόλαση, αναζητούσε λοιπόν τη συμπόνοια. Οι Χριστιανοί αναζητούν τη σωτηρία. Για τη θέωση μιλούν κυρίως οι εσωτεριστές (θεοσοφιστές κλπ). Καθένας αναζητεί αυτό που αντιλαμβάνεται ως υπέρτατο αγαθό. Και είναι τόσο διαφορετικά αυτά τα «υπέρτατα» αγαθά, που δεν μπορούμε καν να μιλήσουμε για ένα «ένστικτο ένωσης με την Πηγή των Πάντων». Ένα τέτοιο είδους «ένστικτο» παρορμά ανθρώπους σαν εσένα κι εμένα, ωστόσο δεν είναι καθολική επιδίωξη.
Εχει κανείς σκεφτεί γιατί θέλει να ''ανέλθει και να θεωθεί?
Καλέ μου Open Mind,
quote:Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι ο νους μας που το προγραμματίζει. Ο νους μας δεν ξέρει καν τη γλώσσα προγραμματισμού, έτσι δεν είναι;
Θα το παρομοίαζα με προγραμματισμό το σώμα είναι κάτι σαν μηχανή και ένα Μηχάνημα μπορεί να κάνει κάτι παρόμοιο το προγραμματίζουμε και κάνει την
Εργασία μονο του.
Για την αλήθεια που γράφεις, πάλι ενώ φαίνεται να μιλάμε για το ίδιο πράγμα, δεν μιλάμε για το ίδιο. Αν εξακολουθείς να επισκέπτεσαι το μπλογκ μου, δες τι έγραψα για το πράσινο μιμίδιο και τη σοφία του καθρέφτη, ίσως εκεί εξηγώ καλύτερα τη θέση μου… Είτε μιλάμε για το ίδιο πράγμα είτε όχι, ωστόσο, σε εκτιμώ απεριόριστα, το γνωρίζεις αυτό. 
Καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
είναι γιατί όσα αναφέρεις, στο εμπειρικό πεδίο, είτε είναι κρουασάν είτε άλλα θέματα είναι αυστηρά υλικής αντίληψης…
Εμπειρίες που έχουν να κάνουν καθαρά με το σώμα
κι όχι τον νου.
Σίγουρα μπορείς να δεις όμως ότι υπάρχουν και εμπειρίες και φαινόμενα που οδηγούν τον άνθρωπο
σε ένα άλλο αισθητηριακής εντύπωσης χώρο και τα οποία δεν έχουν ανάγκη την ύλη.
Υπάρχουν εκεί εξελίσσοντας τον ίδιο τον άνθρωπο, σε ένα ανώτερο ον από αυτό που βιώνουμε με τις λίγες εδώ αισθήσεις μας…
Για να υπάρξουν, λοιπόν, αυτές οι άλλες αισθήσεις,
χρειάζεται να γυμνάζονται με εμπειρίες και δρώμενα που δεν υπάρχουν απλά για να γεμίζουν το μυαλό μας με εγκυκλοπαιδικές γνώσεις…
Ο νους όμως είναι ένα πολύ πιο πολύπλοκο και απαιτητικό…μηχάνημα που δεν βρίσκεται εκεί για να χρησιμεύει μόνο ως σάκος για απλα εμπειρικά δεδομένα…
Είναι όπως ένας υπολογιστής που τον χρησιμοποιεί κανείς μόνο για ..παιχνίδια… Μπορεί περισσότερα…
Η συνείδηση που αναφέρεις έχει πιο περιορισμένο πεδίο και λειτουργεί καθαρά εξυπηρετικά, σε αντίθεση με το νου που αυθυπάρχει και εντέλειται να προχωρήσει σε κάτι που εμείς ακόμη δεν έχουμε καταλάβει καλά…
Αυτό που δεν κατάλαβες, φίλη μου είναι ότι πέραν του διαλόγου, έχουμε και εργασιακά …πεδία που πειραματιζόμαστε… (Αυτό για τα κείμενα και υποκείμενα που αναφέρεις)
Έτσι λοιπόν να ξέρεις πως με ενδιαφέρει να κατανοώ την φιλοσοφία και το σκεπτικό που χρησιμοποιεί ο καθένας και πραγματικά πιστεύω πως με την ένταση ο καθένας δείχνει το χώρο από τον οποίο προέρχεται , άσχετα από ότι προσπαθεί να δείξει, δεν νομίζεις;…
Σε ευχαριστώ που νοιάζεσαι με αυτό τον τρόπο για μένα, δείχνεις μνησίκακη όμως, το ξέρεις; κι αναρωτιέμαι γιατί…
Η ηλικία μου και οι εμπειρίες μου μου έχουν δημιουργήσει
μια αίσθηση αντίληψης για το τι κάνει και λέει ο συνομιλητής μου και με λίγη σημειωτική, καταλαβαίνω περισσότερα από ότι θέλει ο άλλος... Αλλά, όπου δω την υποκρισία την πολεμώ...
quote:
τζιτζικας -Πολλα ψευδονται οι αοιδοι, ουτε φθονερον το θειον ενδεχεται είναι…..…..Εκει που σκονταψε κι επεσε, πρεπει να πεσουν ολοι, ο πειρασμος του, ο πειρασμος ολων, τοσο μεγαλος αυτοθαυμασμος. Ακομη ενας μεγαλος που θελει να σωσει τον κοσμο (το συμπαντο). Ποιος αδιαφορει για την δικη του ψυχη και αδικει τον εαυτον του ;; Ουδεις.
Αλλα να μην σου χαλαω κι άλλο το κεφι
Φίλε τζίτζικα υποκειμενικές αλήθειες υπάρχουν αμέτρητες, όπως και αντικειμενικές αλήθειες (για κάποιους), ο καθένας μας αντιλαμβάνεται την «αισθητή» του αλήθεια ανάλογα με το πώς την σκέφτεται/βιώνει μέσα στον χώρο που κινείται, ερευνάει, «πειραματίζεται», παρατηρεί .
Για κάποιους η μόνη πραγματικότητα που υπάρχει, είναι αυτή που ανακαλύπτεται με τις «παρατηρήσεις» μας, π.χ επιστήμη .
Για άλλους είναι η «εξ αποκαλύψεως» πραγματικότητα, π.χ θρησκείες .
Και όμως καμία από αυτές τις «αλήθειες» δεν μιλάει για αντικειμενικές πραγματικότητες, αλλά για «μοντέλα» αλήθειας που δεν υπάρχει λόγος να χαρακτηρίσουμε με όρους «σωστή ή λανθασμένη» θεωρία, αλλά πόσο χρήσιμη ή λιγότερη χρήσιμη μπορεί να είναι για τον καθένα μας, πόσο μπορεί να μας βοηθήσει στο να βγούμε από κάθε μορφή προκατάληψης .
Το ενδιαφέρων είναι, πως κάθε μοντέλο «αλήθειας» επιδράει με τον ίδιο τρόπο στο άνθρωπο, αναπτύσσει το ίδιο αίσθημα δέους, αλλά και ταπεινότητας μπροστά στο γνωστό, «άγνωστο» και όμως παρατήρησε την διαφορετική χρήση που γίνεται από τον καθένα μας, όταν επικρατεί η σκέψη στο μυαλό κάποιου, λέγοντας ότι εγώ ξέρω και αυτοί που δεν συμφωνούν μαζί μου, με τα πιστεύω μου, κάνουν λάθος .
Όπως επίσης και το πολύ περίεργο είναι πως η «πίστη» ή αν το θες η αληθινή πίστη για κάποιους, μας κάνει πολλές φορές να ξεχνάμε ή να μην γνωρίζουμε καν την έννοια της ταπεινοφροσύνης, για να μην πω του λάθους .
Βλέπεις το μονοπώλιο της αλήθειας και της αντικειμενικότητας δεν το κατέχει κανένας μας, εν αντίθεση κάθε τι που γνωρίζουμε το «αναιρούμαι» για κάτι καλύτερο, είτε αυτό έχει να κάνει με θρησκεία , φιλοσοφία, ΕΠΙΣΤΗΜΗ ….
ΑΛΗΘΕΙΑ : η συμφωνία ανάμεσα στα «πράγματα» και το νου, καθετί που ως νοητική εικόνα αποδίδει πιστά την πραγματικότητα.
Ποιος μπορεί να απόδειξη πως η νοητική εικόνα π.χ ( Θεός/δημιουργία) και ότι γνωρίζουμε, αποδίδετε πιστά στην πραγματικότητα .
Κανείς, απλά δεχόμαστε γιατί πιστεύουμε .
δεν μπορεί να γίνει δεκτός παρά μόνο ως παράδειγμα χωρίς την ουσιαστική προσέγγιση των δεδομένων που ισχύουν διαχρονικά.
Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με προσωρινές τοποθεήσεις
γύρω από αιώνιες αλήθειες και φυσικά εδώ μπορούμε να πούμε ότι κάτι τέτοιο είναι αποπροσανατολιστικό,
καθώς ότι είναι για τώρα δεν γίνεται νόμος διαχρονικός,
αλλά απλά ασκεί τον νού.
Δεν είναι οι σημερινές πραγματικότητες για να λατρευτούν ως θεοί, αλλά για να κάνουν το πνεύμα δυνατότερο δεν είναι για να τα μεταφέρουμε μαζί μας γιατί μας βαραίνουν και εμποδίζουν την άνοδο μας..
Κοιταξα τα διαδραματιζομενα και στα αλλα φορα, και τουλαχιστον επικοινωνιακα, από ότι παρατυρω υπαρχει προβλημα φιλε Τρεχαγυρευε με ορισμενα μελη.
Το αν συμφωνουμε η διαφωνουμε (σαν πιστοι η οχι) τις περισσοτερες φορες, δεν εχει και τοσο σημασια, οσο το πώς προσεγγιζουμε τα μελη.
Διαλεξες γραφεις να τα ξεσκεπασεις, δια της προκλησεως.
Να ξεσκεπασεις τι?
Μηπως ενα κομματι από τον εαυτο μας?
Μιας και το (προβλημα) εδω και χρονια, παρατυρω που δεν λυνετε, μιας και ειναι η ιδια η σταση μας, με τις προκαταλυψεις, τους φοβους και τις ελπιδες, που οχι μονο το χρωματιζει, μα και διαιωνιζει, εστιαζομαι αποκλειστικα σε αυτο.
Το προβλημα, είναι δημιουργημα του εαυτου, αν προσεξες τι γραφεις (εξ αναρχικος.... και νυν πιστος)
Σκεφτομαι πως το καθε προβλημα και ο εαυτος μας, δεν είναι δυο διαφορετικες πορειες, μα μια.
διλαδη, Ο εαυτος μας, είναι σταθερα το προβλημα. (όχι ο σβαμπε, ο μακεδων, ο γιαπετ, ο ψηλος, ο Πλατωνας, εσυ, η Unseen και οτι γραφουμε)
Για αυτό το λογο, είναι σπουδαια η αυτογνωσια.
Αν αποζηταμε μια απαντηση (στο προβλημα μας) στην ουσια δεν το αποφευγουμε?
Γιατι?
Ειναι απλο.
Γιατι τοτε, για μας εχει σημασια η απαντηση, και όχι το προβλημα.
Και η απαντηση αγαπητε φιλε, είναι μεσα στο προβλημα, όχι μακρυα από
αυτό.
Εκει (την παταμε), μιας και ορισμενες καταστασεις που περναμε, μας οδηγουν (και χανομαστε) σε πεποιθησεις, στην πειρα, (κατ εσε υλισμο), σε συνεχεις προβολες του εαυτου μας.
Ποσες φορες με τη σκεψη μας, ανεβαινουμε….. και μετα τσακιζομαστε?
Ποσες φορες επιδιωκουμε…. και μετα απογοητευομαστε?
Δεν κερδιζουμε παντα κατι…. και δεν χανουμε παντα κατι?
Αυτό δεν είναι…. Που καποια στιγμη, το βαρυομαστε... οι περισσοτεροι?
Τα εγραψες και εσυ, σε ένα ξεσπασμα αυτοκριτικης που εκανες, πως από το εγω μας προσπαθουμε να ξεφυγουμε, αυτό τον ανυαρο κυκλο στο χρονο, θελεις με τις διαφορες πλανες, θελεις με τις εξωτερικες και εσωτερικες δραστηριοτητες…
Κανω λαθος?
Α.
quote:
Φίλε μου Πλάτωνα, θέλω να επιχειρήσω έναν ορισμό της αγάπης και να μου πεις αν συμφωνείς: «Αγάπη είναι να σου επιτρέπω να κάνεις κοντά μου όσα χρειάζονται για την εξέλιξή σου και να σε διευκολύνω γι’ αυτό».
Καλη μου φιλη,
Ομορφη σαν εννοια, και σωστα γραφεις πως το επιχειρεις….
Ισως παλι απλα είναι μια κατασταση, (βιωματικα, πετας αχρονως), μα και παλι, δυσκολα οριζεται. Δεν εχω παρει ποτε μου ουσιες, μα από περιγραφες, πλησιαζει….μα αυξημενη φυσικα επιγνωση.
Β.
quote:
Το σύμβολο, όπως και άλλα πράγματα του κόσμου, δεν κατακτιούνται με την κατανόηση. Κατακτιούνται με την καλλιτεχνική/βιωματική διάθεση (να το ζωγραφίσεις το σύμβολο, να το περπατήσεις, να το χορέψεις ας πούμε) η οποία οδηγεί στην ενορατική αποκάλυψη, που έρχεται όταν επιβάλλουμε στον εαυτό μας, όπως λέει ο Πλάτωνας, «μη σκέψη».
Μια διευκρινηση.
Δεν θα πει πως δεν σκεφτομαστε.
Απλα η παρατυρηση χωρις μεταφραση, δημιουργει απεραντο χωρο, ετσι το (Α) είναι/ερχεται φυσιολογικα.
Για αυτό ερωτησα, αν είναι στο τελος του χρονου, η το τελος του ΧΡΟΝΟΥ είναι ΑΡΧΗ ΑΓΑΠΗΣ.
Είναι λεπτοτατο σημειο αυτό Unseen, και οσο δεν βιωνεται, βρισκομαστε συνεχως σε ελξη… σκεψεως.
Όπως η Φωτια και ο Καπνος δεν υπαρχουν μαζι, ετσι είναι η Αγαπη με τις σκεψεις, το αχρονο και ο χρονος.
Η πλανη είναι, πως οι περισσοτεροι πιστευουν πως διεξαγεται καποια μαχη μεταξυ Φωτιας και Καπνου, μα αυτές βρισκονται (όπως και τα προβληματα), μεσα στις αντιδρασεις του εαυτου μας, μεσα στις αντιδρασεις…. του καπνου!
είπα ότι γίνεται γιατί με τον αυθορμητισμό,
ο καθένας δείχνει τον εαυτό του, έτσι ήθελα, σε πρώτη φάση,
να δω τα αληθινά κίνητρα και μετά να δω αν υπάρχει διάλογος
ή σκέτη κόντρα…
Στον διάλογο, άσχετα από πάθη, συμφωνώ, στην κόντρα αποτραβιέμαι , γιατί δεν έχει νόημα….
Μου αρέσει, επί τη ευκαιρία, η σημειωτική και πιστεύω ότι έτσι μαθαίνει κανείς πολλά για τους άλλους και τον εαυτό του,
έστω μέσα από τους άλλους σαν καθρέφτης…
Το πρόβλημα για μένα είναι ότι όλοι μας δεν καταλαβαίνουμε ότι δεν απέχουμε πολύ ο ένας από τον άλλον και ότι πρέπει μαζί να βρούμε την απάντηση στα ερωτήματα που απασχολούν γενικά τον άνθρωπο.
Κανείς μας δεν είναι άσχετος και κανείς δεν απέχει πολύ διανοητικά από τους άλλους. Απλά είμαστε διαφορετικοί τύποι ανθρώπων( 4 συγκεκριμένα: γήϊνοι, πιστεύοντες στην δύναμη, πιστεύοντες στο πνεύμα και θεϊκής προαιρέσεως) και κάποια φορά όπως λέμε,
πρέπει να συννενοηθούμε και να ενωθούμε, σκέτα, επίσης…
Πρέπει να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να δούμε ότι όλοι μας είμαστε αδέλφια.
Δεν μπορεί να διακρινόμαστε μεταξύ μας σαν εχθροί… Δεν ωφελεί, είναι στείρο και αναποτελεσματικό….
Αν τσακιζόμαστε όπως γράφεις, είναι γιατί φεύγουμε μακρυά ό
ένας από τον άλλο, αντί να κρατιέμαστε και να ανέβουμε όλοι μαζί… Μας λείπει η πίστη και το αντικείμενο της πίστεως μας διαφεύγει ομοιώς… Ποια είναι αυτά , ας τα βρούμε όλοι μαζί. Δεν πιστεύω ότι εγώ τα ξέρω ή μόνο εγώ.
Η μεγαλύτερη κι ασυγχώρητη αμαρτία μας, αν μου επιτρέπεις τον ορισμό αμαρτία, είναι ότι όλοι μας ξέρουμε και το σωστό και τι πρέπει να κάνουμε κι όμως σαν παιδιά, τα αποφεύγουμε.
Πρέπει ( πολλά πρέπει βάζω…) να το πάρουμε απόφαση και να το προσπαθήσουμε, είμαστε τώρα αρκετά ώριμοι. Δεν θέλω να το συνειδητοποιήσουμε πολύ πιο οδυνηρά, μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο, ας πούμε…
Η αγάπη δεν είναι φτωχή, εμείς είμαστε γιατί δεν έχουμε αγάπη, διαλέξαμε να έχουμε πράγματα γύρω μας, που είναι φθαρτά και αναλώσιμα, μετατρέποντας και την αξία του ανθρώπου ανάλογα…
Πρέπει να ξαναβρούμε την αθωότητα, αλλά με την ανάλογη ενήλικη προσέγγιση. Να την ξαναβρούμε δεν σημαίνει
να υποκριθούμε πως είμαστε αθώοι….
Κάνεις λάθος, δεν είμαι μνησίκακη, είμαι πολύ χειρότερα πράγματα, σε διαβεβαιώ. Το τι είμαι και από πού παρορμούμαι, ωστόσο, η όποια μου ατέλεια δηλαδή, δεν θα πρέπει να περισπά εσένα ή οποιονδήποτε άλλον από την ουσία των πραγμάτων. Και είναι δικός μου λάθος χειρισμός όποτε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αλλά ας είναι.
Επί της ουσίας, λοιπόν. Το να διαβάσει κανείς φιλοσοφία δεν το κάνει για να μπορεί να ανατρέχει σε κείμενα, παρακείμενα, υποκείμενα και να επιδεικνύεται, το κάνει για να ξεδιαλύνει μέσα του τις έννοιες. Είναι επίσης ένας ωφέλιμος τρόπος να διοχετεύσει το τυχόν πλεόνασμα διανοητικής ενέργειας που διαθέτει, αντί να αναλώνεται σε μικρές απογοητεύσεις και μεγάλες εκρήξεις. Στα λέω αυτά εκ πείρας, έχω μπει κι εγώ κατά καιρούς σε διάφορους ρόλους εξαιτίας αυτού του πλεονάσματος και ο ρόλος του αναρχικού που φοράει μια μάσκα και πετάει μολότωφ (ή ένα ψευδώνυμο και πετάει μπηχτές που μπορεί να θίξουν τον άλλον), ξέρω πολύ καλά τι αίσθηση δίνει. Όμως πίσω από την ψευδ-αίσθηση της δύναμης (και ποιος άραγε μας χρίζει τιμωρούς του ο,τιδήποτε εξόν απ’ το εγώ μας;), κρύβεται όλη την ώρα κάτι άλλο, κάτι πολύ διαφορετικό που δεν είμαι σίγουρη ότι αντέχεις αυτή τη στιγμή να δεις και που εμένα μου πήρε πολλά χρόνια να συνειδητοποιήσω.
Πίσω στη φιλοσοφία, όμως. Το ξέρεις ότι η πίστη μας, ο χριστιανισμός, τείνει περισσότερο προς τον ρεαλισμό και όχι προς τον ιδεαλισμό; Πάντα γνωσιολογικά μιλώντας. Για τον ιδεαλισμό, ο κόσμος είναι μια ιδέα στο κεφάλι κάποιου Θεού, είναι ένα όνειρο, όπως λένε οι βουδιστές, από το οποίο μόλις ο Θεός ξυπνήσει, θα χαθούν τα πάντα. Για μας τους χριστιανούς, όμως, ο κόσμος είναι κάτι «εκεί έξω», υπάρχει δηλαδή ανεξάρτητα. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο σαν κάτι διαφορετικό από τον Ίδιο και μετά έβαλε μέσα εκεί τον άνθρωπο. Πρόκειται για τεράστιο ιδεολογικό χάσμα και εντελώς διαφορετικές κοσμοαντιλήψεις.
Σχετικά τώρα με τη συνείδηση. Πολύ σωστά γράφεις ότι είναι τμήμα του νου και ότι δεν τον υπερβαίνει. Είναι σαφές ότι χρησιμοποίησα τη λέξη εκ παραδρομής, αλλά πρόκειται για πολύ κοινό μεταφραστικό λάθος. Συνήθως όταν βλέπουμε ή ακούμε τη λέξη “consciousness” μεταφράζουμε αυτόματα «συνείδηση», ενώ πάρα πολλές φορές - και ιδίως σε μεταφυσικά θέματα – αυτό που εννοεί ο συγγραφέας ή ο εκφωνητής του κειμένου είναι «συνειδητότητα», που είναι κάτι το υπερβατικό.
Φίλε μου Πλάτωνα,
Θα σκεφτώ λίγο όσα έγραψες για την αγάπη και τον χρόνο και θα επανέλθω. Πάντως όσο συζητάμε, τόσο περισσότερο σε εκτιμώ. Να είσαι καλά.
Καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
από την επιθετικότητα που διακρίνω στο κείμενο σου κι επειδή δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο,
σε παρακαλώ να με συγχωρήσεις, ούτως ή άλλως…
Όσο για τα χειρότερα κατά το σκύλος που γαβγίζει
δεν δαγκώνει, να συμπεράνω ότι μάλλον έχεις πληγωθεί και γι’ αυτό δείχνεις τα δόντια σου…
Δεν περισπάμαι από τίποτα, εκτός από το αντικείμενο μου,
γι’ αυτό μην σκας…Εγώ δεν σε κατηγόρησα για κάτι, σύ είπας…
Έλα τώρα που δεν είναι για επίδειξη ότι κάνουμε με κείμενα, υποκείμενα, παρακείμενα….....
Μην κρύβεσαι… Όλοι οι άνθρωποι, έχουμε το ίδιο βίτσιο...…Μας αρέσει να ανοίγουμε πληγές , είτε σε εμάς είτε σε άλλους, και να τις επιδεικνύουμε, είτε για να προκαλέσουμε συναισθήματα στους άλλους, είτε από νοσηρή περιέργεια….
Σε ευχαριστώ που μέσα στα γεράματα μου με λές ότι έχω νεανικά αποθέματα δύναμης… Νόμιζα ότι έδειχνα πόσο γέρος είμαι-αισθάνομαι…
Τιμωρός;… Όχι δα, αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω… Μπηχτές πάντως ρίχνεις καλές, ή σχεδόν καλές… Στα χρόνια μου οι αναρχικοί, δεν ήμασταν πολλοί κι ειδικά στην επαρχία… Τότε δεν φορούσαμε μάσκες, αλλά μας βλέπανε και μας ξέρανε ποιοι είμαστε και είχαμε διάφορες «αμοιβές» για την ιδεολογική μας πρωτοβουλία…Ούτε πετούσαμε μολότωφ, τότε πιστεύαμε σε κάποια πράγματα, όχι στο να σπάμε τα αυτοκίνητα και τα μικρομάγαζα των φτωχών συμπολιτών μας…
Μας μπερδεύεις με κάτι πλουσιόπαιδα, επόμενων γενεών που η πλήξη τους τους οδηγούσε-οδηγεί να κάνουν ζημιές από διαστροφή. Άλλο η ιδεολογία κι άλλο η πλήξη…
Τι να σου πω, φιλοσοφικά ( ή συναισθηματικά;) μιλώντας, δεν είδα ποτέ τον χριστιανισμό σαν κάτι που περιορίζεται στον ρεαλισμό, πάντα πίστευα ότι έχει να κάνει με ιδεαλισμό, περισσότερο όταν θυμάμαι τα 3 ψάρια που χόρτασαν 5000 ανθρώπους, αλλά κι άλλα δείγματα αγάπης, χωρίς ιδιοτέλεια…
Συγνώμη που θα διαφωνήσω για το αν ο κόσμος
μας είναι μια ιδέα στο κεφάλι του Θεού που θα χαθεί μόλις ξυπνήσει, αλλά τον Θεό δεν τον βλέπω για τόσο πεσσιμιστή…
Τον βλέπω μάλλον για έναν τέλειο Θεό που οι φτωχοί τω πνεύματι (και φυσικά δεν εννοώ εσένα) άνθρωποι,
προσπαθούνε να τον εξηγήσουνε όσο πιο πρόχειρα μπορούνε κι ο ίδιος απελπίζεται από την μικρότητα μας…
Ο κόσμος, κατ’ εμέ, είναι ένας χώρος που έχει πολλά πράγματα κι ο Θεός θέλει να δει εμείς οι σκουντούφληδες πόση ζημιά θα κάνουμε μέχρι να το καταλάβουμε και να μάθουμε να μην κάνουμε κακό,
αλλά καλό σ’ αυτόν τον φτωχό κόσμο γύρω μας…
Τον δε άνθρωπο που λές ότι έβαλε μέσα στον κόσμο,τον έκανε θεό,
απλά αυτός ο κακόμοιρος δεν το πιστεύει και φέρεται σαν φτωχοδιάβολος…
Αλήθεια έχεις μήπως διαβάσει τον «καλοκάγαθο διάβολο» του Πήτερ Ουσπένσκι;
Έχει αρκετά διαφωτιστικά μηνύματα για ιδεολογικά αδιέξοδα…
Χάρηκα πολύ που μου ανοίχτηκες τόσο…