- Πλωτίνος <<Εννεάδες>> - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Έχω μία ερώτηση σχετικά με τον Πλωτίνο στο έργο τού Εννεάδες(5,5,5).
Θα είμαστε κοντά στην αλήθεια αν πούμε ότι η λέξη <<είναι>> βγαίνει από την λέξει <εν> ένα.
Ερώτηση:Έχει δίκιο ο Πλωτίνος η όχι?
........................................
Εγώ βασικά είμαι άσχετος με την φιλοσοφία απλά είναι ένας φίλος μου από την Ρωσία που ασχολείται με την Φιλοσοφία και με παρακάλεσε να ρωτήσω στα ελληνικά φόρουμ αυτήν την ερώτηση.
;ςερτυ
_______________________________________________________
ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕΤΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ Πλώτινος <<Εννεάδες>>
ΣΕ Πλωτίνος <<Εννεάδες>>.
21/10/2007
_______________________________________________________
Αγαπητέ Mixail Lomonosof, καλώς ήλθες κοντά μας!
Σου εύχομαι να έχεις καλή συνέχεια!
Για τον Πλωτίνο υπάρχουν κάποια θέματα στις Συζητήσεις μας.
Εάν πατήσεις την Αναζήτηση (επάνω δεξιά στην σελίδα), υποβάλλεις εκεί τις κατάλληλες λέξεις - κλειδιά κι επιλέξεις την εμφάνιση αποτελεσμάτων μόνο για τίτλο θέματος, θα βρεις όλα τα σχετικά θέματα.
Σου αναφέρω μερικά ενδεικτικά (κλίκαρε στους παρακάτω τίτλους για να μπεις κατευθείαν):
Εννεάδες του Πλωτίνου (Σειρά Γνώσης)
Οπότε θα μπορούσες να τα διαβάσεις κι αυτά - παράλληλα με την συζήτηση που πιθανόν να ακολουθήσει σ' αυτό εδώ το θέμα - αφενός για να πάρεις κάποιες πληροφορίες για τον Πλωτίνο κι αφετέρου για να δεις κάποια πιθανή απάντηση στο ερώτημα σου. 
In anticipation of my resurrection...
Ο φίλος σου έχει δίκιο.
Για το θέμα αυτό ο Πλωτίνος λέει:
(...)
Άρα κατά κάποιο τρόπο το "Είναι", δηλαδή το "Ον", βγαίνει από τη λέξη "Εν". Δεν είναι όμως το Εν, αλλά η περιορισμένη προσπάθεια του ΝΟΥ να δει το Απόλυτο ΕΝ. Ο Νους, μια κατώτερη υπόσταση της πραγματικότητας συλλαμβάνει το ΕΝ αναγκαστικά ως ΕΙΝΑΙ. Αλλά το ΕΝ είναι πάνω από το ΕΙΝΑΙ, αφού εάν ήταν μόνο το ΕΙΝΑΙ, θα περιοριζόταν από το ΜΗ-ΕΙΝΑΙ. Αλλά αφού το ΕΝ είναι πάνω από όλες τις αντιθέσεις, τότε ΕΙΝΑΙ αλλά και ΜΗ-ΕΙΝΑΙ μαζί.
Όπως θα έλεγαν οι Βεδαντιστές το ΕΝ είναι "ΟΧΙ ΤΟΥΤΟ, ΟΧΙ ΤΟΥΤΟ"
Έτσι από τη μία ο ΝΟΥΣ περιέχει την καλύτερη και ανώτερη εικόνα του ΕΝΟΣ που μπορεί να συλληφθεί αλλά από την άλλη το συλλαμβάνει ως κάτι κατώτερο από την αλήθεια του.
Αυτό το εξηγεί με τον δικό του συμπυκνωμένο στρυφνό τρόπο αλλά τόσο απέριττο τρόπο:
Υψηλή μεταφυσική θα μου πεις αλλά ίσως κάπου, κάποτε θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τη κρυμμένη φύση της πραγματικότητας.
Όσο το σκέπτομαι... είναι κρίμα που δεν ολοκλήρωσα τη σειρά σχολίων των Εννεάδων. Δεν ξέρω όμως αν θα κατάφερνα να δώσω το μεγαλείο αυτού του φιλοσοφικού έργου. Τρόμαξα και... κρύφτηκα
quote:
Όσο το σκέπτομαι... είναι κρίμα που δεν ολοκλήρωσα τη σειρά σχολίων των Εννεάδων. Δεν ξέρω όμως αν θα κατάφερνα να δώσω το μεγαλείο αυτού του φιλοσοφικού έργου. Τρόμαξα και... κρύφτηκα
Eίναι κρίμα συμφωνώ!
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Ο Πλωτινος στο προηγουμενο αποσπασμα που παρεθεσε ο φιλος thoth, λεει οτι το Ειναι καταγεται απο το Ενα. Δηλ το Ειναι, εχει αιτια το Ενα. Η συνδεση ειναι συνδεση εννοιων και οχι συνδεση ονοματων. Στο δευτερο παρατεθεν αποσπασμα, λεει οτι ο διανοητης αποθαυμαζων το Ενα αναφωνει Ον και Ειναι. Εδω βεβαιως γινεται συνδεση και φθογγων. Του Ειναι με το Ενα. Επιτρεπει ομως ασφαλες συμπερασμα "ότι η λέξη <<είναι>> βγαίνει από την λέξει <εν> ένα" ;;
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
Edited by - τζιτζικας on 05/11/2007 00:59:23
Ο Πραγματικός Αναζητητής της Γνώσης
είναι ένας απαράμιλλος Ακροβάτης του φευγαλέου ορίου
ανάμεσα στον Δογματισμό και το Μηδενισμό.
----------------------
Ζούμε, μέσα στην πλέον αποτρόπαια εποχή,
ίσως τη μεγαλύτερη ευκαιρία για Ελευθερία
που έχει ποτέ εμφανιστεί!
Μπορεί να "βλεπόμαστε" πιο συχνά, αφού έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο πλέον.
quote:
Επιτρεπει ομως ασφαλες συμπερασμα "ότι η λέξη <<είναι>> βγαίνει από την λέξει <εν> ένα" ;;
Ποιος ξέρει Τζίτζικα; Ο Πλωτίνος και γενικότερα όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι "παίζουν" με τις λέξεις αφήνοντάς μας συνεχώς υπονοούμενα.
Εξάλλου το ίδιο ερώτημα είχε και ο Σέξπιρ, για το εάν το ΈΝΑ είναι το ΕΙΝΑΙ ή δεν είναι το ΕΙΝΑΙ, αλλά το κουτσουρέψαν λίγο αργότερα επειδή δεν το κατάλαβαν. Εδώ αποκαθιστώ την πλήρη πρόταση:
[The One] is to Be or not to Be? That is the question 
quote:
Μπορεί να "βλεπόμαστε" πιο συχνά, αφού έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο πλέον.
Λες να δούμε και την σειρά σχολίων να ολοκληρώνεται;
Παιδια, εγώ σήμερα βασανίζομαι από ένα άλλο ερώτημα!
To work or not to work?
In anticipation of my resurrection...
quote:
thoth:Μπορεί να "βλεπόμαστε" πιο συχνά, αφού έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο πλέον.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Ποιος ξέρει Τζίτζικα; Ο Πλωτίνος και γενικότερα όλοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι "παίζουν" με τις λέξεις αφήνοντάς μας συνεχώς υπονοούμενα.Εξάλλου το ίδιο ερώτημα είχε και ο Σέξπιρ, για το εάν το ΈΝΑ είναι το ΕΙΝΑΙ ή δεν είναι το ΕΙΝΑΙ, αλλά το κουτσουρέψαν λίγο αργότερα επειδή δεν το κατάλαβαν. Εδώ αποκαθιστώ την πλήρη πρόταση:
[The One] is to Be or not to Be? That is the question
Γεια σου θωθ, χρονια εχουμε να τα πουμε!
Εχω την εντυπωση πως οι αρχαιοι φιλοσοφοι, ισως παιζουν με τις λεξεις και αφηνουν υπονοουμενα, μα σε καποιο αλλο σημειο, *(της ζωης η του βιβλιου) τα λενε με το νι και με το σιγμα.
Μου ειχε κανει εντυπωση τα χρονια που διαβασα Πλωτινο, πως ηταν σχεδον αδυνατο να προχωρησεις (να αντιληφθεις πολλα απο οσα λεει), διχως να εμπεδωσεις τα προηγουμενα.
Το βιβλιο (του) ειναι μια συνεχης πινελια, με μουσικο υποβαθρο τα εργα του Πλατωνα, και οδηγουν προς τα εκει. (ΕΝΑ) Αν και επαναλαμβανει πολλα σημεια, ισως το κανει γιατι η δυσκολια τους, δεν ειναι τοσο η λεκτικη κατανοηση, μα η βιωματικη εμπειρια.
Δεν ξερω κατα ποσο ο Σεξπιρ τον ειχε μελετησει, μα για την ομορφια του λογου του, σου παραθετω ενα αποσπασμα, χωρις πολλα πολλα υπονοουμενα.
---------------------------------------------------------------
...η ψυχη πραγματι δεν μπορει να φτασει στο απολυτο μη ον. Αν κατεβει προς τα κατω, παει προς το κακο, το μη ον, μα ποτε στο απολυτο μη ον. (Σημ. Τα λεει και ο Σωκρατης) Αντιθετα, αν παρει τον αλλο δρομο, φτανει οχι σε κατι αλλο, μα σε αυτη, την ιδια την ψυχη. Και επειδη δεν ειναι σε κατι αλλο, δεν μπορει να ειναι αλλου, παρα μονο στην ιδια την ψυχη. Μα το να εισαι στην ιδια την ψυχη, και οχι στο γιγνεσθαι, θα πει πως εισαι σε αυτο. (]σε = μεσα]) και ο παρατηρητης δεν γινεται μη υπαρξη, μα παει περαν της υπαρξης, μιας και ενωνεται με εκεινο.
Αν λοιπον καποιος βλεπετε μεταμορφωμενος σε εκεινο, κατεχει μια εικονα εκεινου, (ενος), και αν περασει απο την εικονα στο οριγιναλ, θα φτασει στο τελος του ταξειδιου του σαν παρατηρητης.]
Αν δεν τα καταφερει σαν παρατηρητης, μιλαει για τη σωκρατικη μεθοδο, που ξυπναει ολες τις Αρετες, και διαλογιζομενος στη εσωτερικη ταξη των πραγματων, θα βρει την ελαφροτητα ωστε να ανεβει στην εξυπναδα, και απο εκει στο δρομο της Αρετης, και μεσω της Σοφιας σε εκεινο. (Ενα)
Και ουτος θεων και ανθρωπων θειων και ευδαιμονων βιος, απαλλαγη των αλλων των τηδε, βιος ανηδονος των τηδε, φυγη μονου προς μονον.
-------------------------------------------------------
Μπορει να εισαι μονος σου, και μεσα στο πληθος.
Δεν χρειαζεται να κλεισθεις σε μοναστηρι.
Φιλια σε ολους... εκει πανω
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 09/11/2007 04:32:07
Ναι, Πλάτωνα, έχεις δίκιο. Ο Πλωτίνος προσπαθεί πολλές φορές να μεταδώσει βιώματα από την δική του μυστικιστική πορεία. Πίσω από τις δυσνόητες εξηγήσεις του κρύβεται ένας εραστής. Είναι "καψουρεμένος" με το ΕΝΑ. Από τη στιγμή που το ένιωσε δεν μπορεί να ησυχάσει.
Αχχχχ...Αχχχχ... "ΕΝΑ, ΕΝΑ σαν και εσένα ΚΑΝΕΝΑ"
Οι πολλαπλότητες του Ενός;
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Από εκεί έχουμε : ες-μι > εμ-μι>ειμί, εσ-ναι >εjς-ναι>είναι
εjς> εις, γεν. ες-νος> ενός
Τουλάχιστον αυτά γνωρίζω μέχρι στιγμής για την ετυμολογία τους.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Καλησπέρα και από εμένα!
Ο Ιάμβλιχος -συμφωνούσε,γενικά,με τον Πλωτίνο χωρίς όμως να αναγνωρίζει το ΕΝ ως την Πρώτη Αρχή- περιγράφει τον αριθμό 9 ως "ανυπέρβλητο πέρας",όντας ο τελευταίος φυσικός αριθμός,και αναφέρει τα εξής σχετικά με το Εννέα και το Ένα:
"και η λέξις εννέα ετυμολογικώς φαίνεται ότι αναφέρεται εις την ενάδα(μονάδα) διότι συμπάσχει με αυτήν και κρατεί το άλλο άκρον (της δεκάδος).Ήτοι έχει ονομασθεί εννεάς σαν να ήταν ενάς κατά παραγωγή από το 1 ,εντός του οποίου ενός τα πάντα περιέχονται.Διότι πέραν του εννέα δεν γίνεται δεκτός αριθμός(με άλλο όνομα) αλλά όλοι οι κατόπιν αριθμοί εις τα αυτά ονόματα των μονάδων από του 1 μέχρι του 9,φανερόν ότι συμβαίνει ό,τι και εις τας παλινωδίας(την αυτολεξεί επανάληψη στροφής,ή στίχων ή μελωδίας).Μέχρι μεν του αριθμού 9 φτάνει η φυσική πορεία της αριθμήσεως και μετ'αυτήν άρχεται πάλι από τον 1.Διότι ο 10 γίνεται μονάς(σύνολο μιας ενότητας κατόπιν αφαιρέσεως ενός στοιχειώδους (βασικού ή μέτρου συγκρίσεως) ποσού,δηλαδή κατά το ποσόν μίας εννεάδος.Οι δε 11 και 20 είναι δυάς (δηλαδή ποσού συνόλου δευτέρου) αφου αφαιρέθηκαν μία ή δύο μονάδες....
Γενικά υπάρχει μια διαφωνία στο εάν το Εν και η Μονάδα είναι οι ίδιες έννοιες. Ο Ιάμβλιχος θεωρούσε ότι δεν είναι ίδιες έννοιες και ότι άλλο είναι το Εν και άλλο η Μονάδα.
Μελετώντας πριν χρόνια αυτήν την αντιπαράθεση, νομίζω ότι στα λόγια του Ιάμβλιχου κρύβεται η ορθή προσέγγιση του θέματος. Θα έλεγα ότι το Εν είναι κατά μία έννοια το Μηδέν. Όχι όμως το Μηδέν με την έννοια της απουσίας αλλά με την έννοια της διπλής άρνησης Μη-Δεν, Ου-Δεν. Είναι αυτό που βρίσκεται πέρα από κάθε περιγραφή και κάθε Δυαδισμό. Είναι το Τίποτε-Πάντα.
Για να εντοπίσουμε τη διαφορά μεταξύ Ενός και Μονάδας πρέπει να μελετήσουμε το Νέο Εν δηλαδή το Εν-νέα (9). Θα δούμε ότι οι ιδιότητες του Ενός είναι πλησιέστερα στο Μηδέν και όχι στη Μονάδα.
Για παράδειγμα, κάθε αριθμός εάν προστεθεί στο Μηδέν μας κάνει τον ίδιον τον αριθμό αυτό: 8+0 = 8
Το ίδιο γίνεται και με το 9 αλλά σε ένα πιο σύνθετο επίπεδο. Όποιον αριθμό και εάν προσθέσουμε στο 9 μας δίνει τον ίδιον αριθμό ως άθροισμα ψηφίων. Π.χ. ο ο αριθμός 17 έχει άθροισμα ψηφίων 1+7=8. Εάν τον προσθέσουμε με το 9 θα έχουμε 17+9 = 26. Το 26 (2+6=8) έχει το ίδιο άθροισμα ψηφίων με το 17. Το ίδιο συμβαίνει με όποιον αριθμό προσθέσετε το 9.
Και στον πολλαπλασιασμό συμβαίνει το ίδιο. Όποιον αριθμό πολλαπλασιάσουμε με το 0 μας δίνει 0, π.χ. 15*0=0.
Αλλά και με το 9 συμβαίνει περίπου το ίδιο. Όποιον αριθμό πολλαπλασιάσουμε με το 9 μας δίνει έναν αριθμό που το άθροισμα των ψηφίων του θα είναι 9, π.χ. 15*9=135 (1+3+5=9). Το ίδιο συμβαίνει και με κάθε αριθμό που πολλαπλασιάζουμε με το 9.
Πέρα από αυτά είναι πιο λογικό, η μονάδα, το 1, να είναι αντίστοιχο του 10 και όχι του 9.
Από αυτά συμπεραίνω ότι το ΕΝ δεν είναι η Μονάδα αλλά μία έννοια του Μηδενός. Είναι πάνω από το ΟΝ, είναι το Μη-Ον όχι επειδή το στερείται αλλά επειδή το υπερβαίνει. Όπως λέει και ο Πλωτίνος: "το απόλυτο Εν, ουδέποτε μετρήθηκε, βρίσκεται πέρα από τον αριθμό, και έτσι δεν περιορίζεται ούτε εσωτερικά ούτε εξωτερικά, διότι κάθε τέτοιος περιορισμός του θα έφερε μαζί του και τη δική του έννοια» Πλωτίνου Εννεάδες, V, 5, 11"
Αυτό που βρίσκεται πέρα από τον αριθμό δεν είναι η Μονάδα (1) αλλά το Ουδέν (ο) που όντως μαθηματικά δεν είναι αριθμός, αφού δεν μπορεί να μετρηθεί.
Ή όπως λέγεται στις Ουπανισάδες:
TAITTIRIYOPANISAD, 2.7.1 «Εν αρχή, τούτα ήταν όντως Μη Ον. Από αυτό αληθώς εκπορεύτηκε το Ον. Αυτό αυτοβούλως «εν-εαυτόθηκε». Για αυτό αποκαλείται αυτοδημιουργημένο, ή καλοφτιαγμένο (…) Η ατομική λοιπόν ψυχή γίνεται άφοβη μόνο όταν πατήσει σταθερά και ατάραχα σε εκείνη την αόρατη, «μη-εαυτική», άφατη, αστήριχτη Πραγματικότητα. Κάθε φορά που αυτή φαντάζεται ακόμα και τη μικρότερη διακοπή σε εκείνη την αίσθηση της μη-διαφοράς, τότε φοβάται. (…)» (ΕΝΝΕΑ ΟΥΠΑΝΙΣΑΔΕΣ, σελ. 375-376)
Λέτε αυτήν την έννοια του Ουδενός να είχε καταλάβει ο Σωκράτης όταν έλεγε:
"Εν οίδα ότι ΟΥΔΕΝ οίδα"
Edited by - thoth on 05/12/2007 11:20:55
Μηδέν = «μη-δεν» ή «μηδέ εν»
Ουδέν = «ου-δεν» ή «ουδέ εν»
Το εννέα πάλι ίσως να μοιάζει με το μηδέν και να μοιράζεται με αυτό ιδιότητες γιατί ακριβώς συμβολίζει την ολοκλήρωση ενός κύκλου 0, μία τελείωση, και ταυτόχρονα προοιωνίζεται την αναπόφευκτη αρχή ενός νέου κύκλου – αυτού που θα αναδυθεί με το 10.
Το ένα όμως διαιρεί όλους τους αριθμούς (πλην του μηδενός) και τους αφήνει ανεπηρέαστους, μένοντας ανεπηρέαστο και το ίδιο. Το ίδιο συμβαίνει και με τον πολλαπλασιασμό. Δεν επιμερίζει δηλαδή ούτε πολλαπλασιάζει, είναι μια δύναμη αφανής που δεν αλλοιώνει σε αυτές τις πιο «δυναμικές» αριθμητικές πράξεις, αν και «κατά μόνας» επηρεάζει στις προσθαφαιρέσεις.
Πώς περιγράφει ο Πλωτίνος το Εν; Είναι μία από τις τέσσερεις υποστάσεις (Εν-Νους-Ψυχή-Ύλη). Είναι το Κάτι (και όχι το Τίποτα) που ανθίσταται κατηγορημάτων γιατί όποιο χαρακτηρισμό, όποια ιδιότητα κι αν του προσδώσουμε, του προσδίδουμε διττότητα: τον πυρήνα του τι είναι* και την ιδιότητα. Όμως το Εν δεν είναι διττό, δεν είναι καν (με την κλασική έννοια). Ή, καλύτερα ίσως, είναι ΚΑΙ δεν είναι. Γιατί είναι δυνατότητα, όχι εκδήλωση. Είναι η δυνατότητα της ύπαρξης, αλλά όχι η ύπαρξη (παρ’ όλο που η ύπαρξη προέρχεται απ’ αυτό). Είναι η δυνατότητα της εκδήλωσης, ωστόσο μένει ανεκδήλωτο το ίδιο. Είναι η λεπτή διαφορά ανάμεσα στις αγγλικές λέξεις “void” και “vacant”.
Πολύ… «ζ-εν» δεν είναι όλα αυτά;
Ίσως τελικά αυτό για το οποίο μιλάει ο Πλωτίνος να είναι κάτι που την ουσία του μπορούμε να ψηλαφήσουμε καλύτερα στο πεδίο ανάμεσα στο μηδέν και το ένα, εκεί που ζουν μαγικά πράγματα όπως οι μιγαδικοί αριθμοί και τα φράκταλ… ίσως…
Καλό μεσημέρι.
Unseen
* Ίσως γι’αυτό η επαγωγή μεταξύ Εν και Είναι. Το Είναι απλά… είναι απέραντα, οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός το περιορίζει και του προσδίδει διττότητα, τη στιγμή που είναι μόνο ουσία, καθαρή ουσία που διέπει και διαπερνά τα πάντα. Χμ… νομίζω όμως ότι μόλις έφτασα στο σημείο που αρχίζω να καίω φλάντζες. 
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Ωστόσο έχω να παρατηρήσω κάτι :
Το Ένα, αναφερόμενο στους μονοψήφιους αριθμούς, είναι η αιτία ύπαρξης, η ουσία και η απαρχή όλων των αριθμών. Παρατηρήστε τις παρακάτω ισοδυναμίες :
1
2 = 1+1
3 = 1+1+1 = 2+1
4 = 1+1+1+1 = 2+1+1 = 2+2+1 ... = 3+1
5 = 1+1+1+1+1 = 2+1+1+1 ... = 4+1
6 = 1+1+1+1+1+1 = 2+1+1+1+1 ... = 5+1
7 = 1+1+1+1+1+1+1+1 = 2+1+1+1+1+1 ... = 6+1
8 = 1+1+1+1+1+1+1+1+1 = 2+1+1+1+1+1+1 ... = 7+1
9 = 1+1+1+1+1+1+1+1+1+1 = 2+1+1+1+1+1+1+1 ... = 8+1
Σε μια πλήρη ανάπτυξη του παραπάνω πίνακα συνάγουμε τα εξής αποτελέσματα που αφορούν το εν λόγω θέμα (γιατί βγαίνουν πολλά !! ):
α) Όλοι οι αριθμοί εμπεριέχουν μέσα τους το Ένα
β) Κάθε αριθμός εμπεριέχει τους προηγούμενούς του.
γ) Ο Εννέα εμπεριέχει μέσα του όλους τους αριθμούς.
Μπορούμε να πούμε πως κάθε αριθμός είναι η πολλαπλή αναφορά του ΕΝΌΣ στον Εαυτό του και η εν μέρει αναφορά των προηγούμενών του.
Ο ΕΝ ΝΕΑ είναι η ολότης των μονοψήφιων αριθμών και η συν-αρχή των επομένων πολυψήφιων.
Όπως έχει αναφερθεί από τον thoth (καλώς μας ήρθες φίλτατε)
quote:
Όποιον αριθμό και εάν προσθέσουμε στο 9 μας δίνει τον ίδιον αριθμό ως άθροισμα ψηφίων.
quote:
Όποιον αριθμό πολλαπλασιάσουμε με το 9 μας δίνει έναν αριθμό που το άθροισμα των ψηφίων του θα είναι 9, π.χ. 15*9=135 (1+3+5=9). Το ίδιο συμβαίνει και με κάθε αριθμό που πολλαπλασιάζουμε με το 9.
Παρατηρούμε λοιπόν πως το ΕΝ ΝΕΑ είναι το ΝΕΟ ΕΝΑ, γιατί όλοι οι αριθμοί αναφέρονται στην Μονάδα, όταν αναλυθεί η πολλαπλότητά τους και αντικαθρεφτίζονται (έμμεση αυτοαναφορά και αυτοομοιότητα) από το 9 όταν προστεθούν με αυτόν ή το καθρεφτίζουν (έμμεση αυτοαναφορά και αυτοομοιότητα του 9) όταν πολλαπλασιαστούν μαζί του.
Στο Μη-Δεν αντίθετα βλέπουμε ότι ο αριθμός ή απορροφάται από αυτόν (χ*0 = 0) ή παραμένει ως έχει (χ+0=χ) ή δεν δύναται η συνύπαρξή του (χ/0, δεν υφίσταται). Δεν υπάρχει αυτομοιότητα ή αυτοαναφορά. Υπάρχει μόνο τέλμα.
Το Μη-Δεν έχει απόλυτη έννοια γιατί είναι απαθές και ουδέτερο. Δεν δημιουργεί, αλλά δημιουργείται. Οδηγεί σε κάτι στατικόάτι ασαφές.
Η Μονάδα είναι η ενέργεια της Δημιουργίας, δημιουργεί και δημιουργείται. Τέτοια ένέργεια έχουν οι αριθμοί και σε ολοκληρωμένη μορφή το 1 και το 9.
Όπως λέει και η Unseen
quote:
Ίσως γι’αυτό η επαγωγή μεταξύ Εν και Είναι. Το Είναι απλά… είναι απέραντα, οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός το περιορίζει και του προσδίδει διττότητα, τη στιγμή που είναι μόνο ουσία, καθαρή ουσία που διέπει και διαπερνά τα πάντα.
και πολύ πετυχημένα αναφέρεται στα φράκταλς τα οποία έχουν να κάνουν με την αυτοομοιότητα και την αυτοαναφορά.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
quote:
Γεια σας ξανά, ειδικά στα παλιά μέλη με τα οποία έχω χρόνια να συναντηθώ σε αυτό το forum.
Γεια σας,
Καιρο ειχα να γραψω, στους εσωτερους γνωστους/αγνωστους φιλους. Αρχαια καραβανα!
Είναι δυσκολο να γινεις HACKER του εαυτου σου, γιατι συγχρονως, πρεπει να μαθεις τι είναι να εισαι HACKER του μυαλου σου.
Διαβαζω τα οσα γραφετε, και κάθε φορα αναρωτιεμαι…αυτό, σε τι οφελει?
Αν προσεξετε, τα περισσοτερα που συνανταμε εδώ και αλλου, συνηθως οδηγουν σε μια ακροβασια του μυαλου, σαν (αιωρηση), που τις περισσοτερες φορες ερχεται (μπλεκεται) το εφημερο, και η συνηθεια.
Μα γνωριζουμε οι περισσοτεροι, πως σαν (φιλοσοφος λαος), από ανεκαθεν, αυτή την σφαιρα, (οι φιλοσοφοι) δεν την πολύ συμπαθουν.
Στο διαβα μας λοιπον προς το ΕΝΑ, βρισκουμε συχνα μπρος μας, τον σεξουαλικο ΠΟΛΗφημο.
Καθως περναμε, και ξαναπερναμε, γνωριζουμε πως χανονται οι συντροφοι. (Οταν γραφω χανονται, εχει φυσικα ποιητικη χροια...εως τη συνηθεια)
(Αν) καποιος ξεφυγει, θα δει αλλους συνΤΡΟΦΟΥΣ, να μπλεκονται στη μαγεια καποιας χαμηλης πνευματικης χειμαιρας, αυτης του εφημερου που προανεφερα. Και τι δεν βρισκει κανεις εκει.
Μα ακου, ακου προσεχτικα τις σειρηνες.
Θα σου πουν πως εισαι ηρωας,μυστης, πως εισαι ο πρωτος, ισως σε πουν ακομα και θεο,
μα μαθε,
μαθε το πως γινονονται μεσα σου ολα αυτά,
μιας και ο Hacker του εαυτου, (αυτος που βλεπει τον εαυτο)
ζει σε λεπτο νημα,
αμφιταλαντευεται μεταξυ αισθησης και πνευματος.
Και δεν φτανει,
γιατι εκει…οι περισσοτεροι ναυαγουμε.
Δεν ειδαμε ΠΝΕΥΜΑ
χασαμε την ευαισθησια (στην απεριοριστη χρηση των αισθησεων),
όπως και τον αυθορμητισμο….
και το (παιχνιδι) με την καλυψω
ποτε δεν εγινε….
Αυτη δεν είναι που γιατρευει?
Από εκει και περα εισαι….. μονος.
…..Φεακοι, Ναυσικα, Ιθακη, Πινελοπη…. ΕΝΑ
Σαν εσενα ΚΑΝΕΝΑ!
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 06/12/2007 06:05:08
quote:
Και δεν φτανει,γιατι εκει…οι περισσοτεροι ναυαγουμε.
Δεν ειδαμε ΠΝΕΥΜΑ
χασαμε την ευαισθησια (στην απεριοριστη χρηση των αισθησεων),
όπως και τον αυθορμητισμο….
και το (παιχνιδι) με την καλυψω
ποτε δεν εγινε….
Πλάτωνα, γίνεται να το προχωρήσεις λίγο πιο αναλυτικά το παραπάνω?
Κάτι λείπει ...απο εδω και ισως το βρώ μεσα απο εσένα
quote:
Πώς περιγράφει ο Πλωτίνος το Εν; Είναι μία από τις τέσσερεις υποστάσεις (Εν-Νους-Ψυχή-Ύλη). Είναι το Κάτι (και όχι το Τίποτα) που ανθίσταται κατηγορημάτων γιατί όποιο χαρακτηρισμό, όποια ιδιότητα κι αν του προσδώσουμε, του προσδίδουμε διττότητα: τον πυρήνα του τι είναι* και την ιδιότητα. Όμως το Εν δεν είναι διττό, δεν είναι καν (με την κλασική έννοια). Ή, καλύτερα ίσως, είναι ΚΑΙ δεν είναι. Γιατί είναι δυνατότητα, όχι εκδήλωση. Είναι η δυνατότητα της ύπαρξης, αλλά όχι η ύπαρξη (παρ’ όλο που η ύπαρξη προέρχεται απ’ αυτό). Είναι η δυνατότητα της εκδήλωσης, ωστόσο μένει ανεκδήλωτο το ίδιο. Είναι η λεπτή διαφορά ανάμεσα στις αγγλικές λέξεις “void” και “vacant”.
Πολύ εύστοχες παρατηρήσεις "Unseen". Δεν θα έλεγα όμως με σιγουριά ότι το Ένα είναι υπόσταση. Θα έλεγα ότι υπάρχει το ΕΝ και μετά οι τρεις υποστάσεις (Ον-Νους-Ψυχή).
Η έννοια της Μονάδας ταυτίζεται, κατά τη γνώμη μου, με την υπόσταση "Ον", που είναι η εικόνα του Ενός. Μια εικόνα όμως που μπορεί να αθροιστεί, ενώ το Εν είναι πάνω και πέρα από πράξεις.
Και όπως εκεί, στην περίπτωση των αριθμών, η μορφή του πρώτου –της μονάδας- ήταν πρωταρχική ή δεύτερη και καθένας αριθμός που ερχόταν μετά τη μονάδα δεν μετείχε σ’ αυτήν εξίσου, έτσι κι εδώ τα όντα που έρχονται μετά το πρώτο έχουν μέσα τους κάτι σαν μορφή εκείνου. Και εκεί, λοιπόν, η συμμετοχή τους έδωσε στην ποσότητα των αριθμών υπόσταση, εδώ όμως τους δίνει την ουσιαστική ύπαρξη, ώστε το ον να είναι ίχνος του ενός. Και αν κάποιος πει ότι το “είναι” –η δηλωτική της ουσίας ονομασία- προέρχεται από το “εν”, θα έχει επιτύχει το αληθές. Διότι τούτο το λεγόμενο πρωταρχικό ον μοιάζει σαν να προχώρησε λίγο από το ένα και δεν θέλησε να πάει πιο μακριά, αλλά στράφηκε κατά πίσω και στάθηκε στο εσωτερικό και έγινε ουσία και εστία των πάντων, όπως στην περίπτωση της φωνής, όταν αυτός που την εκφέρει ασκεί πίεση, παράγεται το “εν”, το οποίο δηλώνει προέλευση από το ένα και το “ον” με τη σημασία του αντικειμένου της εκφοράς, όσο αυτό είναι δυνατό.
Το Ον είναι αυτό που λέει ο Πλωτίνος "Ένα-Πολλά"
"Αν λοιπόν πάρει κανείς το ον πρώτο, αφού υπάρχει πρώτο, μετά τον νου και μετά το ζωντανό πλάσμα"
Το Ον είναι το Πρώτο. Αυτό το πρώτο που έχει δεύτερο, τρίτο κοκ. Είναι το αριθμήσιμο πρώτο (το Ον) και όχι το μη αριθμήσιμο πρώτο (το Εν).
Τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα αφού σε άλλο σημείο ο Πλωτίνος λέει ότι οι ίδιοι αριθμοί είναι τόσο σπουδαίοι που στέκουν ακόμα και πάνω από το Ον. Και το αποδεικνύει με το δική του καθαρή και απαράμιλλη αρχαιοελληνική φιλοσοφική διαλεκτική. Λέει ότι εάν οι αριθμοί δεν ήταν πάνω από τα Όντα, τα ίδια τα όντα δεν θα μπορούσαν να αριθμηθούν. Άρα οι αριθμοί είναι αυτά που στέκουν ανάμεσα στο Εν και στο Ον και που ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος αργότερα τα ονομάζουν Ενάδες.
Μιας όμως και βρήκα πρόθυμους και καλούς "φιλοσόφους" θα ήθελα να συζητήσουμε εάν θέλετε ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα από τις Εννεάδες που έχουν να κάνουν με την έννοια του Χρόνου και την δημιουργία του Κόσμου.
«Χρόνος δεν υπήρχε ακόμα, τουλάχιστον για τα πράγματα του κόσμου τούτου, αλλά θα δημιουργήσουμε το χρόνο βάσει της λογικής αρχής και της φύσης του υστέρου. Αν λοιπόν τούτα έμεναν ήρεμα στον εαυτό τους, ίσως δεν θα μπορούσε να καλέσει κάποιος τις Μούσες, που δεν υπήρχαν ακόμη τότε, να του πουν “πώς εξέπεσε για πρώτη φορά ο χρόνος”.
Ίσως όμως, ακόμα κι αν οι Μούσες υπήρχαν τότε, να ρωτούσε κάποιος τον χρόνο, όταν δημιουργούνταν, με ποιο τρόπο φανερώθηκε και έγινε. Θα μιλούσε τότε για τον εαυτό του κάπως έτσι:
ότι πρωτύτερα, προτού δημιουργήσει ακόμα αυτό το πρότερον και προτού χρειαστεί το ύστερον, αναπαυόταν μαζί με την αιωνιότητα μέσα στο ον, χωρίς ακόμα να είναι χρόνος, αλλά κι ο ίδιος έμενε ήσυχος μέσα σ’ εκείνο. Καθώς όμως υπήρχε μια πολυπράγμων φύση που ήθελε να διοικεί τον εαυτό της και ν’ ανήκει στον εαυτό της, επιλέγοντας ν’ αναζητάει περισσότερα από την κατάσταση στην οποία βρισκόταν, αυτή κινήθηκε και μαζί κινήθηκε και ο χρόνος, συνεχώς προς το έπειτα, το ύστερα και το όχι ίδιο, αλλά στο ένα πράγμα μετά το άλλο, δώσαμε κάποιο μήκος στην πορεία μας και δημιουργήσαμε τον χρόνο ως εικόνα της αιωνιότητας.
Επειδή η ψυχή είχε μιαν ανησύχαστη δύναμη, που ήθελε ολοένα να μεταφέρει σε κάτι άλλο ό,τι έβλεπε εκεί, δεν ήθελε το όλον που υπάρχει σ’ αυτή να είναι εκεί αθρόο. Σαν μέσα από κάποιο ήσυχο σπέρμα, λοιπόν, η λογική αρχή [="λόγος"] ξεδίπλωσε τον εαυτό της και εξήλθε, όπως νομίζει, στο πολύ, αφανίζοντας όμως το πολύ με τον μερισμό και, αντί για την ενότητα μέσα στον εαυτό της, τη δαπανά έξω από τον εαυτό της κι έτσι προχωρεί προς ένα ασθενέστερο μήκος.
Κατά τον ίδιο τρόπο, δημιουργώντας τον αισθητό κόσμο κατά μίμηση του νοητού κόσμου, κινούμενη με κίνηση που δεν υπάρχει στον κόσμο εκείνο, αλλά είναι όμοια με αυτή που υπάρχει εκεί, με την επιθυμία να είναι εικόνα επίσης, πρώτα έθεσε τον εαυτό της σε χρόνο, τον οποίο δημιούργησε αντί της αιωνιότητας. Έπειτα έδωσε αυτό που δημιουργήθηκε δούλο στον χρόνο, κάνοντάς τον να είναι στο σύνολό του σε χρόνο και περικλείοντας μέσα σ’ αυτόν όλες τις διεξόδους του. Κινούμενος δηλαδή ο αισθητός κόσμος μέσα στην ψυχή –δεν υπάρχει άλλος τόπος του σύμπαντος αυτού εκτός από την ψυχή- κινούνταν επίσης στον χρόνο της ψυχής. Διότι, καθώς η ψυχή παρείχε τη μια ενέργειά της μετά την άλλη και μετά πάλι άλλη και ούτω καθ’ εξής, γεννούσε μαζί με την ενέργεια τη συνέχεια και ακολουθούσε την πορεία της με τη μια σκέψη να έρχεται μετά από εκείνη που είχε προηγουμένως προς αυτό που δεν υπήρχε πριν, διότι ούτε η σκέψη της ενεργοποιήθηκε ούτε η τωρινή ζωή της ψυχής είναι ίδια με την προ αυτής.
Την ίδια στιγμή, λοιπόν, η ψυχή είναι διαφορετική και το “διαφορετική” εμπεριέχει έναν διαφορετικό χρόνο. Η διάσταση της ζωής λοιπόν εμπεριέχει τον χρόνο και η συνεχής προχώρηση της ζωής εμπεριέχει τον συνεχή χρόνο, ενώ η παρελθούσα ζωή εμπεριέχει τον παρελθόντα χρόνο.
Αν λοιπόν έλεγε κάποιος ότι ο χρόνος είναι η ζωή της ψυχής σε μια μεταβατική κίνηση από τη μια ζωή στην άλλη, θα έδινε άραγε την εντύπωση ότι λέει κάτι; Ναι, διότι, αν η αιωνιότητα είναι ζωή σε ακινησία, στην ίδια κατάσταση, αμετάβλητη και άπειρη ήδη και ο χρόνος πρέπει να υπάρχει ως εικόνα της αιωνιότητας, κατά την αναλογία με την οποία τον σύμπαν τούτο σχετίζεται με το νοητό σύμπαν, τότε πρέπει να πούμε ότι, αντί για την εκεί ζωή, υπάρχει μια άλλη ζωή που είναι, θα λέγαμε, ομώνυμη με αυτή τη δύναμη της ψυχής και ότι, αντί της νοητής κίνησης, υπάρχει η κίνηση κάποιου μέρους της ψυχής και, πάλι, αντί της ταυτότητας και της ίδιας κατάστασης και της παραμονής, υπάρχει αυτό που δεν παραμένει στην ίδια κατάσταση, αλλά που ενεργεί το ένα μετά το άλλο και, αντί γι’ αυτό που είναι αδιάστατο και ενιαίο, ένα είδωλο του ενιαίου, που είναι ένα στη συνέχειά του και αντί για το άπειρο ήδη όλον, μια συνεχής άπειρη διαδοχή και, αντί για το αθρόο όλον, ένα όλον που θα γίνεται και πάντοτε θα γίνεται κατά μέρος.
Πράγματι, κατ’ αυτό τον τρόπο θα μιμηθεί αυτό που είναι ήδη όλον και αθρόο και άπειρο ήδη, με το να θέλει να προσθέτει πάντοτε ύπαρξη στην ύπαρξή του, διότι έτσι η ύπαρξή του θα μιμηθεί την ύπαρξη στον νοητό κόσμο. Δεν πρέπει όμως να λαμβάνουμε τον χρόνο εκτός ψυχής, όπως ούτε την εκεί αιωνιότητα εκτός όντος. Δεν υπάρχει παρακολούθημα της ψυχής ούτε ύστερον, όπως ούτε στον νοητό κόσμο, αλλά κάτι που μπορεί να το δει κανείς σ’ αυτήν, που υπάρχει μέσα της και είναι μαζί της, όπως συμβαίνει και εκεί με την αιωνιότητα.» (ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Εννεάδες, ΙΙΙ.7, 11.5-60, σελ. 313-319)