- Ο ΤΙΠΟΤΑΣ . - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Με ρώτησε ο εαυτός μου πρόσφατα :
Ποιος είσαι ;;;
Απάντησα , ότι είμαι ο τίποτας .
Πόσο χρονών είσαι ,με ξαναρώτησε .
5 εκατομμύρια ετών του απάντησα .
Τι στόχους έχεις αυτήν την στιγμή στην ζωή σου , συνέχισε να ρωτάει .
Έναν και μοναδικό σκοπό του απάντησα .
Τον έκανα περίεργο και ρώτησε , καλά και ποιος είναι αυτός ;;;
Να (προσπαθώ να ) πράττω το καλό και να το ρίχνω στο γιαλό .
Πως τα πας με αυτήν την προσπάθεια με ρώτησε .
Αρκετά καλά του απάντησα .
Δηλαδή έχεις νοήσει τι είναι καλό ;;;
Ναι απάντησα .
Για πες τι είναι καλό ,με ξαναρώτησε .
Καλό είναι του απάντησα να γνωρίζεις ποιος είσαι .
Μάλιστα αποκρίθηκε και συνέχισε , ποιος είσαι ;;;
Ο ΤΙΠΟΤΑΣ.
Αν σε ρωτήσω πόσο χρονών είσαι ,θα μου πεις , ότι είσαι 5 εκατομύρια ετών ;;;
Ασφαλώς του απάντησα .
Όλα αυτά τα γράφω , για να περάσω ένα μήνυμα στο υποσυνείδητο σας ,αγαπητοί αναγνώστες .
Υπάρχουνε δύο δρόμοι για να εσωτεριστής .
Ο ένας είναι η επιστημονική εσωτερική φιλοσοφία .
Ο άλλος η ενασχόληση με τον εαυτό σου .
Εύχομαι να με αντιληφθήκατε .
Στο κυρίως θέμα μας τώρα :
ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΦΙΛΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΤΙ ΣΚΟΠΌ ΕΒΑΛΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ;;;
Θα χαρώ σαν μικρό παιδί για κάθε απάντηση .
Απο οταν ημουν μικρουλης ειδα πως αυτο που οριζε τον κοσμο μου
ηταν η σχεση με τον εαυτο μου.Η οποια και πηρε διαφορες διαστασεις στη μεχρι τωρα ζωη μου.
Αρχικο μου στοχο επελεξα το να γνωρισω το ποιος ειμαι(και τι μπορω και τι ειναι οι αλλοι και τι ειναι το συμπαν και γιατι ειμαι εδω και τι θελει η ψυχη μου και τι η ψυχουλα μου και ποιος ειναι ο δρομος ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ}
Υπαρχουν θεωρω 2 τροποι για να βρεις τον εαυτο σου και τη θεση σου.
Να κοιταξεις μεσα σου ή να κοιταξεις γυρω σου και να βρεις που και τι, απο τις αποστασεις..
Επελεξα τον πρωτο.Και το βρισκω δυσκολο.Οπως και ειναι το να εισαι σε επαφη με εσενα,να σε διαβαζεις,και να σε ισορροπεις.
Πολυ ωραιο θεμα
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Το μέρος όπου κατοικεί, είναι μία σπηλιά και ο τρόπος με τον οποίο επιβιώνει είναι ο ποιο απλός ,που μπορούμε εμείς οι κοινωνικοί άνθρωποι, να φαντασθούμε .
Για την ακρίβεια , ζει μέσα στην φύση ( περιοχή πριόνια ) και έγινε ένα με αυτήν .
Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω προσωπικά , μου διηγήθηκε ο ανιψιός μου , τις δικές του προσωπικές εντυπώσεις , μετά την προσωπική του γνωριμία με τον τίποτας .
Μπορώ να αναφερθώ σε αυτές , αν το επιθυμείται .
Σας ευχαριστώ για την κριτική του θέματος .
Βίωσα είδη το πρώτο σκύρτημα ,αυτό που λέμε (αν δεν κάνω λάθος ) την ζεστασιά του πλησίον μου .
Ένας δημοσιογράφος , ρώτησε ένα μικρό παιδί που έκλαιγε :
Τι έχεις αγόρι μου και κλαίς ;;;
Συνέχισε το κλάψιμο και όλο και αγριευε το κλάμμα ΤΟΥ ΠΙΤΣΙΡΙΚΆ .
Αφού είδε και απο είδε ,ΣΥΝΑΙΣΘΆΝΘΗΚΕ ΤΟ ΚΛΆΜΜΑ ΤΟΥ .
Κάθησε κοντά του και άρχισε να κλαίει μαζί με τον πιτσιρίκο .
ένας συνάδελφος , που περνούσε απο εκεί τον βλέπει και τον ρωτάει :
μα καλά τι κάνεις εκεί ;;;
του απαντά με βουρκωμένα μάτια :
προσπαθώ να βοηθήσω το παιδί στο κλάψιμο .
Ο πιστιρικάς τον αγκάλιασε και ήτανε ο πιτσιρικάς και δημοσιογράφος ,σαν μία σκηνή βγαλμένη απο την ζωή .
Να κοιταξεις μεσα σου ή να κοιταξεις γυρω σου και να βρεις που και τι, απο τις αποστασεις..
Τα λόγια αυτά τα κρατώ μέσα μου φίλε Squall .
Γιατί δεν θυμάμαι? Γιατί δεν μπορώ να έχω Συνείδηση στην αλήθεια αυτού του κόσμου?
Και μου απάντησε Ο ΚΑΝΕΝΑΣ: "Μπορείς να το αντέξεις αυτό?"
Και για λίγο άκουγα και ένιωθα στην ψυχή και στην καρδιά μου τον πόνο όλου του πλανήτη. Στο μυαλό μου, όλες οι σκέψεις, σαν φιλμ τυπωμένο το ένα πάνω στο άλλο.
"Ειμαι έτσι κάθε μέρα εδώ και χιλιάδες χρόνια". Αυτό σημαίνει ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ. Οικουμενική συνείδηση. Εσύ θα το άντεχες?
Αυτή η μέρα άλλαξε τη ζωή μου για πάντα.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Τώρα συνειδητοποιώντας ότι είμαι μία σταγόνα στον ωκεανό , την αντέχω την αλήθεια αυτή , γιατί γνωρίζω τις δυνατότητες μου .
Απέχω ακόμη από το μέγιστο εφικτό , που μπορώ να δώσω ως ατομική ύπαρξη ,στην οικουμένη , όμως φίλοι μου ,η καθημερινή προσπάθεια με κρατάει πνευματικά ζωντανό .
Παραθέτω ένα τυπικό παράδειγμα , των προσπαθειών αυτών :
Μία γειτόνεισα μου χαλούσε την καθημερινότητα μου .
Την χαιρετούσα με όλη την ψυχική μου ευγένεια και αυτή δεν με χαιρετούσε .
Με χάλαγε όλο τον εσωτερικό μου κόσμο .
Ρώτησα γνωστούς και φίλους , να μου πούνε την γνώμη τους .
Η απάντηση ήτανε να μην ασχολούμαι μαζί της και να μην την χαιρετάω και εγώ .
Το εφάρμοσα .
Τα πράγματα εξελίχθηκαν από το κακό στο χειρότερο .
Έπρεπε να βρω μία λύση ,γιατί το γεγονός αυτό , επηρέαζε όλη την ευδιαθεσία μου , πάρα πολύ αρνητικά .
Συνέχισα να την χαιρετώ ,αγνοώντας ( προσπαθώντας να αγνοώ ) , την στάση της .
ΚΑΙ ΗΡΘΕ Η ΕΥΛΟΓΗΜΈΝΗ ΗΜΈΡΑ ,ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΙΡΈΤΗΣΕ ΚΑΙ ΑΥΤΉ, ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΏΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΧΑΙΡΕΤΟΥΣΑ ΕΓΩ .
Εγκάρδια, ευγενικά ,φιλικά ,φυσιολογικά .
Το χάρηκα όσο τίποτε άλλο .
Εκείνη η ημέρα μου έμεινε αξέχαστη .
Μου χάρισε μία εσωτερική ικανοποίηση ,που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια .
ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΩ ( και να κατανοήσω τα προβλήματά του ) , ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ .
Να εργάζομαι εσωτερικά .
Η επιτυχία θα είναι πλέον θέμα χρόνου .
Σε λίγη ώρα ξεκινάω την καθημερινή εργασία μου ,τον αγώνα επιβίωσης .
Κρατάω μέσα μου τα λόγια σου αγαπητή gretel ,να προσπαθήσω :
να έχω Συνείδηση στην αλήθεια αυτού του κόσμου?
Και πάνω από όλα να μπορώ να την αντέξω , για 8 ολόκληρες ώρες .
Θα προσπαθήσω να είμαι θετικός για 8 ολόκληρες ώρες .
ΕΧΩ ΣΤΟΧΟ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ .
Να είσαι καλά gretel .
Τώρα συνειδητοποιώντας ότι είμαι μία σταγόνα στον ωκεανό , την αντέχω την αλήθεια αυτή , γιατί γνωρίζω τις δυνατότητες μου .
Απέχω ακόμη από το μέγιστο εφικτό , που μπορώ να δώσω ως ατομική ύπαρξη ,στην οικουμένη , όμως φίλοι μου ,η καθημερινή προσπάθεια με κρατάει πνευματικά ζωντανό .
Παραθέτω ένα τυπικό παράδειγμα , των προσπαθειών αυτών :
Μία γειτόνεισα μου χαλούσε την καθημερινότητα μου .
Την χαιρετούσα με όλη την ψυχική μου ευγένεια και αυτή δεν με χαιρετούσε .
Με χάλαγε όλο τον εσωτερικό μου κόσμο .
Ρώτησα γνωστούς και φίλους , να μου πούνε την γνώμη τους .
Η απάντηση ήτανε να μην ασχολούμαι μαζί της και να μην την χαιρετάω και εγώ .
Το εφάρμοσα .
Τα πράγματα εξελίχθηκαν από το κακό στο χειρότερο .
Έπρεπε να βρω μία λύση ,γιατί το γεγονός αυτό , επηρέαζε όλη την ευδιαθεσία μου , πάρα πολύ αρνητικά .
Συνέχισα να την χαιρετώ ,αγνοώντας ( προσπαθώντας να αγνοώ ) , την στάση της .
ΚΑΙ ΗΡΘΕ Η ΕΥΛΟΓΗΜΈΝΗ ΗΜΈΡΑ ,ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΙΡΈΤΗΣΕ ΚΑΙ ΑΥΤΉ, ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΏΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΧΑΙΡΕΤΟΥΣΑ ΕΓΩ .
Εγκάρδια, ευγενικά ,φιλικά ,φυσιολογικά .
Το χάρηκα όσο τίποτε άλλο .
Εκείνη η ημέρα μου έμεινε αξέχαστη .
Μου χάρισε μία εσωτερική ικανοποίηση ,που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια .
ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΩ ( και να κατανοήσω τα προβλήματά του ) , ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ .
Να εργάζομαι εσωτερικά .
Η επιτυχία θα είναι πλέον θέμα χρόνου .
Σε λίγη ώρα ξεκινάω την καθημερινή εργασία μου ,τον αγώνα επιβίωσης .
Κρατάω μέσα μου τα λόγια σου αγαπητή gretel ,να προσπαθήσω :
να έχω Συνείδηση στην αλήθεια αυτού του κόσμου?
Και πάνω από όλα να μπορώ να την αντέξω , για 8 ολόκληρες ώρες .
Θα προσπαθήσω να είμαι θετικός για 8 ολόκληρες ώρες .
ΕΧΩ ΣΤΟΧΟ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ .
Να είσαι καλά gretel .
Με τον ωραίο σου τρόπο μου θύμισες ένα εφηβικό μου ανάγνωσμα από τον Μ.Λουντέμη. Πιθανόν να το θυμάσαι κι εσύ. Όπως κι εσένα, μου αρέσουν κι εμένα πολύ οι ιστορίες και οι εικόνες.
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό στη μακρινή Κίνα ένας άνθρωπος που είχε ένα πολύ ωραίο σπίτι. Είχε όμως και αγάπη. Μια μέρα, έτρεξαν και τον βρήκαν εκεί που ψάρευε γαλήνια κάτι ανήσυχοι άνθρωποι: «Τρέξε», του φώναξαν. «Καίγεται το σπίτι σου!».
«Δεν πειράζει», τους απάντησε αυτός. «Τι πειράζει, αφού έχω αγάπη;». Και έχτισε ένα καινούριο σπίτι. Όμως στο μεταξύ, έχασε την αγάπη του…
Και μια άλλη μέρα, πάλι έτρεξαν και τον βρήκαν εκεί που ψάρευε οι ίδιοι αναστατωμένοι άνθρωποι: «Τρέξε», του φώναξαν ξανά. «Καίγεται το σπίτι σου, καίγεται το καινούριο σου σπίτι!».
«Δεν πειράζει», τους απάντησε πάλι αυτός. «Τι πειράζει, αφού δεν έχω πια αγάπη;».
***
Όπως οι περισσότεροι από μας, έτσι κι εγώ προσπάθησα να καταλάβω τον εαυτό μου κοιτώντας τόσο μέσα όσο και γύρω. Είδα και ένιωσα πολλά πράγματα, κάπου μπόρεσα να καταλάβω και κάποια. Κάποια στιγμή, παραδόθηκα στη σαγήνη του νου που δείχνει όλες τις όψεις των πραγμάτων (αυτή είναι η δουλειά του) και έκλεισα την καρδιά μου, χάνοντας πολλά πράγματα στη διαδικασία: την αθωότητά μου, την ικανότητά μου να αγαπάω «συμπαντικά», να εμπιστεύομαι τον κόσμο.
Αργότερα το αντιλήφθηκα κι αυτό, προσπάθησα να σιωπήσω τον νου και να ακούσω ξανά τι αναδύεται αυθόρμητα από την καρδιά μου. Και μέσα από τις χιλιάδες, απίθανες και μη θεωρίες, να ξεχωρίσω τι είναι αληθινό για μένα.
Κατέληξα πως ο κόσμος μπορεί να έχει όποια ερμηνεία θέλει κανείς να του δώσει. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να κάνει πράξη την ερμηνεία του. Να τολμήσει και να καταφέρει να βγει από τα στενά όρια του εαυτού του για να ακούσει τον άλλον, να τον συναντήσει, να του δώσει ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, λίγη βοήθεια.
Αγάπη που γίνεται δράση. Καταργώ τον εαυτό μου, παύοντας να συγκεντρώνομαι επίμονα στις εσωτερικές του συγκρούσεις και προσπαθώντας να προσφέρω υπηρεσία. Ό,τι μπορώ, ακόμη και βοηθώντας ένα παιδί στο κλάψιμο. Ό,τι και να πούμε, μόνο αυτό έχει πραγματική αξία.
Πολύ ωραίο θέμα φίλε μου, καλή συνέχεια…
Με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Σαν μελίσσι θα μοιάζουμε απο εκεί επάνω απο τα σύννεφα, καθώς τρέχουμε να προλάβουμε τον χρόνο και τον εαυτό μας στο παιχνίδι του κρυφτού με την συνειδητότητα.
Δεν είμαστε τίποτα αλλά είμαστε όλα γιατί χωρίς εμάς δεν θα ήταν ότιδήποτε άλλο υπαρκτό. Η σκέψη μας, η αντίληψη μας και οι δικές μας ενέργειες είναι που δίνουν ύπόσταση σε αυτό το αχανές σύμπαν.... οι δικές μας επιθυμίες, τα δικά μας πάθη διασκεδάζουν τον ''Θεό'' και τότε χαμογελάει, φαντάζεται και δημιουργεί.
Πιστεύω οτι αυτή είναι και η ευθύνη μας απέναντι στη δημιουργία.
Αυτή η αίσθηση της ευθύνης προφανώς εχει πολλές προεκτάσεις που δεν είναι πάντα εμφανείς αλλά όσο περισσότερο το τέμνω τόσο ξεκαθαρίζει.
quote:
Δηλαδή έχεις νοήσει τι είναι καλό ;;;
Ναι απάντησα .Για πες τι είναι καλό ,με ξαναρώτησε .
Καλό είναι του απάντησα να γνωρίζεις ποιος είσαι .
Μάλιστα αποκρίθηκε και συνέχισε , ποιος είσαι ;;;Ο ΤΙΠΟΤΑΣ.
Σαν να λέμε οτι το καλό ισοδυναμεί με το τίποτα?????
quote:
Κάποια στιγμή, παραδόθηκα στη σαγήνη του νου που δείχνει όλες τις όψεις των πραγμάτων (αυτή είναι η δουλειά του) και έκλεισα την καρδιά μου, χάνοντας πολλά πράγματα στη διαδικασία: την αθωότητά μου, την ικανότητά μου να αγαπάω «συμπαντικά», να εμπιστεύομαι τον κόσμο.
Νομίζω οτι όλοι διασχίζουμε αυτό το στάδιο κάποια στιγμή στη ζωή μας.
Προσωπικά σκέφτομαι οτι αν εμπιστεύεται κανείς τον εαυτό του είναι ελεύθερος να εκφράζει την αθωότητα του και την αγάπη του οπου αποφασίζει. Οχι οτι μπορω να το εφαρμόζω αλλά εχω σκοπό να το κατορθώσω..
Φίλοι αν μπορέσουμε και κατανοήσουμε την δύναμη που εμπεριέχεται μεσα στην στιγμή, την ενέργεια που περικλείεται στην μοναδικότητα του τώρα, θα εκπλαγούμε...
Δέκα λεπτά χωρίς παρελθόν και μέλλον, αγκαλιά με την στιγμή με μόνη εικόνα ενα γαλάζιο ατέλειωτο ουρανό ισοδυναμούν με ώρες υποτιθέμενης ευχαρίστησης ...τοτε και η οχτάωρη απασχόληση αλλάζει όψη, η γειτόνισα καθίσταται αόρατη και απο την καρδιά μας αναδύεται ενας αέρας που μπορεί να διαπεράσει τα πάντα με την αγάπη του.
Αυτάαα
Φιλάκια
Το κάνει ακόμη ομορφότερο .
Σωστά με σκιαγράφησες .
Αυτήν την στιγμή ( κάθε μία κρύβει όπως γνώρισες την δική της μαγεία ) , με γοητεύει αφάνταστα η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ της λίλιθ .
Την παραθέτω γιατί δεν μπορώ να αντισταθώ στην μαγεία της και ζητώ συγγνώμη από την λίλιθ ,που δεν ζήτησα πρώτα την άδεια της για να την δημοσιεύσω ,στο θέμα αυτό .
Η παράσταση
Καθισμένη στο σκοτάδι, ανυπόμονα περιμένει
να ανάψουν οι προβολείς...
Τα φώτα άναψαν, και ήταν φώτα σε χρώματα πολλά.
Από χίλιες μυστικές γωνίες φώτιζαν τη σκηνή
και έκαναν τα αντικείμενα να φαντάζουν μαγικά
στα μάτια της.
Η σιωπή και το σκοτάδι φαινόταν τώρα σαν ένα ψέμα:
Το έργο μόλις ξεκινούσε και όλα φάνταζαν υπέροχα.
Με μάτια διάπλατα ανοιχτά και καρδιά που χτύπαγε
τρελά παρακολουθούσε το υπέροχο θέαμα,
ένα συνονθύλευμα εικόνων, ήχων, κινήσεων.
Όλα ήταν τόσο μαγευτικά, τόσο μοναδικά και
καινούργια για αυτήν, τόσο κοντινά και ζωντανά,
που ένιωθε σαν να συμμετείχε στην παράσταση και
εκείνη η ίδια, σαν η παράσταση αυτή να μην ήταν
μόνο ένα εφήμερο θέαμα, μα η ίδια της η ύπαρξη.
Όσο το έργο προχωρούσε, όσο οι σκηνές και τα
επεισόδια διαδέχονταν το ένα το άλλο, ένιωθε
ταυτόχρονα ευτυχισμένη, αλλά και γεμάτη αγωνία,
για το τέλος του έργου, για την κορύφωση...
Τα φώτα της σκηνής, πολύχρωμα και δυνατά.
Η μουσική, σαγηνευτική και υπέροχη.
Τα σκηνικά, τόσο πραγματικά, τόσο ρεαλιστικά.
Οι ηθοποιοί, ένας προς έναν, έμοιαζαν σαν να
ενσάρκωναν κάθε της σκέψη, κάθε της συναίσθημα.
Τα φώτα της σκηνής, πολύχρωμα και δυνατά.
Η μουσική, σαγηνευτική και υπέροχη.
Το έργο πλησίαζε τώρα στην κορύφωσή του.
Ένιωθε την καρδιά της να χτυπά δυνατά, ένιωθε
το τέλος να έρχεται να τη λυτρώνει, να την
ανυψώνει, να τη μετουσιώνει...
Πόσο θα ήθελε εκείνη η παράσταση να μην τελειώσει ποτέ!
Πόσο αλήθεια φοβόταν το τέλος εκείνης της παράστασης!
Γιατί, αργά ή γρήγορα, κάθε παράσταση έχει ένα τέλος.
Δεν το θέλουμε, δεν το επιδιώκουμε, αλλά δε μπορούμε
και να ξεφύγουμε από αυτό. Ίσως η γνώση του τέλους,
η αγωνία ότι κάποτε θα χάσουμε κάτι που αγαπάμε
τόσο πολύ, να το κάνει αληθινά υπέροχο, να το
κάνει ιερό και πολύτιμο.
Για το λόγο αυτό, κάθε ιστορία έχει στο τέλος της
κάτι που φεύγει, κάτι που χάνεται...
Όχι, δεν είναι που αρνείται τη ζωή, τη χαρά, την ευτυχία,
είναι η ανάγκη της να αγγίξει την αιωνιότητα,
είναι η γνώση της ότι τα πάντα είναι εφήμερα και ρευστά.
Πώς να αγγίξεις την αιωνιότητα, όταν όλα κάποτε
φεύγουν και χάνονται στη λήθη, σαν σταγόνες βροχής,
που ρούφηξε το διψασμένο χώμα την επόμενη μέρα;
σαν τη λάμψη της πανσελήνου, που το χάραμα χάνεται
στον ορίζοντα μιας ασημένιας θάλασσας;
Καθώς σκεφτόταν όλα αυτά, χαμογέλασε ανέμελα,
η παράσταση ακόμη κρατούσε...
Παραδομένη στην ενδιαφέρουσα υπόθεση,
στα πάθη των ηθοποιών, στις δικές της συγκινήσεις,
ξεχάστηκε και ένιωσε ότι το θέαμα μπροστά της
ήταν κάτι αιώνιο, κάτι παντοτινό.
Σηκώθηκε, πλησίασε τη σκηνή,
έγινε η ίδια μέρος του έργου,
και χόρεψε, τραγούδησε, έζησε τα ίδια πάθη,
τις ίδιες συγκινήσεις, που πριν από λίγες στιγμές
παρακολουθούσε από πολύ κοντά...
Αργότερα, σηκώθηκε ψηλά, πολύ ψηλά,
πάνω από τα καθίσματα, πάνω από το θέατρο,
πάνω από το χρόνο και το χώρο.
Και είδε έργα πολλά να παίζονται σε διάφορα θέατρα...
Σε κάποια ένιωσε τον εαυτό της ως θεατή,
ή τον θυμήθηκε ως έναν ηθοποιό.
Αλλά τώρα, τα πάθη, οι συγκινήσεις, τα συναισθήματα
της φαίνονταν τόσο μακρινά, τόσο ακίνητα.
Άνοιξε τα μάτια της και βρέθηκε στο άπειρο.
Έκλεισε τα μάτια της και βρέθηκε και πάλι
καθισμένη μπροστά από τη σκηνή...
Τα φώτα της σκηνής, πολύχρωμα και δυνατά,
Η μουσική, σαγηνευτική και υπέροχη...
Πραγματικά υπέροχο .
Μιας και αναφέρθηκες στην αναζήτηση της αλήθειας , θα ήθελα να γράψω και εγώ κάτι :
Μία αλήθεια πρέπει να είναι τόσο απλή ,που να την αντιλαμβάνεται ,ακόμη και ένα μικρό παιδί .
Όταν αρχίζει να απομακρύνεται από την απλότητα , τόσο περισσότερο δυσκολεύουνε τα πράγματα .
Όταν κάποιος θέλει να δοκιμάσει μία δική του προσωπική αλήθεια , τότε λοιπόν καλά θα έκανε να την διηγηθεί πρώτα σε παιδιά .
Αν είναι απλή θα την καταλάβουνε , αν είναι πολύπλοκη, τότε καλλίτερα να προσπαθήσει , να την απλοποιήσει πρώτα , πριν την δοκιμάσει σε έναν δημόσιο διάλογο .
Έτσι είναι και με την αντίληψη του καθενός από εμάς .
Όσο ποιο απλός είναι ο τρόπος με την οποίο αντιλαμβάνεται κάποιος , τόσο περισσότερα εμπεδώνει στην ζωή του .
Όσο ποιο πολύπλοκος είναι ο τρόπος , τόσο λιγότερα εμπεδώνει στην ζωή του .
Ο ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΌΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟΣ , ΠΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ .
Αν δεν συμβαίνει αυτό , τότε πρόκειται για καθαρά εξωτερική επίκτητη γνώση , που ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με την εσωτερική αναζήτηση .
ΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΧΕΙ ΑΡΧΗ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΈΛΟΣ .
Μία εξωτερική αναζήτηση , έχει αρχή και τέλος .
Για αυτό λέω και το πιστεύω ακόμη, ότι είμαι ο ΤΙΠΟΤΑΣ .
Γιατί είμαι συνειδητοποιημένος ταξιδιώτης .
ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΤΑΚΤΙΚΑ ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΙΑ , ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΕΠΙΚΤΗΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, η κάνω κάπου λάθος ;;;;
Η αγάπη αν πάψει να υπάρχει μέσα μου , τότε δεν θα υπάρχω .
Αδυνατώ να διανοηθώ, ότι θα ξαναπέσω κάποτε σε έναν πνευματικό λήθαργο, που είναι το πρώτο συγγενικό πρόσωπο της πνευματικής ανυπαρξίας .
Επειδή βίωσα για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα αυτήν την διάσταση ( στην οποία μπορεί να εισέλθει , οποιοσδήποτε νοιάζεται μονάχα για το εγώ του ) , δεν θα επιθυμούσα να ξαναζήσω έτσι .
Αν σας κούρασε το μεγάλο μήνυμα , φταίει μονάχα το εγώ μου , που ακόμη θέλει να κάνει του κεφαλιού του και ίσως η ελπίδα μου, ότι κάτι από όλα αυτά , θα φανούνε χρήσιμα για κάποιον συνάνθρωπό μου .
Σιωπώ …….
ΥΓ.
Αγαπητή nst , μόλις πρόλαβα να διαβάσω το μήνυμα σου .
Δεν προλαβαίνω να αναιρέσω , το τίποτας από αυτό , αλλά θα λάβω σοβαρά υπόψη μου την ενόχληση που σου προκαλεί και θα απαντήσω στο μέλλον ,που θα έχω περισσότερο χρόνο .
ΥΓ 2. δεν έχω πλέον σταθερό τηλέφωνο και η πρόσβασή μου , στο διαδίκτυο ,έγινε αρκετά δύσκολη διαδικασία .
συμμερίζομαι τον δρόμο της μοναξιάς που διάλεξες, είναι πολύ μακρύς και δύσαβατος, σχεδόν μονοπάτι, και θα χρειαστείς μεγάλα ψυχικά αποθέματα.
Γύρω σου θα βρίσκεις περαστικούς που θα χαθούν στην επόμενη στροφή ή θα φοβηθούν από το σκοτάδι και θα γυρίσουν πίσω. Κάπου εκεί στο άπειρο τέλος θα δεις το φως.
Τοτε μόνο θα καταλάβεις την αξία του ταξιδιού σου. Λίγοι θα είναι αυτοί που θα σε περιμένουν αλλά ουσιαστικά θα είναι ολόκληρη στρατιά.
΄΄Καλό ταξίδι και καλή επιτυχία΄΄
Απλά είναι καλό να προσπαθούμε να μην περιορίζουμε την αγάπη μας ανάλογα με τα πιστεύω μας. Αυτό το λέω για να το ακούω κι εγώ. Γιατί κι εγώ πιστεύω στην απλότητα της αλήθειας, υπάρχουν όμως άνθρωποι που δεν τους ενοχλεί η έλλειψη απλότητας, αντίθετα βρίσκουν στη συνθετότητα (όπως κι αν λέγεται αυτή, επιστημονικός εσωτερισμός ή αλλιώς) τον δικό τους δρόμο. Δεν έχουμε το δικαίωμα να τους κρίνουμε ή να τους απορρίπτουμε, γιατί απλά αυτός είναι ο δικός τους δρόμος, και επίσης δεν έχουμε το δικαίωμα να περιορίζουμε την αγάπη μας γιατί τότε γινόμαστε κι εμείς ανακόλουθοι και ασυνεπείς με αυτά που λέμε.
Καλή μου nst,
Το τίποτα δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο φαίνεται γιατί δεν μπορεί να έρθει μόνο του. Είναι ουσιαστικά "τίποτα και όλα" γιατί όταν είσαι τίποτα ουσιαστικά είσαι όλα, γιατί ο,τιδήποτε μπορεί να σε ενοικήσει και μπορείς να το ενοικήσεις κι εσύ. Το να είσαι τίποτα, έτσι όπως αντιλαμβάνομαι ότι το εννοεί ο alfa-omega, είναι να είσαι όλη η Δημιουργία, ακριβώς σα να είσαι ένας κύκλος που το κέντρο του είναι παντού και η περιφέρειά του πουθενά, όπως μας λέει το μότο του/της mystic.
Είναι ακριβώς το ίδιο, στα δικά μου τουλάχιστον μάτια, όπως όταν λες "ζήσε το τώρα". Δεν είσαι μόνο το τώρα, είσαι και το παρελθόν σου (στο άπειρο, ιδίως αν δεχτούμε ότι η ουσία μας είναι προαιώνια και άφθαρτη) και το μέλλον σου (στο άπειρο ξανά), αλλά αφού είσαι όλα αυτά επιλέγεις να ζεις μόνο το "τώρα" που ουσιαστικά είναι ένα τίποτα μπροστά σε όλη αυτή την απέραντη οντότητα που είσαι.
Με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 22/10/2007 09:58:11
quote:
Είναι ακριβώς το ίδιο, στα δικά μου τουλάχιστον μάτια, όπως όταν λες "ζήσε το τώρα". Δεν είσαι μόνο το τώρα, είσαι και το παρελθόν σου (στο άπειρο, ιδίως αν δεχτούμε ότι η ουσία μας είναι προαιώνια και άφθαρτη) και το μέλλον σου (στο άπειρο ξανά), αλλά αφού είσαι όλα αυτά επιλέγεις να ζεις μόνο το "τώρα" που ουσιαστικά είναι .ένα τίποτα μπροστά σε όλη αυτή την απέραντη οντότητα που είσαι
Δενθα μπορούσες να το προσδιορίσεις καλυτερα!
Είναι ότι χρειαζόμουν αυτην την εποχή.
Όταν γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος , υπάρχει εδώ και περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια σε αυτόν τον πλανήτη , θα πρέπει να θεωρήσουμε λογικό, ότι έχει εξελιχθεί σε κάτι καλό .
Αν ψάξουμε το καλό θα το βρούμε .
Ο καθένας όμως θα βρει το δικό του καλό ,γιατί ότι μπορεί να είναι καλό για τον έναν, μπορεί να είναι κακό για κάποιον άλλο .
Η μεγαλύτερη πιθανότητα λοιπόν να βρεθεί το καλό , για έναν αριθμό ανθρώπων, όπως εμείς που συγκεντρωθήκαμε σε αυτό το θέμα ,θα είναι εφικτή , αν η προσπάθεια εξελιχθεί σε ομαδική .
Δεν είναι ανάγκη να έχει κάποιος από εσάς φίλοι μου τον ίδιο σκοπό για την ύπαρξή του , όπως εγώ ( αναφέρθηκα στην εισαγωγή του θέματος ) .
Λοιπόν είμαστε μία ομάδα ανθρώπων , που ασχολείται με την εσωτερική αναζήτηση .
Αναζητάμε τον ανώτερο εαυτό μας , έτσι δεν είναι ;;;
Πως μπορούμε εμείς λοιπόν η μικρή αυτή ομάδα , να ενεργήσουμε και να προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι καλό ;;;
Δεν πρέπει να έχουμε έναν κοινό στόχο ;;;
Αν εγώ συνεχίσω την προσπάθεια αυτή ,σε ατομικό επίπεδο , το καλό που θα προσπαθήσω και ενδεχομένως να υλοποιήσω , δεν θα είναι τόσο ισχυρό, όπως αυτό που θα προσπαθούσαμε να υλοποιήσουμε , σε συλλογικό επίπεδο .
Αυτά όλα ακούγονται αυτονόητα .
Θα ήθελα να κάνουμε μία προσπάθεια , για να δούμε αν πραγματικά μπορούμε να εστιάσουμε την εσωτερική ενέργειά μας , προς την επίτευξη ενός κοινού στόχου .
Η πρότασή μου είναι , να στοχαστούμε , τι θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στον κόσμο , την κοινωνία ,η αν θέλετε την φύση .
Και για να έχουμε κάποια κοινή συνείδηση των πραγμάτων, δεν θα πρέπει να θεωρούμε αναγκαία αυτήν την προσπάθεια , για να διευρύνουμε την εσωτερική ατομική μας γνώση ;;;
Αυτή σε μία συλλογική προσπάθεια , δεν θα αναβαθμιστεί ;;;
Πιστεύω ότι γίνεται .
Ακόμη και μέσω του διαδικτύου , γιατί η εργασία μας θα είναι (τουλάχιστον στην αρχή )καθαρά πνευματικής φύσεως .
Με ενδιαφέρει η συλλογική προσπάθεια .
Περιμένω με ενδιαφέρον τις απόψεις σας .
Στην πρώτη περίπτωση (πρακτική βοήθεια), προσωπικά θα ήθελα πάρα πολύ να συμμετέχω, το μόνο μου πρόβλημα είναι ότι αυτή την εποχή και δεν ξέρω για πόσο ακόμη, είμαι αναγκαστικά καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι λόγω ενός προβλήματος υγείας, πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορώ να είμαι χρήσιμη μόνο σε περιορισμένο βαθμό.
Στη δεύτερη περίπτωση (ενεργειακή βοήθεια), έχω ήδη υπόψη μου ομάδες που ενεργοποιούνται σε αυτή την κατεύθυνση (εφαρμόζοντας ρέικι, τζορέι και άλλες ενεργειακές θεραπείες), αν θέλεις μπορώ να σε φέρω σε επαφή.
Καλημέρα
Unseen
ΥΓ Γειά σου galazia sfairούλα μου!!!
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 23/10/2007 11:01:13
Unseen ( παραλείπω το κοσμητικό αγαπητή, εκτός και αν το επιθυμείς ) αύριο θα είσαι περδίκι , το νιώθω για εσένα .
Αναφέρομαι στο ενεργειακό .
Όσο περίμενα τις απόψεις σας , για την πρόταση μου , εκάθησα να εργασθώ πνευματικά , επάνω στην αναζήτηση της υλοποίησης του - συλλογικού καλού – .
Θεωρώ ότι το πρώτο που πρέπει να επιτύχουμε αν θέλουμε να εργασθούμε σε συλλογικό επίπεδο, είναι να προσδιορίσουμε το καλό που θα προσπαθήσουμε να υλοποιήσουμε .
Προσωπικά εκτιμώ ότι το μέγιστο καλό που μπορεί να κάνει ο κάθε άνθρωπος στον εαυτό του , είναι να έχει Συνείδηση στην αλήθεια αυτού του κόσμου . (gretel )
Συμφωνώ με την αγαπητή προς εμένα gretel ,γιατί αν δεν συμβεί , σημαίνει ότι η δεν την αντέχω , η αδυνατώ να την συνειδητοποιήσω ( εμπεδώσω ) .
Το αν την αντέχει κάποιος η όχι , θα πρέπει βέβαια πρώτα να το δοκιμάσει και που αλλού βέβαια , εκτός από την ποιο γνωστή του φίλη , που είναι αν δεν πέφτω έξω η καθημερινότητα .
ΑΝ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΙ , Πως με ποιόν τρόπο μπορούμε να τους βοηθήσουμε ;;;
Δεν γνωρίζω , αν συμφωνείται η αν έχετε μία καλύτερη πρόταση , για τον λόγο αυτόν θα περιμένω την δική σας πνευματική εργασία .
Πρέπει να τις συγκεντρώσουμε και να τις αξιολογήσουμε όλες .
Η αξιολόγηση δεν μπορεί παρά να προκύψει μέσα από έναν , ΔΙΑΛΟΓΟ .
Αν αυτός θα είναι δικτυακός η όχι , θα εξαρτηθεί από την εσωτερική φλόγα μέσα μας .
Αν την έχουμε ανακαλύψει όλοι μέσα μας , θα πετύχουμε τον σκοπό που πρότεινα , για εμένα αυτό είναι δεδομένο .
Κάτι (ίσως ) διαφορετικό .
Έχω μέσα μου αυτήν την στιγμή δύο εσωτερικές επιθυμίες .
Η μία είναι μία προσωπική χάρη, που θέλω να σου ζητήσω gretel .
Μπορείς να μου περιγράψεις σε παρακαλώ , με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες , την χρονική περίοδο , που συνειδητοποίησες ότι πρέπει να έχεις συνειδητοποίηση στην αλήθεια αυτού του κόσμου ;;;
Ίσως ακόμη και πως την αντέχεις να περιγράψεις δηλαδή αν είναι δυνατόν τον τρόπο .
Η δεύτερη είναι μία προσωπική εμπειρία , που αποκόμισα πρόσφατα ,από την συμμετοχή μου σε ένα γερμανικό φιλοσοφικό φόρουμ και που αισθάνομαι την ανάγκη , να σας την διηγηθώ .
Το θέμα στο οποίο έλαβα μέρος , υπάρχει ακόμη και φέρει τον τίτλο :
ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΖΩΉ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ Η ΟΧΙ ;;;
Υπήρξε μία αντιπαράθεση μεταξύ εμού και ενός μέλους , με το ψευδώνυμο – biene ( μέλισσα )- .
Η μέλισσα είχε την συνήθεια ( την έχει ακόμη ), να απαντάει σχεδόν σε όλα τα μηνύματα της , μέσω ρητών από σημαντικές προσωπικότητες που πέρασαν από τον κόσμο αυτόν π.χ ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ .
Αυτό με εκνεύρισε σε κάποια στιγμή τόσο πολύ , που άρχισα να συμμετέχω και εγώ με ρητά, από τους αρχαίους υμών προγόνους .
Ένα άλλο μέλος με το ψευδώνυμο ( ίσως να είναι το κανονικό του όνομα ) Tasman ,μου απάντησε :
Επέτρεψε μας ΙΩΑΝΝΗ (με αυτό το όνομα συμμετέχω ακόμη σε αυτό το ΦΟΡΟΥΜ ) , να έχουμε τις προσωπικές μας αμφιβολίες , για τους αρχαίους προγόνους σου και τα πιστεύω τους .
Αυτό με εκνεύρισε ακόμη περισσότερο και έγραψα :
ΤΟ ΜΕΛΟΣ biene ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΜΕΝΗ ΑΠΟΨΗ, ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ( περί του οποίου συζητούσαμε ) .
Τους αποχαιρέτησα με μία φράση του μέλους Tasman ,η οποία ήτο :
ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΑΠΛΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΟΥ .
Αυτά τα λόγια μπήκανε στο υποσυνείδητο μου .
Μετά την αποχώρησή μου , έλαβα το εξής μήνυμα από το μέλος Tasman :
ΜΗΝ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΣ ΚΑΚΙΑ ΑΓΑΠΗΤΕ ΙΩΑΝΝΗ .
ΤΟ ΜΕΛΟΣ biene , ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΣΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ,ΓΙΑ ΝΑ ΑΦΥΠΝΙΣΕΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ .
Ζήτησα συγνώμη για την συμπεριφορά μου και έγραψα , ότι θα συνεχίσω να συμμετέχω στο θέμα .
Ίσως αυτά όλα που έγραψα να μην σημαίνουν κάτι το ιδιαίτερο ,για εσάς που τα διαβάσατε .
Προσωπικά απεκόμισα ένα δώρο ,που είναι η φράση του πνευματικού φίλου Tasman :
ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΑΠΛΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΟΥ .
Σοφή κουβέντα ,δεν συμφωνείτε (πνευματικοί ) φίλοι μου ;;;
ΥΓ .Αγαπητή ( το ξαναχρησιμοποιώ , γιατί νιώθω την εσωτερική ανάγκη να το κάνω ) Unseen μου πρότεινες :
Στη δεύτερη περίπτωση (ενεργειακή βοήθεια), έχω ήδη υπόψη μου ομάδες που ενεργοποιούνται σε αυτή την κατεύθυνση (εφαρμόζοντας ρέικι, τζορέι και άλλες ενεργειακές θεραπείες), αν θέλεις μπορώ να σε φέρω σε επαφή.
Δέχομαι .
Ευχαριστώ ……και σου εύχομαι γρήγορη ανάρρωση ,παρότι πιστεύω ,ότι αύριο θα είσαι περδίκι .
ΥΓ 2.
Κάθε άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να γίνει ( αν δεν είναι ήδη ) εθελοντής αιμοδότης .
Στοιχίζει λίγο ( κάποιοι ίσως να χρειάζονται το αυτοκίνητο, για να μεταβούνε στον τόπο αιμοδοσίας ) , επιδρά καταλυτικά για το καλό της υγείας όλων μας .
quote:
Αγαπητέ μου alfa-omega,Είναι ακριβώς το ίδιο, στα δικά μου τουλάχιστον μάτια, όπως όταν λες "ζήσε το τώρα". Δεν είσαι μόνο το τώρα, είσαι και το παρελθόν σου (στο άπειρο, ιδίως αν δεχτούμε ότι η ουσία μας είναι προαιώνια και άφθαρτη) και το μέλλον σου (στο άπειρο ξανά), αλλά αφού είσαι όλα αυτά επιλέγεις να ζεις μόνο το "τώρα" που ουσιαστικά είναι ένα τίποτα μπροστά σε όλη αυτή την απέραντη οντότητα που είσαι.
Με αγάπη,
Unseen
Είναι πράγματι εντυπωσιακό ,το πόσο απλά μπορεί να διανοηθεί (αντιληφθεί) κάποιος , ένα τόσο σύνθετο δεδομένο , όπως η ΥΠΑΡΞΗ .
Καλά λέω εγώ και το πιστεύω .
ΕΙΜΑΙ Ο ΤΙΠΟΤΑΣ .
Unseen έγραψες .
Έπρεπε να το γράψω νωρίτερα . ( αυτό το μήνυμα )
Ίσως Φοβόμουνα όμως , μην πάρουνε τα μυαλά σου αέρα και πιστέψεις ,ότι είσαι κάτι παραπάνω από το τίποτα .
Η αλήθεια είναι , ότι τώρα ( αυτήν την στιγμή )συνειδητοποίησα ( εμπέδωσα ) ,αυτά που έγραψες ΑΝΩΘΕΝ .
Μαθαίνω από εσάς , ευχαριστώ .
Σιωπώ .
Αν και ο Χρόνος είναι περιορισμένος λόγο δουλειάς αυτό τον καιρό, διαβάζω τις σκέψεις σας, γράφω αυτά που (σκέφτομαι / βιώνω), ελπίζοντας να βοηθήσουν.
Κοιαταζωντας το τι γράφει η αγαπητή UNSENN, ευχόμενος της πλήρη ανάρρωση,
quote:
Είναι ακριβώς το ίδιο, στα δικά μου τουλάχιστον μάτια, όπως όταν λες "ζήσε το τώρα". Δεν είσαι μόνο το τώρα, είσαι και το παρελθόν σου (στο άπειρο, ιδίως αν δεχτούμε ότι η ουσία μας είναι προαιώνια και άφθαρτη) και το μέλλον σου (στο άπειρο ξανά), αλλά αφού είσαι όλα αυτά επιλέγεις να ζεις μόνο το "τώρα" που ουσιαστικά είναι .ένα τίποτα μπροστά σε όλη αυτή την απέραντη οντότητα που είσαι
Και τον πόθο του φίλου Α Ω, για (βίωμα, εμπειρία, συνειδητοτητα), θα σας διηγηθώ κάτι προσωπικό που συνέβη πριν αρκετά χρόνια, όταν δηλαδή, τα πάνω ήρθανε κάτω!
Ότι έγραψε η φίλη μας, σε μεγάλο μάλιστα βαθμό απασχολούσε την εσώτερη βλέψη μου. Μα θα γνωρίζεται καλά, πως άλλο είναι οι σκέψεις γύρω από κάτι, και άλλο είναι ότι Ενυπάρχει, πίσω από κάτι.
Ας ξετυλίξω το προσωπικό χρονικό κουβαράκι.
Σε μια βόλτα μου, στην κορυφή ενός βουνού, σε ένα πανέμορφο Νησί, εδώ και αρκετά χρόνια, αγνάντευα γυρω την ομορφιά, όταν μακριά στη θάλασσα, διέκρινα δυο πλοία, τα οποία πλησίαζαν το ένα το άλλο.
Στρογγυλοκάθισα πάνω σε ξερά *(δεν θυμάμαι πως τα λένε) ακούμπησα την πλάτη μου σε ένα πεύκο,*(αυτά που πέφτουν) και εμπεδώθηκα στο αγαπημένο μου σπορ, εκείνο της παρατήρησης.
Εβλεπα μακρυα και συγχρονως το Νου μου, αισθανόμουν το σώμα, τον καθαρό αέρα και τη φύση, μα για μια στιγμή είδα πως τα πλοία θα συναντηθούν, πριν ακόμα αυτό γίνει στην πραγματικότητα.
Δηλαδή ο Νους μου, (μα και ο δικός σας το κάνει), πήγαινε σε αυτό που η φίλη μας, ονόμασε μέλλον.
Σκέφτηκα αν θα μπορούσε να αλλάξει κάτι, αυτό που έβλεπα.
Αν π.χ έστριβε το τιμόνι ο ενας καπετάνιος. (Πιθανότητα)
Αν π.χ το ένα από τα δυο πλοία βυθιζόταν. (Δύσκολο)
Αν π.χ έβγαινε ενα θεόρατο χταπόδι και κατάπινε ένα από τα δυο (Φαντασία)
Μα στο μυαλό μου πέρασαν αυτές οι σκέψεις.
Ποιος τις δημιουργούσε?
Μα φυσικά ο Νους μου, (το παρελθόν μου), άλλες καταστάσεις που είχα μάθει, είχαν γίνει, η είχα δει η διαβάσει σε κάποιο βιβλίο.
Στην ουσία, αυτή η κίνηση, ακόμα και ότι έβλεπα με τα μάτια του ΝΟΥ σαν μέλλον, ήταν μια κίνηση του ΝΟΥ, μια κίνηση από το παρελθόν μου.
Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί, μα εκείνη τη στιγμή, όπως πέφτει η αυλαία στο θέατρο και τελειώνει η παράσταση, κατάλαβα το παιχνίδι του ΝΟΥ.
Ο Παρατηρητής, το παρελθόν μας, ο Εαυτός μας, είναι μια συνεχής κίνηση εμπειριών, χρήσιμος στις δουλειές μας, στην προοδο μα και δημιουργός συγχρόνως.... της αυταπάτης.
Αυτό που είναι πραγματικά, είναι τα δυο πλοία που πλησίαζαν το ένα το άλλο, δηλαδή το παρατηρούμενο.
Έχετε δει τι γίνεται μέσα σας, όταν βιώνεται κάτι τέτοιο?
Είσαστε πράγματι ένα τίποτα, ότι και να συμβεί, είσαστε, αφήνεται, σας διαπερνάει…ενέργεια.
Δεν χρειάζεται να την σκεφτείτε.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 24/10/2007 08:39:07
Η θεση του παρατηρητή ειναι αυτη που σου δινει την δυαντότητα να δεις τις δυνατές εκδοχες,και να τις αξιολογίσεις.Μπορεί δε να εισαι οχι μονο σε μια θεση αλλα σε περισσότερες.
Επέλεξα για δικούς μου λόγους να μην είμαι μέλος της ομάδας ρέικι που σου αναφέρω, αλλά θα σε φέρω σε επαφή με τα παιδιά, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι μέλη του εσοτέρικα και γράφουν ή έγραφαν στην ενότητα "θεραπεία". Θα επικοινωνήσουμε με e-mail, αφού πρώτα τους ενημερώσω σχετικά.
Και πριν αφήσουμε το θέμα της πρακτικής βοήθειας, η ιδέα περί αιμοδοσίας είναι πράγματι πολύτιμη για όποιον δεν αντιμετωπίζει κάποιο αντικειμενικό πρόβλημα (στίγμα αναιμίας ή αναιμία κτλ.), αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι για μια καρδιά που θέλει να βοηθήσει. Ξέρω ότι υπάρχει προκατάληψη κατά των μεγάλων, διεθνών οργανώσεων (Actionaid, Γιατροί χωρίς Σύνορα, κτλ) και μακάρι να υπήρχε μια πρωτοβουλία ιδιωτών για τη βοήθεια των συνανθρώπων μας μακριά από οργανώσεις, αλλά μέχρι να υπάρξει μια τέτοια πρωτοβουλία η αποστολή βοήθειας μέσω των οργανώσεων αυτών, όπως και να το κάνουμε, είναι ένα βήμα...
Ευχαριστώ τέλος για τα καλά σου λόγια, φίλε μου, να είσαι σίγουρος ότι από το ένα αυτί μπαίνουν και από το άλλο βγαίνουν, το μόνο που κρατώ είναι η ευγνωμοσύνη προς αυτόν που τα εκφέρει.
Αγαπητέ μου ΠΛΑΤΩΝΑ,
Χαίρομαι να σε βλέπω να γράφεις τέτοια ποστ και να μεταφέρεις τόσο ωραίες αισθήσεις. Και ευχαριστώ για τις ευχές σου, μπορεί να ταλαιπωρούμαι λίγο αυτόν τον καιρό, έχω να προσβλέπω σε κάτι όμορφο όμως, κι έτσι δεν παραπονιέμαι (πολύ ).
Αγαπημένη μου galazia sfaira,
Όπως πάντα στην καρδιά του θέματος...
Καλημέρα σε όλους, είτε γράφουν στο θέμα είτε όχι, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.