- ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ?? - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Ξέρεις, πολλές φορές αναρωτιέμαι που στοχεύουν τελικά όλες αυτές οι ανακαλύψεις, τα επιστημονικά επιτεύγματα, τα άλματα που έχει σημειώσει εδώ κι έναν αιώνα ειδικά η ιατρική κι η βιολογία κλπ.
Σίγουρα υπάρχει μεγάλο όφελος στην περίπτωση των ανίατων ασθενειών, στην ανακούφιση ή πλήρη θεραπεία δύσκολων ασθενειών, στην καλυτέρευση της διαβίωσης του ανθρώπου κλπ.
Όλα αυτά είναι θεμιτά και σίγουρα ανυπολόγιστης αξίας οπότε μιλάμε για μια πρόοδο.
Έχω την αίσθηση όμως ότι ίσως είναι ένα φυσικό επακόλουθο αυτής της εξέλιξης και της προόδου να παρατηρείται και μια έλλειψη του μέτρου ή τελικά ο άνθρωπος να απομακρύνεται από τον αρχικό στόχο που τον ώθησε στο να μπει στο κυνήγι των ανακαλύψεων και γοητευμένος να ανακαλύπτει μονοπάτια τα οποία είτε τον οδηγούν στο να διαγράφει φαύλους κύκλους είτε τον οδηγούν σε ένα αδιέξοδο το οποίο δύσκολα αναγνωρίζει και δεν βρίσκει τρόπο διαφυγής.
Ποιό είναι το νόημα λοιπόν πολλών δράσεων του ανθρώπου, ακόμη κι όταν αναφερόμαστε στο πεδίο της βιολογίας, της ιατρικής, της χειρουργικής και των επιστημών γενικότερα;
Είναι η βελτίωση της ζωής του ανθρώπου.
Ποιό είναι όμως το κίνητρο όταν χάνουμε το μέτρο;
Είναι η βελτίωση της ζωής μας ή μήπως είναι η προσκόλληση μας σε αυτόν τον κόσμο που μας κάνει άπληστους, κτητικούς, αλαζόνες και ξεχνάμε τις συνέπειες των επιλογών μας;
Μήπως νομίζουμε ότι θα μείνουμε για πάντα σε αυτόν τον κόσμο ή ότι, όντας παντοδύναμοι, πρέπει να επιβληθούμε στα πάντα;
Κι αν τελικά δε μπορούμε να επιβληθούμε στα πάντα;
Αν τελικά το νόημα δεν είναι να κατακτήσουμε τα πάντα και παίρνουμε λάθος δρόμο;
Αν τελικά το νόημα δεν είναι μόνο στο εδώ και τώρα αλλά πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας και λίγο παραπέρα;
In anticipation of my resurrection...
quote:
Ξέρεις, πολλές φορές αναρωτιέμαι που στοχεύουν τελικά όλες αυτές οι ανακαλύψεις, τα επιστημονικά επιτεύγματα, τα άλματα που έχει σημειώσει εδώ κι έναν αιώνα ειδικά η ιατρική κι η βιολογία κλπ.
Πολύ σωστά το θέτεις, φίλε μου Dying_Incubus. Κι'εγώ αναρωτιέμαι.
quote:
Έχω την αίσθηση όμως ότι ίσως είναι ένα φυσικό επακόλουθο αυτής της εξέλιξης και της προόδου να παρατηρείται και μια έλλειψη του μέτρου ή τελικά ο άνθρωπος να απομακρύνεται από τον αρχικό στόχο που τον ώθησε στο να μπει στο κυνήγι των ανακαλύψεων και γοητευμένος να ανακαλύπτει μονοπάτια τα οποία είτε τον οδηγούν στο να διαγράφει φαύλους κύκλους είτε τον οδηγούν σε ένα αδιέξοδο το οποίο δύσκολα αναγνωρίζει και δεν βρίσκει τρόπο διαφυγής.
Πράγματι, ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον αρχικό στόχο που τον ώθησε στο να μπει στο κυνήγι των ανακαλύψεων...
Μερικώς το αναφέρω έμμεσα σε προηγούμενα μηνύματά μου.
quote:
Ποιό είναι το νόημα λοιπόν πολλών δράσεων του ανθρώπου, ακόμη κι όταν αναφερόμαστε στο πεδίο της βιολογίας, της ιατρικής, της χειρουργικής και των επιστημών γενικότερα;
Είναι η βελτίωση της ζωής του ανθρώπου.
Ποιό είναι όμως το κίνητρο όταν χάνουμε το μέτρο;
Είναι η βελτίωση της ζωής μας ή μήπως είναι η προσκόλληση μας σε αυτόν τον κόσμο που μας κάνει άπληστους, κτητικούς, αλαζόνες και ξεχνάμε τις συνέπειες των επιλογών μας;
Μήπως νομίζουμε ότι θα μείνουμε για πάντα σε αυτόν τον κόσμο ή ότι, όντας παντοδύναμοι, πρέπει να επιβληθούμε στα πάντα;Κι αν τελικά δε μπορούμε να επιβληθούμε στα πάντα;
Αν τελικά το νόημα δεν είναι να κατακτήσουμε τα πάντα και παίρνουμε λάθος δρόμο;
Αν τελικά το νόημα δεν είναι μόνο στο εδώ και τώρα αλλά πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας και λίγο παραπέρα;
Εδώ πλέον, με τις παραπάνω εύστοχες παρατηρήσεις σου ερχόμαστε στην ουσία του θέματος.
Συγκρατώ μία λέξη από την αρχή του κειμένου σου. τη λέξη: "Δράση" (των ανθρώπων), και μία έκφραση από το τέλος: "...πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα μας και λίγο παραπέρα...". Στον "στοχασμό", θάλεγα.
Άρα συμπεραίνω ότι μιλάμε για την αντίθεση μεταξύ δράσης και στοχασμού.
Ας εξετάσουμε με δυο λόγια αυτό το θέμα:
Η αντίθεση του στοχασμού και της δράσης, ή για να μιλήσουμε ακριβέστερα , η αντίθεση που αναφέρεται στις αντίστοιχες θέσεις που ταιριάζει να αποδώσουμε στον καθένα από τους δύο όρους .
Αυτοί εδώ μπορούν , μέσα στη σχέση τους , να αντιμετωπιστούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους : είναι άραγε αληθινά δυο αντίθετα όπως φαίνεται να σκεφτόμαστε πιο συχνά , ή θα ήταν μάλλον δυο συμπληρώματα , ή ακόμη περισσότερο θα υπήρχε μεταξύ τους μια σχέση , όχι συνδετική αλλά υποτακτική ;
Αυτές είναι οι διαφορετικές όψεις του ζητήματος , και αυτές οι όψεις αναφέρονται σε αντίστοιχες απόψεις, που έχουν άλλωστε αρκετά άνιση σημασία, αλλά που η καθεμιά τους μπορεί κατά κάποιο τρόπο να δικαιολογηθεί και αντιστοιχεί σε μια ορισμένη τάξη της πραγματικότητας .
Κατ’αρχήν , η πιο επιφανειακή άποψη , η πιο εξωτερική από όλες , είναι εκείνη που συνίσταται στο να αντιπαραθέτει καθαρά και απλά την μία στην άλλη , τον στοχασμό και τη δράση , σαν δυο αντίθετα με την πραγματική έννοια της λέξης : Η αντίθεση , πραγματικά , υπάρχει φαινομενικά , αυτό είναι αναμφισβήτητο .
Και ωστόσο , αν ήταν απόλυτα αδιόρθωτη , θα είχαμε ένα πλήρες ασυμβίβαστο μεταξύ στοχασμού και δράσης , που έτσι δεν θα μπορούσαν ποτέ να βρεθούν ενωμένα .
Στην πραγματικότητα , κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει .
Δεν υπάρχει , τουλάχιστον στις κανονικές περιπτώσεις , λαός μα ούτε και άτομο , που να μπορεί να είναι αποκλειστικά στοχαστικό ή αποκλειστικά ενεργητικό .
Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν εδώ δύο τάσεις από τις οποίες είτε η μια είτε η άλλη κυριαρχεί σχεδόν αναγκαία , σε τρόπο που η ανάπτυξη της μιας φαίνεται να πραγματοποιείται εις βάρος της άλλης , για τον απλούστατο λόγο ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα , εννοημένη με την ευρύτερη έννοια , δεν μπορεί να ασκηθεί εξ ίσου και ταυτόχρονα σε όλους τους τομείς και προς όλες τις κατευθύνσεις .
Αυτό είναι που δίνει την εντύπωση μιας αντίθεσης .
Αλλά πρέπει να υπάρχει μια δυνατότητα συμφιλίωσης μεταξύ αυτών των αντιθέτων ή των υποτιθέμενων αντιθέτων και , εξάλλου , θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο για όλα τα αντίθετα , που παύουν να είναι τέτοια από τη στιγμή που , για να τα αντικρίσουμε , υψωνόμαστε πάνω από ένα ορισμένο επίπεδο , από αυτό (δηλαδή) στο οποίο πραγματοποιείται η αντίθεσή τους .
Όποιος λέει αντίθεση ή εναντίωση λέει , από αυτό και μόνο , δυσαρμονία και ανισορροπία , δηλαδή κάτι που δεν μπορεί να υπάρξει παρά από μια σχετική άποψη, ιδιαίτερη και περιορισμένη .
Θεωρώντας τον στοχασμό και τη δράση ως συμπληρωματικές , τοποθετούμαστε λοιπόν σε μια άποψη ήδη πιο βαθιά και πιο αληθινή από την προηγούμενη , γιατί η αντίθεση έτσι συμφιλιώνεται και αίρεται , καθώς αυτοί οι δύο όροι ισορροπούν κατά κάποιο τρόπο , ο ένας δια του άλλου .
Θα επρόκειτο λοιπόν , φαίνεται , για δυο στοιχεία εξ ίσου αναγκαία , που συμπληρώνονται και στηρίζονται αμοιβαία , και που συνιστούν τη διπλή δραστηριότητα , εσωτερική και εξωτερική , ενός και του αυτού όντος , είτε πρόκειται για κάθε άνθρωπο χωριστά είτε για την ανθρωπότητα ολόκληρη .
Αυτή η αντίληψη είναι ασφαλώς πιο αρμονική και πιο ικανοποιητική από την πρώτη .
Παρ’όλα αυτά , αν μέναμε σε αυτήν αποκλειστικά , θα πέφταμε στον πειρασμό , λόγω της συσχέτισης που έχει καθιερωθεί με αυτό τον τρόπο , να θέσουμε στο ίδιο επίπεδο το στοχασμό και τη δράση , έτσι που δεν θα είχαμε παρά να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε , όσο είναι αυτό δυνατό , την πλάστιγγα σε ισορροπία , χωρίς ποτέ να διερωτηθούμε για μια οποιαδήποτε ανωτερότητα της μιας απέναντι στην άλλη .
Και αυτό καταδεικνύει ότι μια τέτοια άποψη είναι ακόμη ανεπαρκής , είναι ότι αντίθετα αυτό το ζήτημα της ανωτερότητας τίθεται πραγματικά και πάντοτε , όποια και αν είναι η κατεύθυνση προς την οποία θέλησαν (κατά καιρούς) να το λύσουν .
Φιλικά
Κηφεύς
Ας ξαναθυμηθούμε άλλη μια φορά τη συνθετότητα του Ανθρώπου .
Το κλισέ του Homo duplex είναι πολυμεταχειρισμένο και ανεπαρκέστατο . Με το ζωώδη Άνθρωπο είναι συνυφασμένος ο σκεπτόμενος και ελεύθερος Άνθρωπος , αλλά μέσα μας υπάρχει και τρίτο πρόσωπο , ο εξωλογικός , ο θυμικός Άνθρωπος .
Επειδή υπάρχει η δική του παρεμβολή γι’αυτό και η συμπεριφορά μας δεν αντλεί τα κίνητρά της μόνο απ’το λογικό . Υπακούει σε αισθήματα τα οποία οφείλονται στο εγώ μας , σαν πρωτότυπη ανεπανάληπτη κατασκευή , εξαιτίας του πάλι ενεργούμε , ωθούμενοι από την επιθυμία να αποκτήσουμε , να απολαύσουμε , να καταστρέψουμε , από τη ζήλεια , από το μίσος , απ’την επιθετικότητα , το θαυμασμό , την αγάπη , τη συντροφικότητα , κίνητρα έξω από το λογικό .
Το αίσθημα νικάει το λογικό . Είναι καλό , ή κακό ;
Αν θυμηθούμε ότι ο Άνθρωπος , από την αρχή κιόλας της φυλογενετικής του σειράς , απομακρύνθηκε απ’το ζώο με το λογικό και την καρδιά του , κλίνουμε προς τη σκέψη ότι το μέγα καθοριστικό στοιχείο της συμπεριφοράς μας είναι ακριβώς το αίσθημα , αφού αυτό μόνο την κάνει βαθιά και σωστά ανθρώπινη .
Τι θα γινόταν ο αλτρουισμός και ηθικές επιταγές , αν ο θυμικός άνθρωπος πέθαινε μέσα μας ; Τρομάζει να το διανοηθεί κανείς .
Πώς να μην ανησυχήσει κανείς απ’την διαρκώς αυξανόμενη πίεση που ασκείται πάνω στην ανθρωπότητα για να ξαναγυρίσει στη ζωώδη κατάσταση απ’την οποία για ν’αποσπαστεί χρειάστηκε τόσες χιλιετίες ;
Η πίεση αυτή γίνεται διαρκώς βίαιη , όσο αναπτύσσεται η πρόοδος της επιστήμης και η συνακόλουθη τελειοποίηση της τεχνικής .
Φαίνεται , και το γράφω μη θέλοντας να το πιστέψω , ότι η επιστήμη διευρυνόμενη απαλλάσσει μεν τον Άνθρωπο από τις υλικές του μέριμνες , αλλά σκοτώνει μέσα του το υπερβατικό στοιχείο .
Στα άδυτα των εργαστηρίων της δεν υπάρχει διαθέσιμο κανένα γιατρικό που να ικανοποιεί τις συναισθηματικές και ηθικές ανάγκες , τόσο πραγματικές και τόσο επιτακτικές όσο η πείνα και η δίψα .
Η αδυναμία της επιστήμης (και η κοινωνία μας όλο και πιο πολύ βασίζεται στην επιστημονική συμβολή) να δει τον εξωλογικό Άνθρωπο είναι , κατά πάσα πιθανότητα , η μεγάλη (και που γίνεται διαρκώς μεγαλύτερη) αιτία της κακοδαιμονίας του σύγχρονου Ανθρώπου .
Αν ο Άνθρωπος θέλει να ξαναβρεί τη φυσική ισορροπία του , δεν πρέπει ούτε να αφεθεί στις ζωώδεις ροπές του – η επάνοδος στις τρώγλες δεν είναι λύση – ούτε να πιστεύει στη γιατριά του από κάποιο θαύμα της επιστήμης .
Οι παρορμήσεις προς το ανώτερο , οι ροπές μας προς το απόλυτο , αναστέλλονται από τη ζωώδη φύση μας . Εξαιτίας των σωματικών δεσμών της , η πνευματικότητά μας καταπνίγεται .
Η μυστικιστική γνώση , η οποία επιθυμεί να απαλλαγεί από το φορτίο και την εξάρτηση του σώματος , είναι απ’όλες τις απόψεις υπερρεαλιστική και συνάμα ανθρώπινη .
Το να μείνεις Άνθρωπος επιβάλλει έναν αγώνα . Αιχμάλωτος ανάμεσα στο ζωώδες και στο θεϊκό , ο Άνθρωπος αναζητεί το δρόμο του .
Ανεβαίνει και πέφτει .
Ξανασηκώνεται και ξαναπέφτει . Κι’ωστόσο ο δρόμος του είναι χαραγμένος . Οφείλει να κατανικήσει το κτήνος , να κερδίσει τα ύψη ή να πεθάνει .
Το προπατορικό αμάρτημα ; Είναι ολοφάνερο , και τι επιτυχημένος που είναι ο χαρακτηρισμός «προπατορικό» !
Έγκειται στη ζωική μας ιδιότητα που σέρνουμε μαζί μας , τις αθλιότητές της . Κοπριά που μας μαγαρίζει , ορμόνες που μας βυθίζουν στο βούρκο της ακολασίας και των οργίων …κληροδότημα κτήνους .
Ένα μακρινό και ασήκωτο παρελθόν βαραίνει τους ώμους του ασθενικού άτλαντα – τους δικούς μας δηλαδή . Το νοιώθουμε όμως ότι η πραγματική μας μοίρα δεν είναι η μοίρα του κτήνους .
Αλήθεια , για ποιο λόγο , αλπινιστή , σκαρφαλώνεις στις κορφές του ιλίγγου , γιατί αεροπόρε γλιστράς ανάμεσα στα όρη και αψηφάς τους ωκεανούς ; Γιατί αστροναύτη κατακτάς τους πλανήτες , επιστήμονα , γιατί ανακαλύπτεις του νόμους της φύσης , φιλόσοφε γιατί αναζητάς το απόλυτο , μαθηματικέ γιατί μεθάς από μια αλήθεια που εσύ δημιούργησες ; - λέγε γιατί όλ’αυτά ;
Επειδή είμαι Άνθρωπος , επειδή υπακούω στην παρόρμησή μου , στην ουσία μου , και η ουσία μου είναι να κυριαρχήσω , να κατακτήσω και ακόμη να επικυρώσω για μένα τον ίδιο το μεγαλείο μου .
Έπαρση ; Σίγουρα όχι , απλώς υποταγή στη νομοτέλεια του Ανθρώπου , του Ανθρώπου μέσα στη γνησιότητα και στην αξιοσύνη του .
Ο «άγιος» με τη σκληραγωγία , με την ταπείνωση που επιβάλλει στη σάρκα του και με την ατέλειωτη αναπόληση , νεκρώνει το ζωώδικο στοιχείο μέσα του , και χαρίζει την υπεροχή στο πνεύμα . Είναι ο Άνθρωπος, όχι μέσα στην έπαρσή του αλλά μέσα στην εξαΰλωση .
Είτε ευτυχής , είτε ανικανοποίητος , ο καθένας μας στο ανθρώπινο σύμπαν προσθέτει άλλο ένα : το προσωπικό του , το υπαρξιακό του σύμπαν .
Η ύπαρξή μας είναι η μόνη για την οποία έχουμε μια σχετική επίγνωση , ένα αόριστο κι’ωστόσο ασφαλισμένο αίσθημα .
Παρά την ομιλία μας , τη συμπεριφορά μας , το σύμπαν αυτό μένει κλειστό , ανεξερεύνητο για τον διπλανό μας . Είναι η αναπαλλοτρίωτη ιδιοκτησία μας . Στο πείσμα των αλτρουιστικών εφέσεών μας , είμαστε καταδικασμένοι στη μοναξιά .
Για τον Άνθρωπο , όν κοινωνικό , εδώ βρίσκεται η τραγικότητα της ύπαρξής του , του εγώ του . Ο εραστής , παρ’όλο το πάθος που εξωτερικεύει προς την ερωμένη του , η μητέρα παρ’όλη τη στοργή για τα παιδιά της , παραμένουν ξένοι γι’αυτούς .
Ας μη ζητάμε αλλού την πηγή των δεινών μας , του δράματός μας , βρίσκεται μέσα στην εσωτερική μας μοναξιά , στην αδυναμία μας να μας γνωρίσει το όν που αγαπάμε . Όλες οι εκμυστηρεύσεις είναι αν όχι ψεύτικες , τουλάχιστον ανολοκλήρωτες , ακόμα κι’όταν γίνονται με απόλυτη ειλικρίνεια , ακόμα κι’όταν έχουν τη διαφάνεια του κρυστάλλου .
Το εγώ μας είναι τόσο πολύπλοκο , τόσο πλημμελώς γνωστό και από μας τους ίδιους , ώστε δεν μπορούμε ούτε να το αποκαλύψουμε εξ ολοκλήρου , ούτε να το εκχωρήσουμε στον πλαϊνό μας . Το εγώ επιφυλάσσεται , δεν δίνεται .
Δίνομαι είναι λέξη ερωτευμένου που λαχταράει το απόλυτο .
Παιδιάστικη υπερβολή , γιατί το εγώ είναι πάντα ανεκχώρητο .
«Είσαι κοινωνικό όν κι’ωστόσο θα είσαι μονήρης» .
Αυτή είναι η μοίρα μας , σταυρός μαζί και δόξα .
Η κόλαση δεν είναι οι άλλοι .
Είναι μόνο για κείνους που , με καρδιά κλειστή , πικρόχολο στόμα , είναι οι ίδιοι , από μόνοι τους , κολασμένοι .
Ψυχές βορβορώδεις και παγερές , χωρίς αγάπη , χωρίς πίστη , βρίσκουν ευχαρίστηση στο μίσος κι’έχουν ένα και μοναδικό φίλο , το θάνατο .
Ο Άνθρωπος είναι για τον Άνθρωπο λύκος , παλιό στερεότυπο , που το καινούργιο σκηνικό δεν κατόρθωσε την ανανέωσή του , και που ο αυθαίρετος και μεροληπτικός υου χαρακτήρας είναι εξόφθαλμος .
Στην πραγματικότητα , ο Άνθρωπος δημιουργεί μόνος του την κόλασή του . Θάπρεπε να λέμε λοιπόν : «Η κόλαση είσαι συ ο ίδιος» .
Ο Άνθρωπος δεν χαίρεται αληθινά τον εαυτό του και δεν αναπτύσσει τα χαρίσματά του παρά μόνο μέσα απ’τους άλλους , μόνο αν ζει αρμονικά με τους συνανθρώπους του , κι’αυτό είναι εφικτό .
Η αγάπη , η στοργή , εξακολουθούν , παρά την περιφρόνηση που δείχνεται απέναντί τους , να είναι τα μόνα χαρίσματα που θα βοηθήσουν τον Άνθρωπο να οικοδομήσει ένα μέλλον όπου δεν θα είναι ούτε ηττημένος ούτε σκλάβος .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Οι φιλόσοφοι δείχνουν, πολλές φορές , περιφρόνηση , έναντι των επιστημοκρατών .
Έτσι φτάνουν στο σημείο να αγνοούν ηθελημένα τα δεδομένα της επιστήμης (όχι όλοι ευτυχώς) και να οικοδομούν τις θεωρίες τους με τα ίδια υλικά – χωρίς όμως με την ίδια ευφυΐα – που επέτρεψαν στον Παρμενίδη ή στον Πλάτωνα , εδώ και πάνω από είκοσι αιώνες , να γράφουν ο μεν το ποίημα Περί Φύσεως ο δε τον Φαίδωνα .
Να εμπνέεται κανείς από τους Αρχαίους δεν είναι τίποτα επιλήψιμο , αλλά να αρνείται την αρωγή της επιστήμης , είναι παιδιάστικη ματαιοδοξία .
Οι περισσότεροι φιλόσοφοι , πάντως , έχουν την επιτηδειότητα να μην της επιτίθενται ανοιχτά. Σκέφτονται και γράφουν σαν η επιστήμη να μην υπήρχε !
Ένα από τα μεταφυσικά τους συστήματα , που διατείνονται πως εξηγεί τον Άνθρωπο και το Σύμπαν , το είναι και το μηδέν , αρνείται κάθε σκοπιμότητα και στον ένα και στον άλλο .
Ο προορισμός της ανθρωπότητας δεν είναι τίποτ’άλλο από ένα κακό σενάριο χωρίς συγγραφέα , γελοίο και χωρίς νόημα . Νόμος της ύπαρξης είναι ο παραλογισμός .
Κάτω από έναν αέρα κοπανιστό αιτιολογιών και περιφράσεων , γραμμένων με ακαταλαβίστικο πάθος , ανακαλύπτει κανείς ένα ταλαίπωρο συλλογισμό , σαν κι’αυτούς που σκαρώνανε οι παλιοί ιεροσπουδαστές :
Παν ό,τι δεν έχει σκοπό είναι παράλογο , το Σύμπαν (μαζί και ο Άνθρωπος) δεν έχει σκοπό, άρα το Σύμπαν είναι παράλογο .
Ο συλλογισμός αυτός είναι τέλειο δείγμα του τι μπορεί να γεννήσει μια σκέψη ανεπίγνωστα ανθρωπομορφική , όταν καταφεύγει , χωρίς ενδοιασμούς , στις αξιολογικές κρίσεις και μόνο .
Όταν ένας φιλόσοφος , μας βεβαιώνει με όλη του τη σοβαρότητα ότι ο κόσμος και ο Άνθρωπος είναι παράλογοι , φέρεται σαν παιδί όταν μιλάει για το ξύλινο αλογάκι του ή για την κούκλα του .
Διατυπώνει μια κρίση που μόνο αυτόν δεσμεύει και που δεν έχει καμιά αποδεικτική αξία .
Μη γνωρίζοντας τίποτα για το πεπρωμένο του Σύμπαντος , αγνοώντας τη σημασία του Ανθρώπου , ο φιλόσοφος αυτός μόνο το αίσθημά του μπορεί να εκφράζει για ένα πρόβλημα του οποίου η λύση σίγουρα δεν εξαρτάται από εκτιμήσεις του θυμικού .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Συνεχίζοντας το τελευταίο μήνυμά μου, καταλήγω:
Το αίσθημα εδώ είναι καθαρός απριορισμός διατυπωμένος κάτω από την επίδραση παραδεδεγμένων ιδεών με την επιδίωξη να αποδειχθεί μια δοξασία .
Η κρίση αυτού του φιλόσοφου , είτε εκλαμβάνει το Σύμπαν και τον Άνθρωπο σαν παράλογο είτε αντιστρόφως , σαν κάτι υπέροχο , δεν διαθέτει αξία , δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον . Δεν συλλαμβάνει το αντικείμενό της .
Οι φιλόσοφοι του παράλογου , που οπωσδήποτε δεν επιθυμούν να αποσπαστούν από τον ανθρωπομορφισμό , δεν θέτουν σωστά το πρόβλημα της ανθρώπινης σκοπιμότητας .
Για να κάνουν παραστατικότερη τη θέση που υποστηρίζουν , γράφουν μυθιστορήματα και θεατρικά έργα , πιστοποιώντας έτσι , άθελά τους , πως δεν μπορούν να την επικυρώσουν μέσω της πραγματικότητας .
Το εγχείρημα είναι ευφυές , ξεγελάει όμως μονάχα τους αφελείς . Ασκεί μια γοητεία στα πνεύματα που διψούν για καινοτομίες και σκάνδαλα , μα είναι εύπιστα και ιδεόληπτα .
Η φιλοσοφία του παράλογου και οι υποδοξασίες της τείνουν να αφανίσουν από μέσα μας κάθε υπερβατικότητα , κάθε πνευματική έφεση : γεννούν την αποθάρρυνση κι’οδηγούν στην απαισιοδοξία . Αφαιρούν από τον Άνθρωπο τους λόγους που έχει να ζει , γι’αυτό σαν λογική κατάληξη έχουν την επιστροφή στο μηδέν , που , αυτό , έχει ίσως κάποιο νόημα , σύμφωνα με τη θεωρία : το θάνατο .
Η φιλοσοφία του παράλογου , έχει σαν πόρισμα , μέσα στη λογική της , να κάνει την καταστροφή σκοπό του Ανθρώπου .
Μη έχοντας τίποτα να χτίσουν , οι οπαδοί της προτείνουν μια μηδενιστική και αυτόχρημα εγκληματική φιλοσοφία η οποία εγκωμιάζει την τρομοκρατία και προσπαθεί να δικαιώσει την έμπρακτη άσκησή της και τα επακόλουθά της . Τίποτα πιο απάνθρωπο δεν είχε ως τώρα διανοηθεί ο Άνθρωπος .
Μου έτυχε κάποια μέρα να ακούσω έναν ηλίθιο που έλεγε:
«Ο φόνος είναι δυνατότερος από τη δημιουργία . Άρα είμαι πιο μεγάλος από το Θεό , αφού μπορώ να καταστρέψω αυτό που δημιούργησε» .
Οι εξωφρενικές και απάνθρωπες αυτές ιδέες δημιουργούν άτομα αντικοινωνικά , χωρίς ορίζοντες , φτωχά σε ελπίδες , ενσταλλάζοντας στην καρδιά τους το δηλητήριο της απελπισίας . Ο έρωτας για τους δυστυχείς αυτούς δεν είναι τίποτ’άλλο παρά η σαρκική ικανοποίηση του ορμονικού ενδιάθετου, το «καλό» ξεπερασμένη προκατάληψη .
Μιας και δεν πιστεύουν στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια , η ζωή στα μάτια τους , είναι χωρίς αξία . Δεν τη σέβονται , ούτε στον εαυτό τους , ούτε στους άλλους . Η ρημαγμένη ψυχή τους δεν είναι τίποτ’άλλο παρά μια κατάστεγνη μοναξιά .
Μολονότι στις ιδέες αυτές είναι έκδοτη μόνο μια μειοψηφία ανθρώπων , αποτελούν πραγματικά κίνδυνο για την κοινωνία .
Η δημοσιότητα που δίνεται στις βιαιοπραγίες των οπαδών της , στα σκάνδαλα που δημιουργούν για γούστο , εξυπηρετεί την απαίσια υπόθεσή τους .
Οι ράθυμοι , οι απλοϊκοί , τα κακομαθημένα παιδιά γίνονται εύκολη λεία τους .
Γι’αυτό το λόγο οφείλουμε να τους προστατεύσουμε απ’αυτές τις ιδεολογίες .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΗΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ , ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ Ή Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ?
Να αποκτησω επιτελους ονομααααααααααααα!!!!!!!!!
Φιλικα....Κανενας!!!
quote:
Να αποκτησω επιτελους ονομααααααααααααα!!!!!!!!!
Φίλε μου, όλοι μας έχομε το ίδιο όνομα.
Είμαστε Άνθρωποι!
Τα τελειότερα όντα του πλανήτη μας!
Και αυτό το ανέλυσα όσο μπορούσα πιο διεξοδικά (έτσι πιστεύω), στα προηγούμενα μηνύματά μου.
Στο τελευταίο μου μήνυμα, προσπάθησα να χρησιμοποιήσω την μαθηματική δια της εις άτοπον απαγωγής μέθοδο, αναλύοντας το "τι δεν είμαστε".
Κατά τη γνώμη μου, έχομε προικιστεί από τη φύση με δύο πανίσχυρα εργαλεία, που αν τα χρησιμοποιήσουμε σωστά, μπορεί ο καθένας μας να βρει μόνος του το νόημα της ύπαρξής του.
Το πρώτο είναι η αυτογνωσία και το δεύτερο είναι η αγάπη προς τους συνανθρώπους μας.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΗΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ , ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ Ή Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ?
Πραγματικά μεγάλο ερώτημα και ίσως η μεγαλύτερη αναζήτηση που κάνει ο άνθρωπος στην διάρκεια της ζωής του. Και όπως με όλα τα θέματα που υπόκεινται στην υποκειμενική ανθρώπινη αντίληψη έχουν δοθεί αμέτρητες απαντήσεις σε αυτό. Διαβάζοντας τις πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις των συνομιλητών μου πάνω στο θέμα είχα την ευκαιρία να κάνω και εγώ κάποιους στοχασμούς στις διάφορες πτυχές του θέματος, με κάποιες απλοϊκές ίσως σκέψεις.
Καθώς αναλογίζομαι την έννοια της ζωής, εστιάζω σε δύο έννοιες που χαρακτηρίζουν την ζωή και αυτές είναι, η αντίληψη και η εκδήλωση. Καταρχήν αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει γύρω μας και κατόπιν δρούμε εκδηλώνοντας κάποια χαρακτηριστικά. Στην ουσία η ζωή είναι ένα δούνε λαβείν εμπειριών. Καθώς παρατηρούμε το ζωικό βασίλειο βλέπουμε ότι οι δυνατότητες αντίληψης και οι ικανότητες εκδήλωσης χαρακτηριστικών ποικίλουν στο κάθε είδος έμβιου όντος, καθώς το κάθε είδος έχει και κάποιες ιδιαίτερες μορφές αντίληψης και εκδηλώσεων που το χαρακτηρίζουν ως είδος ζωής. Αλλά και εντός ενός είδους οι ικανότητες αυτές ποικίλουν όσον αφορά τον βαθμό εκδήλωσης τους. Στο σύνολο τους οι κάθε εκδηλώσεις είτε προέρχονται από έμψυχες, είτε από άψυχες υπάρξεις, αλληλεπιδρούν και αλληλεξαρτούνται για την ύπαρξη και την διαιώνιση της ζωής. Με βάση αυτούς τους συλλογισμούς καταλήγω στο συμπέρασμα ότι, κάθε μορφή ζωής έχει ως σκοπό να επιτελέσει κάποιες ορισμένες λειτουργίες, όπως και κάθε άψυχη ύπαρξη επιτελεί κάποιες λειτουργίες. Και με βρίσκει σύμφωνο η σκέψη που εκφράστηκε ότι σκοπός της ζωής είναι η ίδια η ζωή.
Καθώς καταλήγουμε στο ανθρώπινο είδος – αφού πρωτίστως μας ενδιαφέρει ο δικός μας σκοπός ύπαρξης – παρατηρούμε κάποιες ιδιαίτερες ικανότητες αντίληψης και εκδήλωσης χαρακτηριστικών που μας κάνουν να διαφέρουμε από οποιοδήποτε άλλο έμβιο είδος. Εκτός από τις φυσικές ή σωματικές λειτουργίες, αυτές που κυρίως μας διαφοροποιούν από τις άλλες μορφές ζωής είναι οι νοητικές και πνευματικές ικανότητες αντίληψης και λειτουργίας. Καμία άλλη γνωστή μορφή ζωής στον πλανήτη μας δεν έχει τις ανθρώπινες ικανότητες παρατήρησης και σύνθεσης δεδομένων, με την νόηση και την λογική, καθώς και την αστείρευτη δίψα για γνώση και ανακάλυψη. Κανένα άλλο γνωστό είδος ζωής επίσης δεν διαθέτει τις πνευματικές αισθήσεις και λειτουργίες των ανθρώπων, μιας και τις έννοιες του σκοπού, των αξιών, της ηθικής, δεν τις συναντούμε σε άλλα υλικά έμβια όντα. Κάτι που επίσης μας διαφοροποιεί από τις άλλες μορφές ζωής, είναι αυτές ακριβώς οι ανάγκες για αναζήτηση νοήματος και σκοπού στην ζωή μας καθώς και η αναζήτηση κάποιας ανώτερης δύναμης από εμάς και η επαφή μαζί της. Οπότε με βάση αυτούς τους συλλογισμούς καταλήγω στο συμπέρασμα ότι σκοπός των ανθρωπίνων υπάρξεων είναι να επιτελέσουν τις φυσικές και σωματικές λειτουργίες τους, αλλά κυρίως τις νοητικές και πνευματικές οι οποίες μας διαφοροποιούν και από όλα τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου. Και τελικά σκοπός της ύπαρξης μας είναι να ζήσουμε και να βιώσουμε τις ανθρώπινες εμπειρίες.
Όμως τελικά μέσα στο ανθρώπινο είδος δεν υπάρχει η γενική επίγνωση και αντίληψη αυτού του σκοπού από όλους τους ανθρώπους. Στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας χάθηκε η αντίληψη αυτών των πνευματικών αισθήσεων και σχεδόν ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει πέσει εδώ και αιώνες σε έναν πνευματικό και πολλές φορές και νοητικό λήθαργο, με αποτέλεσμα να μην βιώνει τις ανώτερες πνευματικές και διανοητικές λειτουργίες και να περιορίζεται μόνο στις υλικές και σωματικές λειτουργίες. Έτσι πολλοί άνθρωποι δεν αναζητούν καν κάποιο νόημα στην ζωή τους, ενώ μερικοί αν και αναζητούν εντούτοις δεν μπορούν να καταλήξουν πουθενά. Ως αποτέλεσμα της έλλειψης κάποιου ανώτερου σκοπού, οι ανθρώπινες λειτουργίες και αντιλήψεις λειτουργούν άστοχα, βιώνοντας παράλληλα οι άνθρωποι τις αισθήσεις της αποξένωσης και του ανταγωνισμού. Θεωρώ λοιπόν ότι η ανθρωπότητα ως σύνολο δεν ζει σύμφωνα με τον σκοπό για τον οποίον είναι προορισμένη να ζει. Θεωρώ επίσης ότι αυτό συνέβη εσκεμμένα και στοχευμένα από κάποιες δυνάμεις ισχυρότερες από τον άνθρωπο με αλλότριους σκοπούς όσον αφορά την ανθρωπότητα, ώστε η ανθρωπότητα να χάσει τον σκοπό της και να μην ζει σύμφωνα με αυτόν. Απόρροια αυτού του γεγονότος είναι η πλήρης δυσαρμονία και ανισορροπία που βιώνει η ανθρωπότητα και γενικά ο πλανήτης μας. Και τελικά το ερώτημα στο οποίο καταλήγω είναι… μπορεί να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση και η ανθρωπότητα να ξαναβρεί το νόημα και σκοπό της ύπαρξης της;
Τελικά την απάντηση στο ερώτημα για το "ποιό είναι το νόημα και ο σκοπός στην ζωή" την δίνει ο κάθε άνθρωπος στον εαυτό του και οι απαντήσεις ποικίλουν. Μεγάλη πάντως σημασία για την τελική απάντηση που θα δώσουμε στον εαυτό μας παίζουν και οι αντιλήψεις μας σχετικά με την ύπαρξη ή όχι, κάποιας ανώτερης νοήμονος δύναμης που δημιούργησε το σύμπαν και την ζωή. Γιατί όπως έχω γράψει και σε κάποιο άλλο θέμα υπάρχει μία βασική διαφορά στις δύο αυτές κοσμοθεωρίες. Στην πρώτη περίπτωση αν υπάρχει ένας νοήμων δημιουργός του σύμπαντος και της ζωής, τότε προφανώς έχει και κάποιο σκοπό για αυτά που δημιούργησε και ο άνθρωπος από την μεριά του ως νοήμων ον ψάχνει να ανακαλύψει αυτόν τον σκοπό. Στην δεύτερη περίπτωση, αν το σύμπαν και η ζωή ξεκίνησαν από καθαρή τύχη, χωρίς κάποια νοήμονα αιτία, τότε προφανώς δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος σκοπός ή νόημα στην ζωή και την δημιουργία και δεν θα πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα η αναζήτηση κάποιου σκοπού ή νοήματος.
•Πρέπει να είσαι η αλλαγή που εύχεσαι να δεις στον κόσμο.