- ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Μπορεί αυτό να είναι ένα ποίημα, ένα τραγούδι, μια φωτογραφία ή μια κατάθεση σκέψης... κάνω την αρχή και αφιερώνω εξαιρετικά...(ξέρει...)
"ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ"
Άπονη πλήξη μιας ζωής δίχως έρωτα,
της ερημιάς μου τέρας, της πόλης μου θηρίο μην με φοβάσαι.
Αλλοπαρμένη έκφραση
οι τοίχοι σου θυμίζουν τον πρώτο μου έρωτα.
Οι πιο πολλοί αδιάφορα κενοί σε λυγίζουν όπου και νά'σαι.
Σε σκοτεινά δρομάκια οι σκιές γλιστράνε επικίνδυνα.
Στα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα οι γυναίκες μισοκρύβονται πίσω απ' την λήθη.
Στα κολασμένα παζάρια της λεωφόρου οι αστυνομικοί,
οι πλούσιοι επαρχιώτες μηχανόβιοι,
μάσκες ακάλυπτες μικρές στον γύρο του θανάτου,
τρεμοπαίζουν τον άγγελο ή τον δαίμονα στις άκρες των δακτύλων τους,
ξημέρωμα Σαββάτου...
...
ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΜΗΝ ΜΙΛΑΣ,
ΣΤΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΑ ΘΕΛΩ ΚΑΝΟΥΝ ΠΙΣΩ...
ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΑΝ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΑΝ ΜΑΚΡΥΑ,
ΚΡΥΦΤΗΚΑΝ ΣΤΙΣ ΣΠΗΛΙΕΣ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΩΝ...
...
ΟΤΙ ΠΟΝΑΕΙ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ...
...
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΟΦΕΡΕΙΣ ΦΥΓΕ ΜΑΚΡΥΑ ΜΟΥ... ΚΡΥΨΟΥ ΑΠΟ ΜΕΝΑ...
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΦΕΥΓΕΙΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΛΙΓΟ" ΜΟΥ
Ή ΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΩ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ...
Σ' αγαπώ...
"ΚΥΚΛΟΥ ΛΗΞΑΙ"
Αφιερώνω ένα δικό μου παλαιότερο ποίημα.
Μερικά γεγονότα και συναισθήματα είναι τόσο διαχρονικά...
είναι κάτι ώρες,
είναι κάτι μέρες,
που νιώθω ότι ξεριζώνεις από μέσα μου ότι πολύτιμο έχω…
αγάπη, φως, υπομονή…
ελπίδα, ζωντάνια, παλμό….
Έρχεσαι σαν κεραυνός και με φωτίζεις,
και μου δίνεις μόνο με ένα άγγιγμα των ματιών σου,
εκείνο που τόσο καιρό ποθούσα..
εκείνο που τόσο καιρό ζητούσα…,
όμως…
πόση δύναμη μπορεί να κρύβει μία και μόνο λέξη,
για να μου τα πάρεις αυτά τόσο βίαια…
όμως δεν πειράζει…
ακόμη και τώρα μου δίνεις…
μου δείχνεις τη γη που ζούμε,
μου δείχνεις ότι σ’ αυτή τη γη τα όνειρα δεν έχουν θέση…
με παίρνεις τόσο άκαρδα από τα σύννεφα για να με προσγειώσεις…
Ξεχνάς όμως κάτι…
Εγώ δεν είμαι για τη γη…
Μόνο στον ουρανό μπορώ να ζήσω…
Και εκεί θα ζήσω έστω και μόνη…
Υγ. Σ' αγαπώ...
Είναι τόσο εύκολο!
Ένα ξεχασμένο βιβλίο που σου ζητάει να το διαβάσεις.
Σου ανοίγει τις σελίδες του και σε αφήνει ν’ ανακαλύψεις ένα τόπο Θεϊκό.
Θέλει να σε παρασύρει,
μακριά από διαστάσεις που έχεις μάθει να ζεις.
Έρχεσαι κάθε μέρα και αγγίζεις τις σελίδες μου,
Και εγώ παίρνω ζωή απ’ τη ζωή σου, και ανάσα απ’ την ανάσα σου.
Δίνεις αξία στα κίτρινα φύλλα μου,
κι αφήνεις το δυνατό φως των ματιών σου να ζωντανεύει τα γράμματά μου.
Τι γλύκα που έχει η ζωή όταν γέρνει επάνω σου,
Ποια δύναμη μπορεί να με σηκώσει από τον πάτο του πηγαδιού,
Για να μπορέσω να φωνάξω!
ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ,
ΔΕ χάθηκα ακόμη,
Αφήστε με να νιώσω,
να ζήσω,
να πετάξω,
να ΔΩΣΩ την ψυχή μου.
Σας παρακαλώ,
μη με ξαναρίξετε μέσα…,
έχετε νιώσει ποτέ το μαύρο να σας καλύπτει;
Έχετε νιώσει ποτέ το κρύο μέταλλο να δένει την ψυχή σας;
Έχετε δει πως είναι ένα βιβλίο που του ξεριζώνουν τις σελίδες;
Αυτό είμαι…..
και δεν το βάζουν κάτω...
Κι ονειρεύομαι στον κόσμο κάτι πράγματα μικρά
που ο ήλιος τα γεμίζει με μια δύσκολη ομορφιά...
Η πτώση
Στα παράξενα όνειρά μου αλεξίπτωτο φοράω
σαν χρυσόσκονη κλεμμένη στον αέρα με σκορπάω
Ένα μάτι θηλυκό, δε δακρύζει να με σώσει
κι είναι ελεύθερη και κρύα κι αχαλίνωτη η πτώση
Δεν υπάρχει γυρισμός, όλοι τρέχουν κι εγώ μέσα
με ξεγέλασε ξανά η ανάμνηση η μπαμπέσα
Το ογδόντα μ' έχει αφήσει τη φωτιά να ξανανάψω
Τις παλιές εκείνες μνήμες μάλλον πρέπει να τις κάψω
Κι εκείνο το φιλί, ένα άγγιγμα με ρίγος
Τόσα χρόνια μακριά ο καιρός φαίνεται λίγος
Τότε το γλυκό μεθύσι ήταν κάτι σαν αστείο
Τώρα όλα σιωπηλά κι ένα λίκνισμα γελοίο
Το βινύλιο ξεθωριάζει και χαϊδεύω τις στροφές του
Δάσκαλος ο χρόνος και ανίερες οι ουλές του
Ξένος παρατηρητής, λέω πια πως δε φοβάμαι
Μα τα λάθη σαν ταινία μπρος στα μάτια μου περνάνε
Τις φωνές από τα λάθη κάποιος πρέπει να φιμώσει
Κι είναι ελεύθερη και κρύα κι αχαλίνωτη η πτώση
Να 'μαι μόνος μεθυσμένος πάλι να ονειροπολώ
με ναυάγια αναμνήσεων φτιαγμένα από φελλό
Τι να φταίω που γεννήθηκα αγόρι με φτερά
και το κάθε υγρό όνειρό μου μένει, δε με διαπερνά
Και χαζεύοντας τον Μπάτμαν, τον Κογιότ και τον Τεν-τεν
διαπιστώνω πως δεν είμαι με τους μεν, ούτε με τους δεν
Κι ονειρεύομαι στον κόσμο κάτι πράγματα μικρά
που ο ήλιος τα γεμίζει με μια δύσκολη ομορφιά
άνοιξε τα μάτια σου, μάζεψ' τα κι ένωσε τα κομμάτια σου
Μπορείς ακόμα, βγες από το ψυχοφθόρο τέρμα κι όρμα
Αναζήτησε το σοκ που θα σε βγάλει από το κώμα
Βάλε σε μια σειρά τα πράγματα μεσ' στο κεφάλι σου
ποτέ δεν είναι αργά για να πιστέψεις στις δυνάμεις σου
Εσύ είσαι ο μόνος που μπορεί να σε σώσει
Να δώσει ένα τέρμα σ' αυτή την καταραμένη πτώση
Τις φωνές από τα λάθη κάποιος πρέπει να φιμώσει
κι είναι ελεύθερη και κρύα κι αχαλίνωτη η πτώση
http://www.youtube.com/watch?v=Eui2nhgvesU
Edited by - λίλιθ on 23/06/2007 18:30:28
Απο το soundrack της ταινιας Lost Boys:
Cry Little Sister
A last fire will rise behind those eyes
Black house will rock, blind boys don't lie
Immortal fear, that voice so clear
Through broken walls, that scream I hear
Cry, little sister - Thou shall not fall
Come to your brother - Thou shall not die
Unchain me, sister - Thou shall not fear
Love is with your brother - Thou shall not kill
Blue masquerade, strangers look on
When will they learn this loneliness?
Temptation heat beats like a drum
Deep in your veins, I will not lie
Little sister - Thou shall not fall
Come to your brother - Thou shall not die
Unchain me, sister - Thou shall not fear
Love is with your brother - Thou shall not kill
My Shangri-Las
I can't forget
Why you were mine
I need you now
Cry, little sister - Thou shall not fall
Come to your brother - Thou shall not die
Unchain me, sister - Thou shall not fear
Love is with your brother - Thou shall not kill
The plural of anecdote is not data.
quote:
Αφιερωμενο σε ολους αγαπανε τα βαμπιρια!Απο το soundrack της ταινιας Lost Boys:
Φοβερό τραγούδι από ένα ανεπανάληπτο συγκρότημα!
Μπράβο, αγαπητή, πολύ καλή επιλογή! 
Πάρτε κι από μένα ένα λοιπόν ένα τραγουδάκι που μου αρέσει πολύ και το άκουγα πριν.
It's like a Siren's calling to us... 
I hear the waves
Far beyond the dunes
My grey and hazy surf
They sound like merry tunes
They've been leading me
Here for many years
So please don't speak a word
For the sea has many cars
My dear, come to the sea
Let's watch the sun descend
Just for a while, pretend
That all we are is here
My love, come to the sea
To where we always went
When we had to pretend
Like shining stars we'll be
A cool and salty breeze
To moisturize your lips
So come and have a seat
And let me take a sip
Let's taste the gloomy air
so cool and fresh and dark
Then touch my floating hair
And kiss me, take my heart
In anticipation of my resurrection...
ACTIVE MEMBER "Άκου μάνα..."
Γεννηθηκα στο ραντεβού της νύχτας με την μέρα,
μια ζεστή Αυγουστιάτικη Δευτέρα.
Τα όνειρα ήταν λίγα, τα λόγια ήταν πολλά κι όλοι νοιώθανε καλά
που το είδος θα κρατήσει και το γλέντι θα αρχίσει.
Τσάμπα της μάνας μου το δάκρυ είχε κυλήσει...
η αγωνία της... ο πόνος... η λαχτάρα... μαζί με τις ευχές και μια κατάρα που άκουσε το άστρο μου και κρύφτηκε στο φως και απο τότε είμαι τόσο μοναχός...
Και τα γέλια δεν κρατάνε. Οι υποσχέσεις δεν μετράνε...
ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ Σ'ΑΓΑΠΑΝΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΕΥΚΟΛΑ ΞΕΧΝΑΝΕ ΚΑΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΙ ΑΠ΄ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ...
Βλέπεις τ΄άστρο το δικό τους φωτίζει εκεί ψηλά κι έτσι όλα πάνε καλά...
Άκου μάνα... για όλους έχει ο Θεός κι ίσως το δικό μου άστρο λάμπει κάπου εκεί στο φως...
Άκου μάνα... για όλους έχει ο Θεός και μας χωράει ο ουρανός...
Γι αυτό γυρνάω στο φως και τραγουδάω, έπαψα τις μέρες που περνούν πια να μετράω...
Μαζεύω τα κομμάτια μου και δεν ελπίζω σε κείνα που με θέλουν πάντα ΠΙΣΩ να γυρίζω...
Σφίγγω τα δόντια μου κι έχω παρηγοριά μου, μόνο το όνειρό μου κι όσο αντέξει η καρδιά μου...
Θα είμαι εδω και καλά να το θυμάστε κι αφού δεν σέβεστε θα με φοβάστε...
Γιατί εγω ζω μόνο ότι αγαπώ.
Φυλάω το ψέμα μου σε σας μόνο να πω.
Σ΄όλους εσάς με το άστρο εκεί ψηλά που δήθεν νοιώθετε καλά...
Γιατί όλα γύρω σας αλλάζουν, ΕΝΩ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΑΣ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ...
Μα εγώ μακρυά πετάω τώρα τις ευχές.
Δεν θα ξαναζήσω ποτέ μου εγω το χθές, γιατί μάνα τα βρήκα όλα μπροστά μου...
Ο ΠΟΝΟΣ ΜΟΥ ΖΩΗ ΚΑΙ ΔΙΛΕΙΜΜΑ Η ΧΑΡΑ ΜΟΥ...
ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΕΥΑ ΟΤΙ ΕΜΕΝΕ ΑΠ΄ΤΗΝ ΣΤΑΧΤΗ...
ΜΑ Η ΤΥΧΗ Μ΄ΕΧΕΙ ΑΧΤΙ...
Φιλικά...
"ΚΥΚΛΟΥ ΛΗΞΑΙ"
Θα 'θελα να ήσουνα εδώ
ένα βράδυ ακόμα τελευταίο
Θα 'θελα κι απόψε να σε δω
Της ζωής μου πρόσωπο μοιραίο
Είσαι το τσιγάρο που κρατώ και να ανάψω σκέφτομαι
Είσαι η συνήθεια που μισώ κι όλο επανέρχομαι
Είσαι το τσιγάρο που κρατώ και σε θέλω ψέμα μου
Σαν τη νικοτίνη που περνά μέσα από το αίμα μου
Θα 'θελα να ήξερα γιατί
έκανες κομμάτια το όνειρό σου
Θα 'θελα να ξέρεις πως εσύ
πρόδωσες, τρελή, τον εαυτό σου
Είσαι το τσιγάρο που κρατώ και να ανάψω σκέφτομαι
Είσαι η συνήθεια που μισώ κι όλο επανέρχομαι
Είσαι το τσιγάρο που κρατώ και σε θέλω ψέμα μου
Σαν τη νικοτίνη που περνά μέσα από το αίμα μου
Θα 'θελα να ήσουνα εδώ
τώρα που σου τα χω μαζεμένα
Για να σου θυμίσω μια στιγμή
πόσα έχω κάνει εγώ για σένα
Είσαι το τσιγάρο που κρατώ και να ανάψω σκέφτομαι
Είσαι η συνήθεια που μισώ κι όλο επανέρχομαι
Είσαι το τσιγάρο που κρατώ και σε θέλω ψέμα μου
Σαν τη νικοτίνη που περνά μέσα από το αίμα μου
"Θα 'θελα να ήσουνα εδώ",
Αντώνης Βαρδής 2000
(Για μία αγάπη που χάθηκε για πάντα)
Αλήθεια, έχει κανείς το συγκεκριμένο τραγούδι σε .wmv ή .mpg μορφή; θα του οφείλω χάρη
Και ένα ακόμα που με εκφράζει απόλυτα ως άνθρωπο
Βαρέθηκα τα ίδια λόγια να μου λένε
πως είμαι πάντα το καλύτερο παιδί
Και όταν μένω μόνος μου αναρρωτιέμαι
αν είναι εύκολο να αλλάξεις μια ψυχή
Δε θέλω τίποτα να αλλάξω
δε θέλω κάτι να σκεφτώ
Θέλω τα μάτια της να τα ξεχάσω
προτού στα αλήθεια τρελλαθώ (2)
Βαρέθηκα ίδια χαστούκια να μου δίνουν
εμένα που έμαθα να δίνω μία ζωή
Και όταν μένω μόνος μου στοιχηματίζω
αν είναι εύκολο να αλλάξεις μια ψυχή
Δε θέλω τίποτα να αλλάξω
δε θέλω κάτι να σκεφτώ
Θέλω τα μάτια της να τα ξεχάσω
προτού στα αλήθεια τρελλαθώ (2)
"Δε θέλω τίποτα να αλλάξω"
Νίκος Νομικός
Προς το παρόν αυτά. Αν και υπάρχουν πολλά...
Στην πορεία θα πω κι άλλα
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
Δυστυχώς το τραγούδι που ζητάς δεν το ήξερα καν και δεν το έχω σε μορφή mp3. Σου εύχομαι να βρεθεί κάτι άλλο στο δρόμο σου που να εκτιμήσει τις ευαισθησίες σου...
Φιλικά...
"ΚΥΚΛΟΥ ΛΗΞΑΙ"
Σε ευχαριστώ επίσης για την καλή σου διάθεση. Βρήκα πάντως τρόπο και το "κατέβασα" μαζί με αρκετά άλλα που με ενδιαφέρουν. Να είσαι καλά.
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
Επίσης σε όλα τα παιδιά από το εσωτέρικα τους στέλνω με αγάπη τo Secret των Visions of Atlantis.
That have since turned to dust, an endless phase.
I carry with me a heave heart of stone,
That belongs deep inside the place for which I mourn.
Beyond love, beyond lust, beyond art
This constant yearning beats inside,
More than my own craving heart.
This muse of passion stealing my restless soul,
senses intoxicated takes its toll,
Heaven meets Earth with dusk's dark kiss,
Taste my love within this chalice.
It torments the inner artist.
Devoted reverence for the most beautiful dream,
Becomes reality out of the faintest gleam.
Worlds come closer with the touch of your fire,
Winding into towers of wordless choirs.
Beyond love, beyond lust, beyond art
This constant yearning beats inside,
More than my own craving heart.
This muse of passion stealing my restless soul,
senses intoxicated takes its toll,
Heaven meets Earth with dusk's dark kiss,
Taste my love within this chalice.
It torments the inner artist.
Beyond love, far above
Beyond art, you're the blood of my heart.
Heaven meets Earth with dusk's dark kiss,
Taste my love within this chalice.
It torments the inner artist.
It torments the inner artist.
"ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ"
Έλα να πάμε στα καμένα
στον Υμηττό και στον Αυλώνα, (και στην Πάρνηθα Λαυρέντη... κάηκε κι αυτή δυστυχώς...)
πουλιά και πεύκα συλλογίσου
ενός χαμένου παραδείσου.
Δέντρα που ήτανε φαντάσου
και στην σκιά τους ξεκουράσου.
-
Έλα και πάρε με μαζί σου
στην κυριακάτικη εκδρομή σου,
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου
στις εκβολές του παραδείσου.
-
Έλα να πάμε στα καμένα,
δεν μας χωράει πια το σπίτι.
Έρχονται δύσκολες ημέρες
μουτζουρωμένες σαν Δευτέρες.
-
Έρχονται φλόγες απ' τα δάση
και μια φωτιά να μας δικάσει,
μέσα στο πύρινό της χνώτο
απο τον έσχατο ως τον πρώτο...
-
Έλα και πάρε με μαζι σου
στην κυριακάτικη εκδρομή σου,
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου
στις εκβολές του παραδείσου.
-
Έλα να βγούμε απο το σπίτι
ξανά σε δρόμους και πλατείες,
πάρε και τα παιδιά μαζί σου
εδω στο χείλος της αβύσσου
κι άφησε μόνη στο τραπέζι
την τηλεόραση να παίζει,
να δείχνει έγχρωμο τον πόνο
δίπλα σ' ένα φιλέτο τόνο.
Να δείχνει φονικά και φλόγες
τσόντες, πολιτικούς και ρώγες,
ενώ εμείς θα 'χουμε φτάσει
στο σταυροδρόμι του εξήντα,
με τα παιδάκια μας στον ώμο
για να μας δείχνουνε τον δρόμο...
ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ απο τον δίσκο "ΡΙΞΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΗΝ ΝΎΧΤΑ"
"ΚΥΚΛΟΥ ΛΗΞΑΙ"
Πολύ με πίκρανες ζωή
μακρυά θα φύγω ένα πρωί
θ'ανέβω σ'ένα αεροπλάνο,
να δω τον κόσμο απο κει πάνω...
Όταν κοιτάς απο ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
κι εσύ την πήρες σοβαρά
κι εσύ την πήρες σοβαρά...
Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα,
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι,
το μεγαλύτερο ανάκτορο,
μοιάζει μ'ένα μικρούλι τόπι.
Κι όλα αυτά που σε πικράνανε
απο ψηλά αν τα κοιτάξεις,
θα σου φανούν τόσο ασήμαντα
που στην στιγμή θα τα ξεχάσεις.
Αγαπημένη μου μην κλαις
πάμε μαζι ψηλά αν θες,
να δεις την γη απ' την σελήνη
ένα φεγγάρι είναι κι εκείνη...
(τραγούδι που έχει ερμηνεύσει ο Κώστας Χατζής)
αφιερωμένο σε αυτούς που πληγώθηκαν και προδόθηκαν απο πρόσωπα και καταστάσεις...
"ΚΥΚΛΟΥ ΛΗΞΑΙ"
"Στα καμμένα"...
Ακούγοντας ταυτόχρονα το κονσέρτο op. 16 σε a minor του Grieg, λυπήθηκα
ακόμη μια φορά για την Πάρνηθα, τον Υμμητό, την Ελάτη, που πρόσφατα
είδα ότι κάηκε και όλα τα δάση που θυσιάζονται στο βωμό του
ανθρώπινου εγωισμού, απληστίας και ίσως... βλακείας (;)!
Θέλω να αφιερώσω λοιπόν ένα αγαπημένο μου ποίημα, ένα ποίημα, που
όταν ήμουνα μικρό παιδί το διάβαζα, ανατρίχιαζα γιατί το έβρισκα
κάπως τρομαχτικό και αλλόκοτο. Μετά με έπιανε θλίψη, στενοχώρια
και οργή...
Τίποτε δεν άλλαξε από τότε. Τα ίδια συναισθήματα με κατακλύζουν και
σήμερα, με την ανάγνωση εκείνου, του παλιού ποιήματος.
Σας το αφιερώνω.
«Γιάννη, γιατί έκοψες τον πεύκο; Γιατί; Γιατί;»
Αγέρας θάναι, λέει ο Γιάννης και περπατεί.
Ανάβει η πέτρα, το λιβάδι βγάνει φωτιά
Να' βρισκε ο Γιάννης μια βρυσούλα, μια ρεματιά!
Μες το λιοπύρι, μες στον κάμπο να ένα δεντρί...
Ξαπλώθη ο Γιάννης αποκάτου, δροσιά να βρει.
Το δέντρο παίρνει τα κλαριά του και περπατεί!
Δεν θ΄ ανασάνω, λέει ο Γιάννης, γιατί, γιατί;
«Γιάννη, που κίνησες να φτάσεις;» «Στα δυο χωριά.»
«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου; Πολύ μακριά!»
«Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω. Τι έφταιξα εγώ;
Σκιάζεται ο λόγκος και με φεύγει, γι' αυτό είμαι δω
Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες... για δυο, για τρεις...
Ο νους μου σήμερα δε ξέρω, τ΄ είναι βαρύς»
«Να μια βρυσούλα, πιε νεράκι να δροσιστείς»
Σκύβει να πιει νερό στη βρύση, στερεύει ευθύς.
Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες, φεύγει ο καιρός,
Στον ίδιο τόπο είν' ο Γιάννης, κι ας τρέχει εμπρός...
Να το χινόπωρο, να οι μπόρες, μα πού κλαρί;
Χτυπιέται ορθός με το χαλάζι, με τη βροχή.
«Γιάννη, γιατί έσφαξες το δέντρο, το σπλαχνικό,
που 'ριχνεν ίσκιο στο κοπάδι και στο βοσκό;»
Ο πεύκος μίλαε στον αέρα - τ' ακούς, τ' ακούς;-
και τραγουδούσε σα φλογέρα στους μπιστικούς.
«Φρύγανο και κλαρί του πήρες και τις δροσιές
Και το ρετσίνι του ποτάμι απ΄ τις πληγές.
Σακάτης ήταν κι ολόρθος, ως τη χρονιά,
Που τον εγκρέμισες για ξύλα, Γιάννη φονιά!»
«Τη χάρη σου ερημοκλησάκι, την προσκυνώ,
Βόηθα να φτάσω κάποιαν ώρα και να σταθώ...
Η μάνα μου θα περιμένει κι έχω βοσκή...
Κι είχα και τρύγο... Τι ώρα νάναι και τι εποχή;
Ξεκίνησα το καλοκαίρι -να στοχαστείς-
Κι ήρθε και μ' ήβρε ο χειμώνας μεσοστρατίς.
Πάλι Αλωνάρης και λιοπύρι! Πότε ήρθε; Πώς;
Αγιε, σταμάτησε το λόγκο, που τρέχει εμπρός.
Αγιε, το δρόμο δεν τον βγάνω -με τι καρδιά;-
Θέλω να πέσω να πεθάνω, εδώ κοντά.»
Πέφτει σα δέντρο απ΄ το πελέκι... βογκάει βαριά.
Μακριά του στάθηκε το δάσος, πολύ μακριά.
Εκεί τριγύρω ούτε χορτάρι, φωνή καμιά
Στ΄ αγκάθια πέθανε, στον κάμπο, στην ερημιά.
Η κατάρα του πεύκου - Ζαχαρίας Παπαντωνίου
(από το διήγημα "Τα Ψηλά Βουνά")
Καταπληκτικό!
quote:
Ακούγοντας ταυτόχρονα το κονσέρτο op. 16 σε a minor του Grieg, λυπήθηκα
ακόμη μια φορά για την Πάρνηθα, τον Υμμητό, την Ελάτη,...
Κι εσύ βρε λίλιθ με τέτοιες σκέψεις για τα καμμένα, το κοντσέρτο του Grieg έβαλες να ακούσεις; Το συγκεκριμένο έργο λες και είναι φτιαγμένο για να σου κάνει το συναίσθημα να χτυπήσει κόκκινο!
Είναι βέβαια απορίας άξιο: πως κάποιες σειρές από νότες, καταφέρνουν να μας δονούν με τέτοιο τρόπο. Να ξεσηκώνουν από μέσα μας σκέψεις, εικόνες και συναισθήματα.
Υ.Γ. Το ξέρεις ότι το συγκεκριμένο κοντσέρτο το αγαπάω πολύ και καταλαβαίνω πως ένιωθες όταν το άκουγες
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Θ' αφιερώσω ένα ποίημα που ξέρω από μικρή και θυμάμαι απ' έξω. Ελπίζω να το απολαύσετε όσο κι εγώ κάθε φορά που το σκέφτομαι. Δεν θυμάμαι ποιος το έχει γράψει, αν γνωρίζετε πείτε μου
Το αηδόνι
Κάποιο βραδάκι του μαγιού
μες στη νυχτιά κρυμμένο
το πιο μονάχο της χρονιάς
κι ίσως το πιο θλιμμένο
την ώρα που ετοιμάζονταν
να κοιμηθούν οι κλώνοι
δίχως αιτία ξαφνικά
τρελάθηκε τ' αηδόνι
πολλές φορές αναγερτοί
στον πλάτανο απο κάτου
ακούγαμε τις τρίλιες του
και τα πιπίσματα του
συχνά πάλι γυρίζοντας
τις ώρες που βραδιάζει
τ' ακούσαμε τις πιο γλυκές
στροφές του ν' αραδιάζει
μα σαν εκείνη τη βραδιά
σ' εκείνο το πλατάνι
τέτοιο τραγούδι ξώφρενο
ποτέ δεν είχε κάνει
κι όπως τραβούσα πάρωρα
στη μοναξιά του δρόμου
αναπολώντας μυστικά
δεν ξέρω ποιον καημό μου
πουλάκι του μεσονυχτιού
πουλάκι της ερήμου
ήρθε η φωνή σου σύχαρα
και πήρε τη ψυχή μου
κι ήταν η νύχτα διάφανη
κι έλαμπε αγάλια η πούλια
κι είχαν σωπάσει από νωρίς
τ' άλλα τα νυχτοπούλια
και μεσ' απ' τ' άστρα τα νωθρά
που φέγγαν σαν βελούδα
όλη η νυχτιά παθητικά
σου φώναζε "τραγούδα"
ήμουν κι εγώ και σ' άκουγα
χωρίς να σε χορταίνω
το βράδυ που τρελάθηκες
πουλάκι αγαπημένο...
Edited by - fishfemale on 19/07/2007 09:47:23
quote:Γεια σου fishfemale
Θ' αφιερώσω ένα ποίημα που ξέρω από μικρή και θυμάμαι απ' έξω. Ελπίζω να το απολαύσετε όσο κι εγώ κάθε φορά που το σκέφτομαι. Δεν θυμάμαι ποιος το έχει γράψει, αν γνωρίζετε πείτε μου
Το ποίημα που μας έγραψες είναι του Ναπολέων Λαπαθιώτη. Πρέπει να ανήκει σε κάποια παιδική συλλογή τραγουδιών ή ποιημάτων που αφορούν τα ζώα.
Η μοναδική σελίδα στην οποία το βρήκα γραμμένο (και από όπου μεταφέρω τις παραπάνω πληροφορίες) είναι η ακόλουθη:
http://dim-rizou.pel.sch.gr/ergasies/zoa/page19.html
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Αγαπητή μου fishfemale, και πάλι ανατρίχιασα διαβάζοντας το ποίημα
που μας κατέθεσες.
Καταπληκτικό!
Μπορεί βέβαια, πάλι να φταίει και η μουσική που ακούω τώρα, που
εκτός του ότι είναι το αγαπημένο μου Piano concerto no3 in C minor
του Beethoven, μόλις αγόρασα ηχεία και το ακούω στη διαπασών! 
Πάντως, για να μη "χαλάσω το κλίμα", μόλις τώρα που γράφω και αφού
και το κονσέρτο αυτό τελείωσε, ξανακούω το κονσέρτο του Grieg!
Βρέ τί έχουμε πάθει εδώ πέρα!..