- ειναι βαρετη η αιωνιοτητα ; - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
η συνειδηση παμφωτη...
quote:
ας θεσω το ερωτημα ετσι μιαςκαι την πρωτη φορα που το εθεσα δεν εγινε κατανοητο....τελικα αν υποθεσουμε οτι μετα θανατον θα συνεχησουμε να υπαρχουμε ,τι θα ειναι πιο θαυμαστο? το γεγονοσ της υπαρξης μετα θανατον η το οτι δεν θα βαρεθουμε μιαν ολοκλιρη αιωνιοτητά΄?¨ η ερωτηση μπορει να διατυπωθει και ετσι......αν βρεθει τροπος να ζουμε για πανω απο 200 χρονια εχουμε σκεφτει πως θα ειναι ?....μηπως θα σκιλοβαρεθουμε....μολις πατίσουμε τα 120 αντε 130? τελικα μηπως οι θρησκιες μασ υποσχοντε κατι που τελικα δεν θα το αντεχουμε?
Χμμμ...καλό ερώτημα...
Σε ολους μας πιστευω έχουν τύχει κάποιες λίγες αλλά αξέχαστες στιγμές στη ζωή, απο εκείνες τις σπανιες που μας κάναν να ευχηθούμε απο μέσα μας να "κρατήσουν για πάντα"...Μια ευχή που ποτέ δεν εκπληρώνεται τελικά...Όταν κάναμε όμως αυτή την ευχή ξέραμε ότι αν υπήρχε τρόπος αυτή η ευχή να εισακουστεί απο κάποιον που θα είχε τη δύναμη να παρετεινει αυτή τη στιγμή στην αιωνιότητα θα το δεχόμασταν γιατι γνωρίζαμε ότι δεν θα νιωθαμε ποτε πλήξη παρέα με τα συναισθήματα που τη συνοδευαν (τη στιγμή).
Καποιες θρησκείες λοιπον πράγματι υπόσχονται αιώνια ζωή αλλά όχι μια οποιαδήποτε αιώνια ζωή.Υπόσχονται αιώνια ζωή εν ειρήνη,γαλήνη,ευδαιμονία...Μια αιώνια ευτυχισμένη ζωή...
Δεν ξέρω αν βλεπεις τωρα την αντίφαση στο ερωτημα σου...Όταν λες βαριεμαι αυτό που βασικά εννοείς ειναι ότι νιώθεις πλήξη ή αννοια.Η πλήξη και η αννοια όμως ειναι αρνητικά συναισθήματα,και αρνητικά συναισθηματα δεν μπορει να νιώσει μια υπαρξη η οποία βρισκεται σε κατάσταση αιώνιας ευδαιμονίας...Θα ήταν αντίφαση αν μπορούσε να τα νιώσει...Ελπίζω να έγινα κατανοητός.
Τώρα αν βρισκόταν τρόπος να ζούμε 200 και παραπάνω χρόνια (σε νεανική φόρμα εννοειται όμως) θα ήταν μια χαρά...Εγώ θα ήθελα να ζήσω και 200 και 500 και 1000 χρόνια μόνο και μόνο για να δω την εξέλιξη της ανθρωπότητας,την εξέλιξη της τεχνολογίας,τις μεγάλες ρήξεις,επαναστασεις και αλλαγες.Την ιστορία να γραφεται μπροστά στα μάτια μου...Μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω την περιέργεια μου δηλαδή...χαχαχαχα
It is the source of all true art and all science.
Είναι ένα ερώτημα, που έχω και εγώ με κάποιο τρόπο θέσει στον εαυτό μου.
Κάποτε, φοβόμουν το θάνατο. Θυμάμαι, όταν ήμουν παιδάκι, όταν είχα
αρχίσει να καταλαβαίνω το μυστήριο της ζωής και του θανάτου με
φόβιζε πολύ ο θάνατος. Κάποια βράδια δε μπορούσα να κοιμηθώ στη σκέψη
ότι κάποτε δε θα υπάρχω...
Αυτός ο φόβος δεν έχει φύγει από τη ζωή μου, αλλά έχει μάλλον
μετασχηματιστεί. Δε φοβάμαι το θάνατο, φοβάμαι τη μη-ζωή.
Φοβάμαι να φτάσω κάποτε στο όριο, χωρίς να έχω ζήσει πραγματικά.
Χωρίς να έχω καταφέρει να κάνω κάποια βήματα στο δρόμο που θέλω,
χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει τον εαυτό μου κατά κάτι πιό πλήρη.
Νιώθω πλέον πιό κοντά στην αποδοχή ότι ο θάνατος δεν είναι ένα τέλος,
αλλά ένα πέρασμα. Αλλά ταυτόχρονα νιώθω να με βαραίνει η ματαιότητα
κάποιων πραγμάτων. Νιώθω να οφείλω κάτι στη ζωή και αυτό το χρέος
με ξετρελαίνει, δε με αφήνει σε ηρεμία!
Νιώθω ότι η ευτυχία βρίσκεται στο πλάι αυτών των ανθρώπων, που
σφηριλάτησαν και σφηριλατούν τους εαυτούς τους και τους βλέπουν
να αλλάζουν.
Νιώθω ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δε χρειάζεται να ζει μια αιωνιότητα,
ζει όσο χρειάζεται για να νιώσει πληρότητα. Για να βιώσει σε κάποιο
βαθμό τη δική του τελείωση.
Νιώθω πως η ζωή είναι βήματα, που δοκιμάζουμε, ξαναδοκιμάζουμε, μέχρι
να βρούμε το σωστό βήμα. Μετά από το πρώτο σωστό βήμα ακολουθεί η
αναζήτηση για το επόμενο σωστό βήμα και από εκεί για το τρίτο...
Όταν το κάθε βήμα γίνεται σωστά, αληθινα, με συνείδηση, δεν υπάρχει
νοσταλγία για ό,τι προηγούμενο, υπάρχει πληρότητα.
Αυτή η διαδικασία, δηλαδή η ζωή στην πληρότητά της, έχει ως φυσικό
τέλος το θάνατο. Αν δεν υπήρχε ο θάνατος, για ένα ον στη πληρότητα,
θα μπορούσε η συνέχεια να είναι ακόμη και βασανιστική!
η συνειδηση παμφωτη...
ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ.
Άν ζούμε με την σημερινή μιζέρια την ζωή που έχουμε στο μυαλό μας σαφέστατα και θα βαρεθούμε πολλαπλάσιες φορές περισσότερο.
Και μιά διόρθωση ... όταν λέμε αιωνιότητα δέν εννοούμε ούτε τα 200, ούτε τα 300 χρόνια ζωής εννοούμε το άπειρο αυτό έχουν στόχο οι θρησκείες όταν μιλάνε για παράδεισο και κόλαση.
http://www.seasite.niu.edu/Indonesian/Indonesian_Elections/Indo-pemilu99/21.jpg
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
αν όμως θα μπορούσαμε να διατηρήσουμε την φυσική μας κατάσταση ακμαία και γερή τότε δώστε μου όχι μία αλλά δύο αιωνιότητες, ευχαριστώ πολύ.
να σας εκμηστηρευτώ την μεγάλη μου αδυναμία. δεν βρίσκω καλήτερο από το να μαθαίνω συνεχώς καινούρια πράγματα, ανθρώπους, ιδέες, τέχνες κλπ. πολλές φορές νιώθω πως πραγματικά ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας είναι πολύ λίγος για να μπορέσουμε να ζήσουμε στο μέγιστο των δυνατοτήτων μας.
υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορεί να κάνει κάποιος, από ταξίδια, γνώσεις, πρωσοπική αυτοβελτίωση και πνευματική διεύρηνση που τι να πρωτοπρολάβει!!!
πραγματικά η αιωνιότητα πιστεύω πως για κάποιους θα ήταν δώρο και για κάποιους που βαριούνται μπλιαχ!
Εγώ θα μπορούσα να ζήσω αρκετά χρόνια αρκεί να ζούσα όπως θα ήθελα να ζήσω΄
Και φυσικά, σε ένα καλύτερο κόσμο
Αυτός είναι λίγο βαρετός
Πάντως σίγουρα κάποια στιγμή θα ήθελα να φτάσω στην ανυπαρξία
Εάν υποθέσουμε ότι υπήρχε τρόπος να ζήσουμε για πάντα (μη γελάτε, λένε ότι η νανορομποτική σε 20-30 χρόνια από σήμερα θα το εγγυάται) αρχίζουν να εγείρονται διάφορα ηθικά κυρίως ερωτήματα:
- θα εξακολουθήσουμε να είμαστε υπέρ της μονογαμίας (τουλάχιστον για τους χριστιανούς, είναι ένα πρόβλημα) ή θα πρέπει να αναμορφωθούν οι κοινωνικοθρησκευτικές μας δομές;
- θα μπορούμε να κάνουμε παιδιά; Γιατί αν κανείς δεν πεθαίνει ποτέ, προφανώς θα δημιουργηθεί πρόβλημα υπερπληθυσμού. Εδώ όμως υπάρχει και ένα δεύτερο πρόβλημα: συνήθως η καινοτομία έρχεται από νέους ανθρώπους που βλέπουν τα πράγματα με διαφορετικό μάτι. Πώς θα συντελεστεί η εξέλιξη του ανθρώπινου γένους όταν δεν υπάρχει "νέο αίμα";
- επίσης, εάν υπάρξει υπερπληθυσμός πώς θα εξευρεθούν νέοι πόροι; Θα φτάσουν τα αποθέματα του πλανήτη ή θα αρχίσουν να γίνονται πόλεμοι για το νερό, την τροφή, την ενέργεια;
- τι θα γίνει με την κατανομή του πλούτου; Θα εξακολουθούν να υπάρχουν τα στεγανά πλούσιοι-φτωχοί ή θα αποφασίσουν οι δεύτεροι ότι είναι αδύνατον να είναι μια ζωή φτωχοί οπότε θα οδηγηθούμε σε κοινωνικές εξεγέρσεις;
Χμ... τώρα που το σκέφτομαι, μολονότι δελεαστική η ιδέα, καλύτερα να μείνουμε θνητοί! Άλλωστε υπάρχει και η μετά θάνατον αιωνιότητα να προσδοκάμε... 
***** Στον κόσμο του πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή *****
η συνειδηση παμφωτη...
Θα δευτερολογήσω, αρνούμενη, κατά κάποιον τρόπο την προηγούμενη
θέση μου... Θα επιλέξω αιωνιότητα και θα διεκδικήσω την άποψη,
ότι αυτή δε μπορεί να είναι καθόλου βαρετή!
Ο λόγος, ένα βιβλίο. Ένα βιβλίο - θησαυρός, από εκείνα, που, πριν
15 τουλάχιστον χρόνια με είχε συγκλονήσει και που τώρα, που τυχαία
ξαναβρέθηκε στα χέρια μου και δεν αρνήθηκα τον πειρασμό να το
ξαναδιαβάσω, με συγκλόνησε για μια ακόμη φορά και με έκανε να
νιώσω με το είναι μου την έννοια ρομαντισμός.
Πρόκειται για το γνωστό βιβλίο του Τομ Ρόμπινς
"το άρωμα του ονείρου".
Ο ήρωας του μυθιστορήματος αρνείται το θάνατο, πριν από 1000 χρόνια
και αναζητά το μυστικό της αθανασίας...
Το βρίσκει και ανακαλύπτει ότι η αθανασία δεν είναι καθόλου βαρετή,
αντιθέτως...
Δε θέλω να πω περισσότερα για την ιστορία που διηγείται το βιβλίο,
από το να παραπέμψω όποιον διακατέχεται από τη φλόγα της αθανασίας,
να σπέυσει να το αγοράσει και να το διαβάσει...