keramidogata
Νέο ΜέλοςGreece22Μηνύματα
8Θέματα
19/06/2005, 00:39:27Πρώτο μήνυμα
22/06/2005, 11:59:46Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Ένας μοναδικά μεγαλοφυής άντρας δηλητηριάστηκε. Γιατί;
Γιατί η κοινωνία της εποχής του δε μπόρεσε να τον ανεχτεί;
Τα κείμενα τον θέλουν πολύ απλό άνθρωπο και απόλυτα ακίνδυνο.
Κι όμως...τον δηλητηρίασαν, τον σκότωσαν.
Ποιό ήταν το έγκλημα του Σωκράτη;
Μήπως το γεγονός ότι ο Σωκράτης ήταν άτομο και ουχί πλήθος;
Μήπως επειδή ακολουθούσε το δικό του μονοπάτι και όχι την κεντρική λεωφόρο, εκεί όπου κινείται το πλήθος.
Χάραζε πορείες, μοναχικές...Χάραζε πορείες, αναζήτησης. Περνούσε τα δικά του τούνελ με αποτέλεσμα να τραβάει σα μαγνήτης κι άλλους δίπλα του.
Οι συνοδοιπόροι του στο θέμα αναζήτηση, (ο καθένας στο δικό του λαβύρινθο) άρχισαν να απομακρύνονται από τη λεωφόρο της κοινωνίας σε μια προσπάθεια να βρουν τους δικούς τους τρόπους.
Τί φοβήθηκε η κοινωνία;
Ο Σωκράτης έλεγε πως:
Δε μπορείς να περπατήσεις σε ένα δρόμο που φτιάχτηκε από άλλους για σένα.
Πρέπει να περπατήσεις και να φτιάξεις το δρόμο σου με περπάτημα...
Εμείς τί κάνουμε σήμερα;
Περπατάμε σε προκατασκευασμένους δρόμους;
Μονόδρομοι - Διπλής κατεύθυνσης - Αδιέξοδα - Νησίδες και Λωρίδες...λωρίδες...λωρίδες...
Α! Που και που έχουμε και μια πρασινάδα στη μέση, για να παίρνουμε οξυγόνο και για να κρατάμε αποστάσεις από τους... αντίθετης κατεύθυνσης...συν-ανθρωπους!
Γιατί η κοινωνία της εποχής του δε μπόρεσε να τον ανεχτεί;
Τα κείμενα τον θέλουν πολύ απλό άνθρωπο και απόλυτα ακίνδυνο.
Κι όμως...τον δηλητηρίασαν, τον σκότωσαν.
Ποιό ήταν το έγκλημα του Σωκράτη;
Μήπως το γεγονός ότι ο Σωκράτης ήταν άτομο και ουχί πλήθος;
Μήπως επειδή ακολουθούσε το δικό του μονοπάτι και όχι την κεντρική λεωφόρο, εκεί όπου κινείται το πλήθος.
Χάραζε πορείες, μοναχικές...Χάραζε πορείες, αναζήτησης. Περνούσε τα δικά του τούνελ με αποτέλεσμα να τραβάει σα μαγνήτης κι άλλους δίπλα του.
Οι συνοδοιπόροι του στο θέμα αναζήτηση, (ο καθένας στο δικό του λαβύρινθο) άρχισαν να απομακρύνονται από τη λεωφόρο της κοινωνίας σε μια προσπάθεια να βρουν τους δικούς τους τρόπους.
Τί φοβήθηκε η κοινωνία;
Ο Σωκράτης έλεγε πως:
Πρέπει να περπατήσεις και να φτιάξεις το δρόμο σου με περπάτημα...
Εμείς τί κάνουμε σήμερα;
Περπατάμε σε προκατασκευασμένους δρόμους;
Μονόδρομοι - Διπλής κατεύθυνσης - Αδιέξοδα - Νησίδες και Λωρίδες...λωρίδες...λωρίδες...
Α! Που και που έχουμε και μια πρασινάδα στη μέση, για να παίρνουμε οξυγόνο και για να κρατάμε αποστάσεις από τους... αντίθετης κατεύθυνσης...συν-ανθρωπους!
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Δε θέλω δυνατότητα. Θέλω δικαίωμα. Δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Δικαίωμα στο πράττω που αφορά αποκλειστικά εμένα.
Αποδέχομαι, εκείνο που λέει περί οριοθέτησης ο Τζων Στούαρτ Μίλ "Η ατομική ελευθερία σταματά, εκεί που περιορίζει την ελευθερία ενός άλλου". Ναι σωστό...Αλλά με τη δική μου ελευθερία τί γίνεται;
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη παρεμποδίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου. Τί είπα; Την παρεμποδίζουν; Λάθος!
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη βλάπτουν ανεπανόρθωτα την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου.
Οι συμβατότητες της κοινωνίας και τα ταμπού μπορούν να μεταμορφωθούν σε χείριστη τυραννία και αυτό γιατί διαθέτουν το ύπουλο του πράγματος...
Πάσχουμε σοβαρά από κηδεμόνευση μετά μηχανών ηθικής καταπίεσης...
Ευτυχώς δεν έχω κάνει πολλά πράγματα για το καλό μου. Ευτυχώς!
Ωστόσο, όταν αναζητώ έχω ανάγκη από ελευθερία όλων των μορφών.
Ταμπού και αναζήτηση;
Δεξιά ή αριστερά;
Ή δεξιά ή αριστερά...και τα δυο μαζί δεν...
Αποδέχομαι, εκείνο που λέει περί οριοθέτησης ο Τζων Στούαρτ Μίλ "Η ατομική ελευθερία σταματά, εκεί που περιορίζει την ελευθερία ενός άλλου". Ναι σωστό...Αλλά με τη δική μου ελευθερία τί γίνεται;
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη παρεμποδίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου. Τί είπα; Την παρεμποδίζουν; Λάθος!
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη βλάπτουν ανεπανόρθωτα την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου.
Οι συμβατότητες της κοινωνίας και τα ταμπού μπορούν να μεταμορφωθούν σε χείριστη τυραννία και αυτό γιατί διαθέτουν το ύπουλο του πράγματος...
Πάσχουμε σοβαρά από κηδεμόνευση μετά μηχανών ηθικής καταπίεσης...
Ευτυχώς δεν έχω κάνει πολλά πράγματα για το καλό μου. Ευτυχώς!
Ωστόσο, όταν αναζητώ έχω ανάγκη από ελευθερία όλων των μορφών.
Ταμπού και αναζήτηση;
Δεξιά ή αριστερά;
Ή δεξιά ή αριστερά...και τα δυο μαζί δεν...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Φίλε ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ , πριν πάμε στη μετάδοση των δικών μας ταμπού στους άλλους τί θα έλεγες να ρίχναμε μια ματιά στο πως βάζουμε στον ίδιο μας τον εαυτό ταμπού;
Τί είναι τα ταμπού;
Ανασφάλειες και φόβοι σε υπολανθάνουσα κατάσταση.
Θα σου φέρω ένα ακραίο παράδειγμα. Μέσα από μια φοβία μου, για τις ελεύθερες σχέσεις, μεταξύ ανδρών και γυναικών, μπλοκάρω τον εαυτό μου, λέω "εγώ τα θέλω όλα ή τίποτα", λέω "εγώ τον άντρα τον θέλω αποκλειστικά για εμένα" και βάζω ως ταμπού τη σύναψη ερωτικής σχέσης με έναν παντρεμένο.
Ακραίο, επαναλαμβάνω το παράδειγμα, αλλά εσύ προσαρμόζεις την άποψή μου, όπου θέλεις και βλέπεις εαν αυτό που ισχυρίζομαι ισχύει.
Εαν ισχύει, πολύ δύσκολα μπορούμε να μεταδόσουμε, στους διπλανούς μας τα "νεα" ταμπού και αυτό γιατί αφορούν αποκλειστικά τις δικές μας ανασφάλειες και φόβους, όπερ σημαίνει δεν αγγίζουν τους άλλους. Κατασκευάζουμε ταμπού στα μέτρα μας, με λίγα λόγια.
Ακόμα, κι αν ακολουθούμε τους κανόνες για να υπάρχει ένα βελτιωμένο image του εαυτού μας, αυτό αφορά εμάς και μόνο εμάς.
Ο άλλος έχει στο μυαλό του άλλου είδους image για να πλασάρει...
Ξέρεις πόσο χρόνο χρειάζεται ένα προσωπικό μας ταμπού για να γίνει κοινωνικό; Αιώνες!
Εκτός, πρόσεξε, εκτός κι αν αφορά το κοινωνικό σύνολο και θεσπιστεί ως γραπτός ή άγγραφος νόμος...π.χ. αδέλφια με αδέλφια γιοκ...άντρες με άντρες γιοκ...πολυγαμία γιοκ...
Συμφωνώ απόλυτα με τον laryp που λέει ότι ο ρόλος των ταμπού βρίσκεται στη στέρηση του δικαιώματος αναζήτησης. Είναι ένας περίφημος κοινωνικός φραγμός απέναντι στην ελευθερία του ατόμου, όπως κι αν θέλει εκείνη να εκφραστεί.
Είναι ταμπού, το καλοκαίρι, οι γυναίκες να κυκλοφορούν χωρίς μπλουζάκια...Δεν είναι ταμπού όμως ο άντρας να κυκλοφορεί μόνο με το σορτς. Σωστά;
Το παράδειγμα αυτό το έφερα, για να καταλάβουμε ότι τελικά, ταμπού δε μπαίνουν μόνο στο θέμα της γνώσης και της αναζήτησης αλλά και στο κοινωνικό status.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να ταράξει τα καλά δομημένα υλικά του κοινωνικού συνόλου.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να οδηγήσει στο μη έλεγχο του ανθρώπου από τις ομάδες (πολιτικές, θρησκευτικές, συντεχνιακές κ.α) που ο ίδιος έχει δημιουργήσει απέναντι στο φόβο του για το διπλανό του. Προφυλάσσω τον εαυτό μου, γιατί φοβάμαι ότι θα έρθει κάποια στιγμή που δε θα μπορώ να ελέγξω.
Όλα υπό έλεγχο...Αυτό είναι το νόημα.
Όλα στα κουτάκια τους για να μπορούμε να τα ελέγχουμε, να τα καθοδηγούμε, να τα απλώνουμε και να τα μαζευουμε ανάλογα με την περίσταση.
Τί είναι τα ταμπού;
Ανασφάλειες και φόβοι σε υπολανθάνουσα κατάσταση.
Θα σου φέρω ένα ακραίο παράδειγμα. Μέσα από μια φοβία μου, για τις ελεύθερες σχέσεις, μεταξύ ανδρών και γυναικών, μπλοκάρω τον εαυτό μου, λέω "εγώ τα θέλω όλα ή τίποτα", λέω "εγώ τον άντρα τον θέλω αποκλειστικά για εμένα" και βάζω ως ταμπού τη σύναψη ερωτικής σχέσης με έναν παντρεμένο.
Ακραίο, επαναλαμβάνω το παράδειγμα, αλλά εσύ προσαρμόζεις την άποψή μου, όπου θέλεις και βλέπεις εαν αυτό που ισχυρίζομαι ισχύει.
Εαν ισχύει, πολύ δύσκολα μπορούμε να μεταδόσουμε, στους διπλανούς μας τα "νεα" ταμπού και αυτό γιατί αφορούν αποκλειστικά τις δικές μας ανασφάλειες και φόβους, όπερ σημαίνει δεν αγγίζουν τους άλλους. Κατασκευάζουμε ταμπού στα μέτρα μας, με λίγα λόγια.
Ακόμα, κι αν ακολουθούμε τους κανόνες για να υπάρχει ένα βελτιωμένο image του εαυτού μας, αυτό αφορά εμάς και μόνο εμάς.
Ο άλλος έχει στο μυαλό του άλλου είδους image για να πλασάρει...
Ξέρεις πόσο χρόνο χρειάζεται ένα προσωπικό μας ταμπού για να γίνει κοινωνικό; Αιώνες!
Εκτός, πρόσεξε, εκτός κι αν αφορά το κοινωνικό σύνολο και θεσπιστεί ως γραπτός ή άγγραφος νόμος...π.χ. αδέλφια με αδέλφια γιοκ...άντρες με άντρες γιοκ...πολυγαμία γιοκ...
Συμφωνώ απόλυτα με τον laryp που λέει ότι ο ρόλος των ταμπού βρίσκεται στη στέρηση του δικαιώματος αναζήτησης. Είναι ένας περίφημος κοινωνικός φραγμός απέναντι στην ελευθερία του ατόμου, όπως κι αν θέλει εκείνη να εκφραστεί.
Είναι ταμπού, το καλοκαίρι, οι γυναίκες να κυκλοφορούν χωρίς μπλουζάκια...Δεν είναι ταμπού όμως ο άντρας να κυκλοφορεί μόνο με το σορτς. Σωστά;
Το παράδειγμα αυτό το έφερα, για να καταλάβουμε ότι τελικά, ταμπού δε μπαίνουν μόνο στο θέμα της γνώσης και της αναζήτησης αλλά και στο κοινωνικό status.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να ταράξει τα καλά δομημένα υλικά του κοινωνικού συνόλου.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να οδηγήσει στο μη έλεγχο του ανθρώπου από τις ομάδες (πολιτικές, θρησκευτικές, συντεχνιακές κ.α) που ο ίδιος έχει δημιουργήσει απέναντι στο φόβο του για το διπλανό του. Προφυλάσσω τον εαυτό μου, γιατί φοβάμαι ότι θα έρθει κάποια στιγμή που δε θα μπορώ να ελέγξω.
Όλα υπό έλεγχο...Αυτό είναι το νόημα.
Όλα στα κουτάκια τους για να μπορούμε να τα ελέγχουμε, να τα καθοδηγούμε, να τα απλώνουμε και να τα μαζευουμε ανάλογα με την περίσταση.
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Η ζωή χρειάζεται μετασχηματισμό και ο μετασχηματισμός είναι από τις πιο σημαντικές "δουλειές" που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, με τον ευατό του. Τα ταμπού σταματούν αυτή την ουσιαστική διαδικασία που μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στην αλήθεια. Στην προσωπική αλήθεια του καθενός μας.
Μιας και αναφέρθηκε, ως παράδειγμα, η θρησκεία θέλω να πω ότι οι θρησκείες του κόσμου καταδίκασαν το σεξ, καταδίκασαν το τραγούδι, το χορό, την αγάπη για την τροφή, καταδίκασαν το κάθε τι που μπορεί να δώσει απόλαυση στον άνθρωπο...
Μαζέψτε τις καταδίκες από όλες τις θρησκείες και δείτε πως έχουν καταδικάσει το σύνολο του ανθρώπου.
Κάθε θρησκεία έκανε το δικό της κύκλο απαγορεύσεων, γιατί αν καταδίκαζε το σύνολο, τότε θα τρελαινόταν το ον, θα ένιωθε ενοχές, θα ήθελε απελευθέρωση...Άρα;
Άρα, καταδικάζουν, τόσο όσο δε θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στο να πηδήξει από το τραίνο.
Αν μέσα μας, αν στο μυαλό μας, αν στη ζωή μας, έχουμε ταμπού που λειτουργούν σα μικροί Χίτλερ, τότε για ποια αναζήτηση μιλάμε; Για ποια ελευθερία; Σκλαβιά και αντίο αναζήτηση. Αναζήτηση, οποιασδήποτε μορφής και υφής...
Καλή η στάση, του να συμπεριφέρεσαι τυπικά, nst.
Απόσταση και με όποιον "κοιτάς" την ίδια όχθη...μοιράζεσαι σκέψεις.
Πάντως, για εμένα, ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ άλλο τα ταμπού και άλλο οι κανόνες του κοινωνικού συνόλου. Τα πιο βάρβαρα ταμπού είναι εκείνα που εμείς οι ίδιοι βάζουμε στη ζωή μας.
Για εμένα, άλλο ήθος και άλλο ηθική.
Την ηθική, την προσπερνώ, από αδιάφορα έως κυνικά.
Το ήθος με αφορά στους ανθρώπους και όχι η ηθική...
Για το τέλος, θέλω να πω, ότι η γνώση δεν έρχεται μέσα από τα βιβλία. Στην ουσία τίποτα δε γνωρίζουμε. Λέξεις μόνο, λέξεις που δεν έχουν εμπειρία. Μπορούμε να αρχίσουμε να επαναλαμβάνουμε τη λέξη "αλήθεια" εκατομμύρια φορές...Αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζουμε την αλήθεια. Ούτε θα μπορέσουμε να γευτούμε την αλήθεια. Μόνο η εμπειρία οδηγεί στην πραγματική γνώση και η γνώση στη σοφία. Και η εμπειρία δε θέλει ταμπού. Η γνώση θέλει γύμνια.
Μπορούμε να πάμε στην εμπειρία γυμνοί; Χωρίς ταμπού...
Μπορούμε;
Μιας και αναφέρθηκε, ως παράδειγμα, η θρησκεία θέλω να πω ότι οι θρησκείες του κόσμου καταδίκασαν το σεξ, καταδίκασαν το τραγούδι, το χορό, την αγάπη για την τροφή, καταδίκασαν το κάθε τι που μπορεί να δώσει απόλαυση στον άνθρωπο...
Μαζέψτε τις καταδίκες από όλες τις θρησκείες και δείτε πως έχουν καταδικάσει το σύνολο του ανθρώπου.
Κάθε θρησκεία έκανε το δικό της κύκλο απαγορεύσεων, γιατί αν καταδίκαζε το σύνολο, τότε θα τρελαινόταν το ον, θα ένιωθε ενοχές, θα ήθελε απελευθέρωση...Άρα;
Άρα, καταδικάζουν, τόσο όσο δε θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στο να πηδήξει από το τραίνο.
Αν μέσα μας, αν στο μυαλό μας, αν στη ζωή μας, έχουμε ταμπού που λειτουργούν σα μικροί Χίτλερ, τότε για ποια αναζήτηση μιλάμε; Για ποια ελευθερία; Σκλαβιά και αντίο αναζήτηση. Αναζήτηση, οποιασδήποτε μορφής και υφής...
Καλή η στάση, του να συμπεριφέρεσαι τυπικά, nst.
Απόσταση και με όποιον "κοιτάς" την ίδια όχθη...μοιράζεσαι σκέψεις.
Πάντως, για εμένα, ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ άλλο τα ταμπού και άλλο οι κανόνες του κοινωνικού συνόλου. Τα πιο βάρβαρα ταμπού είναι εκείνα που εμείς οι ίδιοι βάζουμε στη ζωή μας.
Για εμένα, άλλο ήθος και άλλο ηθική.
Την ηθική, την προσπερνώ, από αδιάφορα έως κυνικά.
Το ήθος με αφορά στους ανθρώπους και όχι η ηθική...
Για το τέλος, θέλω να πω, ότι η γνώση δεν έρχεται μέσα από τα βιβλία. Στην ουσία τίποτα δε γνωρίζουμε. Λέξεις μόνο, λέξεις που δεν έχουν εμπειρία. Μπορούμε να αρχίσουμε να επαναλαμβάνουμε τη λέξη "αλήθεια" εκατομμύρια φορές...Αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζουμε την αλήθεια. Ούτε θα μπορέσουμε να γευτούμε την αλήθεια. Μόνο η εμπειρία οδηγεί στην πραγματική γνώση και η γνώση στη σοφία. Και η εμπειρία δε θέλει ταμπού. Η γνώση θέλει γύμνια.
Μπορούμε να πάμε στην εμπειρία γυμνοί; Χωρίς ταμπού...
Μπορούμε;
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Δε θέλω δυνατότητα. Θέλω δικαίωμα. Δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Δικαίωμα στο πράττω που αφορά αποκλειστικά εμένα.
Αποδέχομαι, εκείνο που λέει περί οριοθέτησης ο Τζων Στούαρτ Μίλ "Η ατομική ελευθερία σταματά, εκεί που περιορίζει την ελευθερία ενός άλλου". Ναι σωστό...Αλλά με τη δική μου ελευθερία τί γίνεται;
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη παρεμποδίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου. Τί είπα; Την παρεμποδίζουν; Λάθος!
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη βλάπτουν ανεπανόρθωτα την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου.
Οι συμβατότητες της κοινωνίας και τα ταμπού μπορούν να μεταμορφωθούν σε χείριστη τυραννία και αυτό γιατί διαθέτουν το ύπουλο του πράγματος...
Πάσχουμε σοβαρά από κηδεμόνευση μετά μηχανών ηθικής καταπίεσης...
Ευτυχώς δεν έχω κάνει πολλά πράγματα για το καλό μου. Ευτυχώς!
Ωστόσο, όταν αναζητώ έχω ανάγκη από ελευθερία όλων των μορφών.
Ταμπού και αναζήτηση;
Δεξιά ή αριστερά;
Ή δεξιά ή αριστερά...και τα δυο μαζί δεν...
Αποδέχομαι, εκείνο που λέει περί οριοθέτησης ο Τζων Στούαρτ Μίλ "Η ατομική ελευθερία σταματά, εκεί που περιορίζει την ελευθερία ενός άλλου". Ναι σωστό...Αλλά με τη δική μου ελευθερία τί γίνεται;
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη παρεμποδίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου. Τί είπα; Την παρεμποδίζουν; Λάθος!
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη βλάπτουν ανεπανόρθωτα την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου.
Οι συμβατότητες της κοινωνίας και τα ταμπού μπορούν να μεταμορφωθούν σε χείριστη τυραννία και αυτό γιατί διαθέτουν το ύπουλο του πράγματος...
Πάσχουμε σοβαρά από κηδεμόνευση μετά μηχανών ηθικής καταπίεσης...
Ευτυχώς δεν έχω κάνει πολλά πράγματα για το καλό μου. Ευτυχώς!
Ωστόσο, όταν αναζητώ έχω ανάγκη από ελευθερία όλων των μορφών.
Ταμπού και αναζήτηση;
Δεξιά ή αριστερά;
Ή δεξιά ή αριστερά...και τα δυο μαζί δεν...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Φίλε ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ , πριν πάμε στη μετάδοση των δικών μας ταμπού στους άλλους τί θα έλεγες να ρίχναμε μια ματιά στο πως βάζουμε στον ίδιο μας τον εαυτό ταμπού;
Τί είναι τα ταμπού;
Ανασφάλειες και φόβοι σε υπολανθάνουσα κατάσταση.
Θα σου φέρω ένα ακραίο παράδειγμα. Μέσα από μια φοβία μου, για τις ελεύθερες σχέσεις, μεταξύ ανδρών και γυναικών, μπλοκάρω τον εαυτό μου, λέω "εγώ τα θέλω όλα ή τίποτα", λέω "εγώ τον άντρα τον θέλω αποκλειστικά για εμένα" και βάζω ως ταμπού τη σύναψη ερωτικής σχέσης με έναν παντρεμένο.
Ακραίο, επαναλαμβάνω το παράδειγμα, αλλά εσύ προσαρμόζεις την άποψή μου, όπου θέλεις και βλέπεις εαν αυτό που ισχυρίζομαι ισχύει.
Εαν ισχύει, πολύ δύσκολα μπορούμε να μεταδόσουμε, στους διπλανούς μας τα "νεα" ταμπού και αυτό γιατί αφορούν αποκλειστικά τις δικές μας ανασφάλειες και φόβους, όπερ σημαίνει δεν αγγίζουν τους άλλους. Κατασκευάζουμε ταμπού στα μέτρα μας, με λίγα λόγια.
Ακόμα, κι αν ακολουθούμε τους κανόνες για να υπάρχει ένα βελτιωμένο image του εαυτού μας, αυτό αφορά εμάς και μόνο εμάς.
Ο άλλος έχει στο μυαλό του άλλου είδους image για να πλασάρει...
Ξέρεις πόσο χρόνο χρειάζεται ένα προσωπικό μας ταμπού για να γίνει κοινωνικό; Αιώνες!
Εκτός, πρόσεξε, εκτός κι αν αφορά το κοινωνικό σύνολο και θεσπιστεί ως γραπτός ή άγγραφος νόμος...π.χ. αδέλφια με αδέλφια γιοκ...άντρες με άντρες γιοκ...πολυγαμία γιοκ...
Συμφωνώ απόλυτα με τον laryp που λέει ότι ο ρόλος των ταμπού βρίσκεται στη στέρηση του δικαιώματος αναζήτησης. Είναι ένας περίφημος κοινωνικός φραγμός απέναντι στην ελευθερία του ατόμου, όπως κι αν θέλει εκείνη να εκφραστεί.
Είναι ταμπού, το καλοκαίρι, οι γυναίκες να κυκλοφορούν χωρίς μπλουζάκια...Δεν είναι ταμπού όμως ο άντρας να κυκλοφορεί μόνο με το σορτς. Σωστά;
Το παράδειγμα αυτό το έφερα, για να καταλάβουμε ότι τελικά, ταμπού δε μπαίνουν μόνο στο θέμα της γνώσης και της αναζήτησης αλλά και στο κοινωνικό status.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να ταράξει τα καλά δομημένα υλικά του κοινωνικού συνόλου.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να οδηγήσει στο μη έλεγχο του ανθρώπου από τις ομάδες (πολιτικές, θρησκευτικές, συντεχνιακές κ.α) που ο ίδιος έχει δημιουργήσει απέναντι στο φόβο του για το διπλανό του. Προφυλάσσω τον εαυτό μου, γιατί φοβάμαι ότι θα έρθει κάποια στιγμή που δε θα μπορώ να ελέγξω.
Όλα υπό έλεγχο...Αυτό είναι το νόημα.
Όλα στα κουτάκια τους για να μπορούμε να τα ελέγχουμε, να τα καθοδηγούμε, να τα απλώνουμε και να τα μαζευουμε ανάλογα με την περίσταση.
Τί είναι τα ταμπού;
Ανασφάλειες και φόβοι σε υπολανθάνουσα κατάσταση.
Θα σου φέρω ένα ακραίο παράδειγμα. Μέσα από μια φοβία μου, για τις ελεύθερες σχέσεις, μεταξύ ανδρών και γυναικών, μπλοκάρω τον εαυτό μου, λέω "εγώ τα θέλω όλα ή τίποτα", λέω "εγώ τον άντρα τον θέλω αποκλειστικά για εμένα" και βάζω ως ταμπού τη σύναψη ερωτικής σχέσης με έναν παντρεμένο.
Ακραίο, επαναλαμβάνω το παράδειγμα, αλλά εσύ προσαρμόζεις την άποψή μου, όπου θέλεις και βλέπεις εαν αυτό που ισχυρίζομαι ισχύει.
Εαν ισχύει, πολύ δύσκολα μπορούμε να μεταδόσουμε, στους διπλανούς μας τα "νεα" ταμπού και αυτό γιατί αφορούν αποκλειστικά τις δικές μας ανασφάλειες και φόβους, όπερ σημαίνει δεν αγγίζουν τους άλλους. Κατασκευάζουμε ταμπού στα μέτρα μας, με λίγα λόγια.
Ακόμα, κι αν ακολουθούμε τους κανόνες για να υπάρχει ένα βελτιωμένο image του εαυτού μας, αυτό αφορά εμάς και μόνο εμάς.
Ο άλλος έχει στο μυαλό του άλλου είδους image για να πλασάρει...
Ξέρεις πόσο χρόνο χρειάζεται ένα προσωπικό μας ταμπού για να γίνει κοινωνικό; Αιώνες!
Εκτός, πρόσεξε, εκτός κι αν αφορά το κοινωνικό σύνολο και θεσπιστεί ως γραπτός ή άγγραφος νόμος...π.χ. αδέλφια με αδέλφια γιοκ...άντρες με άντρες γιοκ...πολυγαμία γιοκ...
Συμφωνώ απόλυτα με τον laryp που λέει ότι ο ρόλος των ταμπού βρίσκεται στη στέρηση του δικαιώματος αναζήτησης. Είναι ένας περίφημος κοινωνικός φραγμός απέναντι στην ελευθερία του ατόμου, όπως κι αν θέλει εκείνη να εκφραστεί.
Είναι ταμπού, το καλοκαίρι, οι γυναίκες να κυκλοφορούν χωρίς μπλουζάκια...Δεν είναι ταμπού όμως ο άντρας να κυκλοφορεί μόνο με το σορτς. Σωστά;
Το παράδειγμα αυτό το έφερα, για να καταλάβουμε ότι τελικά, ταμπού δε μπαίνουν μόνο στο θέμα της γνώσης και της αναζήτησης αλλά και στο κοινωνικό status.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να ταράξει τα καλά δομημένα υλικά του κοινωνικού συνόλου.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να οδηγήσει στο μη έλεγχο του ανθρώπου από τις ομάδες (πολιτικές, θρησκευτικές, συντεχνιακές κ.α) που ο ίδιος έχει δημιουργήσει απέναντι στο φόβο του για το διπλανό του. Προφυλάσσω τον εαυτό μου, γιατί φοβάμαι ότι θα έρθει κάποια στιγμή που δε θα μπορώ να ελέγξω.
Όλα υπό έλεγχο...Αυτό είναι το νόημα.
Όλα στα κουτάκια τους για να μπορούμε να τα ελέγχουμε, να τα καθοδηγούμε, να τα απλώνουμε και να τα μαζευουμε ανάλογα με την περίσταση.
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Η ζωή χρειάζεται μετασχηματισμό και ο μετασχηματισμός είναι από τις πιο σημαντικές "δουλειές" που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, με τον ευατό του. Τα ταμπού σταματούν αυτή την ουσιαστική διαδικασία που μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στην αλήθεια. Στην προσωπική αλήθεια του καθενός μας.
Μιας και αναφέρθηκε, ως παράδειγμα, η θρησκεία θέλω να πω ότι οι θρησκείες του κόσμου καταδίκασαν το σεξ, καταδίκασαν το τραγούδι, το χορό, την αγάπη για την τροφή, καταδίκασαν το κάθε τι που μπορεί να δώσει απόλαυση στον άνθρωπο...
Μαζέψτε τις καταδίκες από όλες τις θρησκείες και δείτε πως έχουν καταδικάσει το σύνολο του ανθρώπου.
Κάθε θρησκεία έκανε το δικό της κύκλο απαγορεύσεων, γιατί αν καταδίκαζε το σύνολο, τότε θα τρελαινόταν το ον, θα ένιωθε ενοχές, θα ήθελε απελευθέρωση...Άρα;
Άρα, καταδικάζουν, τόσο όσο δε θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στο να πηδήξει από το τραίνο.
Αν μέσα μας, αν στο μυαλό μας, αν στη ζωή μας, έχουμε ταμπού που λειτουργούν σα μικροί Χίτλερ, τότε για ποια αναζήτηση μιλάμε; Για ποια ελευθερία; Σκλαβιά και αντίο αναζήτηση. Αναζήτηση, οποιασδήποτε μορφής και υφής...
Καλή η στάση, του να συμπεριφέρεσαι τυπικά, nst.
Απόσταση και με όποιον "κοιτάς" την ίδια όχθη...μοιράζεσαι σκέψεις.
Πάντως, για εμένα, ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ άλλο τα ταμπού και άλλο οι κανόνες του κοινωνικού συνόλου. Τα πιο βάρβαρα ταμπού είναι εκείνα που εμείς οι ίδιοι βάζουμε στη ζωή μας.
Για εμένα, άλλο ήθος και άλλο ηθική.
Την ηθική, την προσπερνώ, από αδιάφορα έως κυνικά.
Το ήθος με αφορά στους ανθρώπους και όχι η ηθική...
Για το τέλος, θέλω να πω, ότι η γνώση δεν έρχεται μέσα από τα βιβλία. Στην ουσία τίποτα δε γνωρίζουμε. Λέξεις μόνο, λέξεις που δεν έχουν εμπειρία. Μπορούμε να αρχίσουμε να επαναλαμβάνουμε τη λέξη "αλήθεια" εκατομμύρια φορές...Αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζουμε την αλήθεια. Ούτε θα μπορέσουμε να γευτούμε την αλήθεια. Μόνο η εμπειρία οδηγεί στην πραγματική γνώση και η γνώση στη σοφία. Και η εμπειρία δε θέλει ταμπού. Η γνώση θέλει γύμνια.
Μπορούμε να πάμε στην εμπειρία γυμνοί; Χωρίς ταμπού...
Μπορούμε;
Μιας και αναφέρθηκε, ως παράδειγμα, η θρησκεία θέλω να πω ότι οι θρησκείες του κόσμου καταδίκασαν το σεξ, καταδίκασαν το τραγούδι, το χορό, την αγάπη για την τροφή, καταδίκασαν το κάθε τι που μπορεί να δώσει απόλαυση στον άνθρωπο...
Μαζέψτε τις καταδίκες από όλες τις θρησκείες και δείτε πως έχουν καταδικάσει το σύνολο του ανθρώπου.
Κάθε θρησκεία έκανε το δικό της κύκλο απαγορεύσεων, γιατί αν καταδίκαζε το σύνολο, τότε θα τρελαινόταν το ον, θα ένιωθε ενοχές, θα ήθελε απελευθέρωση...Άρα;
Άρα, καταδικάζουν, τόσο όσο δε θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στο να πηδήξει από το τραίνο.
Αν μέσα μας, αν στο μυαλό μας, αν στη ζωή μας, έχουμε ταμπού που λειτουργούν σα μικροί Χίτλερ, τότε για ποια αναζήτηση μιλάμε; Για ποια ελευθερία; Σκλαβιά και αντίο αναζήτηση. Αναζήτηση, οποιασδήποτε μορφής και υφής...
Καλή η στάση, του να συμπεριφέρεσαι τυπικά, nst.
Απόσταση και με όποιον "κοιτάς" την ίδια όχθη...μοιράζεσαι σκέψεις.
Πάντως, για εμένα, ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ άλλο τα ταμπού και άλλο οι κανόνες του κοινωνικού συνόλου. Τα πιο βάρβαρα ταμπού είναι εκείνα που εμείς οι ίδιοι βάζουμε στη ζωή μας.
Για εμένα, άλλο ήθος και άλλο ηθική.
Την ηθική, την προσπερνώ, από αδιάφορα έως κυνικά.
Το ήθος με αφορά στους ανθρώπους και όχι η ηθική...
Για το τέλος, θέλω να πω, ότι η γνώση δεν έρχεται μέσα από τα βιβλία. Στην ουσία τίποτα δε γνωρίζουμε. Λέξεις μόνο, λέξεις που δεν έχουν εμπειρία. Μπορούμε να αρχίσουμε να επαναλαμβάνουμε τη λέξη "αλήθεια" εκατομμύρια φορές...Αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζουμε την αλήθεια. Ούτε θα μπορέσουμε να γευτούμε την αλήθεια. Μόνο η εμπειρία οδηγεί στην πραγματική γνώση και η γνώση στη σοφία. Και η εμπειρία δε θέλει ταμπού. Η γνώση θέλει γύμνια.
Μπορούμε να πάμε στην εμπειρία γυμνοί; Χωρίς ταμπού...
Μπορούμε;
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Tsoureki , τίποτα δεν είναι απλό όταν πρόκειται για τις ψυχικές λειτουργίες ενός ανθρώπου.
Μα αν δεν τα κάνουμε "εύκολα" πως θα τα κατανοήσουμε;
Πως θα τα αγγίξουμε;
Πως θα τα γιατρέψουμε;
Ο άνθρωπος, ο εαυτό μας, ο διπλανός μας... θέλουν χάδια όχι "χαστούκια".
Δεν "κερδίζουμε" τίποτα με το να μαλώνουμε τον εαυτό μας, να τον βάζουμε "τιμωρία". Αντιθέτως αν ασχοληθούμε μαζί του μέσα από την αγάπη και τον εσωτερικό διάλογο, τότε θα του δώσουμε τη δυνατότητα να σκεφτεί και να πράξει.
Αλλιώς μπλοκάρει και αντιδρά...δε δρα!
Και τα ψυχοσωματικά είναι μια τέτοιου είδους αντίδραση...
Μα αν δεν τα κάνουμε "εύκολα" πως θα τα κατανοήσουμε;
Πως θα τα αγγίξουμε;
Πως θα τα γιατρέψουμε;
Ο άνθρωπος, ο εαυτό μας, ο διπλανός μας... θέλουν χάδια όχι "χαστούκια".
Δεν "κερδίζουμε" τίποτα με το να μαλώνουμε τον εαυτό μας, να τον βάζουμε "τιμωρία". Αντιθέτως αν ασχοληθούμε μαζί του μέσα από την αγάπη και τον εσωτερικό διάλογο, τότε θα του δώσουμε τη δυνατότητα να σκεφτεί και να πράξει.
Αλλιώς μπλοκάρει και αντιδρά...δε δρα!
Και τα ψυχοσωματικά είναι μια τέτοιου είδους αντίδραση...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Tsoureki, είναι πολύ μεγαλύτερο το ποσοστό των ανθρώπων που έχουν ψυχοσωματικά συμπτώματα. Έλεγα και σε προηγούμενη γραφή μου ότι πρώτα νοσεί η ψυχή και μετά το σώμα...Ως νόσο, δεν ορίζουμε μόνο τον καρκίνο, αλλά και μια απλή ημικρανία. Πιο συγκεκριμένα η ημικρανία (πες μου πόσοι σε αυτό τον πλανήτη πάσχουν από ημικρανίες; Εκατομμύρια άνθρωποι) δεν είναι τίποτα άλλο από μπερδεμένες σκέψεις.
Μια από τις φίλες μου ξαφνικά παρουσίασε πρόβλημα στο αριστερό της πόδι. Ήταν φουσκωτό σαν τσουρεκάκι και πονούσε. Έκανε ότι εξετάσεις μπορείς να φανταστείς. Τίποτα!
Αυτό όμως είχε σχεδόν παραμορφωθεί σε σημείο που αγόραζε παπούτσια σε μεγαλύτερο νούμερο. Όταν το "συζητήσαμε" προσπάθησα να της δώσω να καταλάβει, ότι πολύ απλά δεν ήθελε να κάνει βήματα στο μέλλον. Ήθελε να μείνει ακίνητη διότι κάτι φοβόταν από εκείνα που έπρεπε να κάνει τη συγκεκριμένη περίοδο. Μας πήρε μια εβδομάδα το μπουρου μπουρου γύρω από το τι δεν ήθελε να κάνει ως βήμα προς τα εμπρός. Το βρήκαμε καταχωνιασμένο σε μια γωνία.
Το "βγάλαμε", το "είδαμε" και ως δια μαγείας το πόδι επανήλθε στα κανονικά του όρια...Σταμάτησε ο πόνος και όλα τέλειωσαν.
Η αριστερή πλευρά του ανθρώπινου σώματος είναι το μέλλον (συναίσθημα) και η δεξιά το παρελθόν (λογική).
Αν πονάει το δεξί σου αυτί, μη ψάχνεις να δεις αν φταίνε οι βουτιές στη θάλασσα. Κοίτα τι είναι αυτό που δε θέλεις να "ακούσεις" και που αφορά το παρελθόν σου ή τη λογική σου...
Η ευαισθησία, είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Σαφώς και παίζει ρόλο, το σε ποιά σημεία, έχω τις ευαισθησίες μου.
Δεν έχουμε όλοι ευαισθησία για παράδειγμα στο θέμα της κατανόησης ή της αποδοχής.
Τα ψυχοσωματικά δεν έχουν ηλικία. Είναι θέμα ψυχής...
Όταν νοσεί η ψυχή, το σώμα εκδηλώνεται για να μας χτυπήσει καμπανάκι ότι πρέπει να δώσουμε λύση σε αυτό που μας "πόνεσαι" ψυχικά.
Μπορεί να εκδηλωθεί στα 6 μας χρόνια, από μια τιμωρία της δασκάλας, που δεν την αντέξαμε, μπορεί και στα 16.
Πάντως μου ακούγεται περίεργο να φτάσει κάποιος στα 50 και να μην έχει εκφραστεί ψυχοσωματικά. Απλά δεν το έχει καταλάβει και ψάχνεται σε γιατρούς...
Μια από τις φίλες μου ξαφνικά παρουσίασε πρόβλημα στο αριστερό της πόδι. Ήταν φουσκωτό σαν τσουρεκάκι και πονούσε. Έκανε ότι εξετάσεις μπορείς να φανταστείς. Τίποτα!
Αυτό όμως είχε σχεδόν παραμορφωθεί σε σημείο που αγόραζε παπούτσια σε μεγαλύτερο νούμερο. Όταν το "συζητήσαμε" προσπάθησα να της δώσω να καταλάβει, ότι πολύ απλά δεν ήθελε να κάνει βήματα στο μέλλον. Ήθελε να μείνει ακίνητη διότι κάτι φοβόταν από εκείνα που έπρεπε να κάνει τη συγκεκριμένη περίοδο. Μας πήρε μια εβδομάδα το μπουρου μπουρου γύρω από το τι δεν ήθελε να κάνει ως βήμα προς τα εμπρός. Το βρήκαμε καταχωνιασμένο σε μια γωνία.
Το "βγάλαμε", το "είδαμε" και ως δια μαγείας το πόδι επανήλθε στα κανονικά του όρια...Σταμάτησε ο πόνος και όλα τέλειωσαν.
Η αριστερή πλευρά του ανθρώπινου σώματος είναι το μέλλον (συναίσθημα) και η δεξιά το παρελθόν (λογική).
Αν πονάει το δεξί σου αυτί, μη ψάχνεις να δεις αν φταίνε οι βουτιές στη θάλασσα. Κοίτα τι είναι αυτό που δε θέλεις να "ακούσεις" και που αφορά το παρελθόν σου ή τη λογική σου...
Η ευαισθησία, είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Σαφώς και παίζει ρόλο, το σε ποιά σημεία, έχω τις ευαισθησίες μου.
Δεν έχουμε όλοι ευαισθησία για παράδειγμα στο θέμα της κατανόησης ή της αποδοχής.
Τα ψυχοσωματικά δεν έχουν ηλικία. Είναι θέμα ψυχής...
Όταν νοσεί η ψυχή, το σώμα εκδηλώνεται για να μας χτυπήσει καμπανάκι ότι πρέπει να δώσουμε λύση σε αυτό που μας "πόνεσαι" ψυχικά.
Μπορεί να εκδηλωθεί στα 6 μας χρόνια, από μια τιμωρία της δασκάλας, που δεν την αντέξαμε, μπορεί και στα 16.
Πάντως μου ακούγεται περίεργο να φτάσει κάποιος στα 50 και να μην έχει εκφραστεί ψυχοσωματικά. Απλά δεν το έχει καταλάβει και ψάχνεται σε γιατρούς...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Tsoureki, κάνε συγκεκριμένες ερωτήσεις, να σου απαντήσω. Τί θέλεις να μάθεις; Πάντως, το μυαλό μας δεν πηγαίνει στην πραγματική αιτία ενός ψυχοσωματικού συμπτώματος γιατί πολύ απλά δε θέλουμε να το "δούμε". Αν δεις κάτι πρέπει και να το λύσεις...Αν μπορούσαμε να το λύσουμε τότε δε θα εκφραζόταν ψυχοσωματικά. Ψυχοσωματικά εκφράζεται, μόνο και μόνο, για να μας "πει" με τον τρόπο του ότι, δεν πάει άλλο, και ότι θα πρέπει να το τακτοποιήσουμε. Να κλείσουμε λογαριασμούς με το πρόβλημα.
Εαν δεν το κάνουμε, τότε το πρόβλημα μεγαλώνει μέχρι την ώρα που δε θα έχει γυρισμό. Τότε, στην ουσία μας "εγκαταλείπουμε", εγκαταλείποντας τη ζωή...
Εαν δεν το κάνουμε, τότε το πρόβλημα μεγαλώνει μέχρι την ώρα που δε θα έχει γυρισμό. Τότε, στην ουσία μας "εγκαταλείπουμε", εγκαταλείποντας τη ζωή...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
nst σε ευχαριστώ για την πληροφορία...νομίζω ότι θα τα καταφέρω. Τα πάντα είναι θέμα γλώσσας και δη html
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσσο...
Να ρωτήσω κάτι άσχετο; Η ψηφιακή υπογραφή τί είναι; Και πως μπορείτε να "περνάτε" φωτογραφία στο προφίλ σας και στα θέματα;
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσσο...
Τελικά η σωματική και η ψυχική υγεία είναι κάτι παραπάνω από αλληλένδετες. Οι ψυχοσωματικές διαταραχές εκφράζονται με σωματικά συμπτώματα, ενώ στη γένεση ή στη συντήρησή τους συμμετέχουν και ψυχολογικοί παράγοντες. Ότι συμβαίνει στο μέσα μας εκφράζεται σωματικά με διαφόρων ειδών συμπτώματα. Κάθε σύμπτωμα, κάθε ασθένεια, κάθε ενόχληση, κάθε αλλαγή (σωματική) έχει να κάνει με την ψυχή μας. Γνωστό το "πρώτα νοσεί η ψυχή και μετά το σώμα"... Για παράδειγμα με το άγχος συνδέεται η νευροπίεση, οι κεφαλαλγίες, το έλκος στομάχου, η σπαστική κολίτιδα καθώς και η ιδιοπαθής πιέση. Ο όρος "ιδιοπαθής" χρησιμοποιούνταν παλαιότερα, για προβλήματα υγείας στα οποία δεν έβρισκαν οι γιατροί την αιτιολογία...με λίγα λόγια για τα ψυχοσωματικά. Να πω και κάτι άλλο; Η αλληλεξάρτηση της υγείας του σώματος με εκείνη της ψυχής είναι ακόμα πιο έντονη σε άτομα με σοβαρές ασθένειες. Οι άνθρωποι που έχουν ισχυρή "προσωπικότητα", εκείνοι που το "παλεύουν" ζουν περισσότερο. Όσο για τη γλώσσα...είναι το όργανο εκείνο που επιτρέπει στον άνθρωπο να εκφράζεται λεκτικά. Άρα; 
Τί ήταν εκείνο που δεν εκφραζόταν; Μήπως "ήθελε" να "μιλήσει" αλλά δεν την αφήνουμε;
Όταν κάποια στιγμή αποφάσισα να ασχοληθώ με τις ημικρανίες μου έμαθα μετά από πολύ ψάξιμο ότι οι ημικρανίες δεν είναι τίποτα άλλο από μπερδεμένες σκέψεις...Τελικά, ναι, έτσι ήταν.
Ρίξτε μια ματιά στο πρόσωπό σας, στα πρόσωπα των άλλων...Ρυτίδες στο μέτωπο; Θυμός...Γύρω από τα μάτια; Σκέψεις...Δεξιά και αριστερά από τη μύτη; Θλίψη...Όταν αυτά που νιώθουμε εκφράζονται στο πρόσωπο είναι δυνατόν εκείνα που "ζούμε", για εκείνα που "πονά" η ψυχή μας, να μην εκφράζονται στο σώμα; Εκφράζονται με την έννοια της προειδοποίησης...Τονίζουν την παρουσία του προβλήματος, που το ξέρουμε αλλά δε θέλουμε να το "δούμε". Βγαίνουν προς τα έξω για να τα λύσουμε ή να μας "λύσουν" από το νήμα της ζωής...
Τί ήταν εκείνο που δεν εκφραζόταν; Μήπως "ήθελε" να "μιλήσει" αλλά δεν την αφήνουμε; Όταν κάποια στιγμή αποφάσισα να ασχοληθώ με τις ημικρανίες μου έμαθα μετά από πολύ ψάξιμο ότι οι ημικρανίες δεν είναι τίποτα άλλο από μπερδεμένες σκέψεις...Τελικά, ναι, έτσι ήταν.
Ρίξτε μια ματιά στο πρόσωπό σας, στα πρόσωπα των άλλων...Ρυτίδες στο μέτωπο; Θυμός...Γύρω από τα μάτια; Σκέψεις...Δεξιά και αριστερά από τη μύτη; Θλίψη...Όταν αυτά που νιώθουμε εκφράζονται στο πρόσωπο είναι δυνατόν εκείνα που "ζούμε", για εκείνα που "πονά" η ψυχή μας, να μην εκφράζονται στο σώμα; Εκφράζονται με την έννοια της προειδοποίησης...Τονίζουν την παρουσία του προβλήματος, που το ξέρουμε αλλά δε θέλουμε να το "δούμε". Βγαίνουν προς τα έξω για να τα λύσουμε ή να μας "λύσουν" από το νήμα της ζωής...
Δε θέλω δυνατότητα. Θέλω δικαίωμα. Δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Δικαίωμα στο πράττω που αφορά αποκλειστικά εμένα.
Αποδέχομαι, εκείνο που λέει περί οριοθέτησης ο Τζων Στούαρτ Μίλ "Η ατομική ελευθερία σταματά, εκεί που περιορίζει την ελευθερία ενός άλλου". Ναι σωστό...Αλλά με τη δική μου ελευθερία τί γίνεται;
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη παρεμποδίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου. Τί είπα; Την παρεμποδίζουν; Λάθος!
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη βλάπτουν ανεπανόρθωτα την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου.
Οι συμβατότητες της κοινωνίας και τα ταμπού μπορούν να μεταμορφωθούν σε χείριστη τυραννία και αυτό γιατί διαθέτουν το ύπουλο του πράγματος...
Πάσχουμε σοβαρά από κηδεμόνευση μετά μηχανών ηθικής καταπίεσης...
Ευτυχώς δεν έχω κάνει πολλά πράγματα για το καλό μου. Ευτυχώς!
Ωστόσο, όταν αναζητώ έχω ανάγκη από ελευθερία όλων των μορφών.
Ταμπού και αναζήτηση;
Δεξιά ή αριστερά;
Ή δεξιά ή αριστερά...και τα δυο μαζί δεν...
Αποδέχομαι, εκείνο που λέει περί οριοθέτησης ο Τζων Στούαρτ Μίλ "Η ατομική ελευθερία σταματά, εκεί που περιορίζει την ελευθερία ενός άλλου". Ναι σωστό...Αλλά με τη δική μου ελευθερία τί γίνεται;
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη παρεμποδίζουν την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου. Τί είπα; Την παρεμποδίζουν; Λάθος!
Τα ταμπού, οι συμβατότητες και η "κοινή" γνώμη βλάπτουν ανεπανόρθωτα την ελεύθερη ανάπτυξη του ατόμου.
Οι συμβατότητες της κοινωνίας και τα ταμπού μπορούν να μεταμορφωθούν σε χείριστη τυραννία και αυτό γιατί διαθέτουν το ύπουλο του πράγματος...
Πάσχουμε σοβαρά από κηδεμόνευση μετά μηχανών ηθικής καταπίεσης...
Ευτυχώς δεν έχω κάνει πολλά πράγματα για το καλό μου. Ευτυχώς!
Ωστόσο, όταν αναζητώ έχω ανάγκη από ελευθερία όλων των μορφών.
Ταμπού και αναζήτηση;
Δεξιά ή αριστερά;
Ή δεξιά ή αριστερά...και τα δυο μαζί δεν...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Φίλε ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ , πριν πάμε στη μετάδοση των δικών μας ταμπού στους άλλους τί θα έλεγες να ρίχναμε μια ματιά στο πως βάζουμε στον ίδιο μας τον εαυτό ταμπού;
Τί είναι τα ταμπού;
Ανασφάλειες και φόβοι σε υπολανθάνουσα κατάσταση.
Θα σου φέρω ένα ακραίο παράδειγμα. Μέσα από μια φοβία μου, για τις ελεύθερες σχέσεις, μεταξύ ανδρών και γυναικών, μπλοκάρω τον εαυτό μου, λέω "εγώ τα θέλω όλα ή τίποτα", λέω "εγώ τον άντρα τον θέλω αποκλειστικά για εμένα" και βάζω ως ταμπού τη σύναψη ερωτικής σχέσης με έναν παντρεμένο.
Ακραίο, επαναλαμβάνω το παράδειγμα, αλλά εσύ προσαρμόζεις την άποψή μου, όπου θέλεις και βλέπεις εαν αυτό που ισχυρίζομαι ισχύει.
Εαν ισχύει, πολύ δύσκολα μπορούμε να μεταδόσουμε, στους διπλανούς μας τα "νεα" ταμπού και αυτό γιατί αφορούν αποκλειστικά τις δικές μας ανασφάλειες και φόβους, όπερ σημαίνει δεν αγγίζουν τους άλλους. Κατασκευάζουμε ταμπού στα μέτρα μας, με λίγα λόγια.
Ακόμα, κι αν ακολουθούμε τους κανόνες για να υπάρχει ένα βελτιωμένο image του εαυτού μας, αυτό αφορά εμάς και μόνο εμάς.
Ο άλλος έχει στο μυαλό του άλλου είδους image για να πλασάρει...
Ξέρεις πόσο χρόνο χρειάζεται ένα προσωπικό μας ταμπού για να γίνει κοινωνικό; Αιώνες!
Εκτός, πρόσεξε, εκτός κι αν αφορά το κοινωνικό σύνολο και θεσπιστεί ως γραπτός ή άγγραφος νόμος...π.χ. αδέλφια με αδέλφια γιοκ...άντρες με άντρες γιοκ...πολυγαμία γιοκ...
Συμφωνώ απόλυτα με τον laryp που λέει ότι ο ρόλος των ταμπού βρίσκεται στη στέρηση του δικαιώματος αναζήτησης. Είναι ένας περίφημος κοινωνικός φραγμός απέναντι στην ελευθερία του ατόμου, όπως κι αν θέλει εκείνη να εκφραστεί.
Είναι ταμπού, το καλοκαίρι, οι γυναίκες να κυκλοφορούν χωρίς μπλουζάκια...Δεν είναι ταμπού όμως ο άντρας να κυκλοφορεί μόνο με το σορτς. Σωστά;
Το παράδειγμα αυτό το έφερα, για να καταλάβουμε ότι τελικά, ταμπού δε μπαίνουν μόνο στο θέμα της γνώσης και της αναζήτησης αλλά και στο κοινωνικό status.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να ταράξει τα καλά δομημένα υλικά του κοινωνικού συνόλου.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να οδηγήσει στο μη έλεγχο του ανθρώπου από τις ομάδες (πολιτικές, θρησκευτικές, συντεχνιακές κ.α) που ο ίδιος έχει δημιουργήσει απέναντι στο φόβο του για το διπλανό του. Προφυλάσσω τον εαυτό μου, γιατί φοβάμαι ότι θα έρθει κάποια στιγμή που δε θα μπορώ να ελέγξω.
Όλα υπό έλεγχο...Αυτό είναι το νόημα.
Όλα στα κουτάκια τους για να μπορούμε να τα ελέγχουμε, να τα καθοδηγούμε, να τα απλώνουμε και να τα μαζευουμε ανάλογα με την περίσταση.
Τί είναι τα ταμπού;
Ανασφάλειες και φόβοι σε υπολανθάνουσα κατάσταση.
Θα σου φέρω ένα ακραίο παράδειγμα. Μέσα από μια φοβία μου, για τις ελεύθερες σχέσεις, μεταξύ ανδρών και γυναικών, μπλοκάρω τον εαυτό μου, λέω "εγώ τα θέλω όλα ή τίποτα", λέω "εγώ τον άντρα τον θέλω αποκλειστικά για εμένα" και βάζω ως ταμπού τη σύναψη ερωτικής σχέσης με έναν παντρεμένο.
Ακραίο, επαναλαμβάνω το παράδειγμα, αλλά εσύ προσαρμόζεις την άποψή μου, όπου θέλεις και βλέπεις εαν αυτό που ισχυρίζομαι ισχύει.
Εαν ισχύει, πολύ δύσκολα μπορούμε να μεταδόσουμε, στους διπλανούς μας τα "νεα" ταμπού και αυτό γιατί αφορούν αποκλειστικά τις δικές μας ανασφάλειες και φόβους, όπερ σημαίνει δεν αγγίζουν τους άλλους. Κατασκευάζουμε ταμπού στα μέτρα μας, με λίγα λόγια.
Ακόμα, κι αν ακολουθούμε τους κανόνες για να υπάρχει ένα βελτιωμένο image του εαυτού μας, αυτό αφορά εμάς και μόνο εμάς.
Ο άλλος έχει στο μυαλό του άλλου είδους image για να πλασάρει...
Ξέρεις πόσο χρόνο χρειάζεται ένα προσωπικό μας ταμπού για να γίνει κοινωνικό; Αιώνες!
Εκτός, πρόσεξε, εκτός κι αν αφορά το κοινωνικό σύνολο και θεσπιστεί ως γραπτός ή άγγραφος νόμος...π.χ. αδέλφια με αδέλφια γιοκ...άντρες με άντρες γιοκ...πολυγαμία γιοκ...
Συμφωνώ απόλυτα με τον laryp που λέει ότι ο ρόλος των ταμπού βρίσκεται στη στέρηση του δικαιώματος αναζήτησης. Είναι ένας περίφημος κοινωνικός φραγμός απέναντι στην ελευθερία του ατόμου, όπως κι αν θέλει εκείνη να εκφραστεί.
Είναι ταμπού, το καλοκαίρι, οι γυναίκες να κυκλοφορούν χωρίς μπλουζάκια...Δεν είναι ταμπού όμως ο άντρας να κυκλοφορεί μόνο με το σορτς. Σωστά;
Το παράδειγμα αυτό το έφερα, για να καταλάβουμε ότι τελικά, ταμπού δε μπαίνουν μόνο στο θέμα της γνώσης και της αναζήτησης αλλά και στο κοινωνικό status.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να ταράξει τα καλά δομημένα υλικά του κοινωνικού συνόλου.
Στην πυρά, οτιδήποτε μπορεί να οδηγήσει στο μη έλεγχο του ανθρώπου από τις ομάδες (πολιτικές, θρησκευτικές, συντεχνιακές κ.α) που ο ίδιος έχει δημιουργήσει απέναντι στο φόβο του για το διπλανό του. Προφυλάσσω τον εαυτό μου, γιατί φοβάμαι ότι θα έρθει κάποια στιγμή που δε θα μπορώ να ελέγξω.
Όλα υπό έλεγχο...Αυτό είναι το νόημα.
Όλα στα κουτάκια τους για να μπορούμε να τα ελέγχουμε, να τα καθοδηγούμε, να τα απλώνουμε και να τα μαζευουμε ανάλογα με την περίσταση.
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Η ζωή χρειάζεται μετασχηματισμό και ο μετασχηματισμός είναι από τις πιο σημαντικές "δουλειές" που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, με τον ευατό του. Τα ταμπού σταματούν αυτή την ουσιαστική διαδικασία που μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στην αλήθεια. Στην προσωπική αλήθεια του καθενός μας.
Μιας και αναφέρθηκε, ως παράδειγμα, η θρησκεία θέλω να πω ότι οι θρησκείες του κόσμου καταδίκασαν το σεξ, καταδίκασαν το τραγούδι, το χορό, την αγάπη για την τροφή, καταδίκασαν το κάθε τι που μπορεί να δώσει απόλαυση στον άνθρωπο...
Μαζέψτε τις καταδίκες από όλες τις θρησκείες και δείτε πως έχουν καταδικάσει το σύνολο του ανθρώπου.
Κάθε θρησκεία έκανε το δικό της κύκλο απαγορεύσεων, γιατί αν καταδίκαζε το σύνολο, τότε θα τρελαινόταν το ον, θα ένιωθε ενοχές, θα ήθελε απελευθέρωση...Άρα;
Άρα, καταδικάζουν, τόσο όσο δε θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στο να πηδήξει από το τραίνο.
Αν μέσα μας, αν στο μυαλό μας, αν στη ζωή μας, έχουμε ταμπού που λειτουργούν σα μικροί Χίτλερ, τότε για ποια αναζήτηση μιλάμε; Για ποια ελευθερία; Σκλαβιά και αντίο αναζήτηση. Αναζήτηση, οποιασδήποτε μορφής και υφής...
Καλή η στάση, του να συμπεριφέρεσαι τυπικά, nst.
Απόσταση και με όποιον "κοιτάς" την ίδια όχθη...μοιράζεσαι σκέψεις.
Πάντως, για εμένα, ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ άλλο τα ταμπού και άλλο οι κανόνες του κοινωνικού συνόλου. Τα πιο βάρβαρα ταμπού είναι εκείνα που εμείς οι ίδιοι βάζουμε στη ζωή μας.
Για εμένα, άλλο ήθος και άλλο ηθική.
Την ηθική, την προσπερνώ, από αδιάφορα έως κυνικά.
Το ήθος με αφορά στους ανθρώπους και όχι η ηθική...
Για το τέλος, θέλω να πω, ότι η γνώση δεν έρχεται μέσα από τα βιβλία. Στην ουσία τίποτα δε γνωρίζουμε. Λέξεις μόνο, λέξεις που δεν έχουν εμπειρία. Μπορούμε να αρχίσουμε να επαναλαμβάνουμε τη λέξη "αλήθεια" εκατομμύρια φορές...Αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζουμε την αλήθεια. Ούτε θα μπορέσουμε να γευτούμε την αλήθεια. Μόνο η εμπειρία οδηγεί στην πραγματική γνώση και η γνώση στη σοφία. Και η εμπειρία δε θέλει ταμπού. Η γνώση θέλει γύμνια.
Μπορούμε να πάμε στην εμπειρία γυμνοί; Χωρίς ταμπού...
Μπορούμε;
Μιας και αναφέρθηκε, ως παράδειγμα, η θρησκεία θέλω να πω ότι οι θρησκείες του κόσμου καταδίκασαν το σεξ, καταδίκασαν το τραγούδι, το χορό, την αγάπη για την τροφή, καταδίκασαν το κάθε τι που μπορεί να δώσει απόλαυση στον άνθρωπο...
Μαζέψτε τις καταδίκες από όλες τις θρησκείες και δείτε πως έχουν καταδικάσει το σύνολο του ανθρώπου.
Κάθε θρησκεία έκανε το δικό της κύκλο απαγορεύσεων, γιατί αν καταδίκαζε το σύνολο, τότε θα τρελαινόταν το ον, θα ένιωθε ενοχές, θα ήθελε απελευθέρωση...Άρα;
Άρα, καταδικάζουν, τόσο όσο δε θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στο να πηδήξει από το τραίνο.
Αν μέσα μας, αν στο μυαλό μας, αν στη ζωή μας, έχουμε ταμπού που λειτουργούν σα μικροί Χίτλερ, τότε για ποια αναζήτηση μιλάμε; Για ποια ελευθερία; Σκλαβιά και αντίο αναζήτηση. Αναζήτηση, οποιασδήποτε μορφής και υφής...
Καλή η στάση, του να συμπεριφέρεσαι τυπικά, nst.
Απόσταση και με όποιον "κοιτάς" την ίδια όχθη...μοιράζεσαι σκέψεις.
Πάντως, για εμένα, ΜΗΔΕΝΙΣΤΗ άλλο τα ταμπού και άλλο οι κανόνες του κοινωνικού συνόλου. Τα πιο βάρβαρα ταμπού είναι εκείνα που εμείς οι ίδιοι βάζουμε στη ζωή μας.
Για εμένα, άλλο ήθος και άλλο ηθική.
Την ηθική, την προσπερνώ, από αδιάφορα έως κυνικά.
Το ήθος με αφορά στους ανθρώπους και όχι η ηθική...
Για το τέλος, θέλω να πω, ότι η γνώση δεν έρχεται μέσα από τα βιβλία. Στην ουσία τίποτα δε γνωρίζουμε. Λέξεις μόνο, λέξεις που δεν έχουν εμπειρία. Μπορούμε να αρχίσουμε να επαναλαμβάνουμε τη λέξη "αλήθεια" εκατομμύρια φορές...Αυτό δε σημαίνει ότι γνωρίζουμε την αλήθεια. Ούτε θα μπορέσουμε να γευτούμε την αλήθεια. Μόνο η εμπειρία οδηγεί στην πραγματική γνώση και η γνώση στη σοφία. Και η εμπειρία δε θέλει ταμπού. Η γνώση θέλει γύμνια.
Μπορούμε να πάμε στην εμπειρία γυμνοί; Χωρίς ταμπού...
Μπορούμε;
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Ένας μοναδικά μεγαλοφυής άντρας δηλητηριάστηκε. Γιατί;
Γιατί η κοινωνία της εποχής του δε μπόρεσε να τον ανεχτεί;
Τα κείμενα τον θέλουν πολύ απλό άνθρωπο και απόλυτα ακίνδυνο.
Κι όμως...τον δηλητηρίασαν, τον σκότωσαν.
Ποιό ήταν το έγκλημα του Σωκράτη;
Μήπως το γεγονός ότι ο Σωκράτης ήταν άτομο και ουχί πλήθος;
Μήπως επειδή ακολουθούσε το δικό του μονοπάτι και όχι την κεντρική λεωφόρο, εκεί όπου κινείται το πλήθος.
Χάραζε πορείες, μοναχικές...Χάραζε πορείες, αναζήτησης. Περνούσε τα δικά του τούνελ με αποτέλεσμα να τραβάει σα μαγνήτης κι άλλους δίπλα του.
Οι συνοδοιπόροι του στο θέμα αναζήτηση, (ο καθένας στο δικό του λαβύρινθο) άρχισαν να απομακρύνονται από τη λεωφόρο της κοινωνίας σε μια προσπάθεια να βρουν τους δικούς τους τρόπους.
Τί φοβήθηκε η κοινωνία;
Ο Σωκράτης έλεγε πως:
Δε μπορείς να περπατήσεις σε ένα δρόμο που φτιάχτηκε από άλλους για σένα.
Πρέπει να περπατήσεις και να φτιάξεις το δρόμο σου με περπάτημα...
Εμείς τί κάνουμε σήμερα;
Περπατάμε σε προκατασκευασμένους δρόμους;
Μονόδρομοι - Διπλής κατεύθυνσης - Αδιέξοδα - Νησίδες και Λωρίδες...λωρίδες...λωρίδες...
Α! Που και που έχουμε και μια πρασινάδα στη μέση, για να παίρνουμε οξυγόνο και για να κρατάμε αποστάσεις από τους... αντίθετης κατεύθυνσης...συν-ανθρωπους!
Γιατί η κοινωνία της εποχής του δε μπόρεσε να τον ανεχτεί;
Τα κείμενα τον θέλουν πολύ απλό άνθρωπο και απόλυτα ακίνδυνο.
Κι όμως...τον δηλητηρίασαν, τον σκότωσαν.
Ποιό ήταν το έγκλημα του Σωκράτη;
Μήπως το γεγονός ότι ο Σωκράτης ήταν άτομο και ουχί πλήθος;
Μήπως επειδή ακολουθούσε το δικό του μονοπάτι και όχι την κεντρική λεωφόρο, εκεί όπου κινείται το πλήθος.
Χάραζε πορείες, μοναχικές...Χάραζε πορείες, αναζήτησης. Περνούσε τα δικά του τούνελ με αποτέλεσμα να τραβάει σα μαγνήτης κι άλλους δίπλα του.
Οι συνοδοιπόροι του στο θέμα αναζήτηση, (ο καθένας στο δικό του λαβύρινθο) άρχισαν να απομακρύνονται από τη λεωφόρο της κοινωνίας σε μια προσπάθεια να βρουν τους δικούς τους τρόπους.
Τί φοβήθηκε η κοινωνία;
Ο Σωκράτης έλεγε πως:
Πρέπει να περπατήσεις και να φτιάξεις το δρόμο σου με περπάτημα...
Εμείς τί κάνουμε σήμερα;
Περπατάμε σε προκατασκευασμένους δρόμους;
Μονόδρομοι - Διπλής κατεύθυνσης - Αδιέξοδα - Νησίδες και Λωρίδες...λωρίδες...λωρίδες...
Α! Που και που έχουμε και μια πρασινάδα στη μέση, για να παίρνουμε οξυγόνο και για να κρατάμε αποστάσεις από τους... αντίθετης κατεύθυνσης...συν-ανθρωπους!
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Πολύ σκληρή η απάντησή σου, elapsed. "Ακούγεται" σκληρή ίσως επειδή αφορά ανθρώπους.
Τελικά η αναπαραγωγή ορίζει την ανωμαλία στη φύση;
Φιλικά
Τελικά η αναπαραγωγή ορίζει την ανωμαλία στη φύση;
Φιλικά
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
quote:
Βλέπεις λοιπόν ότι σημασία δεν έχει μόνο να σταματήσω να φοβάμαι αυτό που με φοβίζει αλλά να σταματήσω να φοβάμαι γενικώς...
Αυτό, σίγουρα είναι το ζητούμενο για τον άνθρωπο. Είναι όμως εφικτό;
Μήπως να ξεκινήσουμε με εκείνα που μας φοβίζουν για να πάμε -αν ποτέ πάμε- στο ολικό σταμάτημα του φόβου; Θεωρώ ότι κανείς δε χρειάζεται να συμφιλιωθεί με το φόβο. Χρειάζεται απλά να τον ξεφορτωθεί. Η συμφιλίωση είναι αποδοχή. Ίσως και να χρειάζεται μια κατανόηση. Δε συμφιλιώνομαι, κατανοώ και εξαφανίζω.
Λίγη εξυπνάδα, λίγη αίσθηση του χιούμορ, καρδιά που αγαπά και νομίζω ότι δε χρειάζεται τίποτα άλλο για να μπούμε στην ίδια μας την ύπαρξη.
Οι σοβαροί ας μείνουν απέξω με πρόσωπα σκυθρωπά...
Λίγη αίσθηση του χιούμορ, γέλιο, παιδιού αθωότητα και τί έγινε άραγε;
Ποιός φόβος;
Δεν έχουμε τίποτα...ήρθαμε χωρίς τίποτα. Θα φύγουμε χωρίς τίποτα.
Πριν γίνει όμως αυτό, λίγη περιπέτεια -ζωή το λέμε- δε "βλάπτει".
Περιπέτεια για να ερευνήσει κάποιος την ίδια του την ύπαρξη. Για να δει ποιός είναι αυτός που κρύβεται πίσω από το όνομα, τα ρούχα, το σκελετό, ποιός είναι αυτός που γεννιέται, γίνεται νέος, ερωτεύεται και μια μέρα πεθαίνει και κανείς δεν ξέρει που πάει...
Οι αδελφές Αγνή, Τερέζα και Μαργαρίτα πηγαίνουν για μια βόλτα έξω από το μοναστήρι.
Μπαίνουν στο τοπικό μπαρ και παραγγέλνουν ένα μπουκάλι ουίσκι μπέρμπον.
"Αδελφές", λέει ο ιδιοκτήτης που μοιάζει ανήσυχος, "δε θα έπρεπε να πίνετε σκληρά ποτά."
"Δεν είναι για εμάς", εξηγεί η αδελφή Αγνή. "Είναι για τη δυσκοιλιότητα της Μητέρας Ηγουμένης."
Τους πουλάει το ουίσκι και οι καλόγριες φεύγουν. Αργότερα κλείνει το μαγαζί και προχωρώντας στο δρόμο τις βρίσκει κάτω από ένα δέντρο να κατεβάζουν το ουίσκι από το μπουκάλι.
"Αδελφές μένω κατάπληκτος, μου είπατε ότι το ουίσκι ήταν για τη δυσκοιλιότητα της Μητέρας Ηγουμένης."
"Είναι" του λέει η αδελφή Τερέζα. " Όταν το μάθει θα τα κάνει σίγουρα πάνω της."
quote:
Ελευθερία;
Ελευθερία σημαίνει να μπορώ να επιλέγω.
Αν μπορούσαμε να επιλέξουμε αν θέλουμε τον φόβο ή όχι τότε θα είμασταν ελεύθεροι από τον φόβο
Επιμένω. Ελευθερία σημαίνει να μην έχεις τίποτα να χάσεις.
Στο παράδειγμά σου εντάξει...Για προσάρμοσέ το αλλού.
Αν μπω στη διαδικασία της επιλογής θα μπω και στη διαδικασία, αν επιλέξω αυτό θα γίνει εκείνο, κι αν επιλέξω το άλλο θα γίνει το άλλο, και τελικά θα επιλέξω αυτό που νομίζω ότι μου πηγαίνει καλύτερα, γιατί το άλλο μπορεί να μου βγει έτσι, να μου κάτσει ανάποδα, να μου γυρίσει μπούμερανγκ...και πάει λέγοντας.
Ενώ αν δεν έχω τίποτα να "χάσω";
Τότε, δε μπαίνω στη διαδικασία επιλογής, παζαρεύοντας τις πιθανότητες, τις συνθήκες, τα αποτελέσματα...
Τί λες;
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
oneiric, όταν αποδέχεσαι το φόβο, λες πολύ απλά "ναι φοβάμαι"...άρα του δίνεις υπόσταση, αποδέχεσαι την ύπαρξή του, υποτάσσεσαι. Σωστά; Από την άλλη ο φόβος είναι φόβος...Πως μπορείς να τον κουμαντάρεις;
Η διαδικασία που περιγράφεις "νιώθω, βλέπω...ψάχνω μέσα μου", δείχνει μια ψυχραιμία και μια αποστασιοποίηση από εκείνο που φοβάσαι. Πώς το καταφέρνεις; Πες μου το μυστικό και θα το λατρέψω. Ορκίζομαι να το ακολουθήσω.
Καταφέρνω να πάρω απόσταση από το φόβο μου όταν εκείνος χάνει τις δυνάμεις του απέναντί μου. Τότε, ναι.
Η διαδικασία που περιγράφεις "νιώθω, βλέπω...ψάχνω μέσα μου", δείχνει μια ψυχραιμία και μια αποστασιοποίηση από εκείνο που φοβάσαι. Πώς το καταφέρνεις; Πες μου το μυστικό και θα το λατρέψω. Ορκίζομαι να το ακολουθήσω.
Καταφέρνω να πάρω απόσταση από το φόβο μου όταν εκείνος χάνει τις δυνάμεις του απέναντί μου. Τότε, ναι.
Laryp, εγώ γιατί πιστεύω ότι η αιτία είναι εκείνη που μας φοβίζει;
Ξέρεις, ή αιτία συνήθως είναι μια, απλά εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Βρίσκει κάθε φορά και διαφορετικές αφορμές για να βγει και πάλι μπροστά μας. Κι όσο "κρυβόμαστε" από την αιτία, όσο δεν τη βλέπουμε, τόσο εκείνη θεριεύει στο μέσα μας. Δουλεύει από μέσα προς τα έξω...
Μόνο εαν "γιατρέψουμε" την αιτία απενεργοποιούμε την οποιαδήποτε αφορμή.
Πως μπορεί να σταθεί μια αφορμή χωρίς αιτία;
Το αποτέλεσμα, ναι, είναι ο φόβος...Η αιτία όμως; Γιατί φοβάμαι τα φίδια και όχι τη γάτα; Ποιά είναι η αιτία του συγκεκριμένου μου φόβου, που με κρατάει μακριά από τη φύση, για παράδειγμα...Αν δε γιατρέψω την αιτία του φιδιού, αύριο θα φοβάμαι και τη σαύρα και μετά ότι έρπει...
Μμμμ όσο για τον πόλεμο, θα σου πω, ανάλογα με το είδος του πολέμου που πρόκειται να ξεκινήσω.
Αν πολεμήσω την αιτία του προβλήματος σε μια στάση "θα πάω και ας μου βγει και σε κακό", τότε το κακό που έχω σχηματοποιήσει -στο μυαλό μου, από φόβο- χάνει το λόγο ύπαρξής του επάνω μου.
Δε μπορεί να τα "βάλει" με τη γνώση μου.
Είμαι έτοιμη για απώλειες και προχωρώ...
Προχωρώ βλέποντας πιο καθαρά γιατί δε φοβάμαι...
Ελευθερία;
Ελευθερία σημαίνει δεν έχω τίποτα να χάσω. Μόνο τότε είμαστε ελεύθεροι.
Αν, πάντως, είχα να διαλέξω ανάμεσα στην υποταγή και την επίθεση, ξέρεις τι θα επέλεγα...έτσι δεν είναι;
Την επίθεση, φυσικά.
Τα πολυβόλα χαζώνουν χαμηλά...ή σκύβεις ή υπερίπτασαι.
Εγώ, μια φορά δε σκύβω...