- Υπάρχει ο φόβος; - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Ο φόβος είναι δικές μας προβολές ανασφάλειας; Η γνώση απενεργοποιεί το φόβο; Θεωρώ πως ναι. Αν υποστηρίξουμε ότι ο φόβος δεν είναι τίποτα άλλο από ένα υποπροϊόν της μη συνειδητότητάς μας, τότε γνωρίζοντας την πραγματικότητα, συνειδητοποιώντας την αλήθεια μας, αυτόματα ο φόβος εξαφανίζεται...Μήπως, αντί να επιτεθώ ή να υποταχθώ...να μπω στη διαδικασία, κατανόησης, του τί είναι αυτό που με φοβίζει; Κατανόηση του φόβου...Πώς σας φαίνετε ως άποψη; Να κατανοήσουμε το φόβο μας...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσσο...
Έτσι κατά αυτή την έννοια ακούγεται σωστή η άποψη "όποιος φοβάται ή επιτίθεται ή υποτάσσεται" ομοιοτρόπως όπως όταν χάνουμε την ελευθερία μας αγωνιζόμαστε να την επανακτήσουμε και ή τα καταφέρνουμε (ξεπερνούμε το φόβο μας) ή όχι (υποτασσόμαστε στο φόβο μας).
Έτσι η έκφραση θα ήταν ακριβέστερη αν ήταν κάπως έτσι...
Όποιος φοβάται επιτίθεται και ή υποτάσσεται ή ξεπερνάει το φόβο του.
Βέβαια τότε είναι σαν να θεωρούμε δεδομένη την αντεπίθεση μας επί του φόβου κάτι που είναι βέβαια αμφίβολο...
Τότε ισχύει το όποιος φοβάται ή επιτίθεται ή υποτάσσεται..
Αλλά λείπει το αποτέλεμα της επίθεσης...
Με άλλα λόγια θα μπορούσε να υποθέση κάποιος ότι Ο Paulo Coelho θεωρεί ανέφικτο να επικρατήσουμε των φόβων μας....
Αυτό θα ήταν λάθος αφού κάτι τέτοιο θα αφαιρούσε το νόημα της επίθεσης...Τι λες;
Τώρα αν υπάρχουν φόβοι....
Φυσικά υπάρχουν...
Είναι τεράστιο το θέμα και σηκώνει τεράστια ανάλυση....
Προς το παρόν αυτά αν εξελιχθεί η συζήτηση θα αναπτύξω τις απόψεις μου επί του θέματος επειδή το θεωρώ ενδιαφέρων και κάπως προσωπικό...Εδώ και δυο χρόνια βλέπεις προσπαθώ να ξεπεράσω τους φόβους μου....Εις μάτην όμως...Μην φωνάζεις Paulo δεν υποτάχτηκα ακόμα...
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
Ένας κι ισχυρίστηκε πως είναι ο Υιός Του Θεού....
Οπότε παίρνει άλλο νόημα και αξία και η κατανόηση του εαυτού μας...
Δεν νομίζεις;;;
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
Κοίτα, εδώ έχουμε επίθεση όχι απέναντι στο φόβο μας, αλλά σε εκείνο που φοβόμαστε. Και όταν λέμε επίθεση εννοούμε μια "εμπόλεμη" κατάσταση, που σίγουρα, αν τη μεταφέρουμε στην καθημερινότητά μας, δεν είναι και ότι πιο υγιές μπορούμε να φανταστούμε.
Σκέψου, έναν άνθρωπο που επειδή φοβάται να αφεθεί στα αισθήματά σου επιτίθεται...Η επίθεση που κάνουμε, όταν φοβόμαστε, δεν είναι για να κατακτήσουμε τις ανασφαλειές μας και να βγούμε νικητές και πάνω απο ότι μας τρομάζει. Είναι επίθεση για να "επικρατήσουμε" απέναντι σε εκείνο που μας προκαλεί το φόβο.
Άγριο πράγμα η επίθεση (και σου μιλάω εκ πείρας...αφού αυτό κάνω μονίμως και ακατάπαυστα)όταν αφορά ανθρώπους. Τα αποτελέσματα μιας τέτοια επίθεσης, είμαι σίγουρη, ότι ξέρεις ποια είναι.
Από την άλλη, δεν πιστεύω ότι είναι ανέφικτο να επικρατήσουμε των φόβων μας.
Η γνώση και η συνειδητοποίηση, θεωρώ, ότι είναι τα κλειδιά. Αν δε φοβάμαι γιατί γνωρίζω...τότε ποιός φόβος; Δε φοβάμαι. Απλά.
Για παράδειγμα, φοβάσαι μήπως ο φίλος σου, σου πει ψέματα; Όχι...Γιατί; Μα, γιατί ξέρεις, ότι δε λέει ψέματα...
Φοβάσαι τη βροχή; Όχι. Γιατί; Γιατί γνωρίζεις τι σημαίνει βροχή...Και πότε μπορεί να φοβηθείς μια καταιγίδα; Όταν "οδηγεί" σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Όταν δε γνωρίζεις πως θα "εξελιχθούν" τα ποτάμια μέσα στην πόλη...Τι θα παρασύρουν...
Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζει, το να κατανοήσουμε τον εαυτό μας. Αλήθεια, δεν είναι. Απλά, φοβόμαστε αυτά που μας "ζητάει" και είναι πολλές φορές κόντρα σε εκείνα που περιμένουν οι άλλοι από εμας. Φοβόμαστε μη χάσουμε αυτά που "έχουμε". Φοβόμαστε, μη δεν αποκτήσουμε αυτά που θεωρούμε ότι θα μας δώσουν στιγμές χαράς. Φοβόμαστε να πούμε, να δείξουμε, να πράξουμε για να μην μην μην...
Αν δε φοβόμασταν πως θα αντιδρούσαμε άραγε; Στην πραγματικότητα δε χρειάζεται να ξέρουμε συνέχεια το "πως" και το "που"...αρκεί να ρωτάμε τον εαυτό μας κάθε φορά που αποφασίζει κάτι...το γιατί το κάνει. Τί λες; Πως σου ακούγεται αυτό;
Φιλικά
Όταν ο κύριος Φόγκ
ήθελε να δει τί ώρα είναι
έσκυβε από την πολυθρόνα
και κοίταζε το πρόσωπό του στο νερό:
όμορφος παρά μελαγχολικός και δέκα δευτερόλεπτα
τρυφερός και αγέρωχος και σαράντα δευτερόλεπτα
λυπημένος και λυπημένος ακριβώς
του απαντούσε το νερό.
Μόνο τη νύχτα
η ώρα ήτανε πάντα
νύχτα.
Όταν μια νύχτα ολόκληρη
σου δίνεται
δεν την ρωτάς πότε
τί ώρα είναι
Γιάννης Βαρβέρης
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Προσωπικά, δεν είμαι «υπέρ» ούτε της επίθεσης ούτε του να υποταχθώ. Η δική μου «τακτική» απέναντι στους φόβους μου είναι να τους αποδεχτώ, σε πρώτη φάση. Βλέπω, νιώθω... πως αντιδρώ «περίεργα» και ακριβώς εκεί, ξέρω πως αμέσως πρέπει να ψάξω μέσα μου, να δω τι γίνεται Να κατανοήσω τι φοβάμαι, γιατί το φοβάμαι, να το «αναλύσω» όσο μπορώ. Αυτό με βοηθάει. Από ‘κει και πέρα θα δω αν & πως μπορώ να τον ξεπεράσω. Σιγά-σιγά... δεν χρειάζονται ούτε ιαχές ούτε σπαραγμός. Άλλωστε ακόμα και ο φόβος μας δεν συνθέτει το μοναδικό μας χαρακτήρα, τη μοναδική μας συμπεριφορά...?
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
Όταν συμβιβάζεσαι με κάτι όταν το αποδέχεσαι και είναι αποδεδειγμένα αρνητικό για σενά τότε αυτομάτως δεν σημαίνει ότι υποτάσσεσαι;;
Συμφωνώ μαζί σου πως οι φόβοι μας είναι κομμάτι του εαυτού μας άρα για να συνειδητοποιήσουμε τον εαυτό μας του ποιοι είμαστε χρειάζεται να κατανοήσουμε τους φόβους μας......
Τότε αρχίζει η αντεπίθεση...
Άλλωστε οι αντίπαλοι πρώτα κατασκοπεύουν τον εχθρό....
Και αν καταφέρουμε να νικήσουμε τότε φτάνουμε στην ολοκλήρωση που είναι το ζητούμενο γινόμαστε απόλυτοι κυρίαρχοι του παιχνιδιού απόλυτα ελεύθεροι.......
Κεραμιδόγατα πιστεύω πως αυτό που μας φοβίζει είναι η αφορμή και όχι η αιτία......Δεν φτάνει να σταματήσουμε να φοβόμαστε αυτό που μας φοβίζει....Αλκλά να σταματήσουμε να φοβόμαστε το φόβο....
Και αυτό είναι πράγματι περίπου ανέφικτο....
Συμφωνώ ότι ο πόλεμος δεν είναι υγεία αλλά είναι αγώνας για ελευθερία...Υποταγμένοι στους φόβους μας πιστεύεις ότι είμαστε υγειείς;;;;Δεν το νομίζω!!
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
Η διαδικασία που περιγράφεις "νιώθω, βλέπω...ψάχνω μέσα μου", δείχνει μια ψυχραιμία και μια αποστασιοποίηση από εκείνο που φοβάσαι. Πώς το καταφέρνεις; Πες μου το μυστικό και θα το λατρέψω. Ορκίζομαι να το ακολουθήσω.
Καταφέρνω να πάρω απόσταση από το φόβο μου όταν εκείνος χάνει τις δυνάμεις του απέναντί μου. Τότε, ναι.
Laryp, εγώ γιατί πιστεύω ότι η αιτία είναι εκείνη που μας φοβίζει;
Ξέρεις, ή αιτία συνήθως είναι μια, απλά εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Βρίσκει κάθε φορά και διαφορετικές αφορμές για να βγει και πάλι μπροστά μας. Κι όσο "κρυβόμαστε" από την αιτία, όσο δεν τη βλέπουμε, τόσο εκείνη θεριεύει στο μέσα μας. Δουλεύει από μέσα προς τα έξω...
Μόνο εαν "γιατρέψουμε" την αιτία απενεργοποιούμε την οποιαδήποτε αφορμή.
Πως μπορεί να σταθεί μια αφορμή χωρίς αιτία;
Το αποτέλεσμα, ναι, είναι ο φόβος...Η αιτία όμως; Γιατί φοβάμαι τα φίδια και όχι τη γάτα; Ποιά είναι η αιτία του συγκεκριμένου μου φόβου, που με κρατάει μακριά από τη φύση, για παράδειγμα...Αν δε γιατρέψω την αιτία του φιδιού, αύριο θα φοβάμαι και τη σαύρα και μετά ότι έρπει...
Μμμμ όσο για τον πόλεμο, θα σου πω, ανάλογα με το είδος του πολέμου που πρόκειται να ξεκινήσω.
Αν πολεμήσω την αιτία του προβλήματος σε μια στάση "θα πάω και ας μου βγει και σε κακό", τότε το κακό που έχω σχηματοποιήσει -στο μυαλό μου, από φόβο- χάνει το λόγο ύπαρξής του επάνω μου.
Δε μπορεί να τα "βάλει" με τη γνώση μου.
Είμαι έτοιμη για απώλειες και προχωρώ...
Προχωρώ βλέποντας πιο καθαρά γιατί δε φοβάμαι...
Ελευθερία;
Ελευθερία σημαίνει δεν έχω τίποτα να χάσω. Μόνο τότε είμαστε ελεύθεροι.
Αν, πάντως, είχα να διαλέξω ανάμεσα στην υποταγή και την επίθεση, ξέρεις τι θα επέλεγα...έτσι δεν είναι;
Την επίθεση, φυσικά.
Τα πολυβόλα χαζώνουν χαμηλά...ή σκύβεις ή υπερίπτασαι.
Εγώ, μια φορά δε σκύβω...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Αλλά ας αφήσω το θεωρητικό μέρος το οποίο και δημιούργησε το πρόβλημα....
Λοιπόν όταν φοβάμαι ένα φίδι για παράδειγμα δεν σημαίνει ότι αν ξεπεράσω το φόβο μου θα σταματήσω να φοβάμαι ότι έρπει....
Μπορεί να συμβεί και το αντίθετο μάλιστα...
Το θέμα για μένα είναι τι με κάνει το φίδι όταν το βρω αυτό σίγουρα δεν θα φοβάμαι όχι μόνο ότι έρπει αλλά και κανένα ζώο....
Ίσως να μην φοβάμαι ακόμη και τον άνθρωπο....
Δηλαδή αν καταπολεμήσω την ανησυχία την τρομάρα την ανασφάλεια την τάση για φυγή την έλλειψη ψυχραιμίας και όσα άλλα σχετίζονται με το φόβο για το φίδι τότε δεν καταπολεμώ τον φόβο για το φίδι αλλά το τις αιτίες του φόβου....
Ακόμη μπορεί το φίδι να σταματήσω να το φοβάμαι δεν σημαίνει ότι θα σταματήσω να έχω τα αισθήματα που ανέφερα παραπάνω......
Βλέπεις λοιπόν ότι σημασία δεν έχει μόνο να σταματήσω να φοβάμαι αυτό που με φοβίζει αλλά να σταματήσω να φοβάμαι γενικώς...
Όσον αφορά τον πόλεμο ένας τρόπος υπάρχει να αποφύγεις ένα χτύπημα...
ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ...
Ελευθερία;
Ελευθερία σημαίνει να μπορώ να επιλέγω.
Αν μπορούσαμε να επιλέξουμε αν θέλουμε τον φόβο ή όχι τότε θα είμασταν ελεύθεροι από τον φόβο
Όσο για αυτό που ρωτάς την ονειρικ......
Απλά μάθε για τα μυστικά του εχθρού τότε ίσως να μπορέσεις να του επιβληθείς και να πετάξεις εσύ τον άσο από το μανίκι......
Αυτά φιλικά....
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
quote:
Βλέπεις λοιπόν ότι σημασία δεν έχει μόνο να σταματήσω να φοβάμαι αυτό που με φοβίζει αλλά να σταματήσω να φοβάμαι γενικώς...
Αυτό, σίγουρα είναι το ζητούμενο για τον άνθρωπο. Είναι όμως εφικτό;
Μήπως να ξεκινήσουμε με εκείνα που μας φοβίζουν για να πάμε -αν ποτέ πάμε- στο ολικό σταμάτημα του φόβου; Θεωρώ ότι κανείς δε χρειάζεται να συμφιλιωθεί με το φόβο. Χρειάζεται απλά να τον ξεφορτωθεί. Η συμφιλίωση είναι αποδοχή. Ίσως και να χρειάζεται μια κατανόηση. Δε συμφιλιώνομαι, κατανοώ και εξαφανίζω.
Λίγη εξυπνάδα, λίγη αίσθηση του χιούμορ, καρδιά που αγαπά και νομίζω ότι δε χρειάζεται τίποτα άλλο για να μπούμε στην ίδια μας την ύπαρξη.
Οι σοβαροί ας μείνουν απέξω με πρόσωπα σκυθρωπά...
Λίγη αίσθηση του χιούμορ, γέλιο, παιδιού αθωότητα και τί έγινε άραγε;
Ποιός φόβος;
Δεν έχουμε τίποτα...ήρθαμε χωρίς τίποτα. Θα φύγουμε χωρίς τίποτα.
Πριν γίνει όμως αυτό, λίγη περιπέτεια -ζωή το λέμε- δε "βλάπτει".
Περιπέτεια για να ερευνήσει κάποιος την ίδια του την ύπαρξη. Για να δει ποιός είναι αυτός που κρύβεται πίσω από το όνομα, τα ρούχα, το σκελετό, ποιός είναι αυτός που γεννιέται, γίνεται νέος, ερωτεύεται και μια μέρα πεθαίνει και κανείς δεν ξέρει που πάει...
Οι αδελφές Αγνή, Τερέζα και Μαργαρίτα πηγαίνουν για μια βόλτα έξω από το μοναστήρι.
Μπαίνουν στο τοπικό μπαρ και παραγγέλνουν ένα μπουκάλι ουίσκι μπέρμπον.
"Αδελφές", λέει ο ιδιοκτήτης που μοιάζει ανήσυχος, "δε θα έπρεπε να πίνετε σκληρά ποτά."
"Δεν είναι για εμάς", εξηγεί η αδελφή Αγνή. "Είναι για τη δυσκοιλιότητα της Μητέρας Ηγουμένης."
Τους πουλάει το ουίσκι και οι καλόγριες φεύγουν. Αργότερα κλείνει το μαγαζί και προχωρώντας στο δρόμο τις βρίσκει κάτω από ένα δέντρο να κατεβάζουν το ουίσκι από το μπουκάλι.
"Αδελφές μένω κατάπληκτος, μου είπατε ότι το ουίσκι ήταν για τη δυσκοιλιότητα της Μητέρας Ηγουμένης."
"Είναι" του λέει η αδελφή Τερέζα. " Όταν το μάθει θα τα κάνει σίγουρα πάνω της."
quote:
Ελευθερία;
Ελευθερία σημαίνει να μπορώ να επιλέγω.
Αν μπορούσαμε να επιλέξουμε αν θέλουμε τον φόβο ή όχι τότε θα είμασταν ελεύθεροι από τον φόβο
Επιμένω. Ελευθερία σημαίνει να μην έχεις τίποτα να χάσεις.
Στο παράδειγμά σου εντάξει...Για προσάρμοσέ το αλλού.
Αν μπω στη διαδικασία της επιλογής θα μπω και στη διαδικασία, αν επιλέξω αυτό θα γίνει εκείνο, κι αν επιλέξω το άλλο θα γίνει το άλλο, και τελικά θα επιλέξω αυτό που νομίζω ότι μου πηγαίνει καλύτερα, γιατί το άλλο μπορεί να μου βγει έτσι, να μου κάτσει ανάποδα, να μου γυρίσει μπούμερανγκ...και πάει λέγοντας.
Ενώ αν δεν έχω τίποτα να "χάσω";
Τότε, δε μπαίνω στη διαδικασία επιλογής, παζαρεύοντας τις πιθανότητες, τις συνθήκες, τα αποτελέσματα...
Τί λες;
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
quote:
Σωστά oneiric αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι
Όταν συμβιβάζεσαι με κάτι όταν το αποδέχεσαι και είναι αποδεδειγμένα αρνητικό για σενά τότε αυτομάτως δεν σημαίνει ότι υποτάσσεσαι;;
Συμφωνώ μαζί σου πως οι φόβοι μας είναι κομμάτι του εαυτού μας άρα για να συνειδητοποιήσουμε τον εαυτό μας του ποιοι είμαστε χρειάζεται να κατανοήσουμε τους φόβους μας......
Τότε αρχίζει η αντεπίθεση...
Άλλωστε οι αντίπαλοι πρώτα κατασκοπεύουν τον εχθρό....
Και αν καταφέρουμε να νικήσουμε τότε φτάνουμε στην ολοκλήρωση που είναι το ζητούμενο γινόμαστε απόλυτοι κυρίαρχοι του παιχνιδιού απόλυτα ελεύθεροι.......
Φίλε μου laryp
Θα διαφωνήσω στο συγκεκριμένο κομμάτι μαζί σου (τι καλά, ένας διάλογος γεννιέται!). Όταν αναγνωρίζουμε κάποιο πρόβλημά μας, δεν πιστεύω ότι συμβιβαζόμαστε ή υποτασσόμαστε. Το ακριβώς αντίθετο, εκεί είναι όλη η ουσία του πως θ’ αντιδράσει ο κάθε άνθρωπος σαν μοναδική οντότητα.
Αναγνωρίζουμε το πρόβλημα (τον συγκεκριμένο φόβο) και αποφασίζουμε να τον αποβάλλουμε, άρα σε καμία περίπτωση δεν συμβιβαζόμαστε. Μόνο αν αποφασίσουμε να μην κάνουμε τίποτα και να ζήσουμε μαζί του, μόνο σ’ αυτή την περίπτωση μπορούμε να πούμε ότι συμβιβαζόμαστε.
Όταν επίσης κάνουμε προσπάθειες (ο καθένας με τον τρόπο του) να τον αποβάλλουμε επίσης δεν υποτασσόμαστε. Ίσα-ίσα που αντιστεκόμαστε προσπαθώντας ν’ αντιδράσουμε και ίσως έτσι να τον ξεπεράσουμε κάποια στιγμή.
Θα επανέλθω σύντομα, φίλη κεραμιδόγατα.
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
Κεραμυδόγατα ομολογώ ότι σε αυτά που γράφεις περί φόβου συμφωνώ αλλά στα περί ελευθερίας έχω μπερδευτεί λίγο....
Χρειάζεται ανάλυση το πράγμα και πρέπει να το σκεφτώ παραπάνω πριν σου απαντήσω αυθόρμητα...
Θα επανέρθω λοιπόν δρυμίτερος.....
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
Ενώ αλλιώς απλώς προχωράς βαδίζεις στο άγνωστο με οδηγό το τίποτα....
Λατρεύω τις επιλογές ξέρεις....
Λατρεύω να έχω το δικαίωμα να επιλέγω...
Αλλιώς τι νόημα θα είχαν οι επιστήμες η φιλοσοφία ο ανθρώπινος νους;;
Σε ακούω..Η σειρά σου τώρα.....
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
Γράφεις
oneiric, όταν αποδέχεσαι το φόβο, λες πολύ απλά "ναι φοβάμαι"...άρα του δίνεις υπόσταση, αποδέχεσαι την ύπαρξή του, υποτάσσεσαι. Σωστά; Από την άλλη ο φόβος είναι φόβος...Πως μπορείς να τον κουμαντάρεις;
Θα έλεγα ότι είναι λιγάκι δυσδιάκριτα τα «όρια» εδώ. Με το να παραδεχτείς τον φόβο σου και δίνοντας του υπόσταση (όπως σωστά γράφεις), δίνεις το «περιθώριο» στον εαυτό σου να συμμεριστείς, ας πούμε, το πρόβλημα και για όσο καιρό χρειαστεί για να το ξεπεράσεις, να ξέρεις μέσα σου ότι τον (συγκεκριμένο φόβο) έχεις αναγνωρίσει και βρίσκεσαι στην διαδικασία να τον αφήσεις πίσω. Σε καμία περίπτωση δεν του υποτάσσεσαι, ίσα-ίσα τον προσπερνάς (με τον τρόπο σου και με τον χρόνο που θα σου πάρει μέχρι να το καταφέρεις).
Γράφεις
Από την άλλη ο φόβος είναι φόβος...Πως μπορείς να τον κουμαντάρεις; Η διαδικασία που περιγράφεις "νιώθω, βλέπω...ψάχνω μέσα μου", δείχνει μια ψυχραιμία και μια αποστασιοποίηση από εκείνο που φοβάσαι. Πώς το καταφέρνεις; Πες μου το μυστικό και θα το λατρέψω. Ορκίζομαι να το ακολουθήσω.
Καταφέρνω να πάρω απόσταση από το φόβο μου όταν εκείνος χάνει τις δυνάμεις του απέναντί μου. Τότε, ναι.
Χμ... εδώ σε θέλω κάβουρα, που λέμε. Δεν είναι εύκολο και δεν τα καταφέρνω πάντα. Όμως προσπαθώ γιατί ο φόβος βάζει εμπόδια στη ζωή μου και δεν τα θέλω!
Κάποια στιγμή, στο λύκειο, πέρασα ένα διάστημα στη σκιά ενός μεγάλου (στα μάτια μου) φόβου. Δεν ντρέπομαι να πω ότι έφτασα στα όριά μου τότε, ρωτώντας τον εαυτό μου αν είχα φτάσει στα όρια της τρέλας (δεν απαντήθηκε ποτέ! ) 
Όταν λοιπόν μετά από καιρό κατάφερα να ξεπεράσω αυτό το εμπόδιο, ο γιγάντιος (τότε) φόβος άρχισε να «ξεθωριάζει» και αισθάνθηκα πολύ δυνατή που το ξεπέρασα (έστω και αργά) και λιγάκι περήφανη για ‘μένα. Κάποιος θα μπορούσε να γελάσει μ’ αυτό που λέω, αλλά έτσι είναι, χρειάζεται που και που να δίνουμε ένα «χάδι» στον εαυτό μας.
Από τότε λοιπόν, υποσχέθηκα στον εαυτό μου, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, κάτι που με τρομάζει πολύ, να μην αντιδρώ αστόχαστα αλλά να «απομακρύνομαι» για λίγο, να το βλέπω όσο πιο ψύχραιμα μπορώ και να προσπαθώ να το αντιμετωπίσω. Άλλες φορές χρησιμοποιώ κάποια «τρυκ», κοιτάζοντας το στόχο που έχω και αποφεύγοντας να κοιτάξω κατάματα τον φόβο, μέχρι που εκείνος σιγά-σιγά σβήνει (όπως τώρα π.χ. που δίνω αίμα κάθε μήνα λόγω της εγκυμοσύνης μου, όταν πριν έπρεπε να δημιουργηθεί ολόκληρο ζήτημα για να κάνω αιμοδοσία λόγω του απίθανου φόβου μου για τις βελόνες...!)
Φιλικά
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.
Και αν καταφέρεις ποτέ να τον νικήσεις τότε χαίρεσαι ουσιαστικά χωρίς λόγο....
Ήδη έχει προλάβει να ξαναγεννηθεί ένας άλλος φόβος.....
Ματαιότητα των πάντων....
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
Laryp
quote:
Πριν να τον νικήσεις υπάρχει για να σε ταλαιπωρεί
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΣ...Η ΑΣΚΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΜΙΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ.
quote:
Και αν καταφέρεις ποτέ να τον νικήσεις τότε χαίρεσαι ουσιαστικά χωρίς λόγο....
Ήδη έχει προλάβει να ξαναγεννηθεί ένας άλλος φόβος.....
ΧΑΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ...ΘΑ ΔΙΑΦΩΝΗΣΩ...Ο ΑΓΩΝΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΚΑΙ Η ΝΙΚΗ ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΧΗΤΗ...ΣΑΝ ΜΑΧΗΤΗΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΦΥΤΡΩΣΕΙ Ο ΦΟΒΟΣ.
quote:
Ματαιότητα των πάντων....
Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΤΑΙΟΥΣ ΚΑΙ Η ΕΞΑΣΚΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥΣ.
Ας πούμε είσαι άρρωστος και φοβάσαι πως δεν θα γίνεις καλά??
Ποιος δεν φοβάται κάτι τέτοιο όταν παραμένει για χρόνια άρρωστος??
Χρειάζεται να τον δημιουργήσεις???
Γεννιέται σαν τον άνθρωπο.....
Στην μήτρα της ανασφάλειας........
Και αν από τον πόλεμο βγεις τόσο κατεβεβλημένος που δεν σε νοιάζει αν έχασες ή όχι????
Αν στον πόλεμο χάσεις τόσα πολλά που και νικητής μοιάζεις με χαμένος???
Και αν όντας νικητής με αυτοπεποίθηση σου παρουσιαστεί ξανά ο ίδιος εχθρός δριμύτερος και χάσεις την μία μάχη μετά την άλλη??
Τότε σίγουρα η αυτοπεποίθηση πάει περίπατο σίγουρα.......
Όσο για την εξάσκηση σε κάποια υπογραφή δεν θυμάμαι ποιανού διάβασα το εξής
"Κανένας δεν έμαθε σκοποβολή πυροβολώντας το κεφάλι του"
Δεν συμφωνείς??
Φωνές, αλαλαγμοί, χαρές
ενθουσιασμοί, ζητωκραυγές!
Και ποιος τολμάει να τους πει
πως νίκησαν οι δύσμοιροι
τρέχοντας στον ανεμπόδιστο δρόμο της κατηφόρας...
Χρ. Κατσιγιάννης
quote:
Ας πούμε είσαι άρρωστος και φοβάσαι πως δεν θα γίνεις καλά??
ΑΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΚΑΛΑ.
ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΑΥΤΟ...ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ;
ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ...ΟΠΟΤΕ...ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ; ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΡΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ΠΙΟ ΑΝΕΤΗ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΕΙΣ...ΤΟ "ΩΧ! ΤΙ ΕΠΑΘΑ" ΔΕΝ ΔΙΟΡΘΩΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ...ΙΣΑ ΙΣΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΕΙΣ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΟΥ....Helen Keller
quote:
Και αν από τον πόλεμο βγεις τόσο κατεβεβλημένος που δεν σε νοιάζει αν έχασες ή όχι????
AN ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ...ΞΕΧΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΤΑ ΕΚΑΝΕΣ...ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΕΧΑΣΕΣ/ΝΙΚΗΘΗΚΕΣ...ΛΟΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΝΟΙΑΞΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.
quote:
Και αν όντας νικητής με αυτοπεποίθηση σου παρουσιαστεί ξανά ο ίδιος εχθρός δριμύτερος και χάσεις την μία μάχη μετά την άλλη??
ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΔΡΙΜΥΤΕΡΟΣ.
quote:
"Κανένας δεν έμαθε σκοποβολή πυροβολώντας το κεφάλι του"
Δεν συμφωνείς??
ΣΥΜΦΩΝΩ...ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.
ΑΝ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΣΚΟΠΕΥΣΗΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΗ.
ΑΦΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΥ...ΚΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΓΝΟΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΑΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ.
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙΣ ΣΤΟΧΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΑΦΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΣΟΙ ΣΤΟΧΟΙ...ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙΣ ΜΑΚΡΥΑ.
ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΣΚΟΠΟΒΟΛΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΑΣΚΗΣΕΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ...Η ΣΚΟΠΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΔΕΝ ΕΞΑΣΚΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.
Η ΟΥΣΙΑ;
ΤΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΝΟΥΣΙΑ/ΗΛΙΘΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΔΕΝ ΒΟΗΘΑ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ...ΤΙ ΠΙΟ ΑΝΟΥΣΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΝΑ ΕΞΟΝΤΩΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΞΑΣΚΗΣΕΙΣ;
quote:Σωστό. Η αυτοπεποίθηση είναι η ουσία του ηρωισμού.
ΧΑΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ...ΘΑ ΔΙΑΦΩΝΗΣΩ...Ο ΑΓΩΝΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΚΑΙ Η ΝΙΚΗ ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΑΧΗΤΗ...ΣΑΝ ΜΑΧΗΤΗΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΦΥΤΡΩΣΕΙ Ο ΦΟΒΟΣ.
Μικρού η μεγάλου.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Χαίρομαι να σας διαβάζω. Avallon θα ήθελα να ήξερα την πορεία της αλλεργίας σου μετά απο τόσες ημέρες και κυρίως κάτω απο την επίδραση της αυξημένης υγρασίας που έχουμε αυτές τις ημέρες εδώ.
Toxotis και baby μια αγκαλιά για σας.
Unseen αγαπώ το καθαρό και μυστήριο βλέμμα σου, σε εκτιμώ ιδιαιτέρως αλλά έχω πολλές αντιρρήσεις στην τοποθέτηση σου.
quote:
Επειδή το συγκεκριμένο κέντρο είναι υπεύθυνο για την αντίληψη, μερικές φορές οδηγεί τον άνθρωπο στην παγίδα του «σκέφτομαι άρα υπάρχω». Λέω παγίδα γιατί δεν αρκεί κανείς να σκέφτεται. Το μεγάλο ζήτημα είναι τι σκέφτεται και επομένως τι επεξεργάζεται. Γι’ αυτό και οι Κινέζοι λένε «γίνεσαι αυτό που σκέφτεσαι». Κι έτσι, η αγάπη στο λευκό εκφράζεται μέσα από το μεγάλο θέατρο των σκέψεων nst μου.
<< Σκέφτομαι άρα υπάρχω >> Cogito ergo sum >> [ Rene Descartes]
O Καρτέσιος εισήγαγε την θεωρία του δυϊσμού, ξεχώρισε την ψυχή απο το σώμα και τις λειτουργίες του, θεωρώντας το ως μια μηχανή.
Αυτή η προσέγγιση, που τελευταία έχει αρχίσει να αμφισβητήται, επηρέασε την δυτική ιατρική λόγω των όλο και περισσότερων συνδέσεων που ανακαλύπτουμε μεταξύ των λειτουργιών του σωματος και της ψυχής.
Οι απαντήσεις θα δοθούν στο μέλλον όταν θα έχει αναπτυχθεί περισσότερο η νευρολογία και γνωστοποιηθούν οι μηχανισμοί που ακόμη είναι σχεδόν άγνωστοι.
Προσωπικά δεν συμφωνώ με την ακραία αντιμετώπιση του ασθενούς ως << σώμα>> ανεξάρτητο απο την ψυχή του, δέχομαι την ενέργεια και τις δράσεις της αλλά διαφωνώ στη έννοια παγίδα καθώς και στο κινέζικο
<< γίνεσαι αυτό που σκέφτεσαι>>
Για μένα οι σκέψεις μας είναι αυτό που είμαστε ήδη, ο έλεγχος των πράξεων μας δημιουργεί αυτό που θέλουμε να γίνουμε, το κίνητρο καθορίζει την ποιότητα μας αλλά η τελική κρίση γίνεται εκ του αποτελέσματος.
Δηλαδή θα έλεγα οτι γινόμαστε αυτό που πράτουμε.
Πιστέυω οτι το θέατρο δεν συντελείται στις σκέψεις αλλά στις πράξεις.
Ασχετα απο την αιτία απο την οποία προέρχεται μια επιθυμία δεν παύει να είναι δική μας και η αλήθεια μας, το αν θα την παραδεχθούμε ή θα την εκτελέσουμε ανάγεται στο '' θέατρο''.
Γνωρίζω οτι βγαίνω έξω απο το θέμα, αλλά το λευκό είναι απο τα αγαπημένα μου χρώματα...και φευ μου αρέσει ακόμα, και η ντίσκο και η ροκ μουσική. Αυτού του είδους ο χορός είναι απο τις καλύτερες γειώσεις μου...
Φιλικά και πάντα με αγάπη