- Γνωριζοντας τα ζωα - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Φίλε μου lousipan, ο πύθωνας είναι και πολύ όμορφος σαν φίδι.
Δεν ξέρω, προσωπικά μου προκαλεί ένα δέος κι ένα θαυμασμό, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω το λόγο.
Συμφωνώ πως στην Ελλάδα δεν έχουμε πολλά δηλητηριώδη φίδια, όμως ακόμη κι η θέα κάποιου προς στιγμήν δεν κάνει τον άνθρωπο να ανατριχιάζει και να φοβάται?

Υ.Γ. Οι δενδρογαλιές και τα νερόφιδα που έχουμε στην χώρα μας δεν είναι δηλητηριώδη?

In anticipation of my resurrection...

Σημερα θα αναφερθω στο πολύ γνωστο σε ολους μας χταποδι!

Το χταποδι παρολο που ολοι το θεωρουμε κοινο μαλακιο και πολυ πολυ νοστιμο,ωστοσο εχει προκαλεσει εντονη περιεργεια στους επιστημονες για τον τροπο ζωης του και τα πολλα ειδη που υπαρχουν αλλα δεν υπηρξε η δυνατοτητα να τα μελετησουν περισσοτερο.

Το κοινο λοιπον σε ολους μας χταποδι εχει 3 καρδιες.
Μια κεντρικη και δυο βραγχιακες!
Εχει την ιδιοτητα να μικρενει παρα πολυ και να περναει μεσα απο απιθανα μικρες χαραμαδες.Αυτο το πετυχαινει καθως εχει την ιδιοτητα να αποβαλει απο τον οργανισμο του το νερο.

Μπορει να φτασει τα 20μετρα και 250κιλα.
Φυσικα αυτο το χταποδι το συνανταμε σε πολυ μεγαλα βαθυ!
Παρολο που εχουν ενδειξεις οι επιστημονες οτι εχει υπαρξει χταποδι πολυ μεγαλυτερου μηκους δεν υπηρξαν ποτε καποιες αποδειξης..

Αξιζει να σημειωθει εδω οτι το χταποδι ζευγαρωνει μονο μια φορα στη ζωη του.
Για την αναπαραγωγη του χρησιμοποιει ενα του πλοκαμι το οποιο δεν εχει βεντουζες και με αυτο εναποθετει εναν σακο στο θηλυκο.
Το θηλυκο με την σειρα του θα τροφοδοτει αξυγονο στο σακο αυτο μεχρι να εκκολαυτουν τα χταποδακια.
Κανουν απο 50 μεχρι και 250,000αυγα.
Απο τα οποια φυσικα ενα μικρο ποσοστο επιβιωνει γιατι μην ξεχναμε πως ειναι υπεροχη τροφη για τα γυρο ψαρια!

Η θηλυκια λοιπον,παραμενει στην ιδια θεση χωρις τροφη μονο οξυγονονονταςτα μικρα της μεχρι να πεθανει απο ατρογια και εξαντληση.

Ο μονος τροπος για να νικησει τον εχθρο του το χταποδι ειναι να προσπαθησει να το παρασυρει στο βυθο μεχρι να το σκαση.
Για την προστασια του μπορει και αλλαζει χρωμα συμφωνα με το περιβαλλον του.Και δεν του περνει περισσοτερο απο λιγα δευτερολεπτα.

Ελπιζω σε ενα δυναμικο came back!

γιατι ομως..σταματησε το θεματακι...?

ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΤΟ ΠΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΖΩΑ.ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΑ ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ,ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ,ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΦΥΣΙΚΑ.

Γιγαντιαίο νεκρό χταπόδι βάρους 13 τόνων και μήκους 12,40 μέτρων
εκβράστηκε σε παραλία της Χιλής. Πρόκειται για
κεφαλόποδο, το οποίο εντοπίστηκε κοντά στο Λος Μουέρμος, όχι μακριά από
το λιμάνι του Μαουγίν, στις ακτές του Ειρηνικού, περίπου 1.000 χλμ.
νότια του Σαντιάγκο. Το γιγάντιο χταπόδι εξετάστηκε από τους
επιστήμονες, που το φωτογράφισαν και πήραν δείγματα από τους ιστούς του
με σκοπό να σταλούν σε ερευνητικές ομάδες της Χιλής και του εξωτερικού.
Σύμφωνα με τον ιταλό ζωολόγο Λορέντζο Ρόσι, που είναι ειδικός στη
θαλάσσια πανίδα κι ένας από τους πρώτους που τράβηξαν φωτογραφίες του
χταποδιού του Μαουγίν, πρόκειται για παρόμοιο είδος με το χταπόδι που
ανακαλύφθηκε πριν από 107 χρόνια στη Φλόριντα.

Και κάτι για τον καρχαρία αγαπητέ Dying_Incubus γι΄αυτό που είχες αναφέρει για τις επιθέσεις των καρχαριών στον Ελλαδικό χώρο, συμφωνώ απόλυτα, το έχω διαβάσει και εγώ στο focus :

Πριν ακόμα σκεφθεί ο Σπίλμπερκ να γυρίσει τα Σαγόνια του Καρχαρία, ο καρχαρίας αποτελούσε το μεγαλύτερο εφιάλτη του ανθρώπου. Κολυμπάς και φοβάσαι ότι μέσα από τα μαύρα νερά θα πεταχτεί ένα τεράστιο στόμα που θα σε τραβήξει κάτω. Η θάλασσα θα γίνει κόκκινη και παρά τις φωνές σου κανείς δε θα έρχεται να σε σώσει. Κι αν είναι λευκός (6-8μ. μήκος) το τέλος σου θα είναι γρήγορο. Αν όμως είναι τίγρης ή ταύρος (εως 4 μ.) τότε το τέλος θα είναι αργό και βασανιστικό. Είναι το μοναδικό ζώο που μας φοβίζει ακόμα και στα όνειρά μας. Ξέρουμε ότι παίζουμε εκτός έδρας, είμαστε στο στοιχείο του. Παρ όλα αυτά ο κίνδυνος επίθεσης από καρχαρία είναι πολύ μικρός. Είναι 3 φορές πιο πιθανό να σε ψήσει κεραυνός παρά να σε φάει καρχαρίας. Τα τελευταία 60 χρόνια έχουν καταγραφεί 8 επιθέσεις στην Ελλάδα (όλες θανάσιμες), κυρίως σε λιμάνια. Κάθε χρόνο περίπου 150 άτομα σκοτώνονται από το θαλάσσιο κήτος. Ποιος είναι όμως ο κακός της υπόθεσης; Ο άνθρωπος ή ο καρχαρίας; Αν σκεφτούμε ότι 50.000 καρχαριοειδή οδηγούνται στα ασιατικά πιάτα κάθε χρόνο, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ποιος είναι ο κακός. Να σημειώσουμε ότι μόνο 12 από τα 135 είδη καρχαρία είναι επιθετικά προς τον άνθρωπο. Τέλος, ο αρσενικός καρχαρίας ταύρος είναι το ζώο με την περισσότερη τεσοστερόνη στον πλανήτη.

Βρίσκω λογικό το γεγονός ότι οι περισσότερες επιθέσεις των καρχαριών στην Ελλάδα έχουν συμβεί σε λιμάνια καθώς μπορεί να ακολουθήσουν κάποιο πλοίο.
Σε κάποια παραλία της Πάτρας δεν είχε σκοτώσει ένας καρχαρίας κάποιο φοιτητή πριν χρόνια?

In anticipation of my resurrection...

ο λόγος που το χτυπάνε κάτω σαράντα φορές (ε,όχι ακριβώς σαράντα...)είναι αυτός ακριβώς...για να σιγουρευτούν ότι έχει πεθάνει

quote:

---

Dying_Incubus - Βρίσκω λογικό το γεγονός ότι οι περισσότερες επιθέσεις των καρχαριών στην Ελλάδα έχουν συμβεί σε λιμάνια καθώς μπορεί να ακολουθήσουν κάποιο πλοίο.

---

Και όμως φίλε μου οι καρχαρίες προσφέρουν και σοβαρές υπηρεσίες σε κάποιους, διάβασε αυτό το άρθρο και θα καταλάβεις …..

Οι ...καρχαρίες χάρισαν το μετάλλιο στον Έλληνα Σπύρο Γιαννιώτη

"Μεγάλη έκπληξη" χαρακτηρίζουν τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης το χάλκινο μετάλλιο που κέρδισε την Κυριακή ο Έλληνας Σπύρος Γιαννιώτης στα 5 χλμ. ανοικτής θάλασσας, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου που διεξάγεται στη Μελβούρνη.

Ο Έλληνας αθλητής αστειεύτηκε λέγοντας ότι ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν στην επιτυχία ήταν και ο φόβος των ...καρχαριών.

Ως γνωστόν στις αυστραλιανές θάλασσες υπάρχουν και καρχαρίες αλλά όχι και στον κλειστό κόλπο του Πορτ Φίλιπ Μπέϊ και ειδικά στην παραλία της Σεντ Κίλντα όπου γίνονται οι αγώνες ανοικτής θάλασσας.

"Έπρεπε να βάλω τα δυνατά μου για να μην με πιάσουν οι ...καρχαρίες" είπε ο Έλληνας αθλητής.

quote:

---

Ως γνωστόν στις αυστραλιανές θάλασσες υπάρχουν και καρχαρίες αλλά όχι και στον κλειστό κόλπο του Πορτ Φίλιπ Μπέϊ και ειδικά στην παραλία της Σεντ Κίλντα όπου γίνονται οι αγώνες ανοικτής θάλασσας.

---

Καλά, ας μην διεξάγονταν στην συγκεκριμένη παραλία οι αγώνες και θα σου έλεγα εγώ τον αληθινό φόβο που θα είχε για τους καρχαρίες!
Ας έβλεπε κανένα πτερύγιο να τον ακολουθεί και θα γινόταν δελφινάκι...

In anticipation of my resurrection...

Ουάσινγκτον

Ο πληθυσμός της γκρίζας φάλαινας στον Ειρηνικό Ωκανό, για τον οποίο οι επιστήμονες πίστευαν ότι είχε ανακάμψει στα αρχικά του επίπεδα, στην πραγματικότητα αποτελεί ένα μικρό μόνο μέρους του πληθυσμού που υπήρχε πριν από την έναρξη της εντατικής φαλαινοθηρίας.

Η γκρίζα φάλαινα (Eschrichtius robustus) ήταν το πρώτο θηλαστικό που ανέκαμψε και αφαιρέθηκε από τη λίστα των απειλούμενων ειδών, καθώς ο πληθυσμός της αυξήθηκε το 1994 στα «φυσιολογικά» επίπεδα των 20.000 άτομων.

Τώρα, έρευνα των Πανεπιστημίων της Ουάσινγκτον και του Στάνφορντ υποδεικνύει ότι τον 17ο αιώνα οι γκρίζες φάλαινες αριθμούσαν γύρω στα 100.000 άτομα -αυτό σημαίνει ότι ο σημερινός πληθυσμός είναι στην πραγματικότητα πέντε φορές μικρότερος από το κανονικό.

Αυτό σημαίνει ότι τα πρόσφατα περιστατικά θανάτων από ασιτία δεν πρέπει να θεωρηθούν φυσιολογικά. Ίσως η αδυναμία του πληθυσμού να ανακάμψει πλήρως οφείλεται στην κλιματική αλλαγή, που περιορίζει την τροφή τους, υποθέτουν οι ερευνητές.

Η τελευταία μελέτη, που δημοσιεύεται στο Proceedings of the National Academy of Sciences, εκτίμησε το μέγεθος του αρχικού πληθυσμού από τη γενετική ποικιλότητα του σημερινού πληθυσμού -όσο μεγαλύτερη η γενετική ποικιλία, τόσο μεγαλύτερος ο προγονικός πληθυσμός. Η ποικιλότητα εκτιμήθηκε με σύγκριση του DNA από 42 γκρίζες φάλαινες.

Η μπαλαινοφόρα γκρίζα φάλαινα, με μήκος έως και 14 μέτρα και βάρος 40 τόνους, τρέφεται με μικροσκοπικά καρκινοειδή που βρίσκει στο βυθό. Το χειμώνα ζει στην Αρκτική, στη Θάλασσα του Μπάρενς, ενώ το καλοκαίρι μεταναστεύει έξω από τη Μπάχα της Καλιφόρνια.

Στον Ατλαντικό, η γκρίζα φάλαινα έχει εξαφανιστεί εδώ και αιώνες.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Γενεύη

Ο γορίλλας βρίσκεται μόλις ένα βήμα από την εξαφάνιση, καθώς ο ιός Έμπολα αποδεκατίζει τους ανθρωποειδείς πιθήκους στην Αφρική. Η Κόκκινη Λίστα των Απειλούμενων Ειδών είναι φέτος ακόμα μεγαλύτερη, καθώς ο άνθρωπος προκαλεί μια «παγκόσμια κρίση εξαφανίσεων».

«Τα τελευταία 10 χρόνια, ο Έμπολα είναι η μεγαλύτερη αιτία θανάτου των πιθήκων. Η λαθροθηρία ακολουθεί σε μικρή απόσταση» δήλωσε ο Πίτερ Ουόλς της Παγκόσμιας Οργάνωσης Προστασίας της Φύσης (IUCN), που εκδίδει κάθε χρόνο τη λίστα. «Οι ανθρωποειδείς πίθηκοι [γορίλλας, χιμπατζής, ουραγκοτάγκος] είναι οι στενότεροι συγγενείς μας και πολύ ιδιαίτερα πλάσματα», υπενθυμίζει.

Εκτός από τη λαθροθηρία, οι πίθηκοι απειλούνται από την αποψίλωση και τη δημιουργία φυτειών για φοινικέλαιο, όπως συμβαίνει με τον ουραγκοτάγκο στην Ινδονησία και με τον πεδινό γορίλλα της Δυτικής Αφρικής, ο οποίος, παρόλο που είναι ο κοινότερος γορίλλας, μεταφέρθηκε φέτος στην κατηγορία υψηλότερου κινδύνου.

Συνολικά 41.415 είδη ζώων και φυτών απειλούνται σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία. Από τα είδη αυτά, τα 16.306, περισσότερα από ένα στα τρία, αντιμετωπίζουν κίνδυνο εξαφάνισης. Ακόμα 188 είδη προστέθηκαν στη λίστα φέτος.

Αλλα είδη στο όριο της εξαφάνισης:

*Το δελφίνι του ποταμού Γιανγκτσέ στην Κίνα (Lipotes vexillifer) ίσως δεν υπάρχει πλέον, αν και υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες αναφορές για την επιβίωσή του.

*Το ασιατικό κοκκινοκέφαλο όρνεο (Sarcpogyps calvus) εξολοθρεύεται από φάρμακα γεωργικής χρήσης, ενώ σε κίνδυνο βρίσκονται και άλλα όρνεα σε Ασία και Αφρική.

*Ο κροκόδειλος γκαριάλ (Gavialis gangeticus), ενδημικός στην Ινδία και το Νεπάλ, κινδυνεύει από τα φράγματα και τα αρδευτικά έργα.

Μόνο ένα είδος μεταφέρθηκε σε χαμηλότερη κατηγορία κινδύνου. Είναι ο παπαγάλος του Μαυρίκιου (Psittacula eques), κάποτε ένα από τα σπανιότερα πουλιά του κόσμου.

Συνολικά 785 είδη ζώων και φυτών έχουν επισήμως εξαφανιστεί από τότε που άρχισε η παρακολούθηση. Ακόμα 65 ζουν σήμερα μόνο σε αιχμαλωσία ή σε καλλιέργειες.

Newsroom ΔΟΛ

http://news.nationalgeographic.com/news/2007/09/070918-flying-fox.html

Το καβούκι αυτού του είδους χελώνας μοιάζει σαν το δέρμα του αλλιγάτορα, η όψη της θυμίζει προιστορικό ζώο, είναι η μεγαλύτερη χελώνα του γλυκού νερού στη Βόρεια Αμερική και μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Αυτό το είδος αναφέρεται συχνά ως "δεινόσαυρος του κόσμου χελωνών."

Βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στους ποταμούς, στα κανάλια, και στις λίμνες των νοτιοανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών, αυτές οι χελώνες μπορούν να ζήσουν από 50 έως 100 χρόνια.

Τα αρσενικά είναι κατά μέσο όρο 26 ίντσες (66 εκατοστόμετρα) στο μήκος και ζυγίζουν περίπου 175 λίβρες (79,4 χιλιόγραμμα), αν και παλαιότερα πίστευαν ότι υπερβαίνουν τις 220 λίβρες (100 χιλιόγραμμα). τα θηλυκά είναι κατά πολύ μικρότερα , περίπου 50 λίβρες (22,7 χιλιόγραμμα).

Οι χελώνες αυτές περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στο νερό,με εξαίρεση τα θηλυκά που προχώρουν στην ξηρά περίπου 160 πόδια (50 μέτρα) για να τοποθετήσουν τα αυγά τους. Μπορούν να μείνουν καταδυμένες για 40 έως 50 λεπτά πρίν εμφανιστούν στην επιφάνεια για αέρα.

Υιοθετεί ένα μοναδικό φυσικό θέλγητρο στην τεχνική του κυνηγιού της.Με την κίνηση, το χρώμα και την ιδιόμορφη μορφολογία της γλώσας της, ξεγελάει τα περίεργα ψάρια και τα βατράχια καθώς βρίσκεται ακίνητη στο πιο βα8ύ σημείο των ποταμών και τα αρπάζει.

Το μεγαλύτερο ψάρι του γλυκού νερού ζει στα σκοτεινά καφετιά νερά του ποταμού mekong της Νοτιοανατολικής Ασίας .

Έχει σχεδόν μυθικό μέγεθος, περίπου 10 πόδια (3 μέτρα) στο μήκος και 650 λίβρες (295 κιλά), το γιγάντιο αυτό γατόψαρο ζει κυρίως στο νότιο μισό του ποτάμου mekong , στην Καμπότζη, το Λάος, την Ταϊλάνδη, και το Βιετνάμ.

Κατά την διάρκεια του προηγούμενου αιώνα ο πληθυσμός των γατόψαρων μειώθηκε περίπου 95% και βρίσκεται στο χείλος της εξαφάνισης.Η υπερβολική εκμετάλλευση είναι ο αρχικός ένοχος στην πτώση του γιγαντιαίου γατόψαρου, αλλά και τα φράγματα που έχουν γίνει στον ποταμό καταστρέφουν τα μέρη ωοτοκίας και αναπαραγωγής. Μερικοί εμπειρογνώμονες σκέφτονται ότι μπορούν να επιβιώσουν μόνο μερικές εκατοντάδες ενήλικοι.

Το γατόψαρο έχει τοποθετημένα πολύ χαμηλά τα μάτια του, στο πάνω μέρος του σώματος του είναι ασημογκρί και στο κάτω κιτρινόλευκο, τα νεαρά σε ηλικία ψάρια έχουν τα χαρακτηριστικά μουστάκια, με την πάροδο των χρόνων τα χαρακτηριστικά αυτά αλλοιώνονται. Τα γιγάντια γατόψαρα τρέφονται από τα φυτά και από την άλγη του ποταμού.Η μέση διάρκεια της ζωής του είναι πάνω από 60 χρόνια σε περιοχές που δεν υπάρχει ανθρώπινη επέμβαση.

Το μεγαλύτερο ψάρι του γλυκού νερού που καταγράφηκε ήταν ένα γιγαντιαίο γατόψαρο που πιάστηκε στη βόρεια Ταϊλάνδη το 2005. Ήταν σχεδόν εννέα πόδια μακρύ (2,7 μέτρα) και ζύγισε 646 λίβρες (293 χιλιόγραμμα).

Edited by - keraynos on 20/09/2007 15:23:27

Γατόψαρο

Γύρω στα τέλη του 1800 μεταφέρθηκε στην Ευρώπη απ' την βόρεια Αμερική ένα ψάρι που εκεί θεωρείτο εξαιρετικό εξαιτίας του λεπτού και γευστικού κρέατος του.
Αλλά δεν πήραν υπόψη τους πως το γατόψαρο («Ameiurus nebulosus») επειδή είναι ένα σαρκοφάγο είδος είναι ένας καταστροφέας αυγών και γόνων και συνεπώς επικίνδυνος ανταγωνιστής των σαρκοφάγων των Ευρωπαϊκών γλυκών νερών.
Το γατόψαρο δεν ξέρει, να καταδιώκει κανένα ψάρι, όπως κάνουν τα άλλα σαρκοφάγα.
Του αρέσει να ζει ανάμεσα στα φυτά δίπλα στις απότομες όχθες, μισό βυθισμένος στο βούρκο και φαίνεται να είναι ένα απ' τα πιο ή ρέμα ζώα που κατοικούν στα γλυκά νερά. H καταστροφή που προκαλεί στην ιχθυοπανίδα περιορίζεται στο ότι τρώει τα μικρά ψαράκια που μόλις έχουν βγει απ' τα αυγά τους. Αλλά η διατροφή που προτιμά αποτελείται απ' τα αυγά που έχουν εναποθέσει τα άλλα είδη και επειδή είναι ένα αδηφάγο ψάρι, οι καταστροφές που προκαλεί στα στάσιμα νερά και σε περιοχές όπου τα ψάρια γονιμοποιούνται είναι σημαντικότατες και σίγουρα μεγαλύτερες από όσες μπορεί να προκαλέσει οποιοδήποτε άλλο σαρκοφάγο.

Ευτυχώς που στην Ευρώπη το γατόψαρο δεν φτάνει στις διαστάσεις που αντίθετα έχει στις χώρες απ' όπου προέρχεται. Το γατόψαρο διακρίνεται εύκολα από οποιοδήποτε άλλο είδος εξαιτίας του χαρακτηριστικού του σχήματος. Το κεφάλι είναι μεγάλο και επίπεδο, το στόμα είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, επειδή είναι πολύ πλατύ, κατάλληλο δηλαδή να μαζεύει τροφή απ' το βυθό. Το στόμα είναι στολισμένο με οκτώ μουστάκια - τέσσερα πάνω απ' το στόμα απ' τα οποία τα δυο στα πλάγια του στόματος και άλλα τέσσερα στο κάτω μέρος, πάντα πολύ κοντά στα χείλη - που χρησιμεύουν με άριστο τρόπο στο γατόψαρο για να εντοπίζει το θήραμα και να βρίσκει την τροφή. Συνεπώς είναι υπερευαίσθητα όργανα αφής. Είναι εφοδιασμένο με ένα ψηλό ραχιαίο πτερύγιο και με ένα άλλο πιο χαμηλό. Το κοιλιακό και εδρικό πτερύγιο είναι σχετικά κοντά και όχι πολύ ανεπτυγμένα, αν και είναι αρκετά ισχυρά και το ίδιο κοντό είναι το ουριαίο πτερύγιο.

Τα γατόψαρα αναπαράγονται ανά ζευγάρια. Προκατασκευάζουν ένα είδος φωλιάς ανακινώντας με ταχύτητα τα πτερύγια και ταράζοντας το βυθό με τρόπο ώστε να δημιουργείται μια στρογγυλή λακκούβα. Τα εναποθετημένα αυγά προστατεύονται από τους γονείς οι οποίοι επιτίθενται σε οποιοδήποτε έντομο, κάμπια, ή ψάρι πλησιάσει. Η επώαση των αυγών είναι αρκετά σύντομη, μερικές φορές αρκούν 2-3 μέρες για να ανοίξουν, κι αυτό ιδιαίτερα στα νερά που φτάνουν στη θερμοκρασία των 18-20°. Τα μικρά ψαράκια που γεννιούνται απ' αυτά τα αυγά που είναι σ' αυτή την φωλιά παραμένουν συγκεντρωμένα για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα και ακόμα σ' αυτή την περίοδο τα θηλυκά και τ' αρσενικά δεν απομακρύνονται απ' τον τόπο της αναπαραγωγής και φροντίζουν για την προστασία των γόνων. Μερικές φορές όμως είναι οι ίδιοι οι γονείς που καταβροχθίζουν τους γόνους, ενώ φαίνεται πως τα αυγά δεν τα αγγίζουν. Αυτή η παράξενη διάθεση αυτοκαταστροφής, απ' τα ενήλικα ψάρια, είναι μια επανόρθωση της φύσης για την αναπαραγωγή των ειδών, που θα ήταν υπερβολική και θα δημιουργούσε υπερπληθυσμό σ' αυτά τα νερά. Εν τούτοις η απληστία των γονέων για ότι αφορά τους γόνους τους εκδηλώνεται συνήθως μόνο αφού τα ψαράκια έχουν φτάσει ορισμένες διαστάσεις και είναι σε θέση να κινούνται με κάποια άνεση στο νερό. Κατά συνέπεια, αν πάρουμε υπόψη τον ψηλό αριθμό των γόνων που γεννιούνται από ένα ζευγάρωμα, ένα μεγάλο μέρος αυτών των μικρών ψαριών μπορεί και διασώζεται.

πηγή:fishfinder.gr

Η θαλάσσια ανεμώνη έχει πάρει το όνομα της από το επίγειο λουλούδι ανεμώνη.Είναι ένας στενός συγγενής του κοραλλιού, βρίσκεται πάνω σε βράχους στον πυθμένα της θάλασσας ή στις κοραλλιογενείς υφάλους και περιμένει τα ψάρια για να περάσουν αρκετά κοντά να τα πιάσει στα γεμάτα δηλητήριο πλοκάμια της.

Ο οργανισμός τους αποτελείται από ένα δίσκο σαν πεντάλ ένα κυλινδρικό σώμα,και μια σειρά πλοκαμιών που περιβάλλουν ένα κεντρικό στόμα.

Τα πλοκάμια ενεργοποιούνται αμέσως μόλις κάποιο ψάρι τα αγγίξει έστω και ελαφρά και ρίχνουν μια νευροτοξική ουσία που παραλύει το υποψήφιο θύμα.Το ανίσχυρο θήραμα καθοδηγείται έπειτα στο στόμα από τα πλοκάμια.

Υπάρχουν περισσότερα από 1.000 είδη σε όλο τον κόσμο θαλάσσιας ανεμώνης σε διάφορα βάθη, αν και τα μεγαλύτερα και ο πιό ποικίλα εμφανίζονται στα παράκτια τροπικά ύδατα. Έχουν το πλήρες φάσμα των χρωμάτων και μπορούν να είναι στο μέγεθος από μισή ίντσα (1,25 εκατοστόμετρα) έως 6 πόδια (1,8 μέτρα).

Μερικές ανεμώνες, όπως και τα ξαδέλφια τους τα κορράλια, καθιερώνουν συμβιοτικές σχέσεις με τα πράσινα άλγη. Σε αντάλλαγμα της παροχής του ασφαλούς λιμανιού και της έκθεσης αλγών στο φως του ήλιου, η ανεμώνη λαμβάνει το οξυγόνο και τη ζάχαρη, τα υποπροϊόντα της φωτοσύνθεσης των αλγών.

Η διασημότερη συμβιοτική συμμαχία της θαλάσσιας ανεμώνης είναι με τα clownfish, τα οποία προστατεύονται από ένα στρώμα βλέννας που τα καθιστά άνοσα στο τσίμπημα της. κρατάει ζωντανό μέσα στα πλοκάμια της το Clownfish , με αυτό το τρόπο προστατεύεται από τους κυνηγούς του, για αντάλλαγμα αυτής της προστασίας η ανεμώνη τρέφεται από τα υπολείμματα των γευμάτων του clownfish.

Κάποια είδη θαλάσσιας ανεμώνης μπορεί να ζήσουν πάνω από 50 χρόνια.

Clown Anemonefish
Amphiprion percula

Καθένας με παιδί και με dvd πιθανώς νομίζει πως ξέρει τα πάντα για το clown anemonefish, ή απλά clownfish.Αυτό που μπορεί να μην ξέρουν είναι οι λεπτές διαφορές στην μορφή του γνήσιου clownfish από τον Νέμο και ότι ζει σε διαφορετκούς βιότοπους.

Το φωτεινό πορτοκαλί με τις τρεις διακριτικές άσπρες γραμμές, κάνει το clown anemonefish να είναι το πιό αναγνωρίσιμο είδος όλων των κατοίκων των σκοπέλων.Φθάνουν σε μέγεθος περίπου τις 4,3 ίντσες (11 εκατοστόμετρα) , και ονομάζονται έτσι από την πολύχρωμη ανεμώνη της θάλασσας στην οποία κάνουν τα σπίτια τους.

Το Clownfish εκτελεί έναν επιμελημένο χορό με μια ανεμώνη πριν μείνει εκεί,ακουμπάει απαλά τα πλοκάμια της με διάφορα μέρη του σώματος του μέχρι να εγκλιματιστεί και να κατοικήσει.

Υπάρχουν 28 γνωστά είδη anemonefish, τα περισσότερα από τα οποία ζουν στα ρηχά νερά του Ινδικού Ωκεανού, της Κόκκινης θάλασσας, και του δυτικού Ειρηνικού. Δεν βρίσκονται στην Καραϊβική, στην Μεσόγειο ή τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Ζουν από 6-10 χρόνια

Το clownfish γεννιέται αρσενικό,μετατρέπει το φύλο του μόνο για να γίνει το κυρίαρχο θηλυκό μιας ομάδας. Η αλλαγή είναι αμετάκλητη.

πηγή: National Geographic

Το Viperfish μπορεί να αναγνωριστεί από το μεγάλο στόμα, τα μακριά σαν κυνόδοντες δόντια του,και το μακρύ πτερύγιο της ράχης που φτάνει μέχρι τη μέση του σώματος του περίπου.
Έχει ένα σκοτεινό ασημομπλέ ιριδίζον χρώμα στο πλάι έχει ανοιχτόχρωμα πτερύγια και το σώμα του καλύπτεται με εξαγωνικές φολίδες που φωσφορίζουν.

Όπως πολλά άλλα είδη βαθύβιων ψαριών, το Viperfish είναι γνωστό για να μεταναστεύει κάθετα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας βρίσκεται σε βάθη από τα 500 μ σε 2500 μ, αλλά τη νύχτα κολυμπά πάλι επάνω στο πιό ρηχό νερό (λιγότερο από 600 μ) όπου βρίσκει πιο εύκολα τροφή.

Το Viperfish γίνεται πάνω από 30 εκατοστά. στο μήκος. Η τροφή του είναι συνήθως τα καρκινοειδή και τα μικρά ψάρια. Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο δημιουργεί φως και θεωρείται ότι γίνεται αυτό για να προσελκυστεί το θήραμα.

Λίγα είναι γνωστά για την αναπαραγωγή αυτού του είδους, ωοτοκούν εξωτερικά. Αυτό σημαίνει ότι τα αρσενικά και τα θηλυκά απελευθερώνουν το σπέρμα και τα αυγά στο νερό όπου και γίνεται η γονιμοποίηση.

Το Viperfish εμφανίζεται στα τροπικά και θαλάσσια ύδατα παγκοσμίως. Στην Αυστραλία, τα δείγματα έχουν συλλεχθεί από τη νοτιοδυτική δυτική Αυστραλία, γύρω από το βόρειο τμήμα της χώρας και του νότου στην Τασμανία.

Το υποκοριστικό της είναι η αρκούδα με τα γυαλιά,ζει μόνο στις πυκνές ζούγκλες της νότιας Αμερικής στις Ανδεις.

Οι αρκούδες με τα γυαλιά έχουν δασύτριχη γούνα που είναι μαύρη, καφετιά, ή μερικές φορές κοκκινωπή. Ονομάζονται έτσι για τα υπόλευκα έως κιτρινωπά δαχτυλίδια που περικυκλώνουν τα μάτια τους, μοιάζοντας με μεγάλα γυαλία. Αυτές οι γραμμές, εντούτοις, δεν περικυκλώνουν πάντα τα μάτια τους, και μερικές στερούνται τα σημάδια συνολικά.

Οι αρκούδες με τα γυαλιά, αποκαλούνται επίσης αρκούδες των Ανδεων , είναι μεταξύ των μικρότερων μελών της οικογένειας Ursidae. Τα αρσενικά, που είναι σημαντικά μεγαλύτερα από τα θηλυκά, αυξάνονται πάνω από 5 πόδια (1,5 μέτρα) στο μήκος και ζυγίζουν μέχρι 340 λίβρες (154 κιλά). Τα θηλυκά ζυγίζουν σπάνια περισσότερες από 180 λίβρες (82 κιλά).

Είναι πολύ ντροπαλές αρκούδες, προτιμούν τα πολύβλαστα, απομονωμένα δάση μέσα στα σύννεφα στις πλαγιές των Ανδεων, φτάνουν ψηλά ως τα 14.000 πόδια (4.300 μέτρα). Θα κατεβούν στην αναζήτηση των τροφίμων εν τούτοις, και τις έχουν δει στους ευρέως διαφορετικούς βιότοπους, από τα τροπικά δάση, στα εδάφη στεπών, στις παράκτιες ερήμους.

Οι αρκούδες με τα γυαλιά είναι γενικά νυκτερινές και είναι πρώτιστα χορτοφάγες,τρώνε φρούτα συγκομιδής, μούρα, κάκτους, και μέλι. Ιδιαίτερα ευκίνητοι ορειβάτες, κάθονται σε ένα δέντρο για ημέρες σε μια πλατφόρμα φιαγμένη από σπασμένα κλαδιά και περιμένουν τα φρούτα να ωριμάσουν.Έχουν εξαιρετικά ισχυρά σαγόνια και ευρείς επίπεδους τραπεζίτες για να μασήσουν τη σκληρή βλάστηση, όπως φλοιών δέντρων και βολβούς από ορχιδέες. Περιστασιακά θα συμπληρώσουν τη διατροφή τους με το κρέας, μικρά τρωκτικά, πουλιά, έντομα, και ακόμη και μικρές αγελάδες, κάνοντας τες τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα στη Νότια Αμερική.

Είναιμοναχικά ζώα, ώριμες αρκούδες με γυαλιά βλέπουμε κανονικά μαζί μόνο κατά τη διάρκεια της εποχής του ζευγαρώματος. Τα θηλυκά γεννούν συνήθως ένα ή δύο μικρά, είναι ανίσχυρα και κινούνται μετά από έναν μήνα, αλλά παραμένουν με τη μητέρα μέχρι και οκτώ μήνες, συχνά κρεμιούνται στην πλάτη της μητέρας.

Τα στοιχεία για τον αριθμό του πληθυσμού τους είναι λίγα πιστεύουν όμως ότι είναι περίπου 3000 μέσα στα δάση.Οι αριθμοί τους πάσχουν πρώτιστα από την καταστροφή και τον τεμαχισμό του βιότοπού τους. Οι λαθροκυνηγοί τις κυνηγούν επίσης για μέρη του κρέατος τους και το δέρμα τους, και οι αγρότες τις σκοτώνουν ως γεωργικά παράσιτα. Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος εξαφάνισής τους.

Η διάρκεια ζωής τους είναι περίπου 25 χρόνια.Τα χρωματικά σημάδια που έχουν στο πρόσωπο στο λαιμό και στο θώρακα είναι μοναδικά σε κάθε αρκούδα αυτού του είδους. σαν τα ανθρώπινα αποτυπώματα.