- Ψυχοσωματικά.... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Ta Psixosomatika provlimata,somatopioimenoi ponoi,kriseis panikou kai oti sinepagete me auto pou proerxode kathara kai mono apo psixologiki katastasi pou vriskete kapios.
Tha ithela an kapios exei i gnorizei kati pano se afto na akouso tis katataseis pou pernaei k.o.k
Αυτή τη λέξη ("ψυχοσωματικά") την έχω πει χιλιάδες φορές από τη Δευτέρα που συζητάμε συνέχεια το θέμα με ένα φίλο ο οποίος χωρίς να του βρίσκει κανένας γιατρός τίποτα το "οργανικό", από την Κυριακή το βράδυ έχει αυξημένη πίεση και συνεχή ταχυκαρδία.
3 καρδιολόγοι, 2 παθολόγοι και 1 μικροβιολόγος (μέχρι στιγμής) έχουν διαγνώσει "ψυχοσωματικά αίτια" της πάθησης και συνέστησαν χαλάρωση, ηρεμία, (κατα)δίωξη του άγχους και θετική σκέψη... Σε μια περίοδο που ο φίλος τρέχει και δε φτάνει (και τον κυνηγούν κι από πάνω)...
Μ' ενδιαφέρει λοιπόν το θέμα και χαίρομαι για τη σύμπτωση. Λυπάμαι όμως για τα γκρίκλις (δεν τολμώ ούτε να το γράψω με λατινικούς χαρακτήρες) γιατί στο συγκεκριμένο φόρουμ έχει διαρρεύσει η φήμη ότι κυκλοφορεί μια... ψυχοσωματικά άρρωστη με τα γκρίκλις και την πέφτει άγρια σε όποιον τολμήσει να τα χρησιμοποιεί! Καλά θα κάνεις λοιπόν να πατήσεις Αλτ+σιφτ αμέσως, γιατί δε σε βλέπω καλά
πέρα απ' την πλάκα, αν έχεις πρόβλημα με τους ελληνικούς χαρακτήρες μπορείς να δεις εδώ:
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=6474
ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι ΑΝΩΤΕΡΟΣ από τον άλλο,
μπροστά στη ΖΩΗ και στο ΘΑΝΑΤΟ
KAI ΣΑΣ ΒΛΕΠΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ. Αγαπητο τσουρέκι για να μη με πιάσουν τα ψυχοσωματικά μου -γρυλίσματα, ουρλιαχτά κ.λ.π- θα μπορούσες να γράφεις Ελληνικά για να είναι ευανάγνωστα απ'όλους?
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Που λες ananasss σύμπτωση ξεσύμπτωση αυτος που το εχει υποφερει πολυ.Ξερω και εγω ατομα,μη σου πω οτι εχω και εγω.
Αυτα που εχω ακουσει για τα ψυχοσωματικά ειναι οτι οταν συνεχιζωντε πρεπει να κανεις ψυχαναλυση και μονο ετσι σιγα σιγα φευγουν.Ειναι η φωνη της ψυχης που φωναζει οτι κατι δε παει καλα (οτι υποφερει).Ολλα αυτα λειτουργουν υποσυνιδητα και συνηθως απο ψυχικα τραυματα.
Το ατομο που πασχει απο αυτα δυστιχος φτανει στο σημιο να εχει ακομα και ολη την ωρα καπιο πονο κλπ με αποτελεμα να αρχισει να γινεται αντικοινωνικος πονοντας και αρα φοβουμενος να βγει εξ. Νιωθει οτι κανεις δεν τον καταλαβαινει.
Η αληθεια ειναι οτι το ατομο αυτο οντος υποφερει,δεν ειναι δηλαδη της ιδεας του αυτα που νωθει.
Ο φιλος σου ποσο καιρο το εχει αυτο?Καλα μπορει να ειναι και απο πολυ αγχος μονο ελπιζω.
Cheer up..worst is yet to come
quote:
Η αληθεια ειναι οτι το ατομο αυτο οντος υποφερει,δεν ειναι δηλαδη της ιδεας του αυτα που νωθει.Ο φιλος σου ποσο καιρο το εχει αυτο?Καλα μπορει να ειναι και απο πολυ αγχος μονο ελπιζω.
Φυσικά και υποφέρει, αν πρόκειται για ψυχοσωματικό που εκδηλώνεται με πόνο.
Στην περίπτωσή που αναφέρω όμως, δεν πονάει (σωματικά), αλλά από τη στιγμή που έμαθε για την ακατέβατη υψηλή πίεση και την συνεχή ταχυκαρδία (από την Κυριακή το βράδυ), έχει επιδεινωθεί η ψυχολογία του και αυτό φυσικά επιδεινώνει και την κατάσταση του σώματος. Είναι ΣΙΓΟΥΡΑ από το πολύ άγχος, στο οποίο προστέθηκε και το άγχος της ασθένειας, στη φάση που θα έπρεπε να είναι ακμαιότατος για να ανταπεξέλθει στις αυξημένες υποχρεώσεις. Άγχος που προκάλεσε ψυχοσωματικά που προκαλούν άγχος... φαύλος κύκλος...
Και μία προσωπική εμπειρία. Για αρκετά χρόνια, 3-4 φορές το χρόνο και εντελώς στο άσχετο, η γλώσσα μου αποκτούσε κάτι... περίεργες συνήθειες και αφαιρούσε από μόνη της το "ανάγλυφο" της επιδερμίδας της, καταλήγοντας με λείες οβάλ κυλίδες... Δεν πονούσε, δεν το καταλάβαινα παρά μόνο όταν το έβλεπα στον καθρέφτη. Μια λεία, γυαλιστερή γλώσσα!!! Πήγα παντού αλλά μου λέγανε ότι δεν υπάρχει τέτοια καταγεγραμμένη ασθένεια στα βιβλία τους, επομένως πρόκειται για "ψυχοσωματικό". Η γλώσσα, μού είπε ένας δερματολόγος, γίνεται πολλές φορές ο "καθρέφτης" της ψυχής... Τον πίστεψα. Παρατήρησα ότι αυτό μου συνέβαινε σε εξαιρετικά δύσκολες περιόδους. Παρόλα αυτά έχω πάρα πολύ καιρό να το ξαναπάθω... Αυτά, ως κατάθεση εμπειρίας, όπως ζήτησες.
Υ.Γ. Εχμμμ... και... καλύτερα να γράφεις γκρίκλις! Καλύτερα, καλύτερα...
ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι ΑΝΩΤΕΡΟΣ από τον άλλο,
μπροστά στη ΖΩΗ και στο ΘΑΝΑΤΟ
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Ο φιλος σου δεν ειναι αποτι καταλαβενω σε τοσο ασχημη κατασταση
Cheer up..worst is yet to come
Υπαρχουν πχ καπιοι που παθαινουν κρισεις πανικου οταν τρομαζουν απο κατι,η οταν αγχονοντε τρομερα.Και οταν λεω κρισες πανικου και αυτες ειναι σχετικες.Αλλος μπορει απλα να λυποθιμισει,αλος να νιωυει οτι πεθαινει και να παραλυει ολοκληρος,αλος να μη μπορει να αναπνευσει κ.ο.κ.Οπου ολα αυτα τα νιωθει και του συμβαινουν οντως,αλλα δεν εχουν παθολογικη αιτια οποτε και διαγνωση.
Τωρα καθαρα τα Ψυχοσωματικα εχουν πολλα παρακλαδια και αιτιες.Συνηθως εχουν να κανουν με γεγονοτα που εχει ζησει καποιος στο παρελθον(καλα η οχι).Καταπιεση συνεσθηματος και εσθηματα που δεν ειναι τοσο καθαρα οσο νωμιζουμε αλα κρυβουν αλλα πραγματα απο κατω τα οποια κανεις μας δε μπορει να διακρινει στον εαυτο του.Και αυτο γιατι κρυβωντε στο υποσυνειδητο.
Υπαρχουν καπιοι που δε μπορουν να ζησουν φυσιολογικα λογο του οτι εχουν παντα καποιο προβλημα τετοιου ιδους,ενω στην πραγματικοτητα δεν εχουν καμια αρρωστια.
Ειναι πραγματη πολυ μεγαλη κουβεντα και υπαρχουν πολλα και διαφοτερικα περιστατικα
Cheer up..worst is yet to come
Τί ήταν εκείνο που δεν εκφραζόταν; Μήπως "ήθελε" να "μιλήσει" αλλά δεν την αφήνουμε; Όταν κάποια στιγμή αποφάσισα να ασχοληθώ με τις ημικρανίες μου έμαθα μετά από πολύ ψάξιμο ότι οι ημικρανίες δεν είναι τίποτα άλλο από μπερδεμένες σκέψεις...Τελικά, ναι, έτσι ήταν.
Ρίξτε μια ματιά στο πρόσωπό σας, στα πρόσωπα των άλλων...Ρυτίδες στο μέτωπο; Θυμός...Γύρω από τα μάτια; Σκέψεις...Δεξιά και αριστερά από τη μύτη; Θλίψη...Όταν αυτά που νιώθουμε εκφράζονται στο πρόσωπο είναι δυνατόν εκείνα που "ζούμε", για εκείνα που "πονά" η ψυχή μας, να μην εκφράζονται στο σώμα; Εκφράζονται με την έννοια της προειδοποίησης...Τονίζουν την παρουσία του προβλήματος, που το ξέρουμε αλλά δε θέλουμε να το "δούμε". Βγαίνουν προς τα έξω για να τα λύσουμε ή να μας "λύσουν" από το νήμα της ζωής...
ψυχοσωματικες.Αυτο το εχει δεχθει η ιατρικη και θεωρητικα αντιμετωπιζει τον αρρωστο ολιστικα οσο γινεται.Τα περισσοτερα προβληματα εμφανιζονται οταν εχουμε συγκρουση με τον εαυτο μας.
Προσωπικα οταν δεν μπορω να εκφραστω και να κανω αυτο που νομιζω
εχω πονοκεφαλο και ενα βαρος στο θωρακα.
Αν βρεθει η βαθυτερη αιτια και λυσει κανεις το θεμα του εξαφανιζονται
αν ομως χρονισουν και η αδρεναλινη βομβαρδιζει τον οργανισμο για πολυ καιρο ματατρεπονται σε καθαρα σωματικα συμπτωματα.
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσσο...
Αναλυει αυτα που ρωτας.
Φιλικα
Τις τελευταίες μέρες με έχει και εμένα απασχολήσει το ζήτημα
των ψυχοσωματικών, μάλιστα προχθές το βράδυ αναρωτήθηκα για ένα
δικό μου πρόβλημα κατά πόσο μπορεί να είναι ψυχοσωματικό.
Ουσιαστικά, νομίζω ότι είπα: έχω ένα ψυχοσωματικό πρόβλημα.
Το ενδιαφέρον ήταν ότι μόλις εξομολογήθηκα εκεί που βρισκόμουν
το πρόβλημά μου, κάποιοι άλλοι και άλλοι έσπευδαν να συμπληρώσουν:
και εγώ έχω, και εγώ έχω...
Νομίζω ότι ψυχοσωματικά έχουν όλοι οι άνθρωποι, αν όχι όλοι, οι
περισσότεροι. Μια σύγκρουση σε ένα άυλο επίπεδο, π.χ. στο νοητικό
ή στο ψυχικό, είναι φυσιολογικό να ξεσπά και στο σώμα. Και άνθρωποι
χωρίς συγκρούσεις, υπάρχουν βρε παιδιά;
Οι συγκρούσεις, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι δεν είναι κάτι το κακό.
Η τριβή είναι απαραίτητη για να ανάψει η φωτιά, η φωτιά του
πνεύματος εδώ.
Το σημαντικό είναι να αντιληφθούμε και να παραδεχτούμε τη σχέση
μεταξύ ψυχικού αίτιου και σωματικού αποτελέσματος. Αφού το κάνουμε
αυτό, θα ασχοληθούμε με τη θεραπεία. Πολλά ψυχοσωματικά εκφράζουν
ψυχολογικά συμπλέγματα, που μας κυριεύουν για πάρα πολύ καιρό, για
χρόνια, για δεκαετίες, για πολλούς από την παιδική ηλικία.
Ο Σαραϊνταριάν μιλώντας για την ψυχική υγεία, στα πλαίσια μιας
παρόμοιας με τη δική μας συζήτηση στο βιβλίο του "Επιστήμη του
Διαλογισμού", προτείνει να κοιτάξουμε το πρόβλημα όχι από το
αποτέλεσμα, όχι από τις δεύτερες, τρίτες αιτίες, που βρίσκονται στους
κόσμους της ύπαρξης, στο νου και στην ψυχή, αλλά από πιό ψηλά.
Να ρίξουμε φως από ψηλά. Πώς θα το καταφέρουμε αυτό; Αν αφήσουμε
την αγνή ενέργεια της αγάπης να κατέβει στα σώματά μας. Αν αφιερωθούμε
σε θετικές σκέψεις αγάπης και στην υπηρεσία στην ανθρωπότητα.
Λέει, η χωριστικότητα είναι το βαθύτερο αίτιο για τη δυστυχία των
ανθρώπων, η υπηρεσία που στοχεύει στην ένωση είναι το καλύτερο
φάρμακο.
Δεν οφελεί σε καμμιά περίπτωση η καταστολή των ψυχοσωματικών με
φάρμακα. Θα ξεσπάσουν αλλού, και ίσως σε κάτι χειρότερο, ίσως και με
μεγαλύτερη δύναμη. Για τη λύση της ψυχανάλυσης - ψυχοθεραπείας, που
κάποιος από εσάς είδα ότι ανέφερε, θα ήμουν επιφυλακτική.
Για να εμπιστευτείς τον εαυτό σου σε κάποιον άνθρωπο, σε κάποιο
σύστημα οφείλεις να εξετάσεις πολύ καλά όλες τις παραμέτρους.
Ο τάδε ψυχολόγος, που μπορεί να σου συστήσανε, μπορεί να είναι ένας
καλός γιατρός για κάποιον άλλο ή τι άλλο, αλλά δεν είναι απαραίτητο
να μιλήσει στη δική σου ψυχή το ίδιο καλά.
Άρα, τί μένει για να μας θεραπεύσει, πέραν από αυτό που ανέφερα για
την αφιέρωση στο αγαθό, την υπηρεσία στην ανθρωπότητα και το φως;
Ουσιαστικά όλα εκεί εντάσσονται. Γιατί ο δρόμος αυτός οδηγεί στην
εσωτερική αρμονία.
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσσο...
Ασπουμε ο γνωστος μου που εχει ψυχοσωματικα και περναει πολυ δυσκολη φαση.Πολυ λιγοι τον καταλαβενουν.Αρχισε να κανει Ψυχαναλυση και παει πολυ καλυτερα αλλα θελει το χρονο της.
Αυτα που εβλεπε εκεινος σαν προβληματα που θα μπορουσαν να τον εχουν φτασει σε αυτο το σημειο ηταν λαθος.Δηλαδη ηταν απλα ενα παρακλαδι ας το πουμε ετσι.Ο πυρηνας ηταν κατι εντελος διαφοτερικο που δε πηγεναι καν το μυαλο.
Τελος παντος ειναι απο μονο του μπερδεμενο το πραγμα.Κανασ Ψ δεν υπαχει να μασ εξιγησει μερικα πραγματα?
Cheer up..worst is yet to come
Εαν δεν το κάνουμε, τότε το πρόβλημα μεγαλώνει μέχρι την ώρα που δε θα έχει γυρισμό. Τότε, στην ουσία μας "εγκαταλείπουμε", εγκαταλείποντας τη ζωή...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
keramidogata Ναι λογικα αυτα που λες..αλλα με αυτη τη λογικη το 50% τον ανθρωπον θα επρεπε να εχει ενα σωματικο ενοχλημα.
Παιζει ρολο και με την ευαισθησια που εχει ο καθενας?
Και επισης μπορει σε καποιον να εκδηλωθουν στα 20 και σε αλον στα 50?
Εσυ πως γνωριζεις?
Cheer up..worst is yet to come
Μια από τις φίλες μου ξαφνικά παρουσίασε πρόβλημα στο αριστερό της πόδι. Ήταν φουσκωτό σαν τσουρεκάκι και πονούσε. Έκανε ότι εξετάσεις μπορείς να φανταστείς. Τίποτα!
Αυτό όμως είχε σχεδόν παραμορφωθεί σε σημείο που αγόραζε παπούτσια σε μεγαλύτερο νούμερο. Όταν το "συζητήσαμε" προσπάθησα να της δώσω να καταλάβει, ότι πολύ απλά δεν ήθελε να κάνει βήματα στο μέλλον. Ήθελε να μείνει ακίνητη διότι κάτι φοβόταν από εκείνα που έπρεπε να κάνει τη συγκεκριμένη περίοδο. Μας πήρε μια εβδομάδα το μπουρου μπουρου γύρω από το τι δεν ήθελε να κάνει ως βήμα προς τα εμπρός. Το βρήκαμε καταχωνιασμένο σε μια γωνία.
Το "βγάλαμε", το "είδαμε" και ως δια μαγείας το πόδι επανήλθε στα κανονικά του όρια...Σταμάτησε ο πόνος και όλα τέλειωσαν.
Η αριστερή πλευρά του ανθρώπινου σώματος είναι το μέλλον (συναίσθημα) και η δεξιά το παρελθόν (λογική).
Αν πονάει το δεξί σου αυτί, μη ψάχνεις να δεις αν φταίνε οι βουτιές στη θάλασσα. Κοίτα τι είναι αυτό που δε θέλεις να "ακούσεις" και που αφορά το παρελθόν σου ή τη λογική σου...
Η ευαισθησία, είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Σαφώς και παίζει ρόλο, το σε ποιά σημεία, έχω τις ευαισθησίες μου.
Δεν έχουμε όλοι ευαισθησία για παράδειγμα στο θέμα της κατανόησης ή της αποδοχής.
Τα ψυχοσωματικά δεν έχουν ηλικία. Είναι θέμα ψυχής...
Όταν νοσεί η ψυχή, το σώμα εκδηλώνεται για να μας χτυπήσει καμπανάκι ότι πρέπει να δώσουμε λύση σε αυτό που μας "πόνεσαι" ψυχικά.
Μπορεί να εκδηλωθεί στα 6 μας χρόνια, από μια τιμωρία της δασκάλας, που δεν την αντέξαμε, μπορεί και στα 16.
Πάντως μου ακούγεται περίεργο να φτάσει κάποιος στα 50 και να μην έχει εκφραστεί ψυχοσωματικά. Απλά δεν το έχει καταλάβει και ψάχνεται σε γιατρούς...
Με το ένα πόδι στο παραμύθι και το άλλο στην άβυσσο...
Cheer up..worst is yet to come