Κηφεύς
GreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
Nemesi:
Φίλε μου Κηφεύς, δεν υπάρχουν νομίζω "κανόνες" για την ευτυχία. Θα μου επιτρέψεις να μην συμφωνήσω μαζί σου ότι δύο άνθρωποι δεν μπορούν να είναι μαζί ουσιαστικά και ευτυχισμένοι, χωρίς να έχουν παιδιά. Έχω παραδείγματα ανθρώπων που δεν έχουν παιδιά και είναι μαζί ουσιαστικά, και επίσης έχω παραδείγματα ανθρώπων που έχουν παιδιά και δεν είναι μαζί, όχι μόνο ουσιαστικά αλλά και πολλές φορές και σωματικά (εννοώ ότι έχουν χωρίσει). Γι' αυτό το ερώτημά μου ήταν αν θέλουμε τα παιδιά για να συνεχίσουμε το ΕΓΩ μας ή αν είναι προϊόν της αγάπης μας.
Ναι, αγαπητή μου Nemesi, μπορούν δύο άνθρωποι να είναι μαζί ευτυχισμένοι , χωρίς να έχουν παιδιά . Αυτό , όμως , που πιστεύω , είναι ότι στην σημερινή περίπλοκη εποχή που ζούμε, αυτά τα ζευγάρια αποτελούν εξαίρεση (. . . επιβεβαιώνοντας τον κανόνα) . Όσον αφορά το τελευταίο σου ερώτημα, δεν πιστεύω ότι θέλουμε τα παιδιά για να συνεχίσουμε το ΕΓΩ μας.
Εύχομαι, πάντως, σε όλες τις παραπάνω απαντήσεις μου να κάνω λάθος 
.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Εν τω μεταξύ , συχνά επέρχεται η σαρκική απογοήτευση . Και οι δύο ανακαλύπτουν , ότι σπατάλησαν τον έρωτά τους όχι για τη δική τους ευτυχία , αλλά για την διαιώνιση του είδους .
Η γυναίκα βλέπει ότι έχει μεταμορφωθεί από θεά σε μαγείρισσα – εκτός εάν ευτύχησε να έχει σύζυγο ένα άνδρα από εκείνους που μεταμορφώνουν μία μαγείρισσα σε θεά .
Διαισθάνεται τις πολυγαμικές τάσεις του συζύγου και τον ζηλεύει , διότι γνωρίζει ότι δεν μπορεί να του έχει πλέον εμπιστοσύνη .
Προσέχει ότι το ενδιαφέρον του γι’ αυτήν εκδηλώνεται λιγότερο συχνά και με τρόπο συγκρατημένο .
Ότι και στις ερωτικές τους στιγμές , εάν υπάρχουν ακόμη , είναι αφηρημένος και τυπικός .
Ο σύζυγος πάλι δεν έχει την φαντασία για να κοιτάξει την γυναίκα του όπως την βλέπουν οι άλλοι ή να φαντασθεί την σύζυγο ενός άλλου όπως θα φαίνεται στις εννιά το πρωί της επομένης .
Σε όλες του τις σκέψεις (όπως και στις δικές της) , η απόσταση προσδίδει γοητεία στο ξένο και κάνει το νέο να φαίνεται ωραίο .
Υποβοηθώντας η έλλειψη παιδιών ή απασχόλησης , αρχίζει και η γυναίκα να αναπολεί ένα νέο πρόσωπο και ένα νέο περιβάλλον , που θα αφυπνίσει και πάλι μέσα της την επιθυμία .
Κανείς από τους δύο δεν προμελετά την μοιχεία . Απλώς λαχταρούν την “ζωή” . Ξαφνικά , οι αισθήσεις κυριαρχούν της λογικής , η πίστη φυγαδεύεται , η υποψία εισχωρεί ύπουλα και ο τελικός θορυβώδης αιφνιδιασμός γίνεται ευπρόσδεκτος σαν απλοποίηση μιας κατάστασης πολύ περίπλοκης για να μπορεί να συνεχίζεται με πετυχημένη υποκρισία και δεξιοτεχνία .
Και φθάνουν έτσι στο διαζύγιο .
Και πρώτα – πρώτα , δείτε τους στην αίθουσα του δικαστηρίου οικογενειακών υποθέσεων .
Περιμένουν κατσουφιασμένοι , ενώ άλλες τραγωδίες παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια τους .
Υπερβάλλουν ο ένας του άλλου τις σκληρότητες και ρίχνουν προσβλητικούς χαρακτηρισμούς ο ένας στο πρόσωπο του άλλου – αυτό το πρόσωπο που κάποτε είχε εξιδανικεύσει η επιθυμία .
Συμφιλιώνονται , ίσως , αλλά μόνο προσωρινά .
Γιατί μισούν τώρα ο ένας τον άλλο , όπως μισούν εκείνοι που θυμούνται τους όρκους αγάπης . Γρήγορα μένουν ελεύθεροι , όσο ελεύθερη είναι η έρημος . Με το διαζύγιο στα χέρια , είναι ελεύθεροι να πειραματισθούν εκ νέου . Αλλά οι συνθήκες δεν έχουν αλλάξει . Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει διαφορετικό τέλος ;
Από χρονιά σε χρονιά , ο γάμος καθυστερεί περισσότερο , το διαζύγιο έρχεται νωρίτερα . Και η συζυγική πίστη βρίσκει διαρκώς λιγότερους οπαδούς τόσο απλοϊκούς , ώστε να επιμένουν να την τιμούν . Μετά από λίγο , κανείς άνδρας δεν θα κατεβαίνει την κατηφόρα της ζωής μαζί με την ίδια γυναίκα η οποία τον συνόδευσε στην ανηφόρα , μέχρι την κορυφή . Και γάμος χωρίς διαζύγιο θα είναι κάτι τόσο σπάνιο όσο και παρθένα νύφη . Και οι χωρισμένοι δεν αποτελούν παρά ένα μικρό ποσοστό του αριθμού των δυσαρεστημένων από τον γάμο .
Ας μην εξετάσουμε πόσοι είναι αυτοί που ποθούν το διαζύγιο , αλλά δεν τολμούν να το ζητήσουν . Πόσοι είναι εκείνοι που το ζήτησαν αλλά τους το αρνήθηκαν . Ας μην ερευνούμε τις ψυχές αυτών των τελευταίων , διότι είναι άγνωστο τι θα βρούμε στο σκοτεινό τους βάθος : Αντί του χωρισμού , τον φόβο της διαπόμπευσης . Αντί του έρωτα , την αδιαφορία . Αντί της αφοσίωσης , την εξαπάτηση .
Ίσως μια μέρα , η πλήρης χρεωκοπία του γάμου να επέλθει σαν αμετάκλητο γεγονός εμπρός στα έκπληκτα μάτια μας , σαν μια πρόκληση για τους πολιτικούς εκείνους που σκέπτονται τις επερχόμενες γενεές και για τους εραστές εκείνους που εκτιμούν αρκετά τον έρωτα , ώστε να εύχονται να μην πεθάνει τόσο νέος .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Nemesi:
... Δεν θα κρίνω εγώ φίλε μου τις σκέψεις κανενός και συγνώμη αν σου έδωσα αυτή την εντύπωση. Για μένα ο καθένας έχει την άποψή του και φυσικά είναι σεβαστή για μένα είτε τη θεωρώ σωστή είτε όχι, δεν έχει καμία σημασία
Όχι, καλή μου Nemesi , δεν μου έδωσες την εντύπωση ότι θέλεις να κρίνεις την ορθότητα των απόψεών μου . Αντιθέτως . . .
Αυτό που έγραψα στο προηγούμενο μήνυμά μου είναι ένα σενάριο που κατά τη γνώμη μου καταλήγει να παίζεται μετά την πάροδο κάποιου χρόνου σχέσεως στις περισσότερες περιπτώσεις των ζευγαριών σήμερα .
Σε λίγο θα προσπαθήσω να περιγράψω πώς (πάντα κατά τη γνώμη μου) τελειώνει αυτό το σενάριο και θα επανέλθω στη συνέχεια στο υπόλοιπο του μηνύματός σου για να σου απαντήσω .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Nemesi:
Φίλε Κηφεύς, δεν είναι πάντα τα πράγματα όπως τα περιγράφεις, ίσως έτσι να είναι από κοινωνιολογική άποψη (δεν είμαι γνώστης και δεν μπορώ να απαντήσω) αλλά από προσωπική εμπειρία, για μένα τουλάχιστον δεν είναι έτσι.
Δεν παντρεύεται κάποιος μόνο για να αποκτήσει παιδιά, δεν είναι αυτοσκοπός λοιπόν ο γάμος. Και ίσως δεν χρειάζεται ο γάμος όταν υπάρχει ουσιαστική σχέση μεταξύ του ζευγαριού (ερωτική, σαρκική, φιλική, συνταξιδιώτες δηλαδή με τον ίδιο προορισμό). Τα παιδιά είναι προϊόντα αγάπης ή απλά για να ... συνεχίσουμε το ΕΓΩ μας?
Πράγματι, δεν αποτελεί, αγαπητή μου Nemesi, αυτοσκοπό του γάμου η απόκτηση παιδιών. Συμφωνώ, αλλά δεν ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο. Πάντως είναι σωστή, για μένα, η επισήμανσή σου αυτή.
Ο βασικός λόγος που με έκανε να γράψω τα παραπάνω ήταν η σκέψη μου ότι, χωρίς παιδιά , το ζευγάρι βρίσκει πολλούς και διάφορους λόγους για να διαφωνούν . Οι τρυφερές προσαγορεύσεις “αγάπη μου” , ή “αγαπητέ μου” , που άλλοτε τους συγκινούσαν και όταν τις πρόφεραν και όταν τις άκουαν , έχουν καταντήσει οι κοινότερες λέξεις , που λέγονται εύκολα και δεν έχουν κανένα νόημα . Η σύζυγος θρηνεί τις τρυφερότητες του πρώτου καιρού , που δεν θα επανέλθουν ποτέ πλέον . Γι’ αυτό και , στο σπίτι, παραμελεί την περιποίηση του σώματός της , τα ρούχα της , τις κινήσεις της , τους τρόπους της , την ομιλία της , όλα δηλαδή εκείνα που άλλοτε είχαν προσελκύσει τον σύζυγό της προς αυτήν ως προς ένα πλάσμα ανώτερο και ωραιότερο από αυτόν .
Εάν στις σεξουαλικές τους σχέσεις υπάρχει κάτι στο οποίο δεν συμφωνούν , καταντά ανυπέρβλητο εμπόδιο , ακριβώς διότι είχαν θεωρήσει τον γάμο ως καθαρά σεξουαλικό δεσμό .
Εάν είναι φτωχοί , ο άνδρας μετανιώνει διότι φορτώθηκε τόσα βάρη και η γυναίκα ονειρεύεται κάποιον πρίγκιπα .
Εάν είναι πλούσιοι , ο υποτιθέμενος “κομμουνισμός” τους στον έρωτα και την έγγαμη ζωή προσκρούει στον ατομισμό της απληστίας και της καχυποψίας τους .
Καυγάδες για χρηματικά ζητήματα δημιουργούνται μόλις πέσει η ερωτική φλόγα .
Εάν είναι μοντέρνοι , παίζουν ο ένας σε βάρος του άλλου το παιχνίδι της ισότητας των δύο φύλων . Και η διαμάχη συνεχίζεται αμείλικτη , έως ότου ο ένας ή ο άλλος επιβάλλει μια εκνευριστική μονοκρατορία .
Εάν η σύζυγος εργάζεται , αγανακτεί για την συνεχιζόμενη δουλεία της. Εάν δεν εργάζεται, ο χρόνος δεν κυλά γι' αυτήν, έως ότου η πλήξη και ο “Σατανάς” της βρουν κάτι να κάνει . Οι δύο σύζυγοι νόμιζαν ότι δεν ήταν σε θέση ν’ αναθρέψουν ένα παιδί . Αλλά ανακαλύπτουν τώρα , όπως ο Μπαλζάκ , ότι “μια απιστία κοστίζει περισσότερο από μια οικογένεια” .
Εάν ο ένας έχει φίλους , ο άλλος ζηλεύει . Εάν κανείς από τους δύο δεν έχει φίλους , πλήττουν και οι δύο από την μεταξύ τους μονότονη και αποκλειστική συναναστροφή . Η απαραίτητη για το άτομο ελευθερία εξαφανίζεται εξ αιτίας του πάθους της προσωπικής “κατοχής” και της ενοχλητικής περιέργειας . Η ψυχή δεν βρίσκει πουθενά ένα άσυλο , για να καταφύγει και να θεραπευτεί στην γαλήνη και την μόνωση .
Ο έρωτας , ο οποίος πάντοτε υπήρξε μια μάχη και ένα κυνήγι , γίνεται αληθινός πόλεμος , στον οποίο οι νυχτερινοί εναγκαλισμοί δεν αποτελούν παρά σύντομες εκεχειρίες .
Μερικές σκέψεις, όχι κατ' ανάγκην σωστές ...
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Δεν τους περιμένει καμία οικογενειακή εστία , καμία θερμή φωλιά κρυμμένη πίσω από λίγα δένδρα , δεν υπάρχει κήπος .
Πηγαίνουν να κρυφτούν κάπου αλλού , σαν καταζητούμενοι .
Σε στενόχωρα δωμάτια , όπου δεν θα αντέξουν να μείνουν για πολύ και τα οποία δεν θα ενδιαφερθούν να βελτιώσουν και διακοσμήσουν κατά τρόπο που να εκφράζει την προσωπικότητά τους .
Αυτή η κατοικία δεν έχει τίποτε το πνευματικό , όπως το σπίτι του παρελθόντος , που έπαιρνε δική του μορφή χάρις στην στοργική φροντίδα ολόκληρων δεκαετιών . Είναι μάλλον κάτι το απολύτως υλικό , κάτι που έχει την σκληρότητα και ψυχρότητα ενός ασύλου . Υψώνεται μέσα από θορύβους και πέτρες και χάλυβα , όπου η άνοιξη δεν έρχεται ποτέ και δεν φέρνει γι’ αυτούς λουλούδια και καρπούς αλλά μόνο βροχή , όπου το φθινόπωρο δεν θα ομορφαίνει τον ουρανό με το ουράνιο τόξο και τα φύλλα με χρωματικές αποχρώσεις , αλλά μόνο θα σκορπά την μελαγχολία και θα ξυπνά θλιβερές αναμνήσεις .
Η γυναίκα απογοητεύεται . Δεν βρίσκει τίποτε που μπορεί να κάνει αυτούς τους τοίχους υποφερτούς , μέρα και νύχτα . Γρήγορα αρχίζει να δραπετεύει από αυτούς με κάθε ευκαιρία και να επιστρέφει “κλεφτά” .
Και ο άνδρας απογοητεύεται . Δεν μπορεί να μένει κλεισμένος εδώ και να παίζει με τα δάχτυλά του , παρηγορούμενος με την σκέψη ότι “φτιάχνει” και “ξαναφτιάχνει” το δικό του σπίτι . Με την πάροδο του χρόνου αρχίζει να σκέπτεται , ότι αυτά τα δωμάτια είναι ακριβώς όμοια με εκείνα όπου έπληττε σαν άγαμος , ότι οι σχέσεις του με την γυναίκα του είναι εξίσου πεζές με εκείνες που είχε τόσα χρόνια με γυναίκες του πρόσκαιρου έρωτα .
Τίποτε το καινούργιο εδώ , καμία δημιουργία . Καμία φωνή βρέφους δεν ταράζει την νυκτερινή ησυχία , κανένας χαρούμενος θόρυβος παιδιών δεν ομορφαίνει την ημέρα , κανένα χάδι , καμιά αγκαλιά από τρυφερά παιδικά χέρια δεν καθαγιάζει τον καθημερινό μόχθο με την βραδινή υποδοχή . Διότι , εδώ μέσα , πού και πώς να παίξει ένα παιδί ; Και πώς να εξασφαλίσουν ένα ακόμη δωμάτιο για το παιδί τους και πώς να τους παράσχουν τα μέσα για τα πολλά χρόνια των σπουδών που απαιτεί η σύγχρονη πόλη ; Σκέπτονται λοιπόν ότι η προσοχή και η σύνεση είναι το καλύτερο πράγμα στον έρωτα . Αποφασίζουν να μην αποκτήσουν παιδιά έως ότου – έως ότου χωρίζουν .
Αφού ο γάμος τους δεν ήταν γάμος – ήταν μια ένωση η οποία δεν τους έκανε γονείς – , παρακμάζει , διότι δεν έχει καμία ρίζα και τίποτε για να τον στηρίξει .
Διαλύεται , διότι είναι αποσπασμένος από την ουσία της ζωής . Κλείνονται ο καθένας στον εαυτό του , σαν δύο μοναχικά και άσχετα μεταξύ τους κομμάτια . Ο αλτρουισμός της αγάπης χάνεται μέσα σε ένα ατομισμό , που τον εξερεθίζει ο εξαναγκασμός στην προσποίηση . Εμφανίζεται στον άνδρα η φυσική ροπή προς την ποικιλία . Η μεταξύ τους οικειότητα έχει εκθρέψει την περιφρόνηση του ενός για τον άλλο . Η γυναίκα , επειδή υπήρξε γενναιόδωρη , δεν έχει τίποτε το νέο να δώσει .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
alex22 :
Οχι και ότι καλύτερο τα πράγματα την σήμερον ημέρα.
Μην βιάζεσαι, alex22, δεν μπορώ να ολοκληρώσω σ'αυτή την καμπή του θέματος, το σύνολο της σκέψης μου σε ένα μόνο μήνυμά μου χωρίς να διακινδυνέψω μια κάποια αποσπασματικότητα. Έχε λίγη υπομονή .
Εάν στα επόμενα δυο - τρία μηνύματά μου, εξακολουθείς να έχεις κάποια διαφωνία με τα συμπεράσματά μου, αφού πρώτα μου την αναλύσεις (την διαφωνία σου αυτή σε τι συνίσταται) τότε ευχαρίστως να το συζητήσουμε.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η ασφάλεια του ατόμου έχει μειωθεί , την στιγμή που η ασφάλεια της κοινωνίας έχει αυξηθεί .
Η ανθρώπινη ζωή είναι ασφαλέστερη από πριν , αλλά η οικονομική ζωή δοκιμάζεται από αναρίθμητες δυσχέρειες και περιπλοκές , ώστε η κάθε μέρα να εγκυμονεί κινδύνους .
Η νεολαία , η οποία είναι γενναιότερη και περισσότερο φωτισμένη από άλλοτε , βρίσκεται υλικά και οικονομικά σε πλήρη αδυναμία και σε πολύ ασθενέστερη θέση από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν .
Όταν έλθει η ώρα του έρωτα , οι νέοι , βλέποντας ότι η τσέπη τους είναι άδεια , δεν αποτολμούν τον γάμο .
Έρχεται και πάλι ο έρωτας , ασθενέστερος (μετά πολλά χρόνια) , αλλά η τσέπη δεν έχει ακόμη φουσκώσει αρκετά για ένα γάμο .
Και για μια ακόμη φορά έρχεται στη ζωή τους ο έρωτας , με το μισό του αρχικού σφρίγους (έχουν περάσει και άλλα χρόνια) , η τσέπη επί τέλους είναι γεμάτη και ο γάμος έρχεται να γιορτάσει τον θάνατο του έρωτα .
Απηυδισμένη από την αναμονή , η νέα κοπέλα της πόλης , πέφτει στον παράνομο έρωτα και την περιπέτεια .
Αισθάνεται τρομακτική επάνω της την πίεση του εξαναγκασμού , βλέπει ότι της προσφέρονται όλα , τρυφερότητα , διασκεδάσεις , δώρα – εκτός από το δακτυλίδι του γάμου – σε αντάλλαγμα του σαρκικού έρωτα που προσφέρει αυτή .
Σε μερικές περιπτώσεις , η ελευθεριάζουσα συμπεριφορά της είναι συνέπεια και καρπός της οικονομικής της ανεξαρτησίας και κινδυνεύει τότε ν’ αντιμετωπίσει την άρνηση του άνδρα να παντρευτεί μια γυναίκα έμπειρη στον έρωτα όσο και αυτός .
Και η ικανότητά της ακόμη να κερδίζει ένα σεβαστό εισόδημα μπορεί να κάνει τον άνδρα να διστάσει . Πώς θα μπορέσει αυτός , με τον μέτριο μισθό του να διατηρήσει και για τους δύο το παρόν επίπεδο ζωής ;
Επιτέλους , βρίσκει τον άνδρα ο οποίος της προτείνει γάμο . Παντρεύεται . Όχι στην εκκλησία , γιατί δεν έχουν πλέον θρησκεία και γιατί ο ηθικός κώδικας , στον οποίο βασιζόταν τόσο πολύ η εγκαταλειφθείσα πίστη τους , έχει χάσει κάθε επιρροή γι’ αυτούς . Κάνουν πολιτικό γάμο , στο δημαρχείο , μέσα σε μια ατμόσφαιρα πολιτικής , και δεν δίνουν όρκο αμοιβαίας πίστης , αλλά υπογράφουν ένα συμβόλαιο – σαν να πρόκειται για επιχείρηση – με το οποίο θα αισθάνονται ελεύθεροι ανά πάσα στιγμή να καταργήσουν . Καμία ιεροτελεστική επισημότητα , καμία ανάταση , καμία έκσταση συγκίνησης , η οποία να αποτυπώσει τις προφερόμενες λέξεις στη μνήμη τους . Ανταλλάσσουν το γαμήλιο φιλί γελώντας και τρέχουν στο σπίτι τους .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Λίγο – πολύ και σε κάθε έθνος , το είδος αυτό του γάμου υποχώρησε βαθμηδόν και θριάμβευσαν οι τροβαδούροι .
Η γυναίκα , την οποία είχε καταστήσει ευγενική στους τρόπους η βαναυσότητα του συζύγου , εξευγένισε βαθμηδόν και αυτόν .
Με την τρυφερότητά της και το παράδειγμα της μητρικής αφοσίωσης τον εξύψωσε από το επίπεδο του κτήνους και του έμαθε να βλέπει σ’ αυτήν – και να ζητάει – και ορισμένες αρετές λιγότερο σωματικές .
Έτσι , επί της φυσικής βάσης της επιθυμίας , ο πολιτισμός ανέγειρε με την πάροδο του χρόνου το εύθραυστο και πολύτιμο οικοδόμημα της ποιητικής αγάπης .
Χωρίς αμφιβολία , ο ρομαντικός έρωτας υπήρξε μια πραγματικότητα .
Οι νεαροί ξεσπούσαν σε σονέτα και «μαντριγκάλια» που ξεχείλιζαν από ειλικρινή συναισθηματισμό .
Οι άνδρες γονάτιζαν μπροστά στις γυναίκες , υποκλίνονταν και φιλούσαν το χέρι τους και τις αγαπούσαν για κάτι περισσότερο από την απαλότητα της σάρκας τους .
Σκοτωνόντουσαν σε αγώνες και μονομαχίες για ένα χαμόγελό τους .
Έγραφαν λογοτεχνικά έργα στην ερωτική τους έκσταση . Και , τελικά , έριχναν τα πλούτη τους στα πόδια τρυφερών υπάρξεων , που δεν είχαν άλλη δύναμη εκτός από την ομορφιά τους και την χάρη τους .
Κατά την εποχή που ο ερωτικός πόθος είχε πάψει να είναι επιθυμία κατοχής και έγινε ειλικρινής λατρεία και ο άνδρας αποδείκνυε την ειλικρίνεια των αισθημάτων του διακινδυνεύοντας και τη ζωή του ακόμη , ο γάμος είχε φθάσει στο κορύφωμα της εξέλιξής του , στο ζενίθ της αργής ανόδου από την κτηνώδη βαναυσότητα προς την αγάπη . Ίσως ποτέ πλέον δεν θα τον γνωρίσουμε σε όλο του το μεγαλείο .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Αφού όμως οι πόλεμοι έγιναν λιγότερο συχνοί και διασφαλίστηκε περισσότερο η ζωή και η υγεία , η αριθμητική υπεροχή των γυναικών μειώθηκε και άρχισε το καθεστώς της μονογαμίας. Αυτό απέβη προς όφελος των παιδιών , τα οποία είχαν τώρα πλήρη την φροντίδα των γονιών και περισσότερη τροφή , αφού ήταν λιγότερα τα στόματα . Ήταν επίσης πλεονέκτημα και για τους άνδρες , διότι τους επέτρεψε να συγκεντρώσουν σε ένα συγκεκριμένο σκοπό τις προσπάθειές τους , να δημιουργούν οικογένεια αντί να σπαταλούν την περιουσία τους και να εκδηλώνουν ιδιαίτερη αγάπη προς τα παιδιά τους μέσα στην ευρύτερη ομάδα των συγγενών τους . Ο άνδρας , εξάλλου , ήταν ακόμη ελεύθερος να ικανοποιεί μυστικά την επιθυμία του για ποικιλία ερωτικής απόλαυσης , ενώ ήταν σε θέση να ελέγχει την πίστη της γυναίκας του με όλα τα μέσα που του παρείχε το έθιμο και η εξουσία και να είναι έτσι βέβαιος ότι μεταβίβαζε την περιουσία του σε δικά του πράγματι παιδιά . Αλλά κυρίως η μονογαμία υπήρξε πλεονέκτημα για την γυναίκα . Έλυσε ένα μέρος του προβλήματος της ζήλειας , η οποία φαίνεται είχε καταστήσει την πολυγαμία μία αναρχία σε βάρος της . Χάρισε στην γυναίκα τουλάχιστον μία βιολογική εξίσωση προς τον άνδρα . Και της έδωσε τη δυνατότητα , από την ευνοϊκότερη αυτή θέση να ανορθωθεί και να αναστατώσει τον κόσμο .
Κατά τα άλλα , η ιστορία του γάμου υπήρξε ένας αγώνας μεταξύ γυναίκας και ιδιοκτησίας , μεταξύ πλούτου και αγάπης. Θα υπέθετε κανείς ότι , με την αύξηση του πλούτου , θα κατοχυρωνόταν το προνόμιο εκλογής και επιβολής υπέρ των ανδρών και ότι η υποταγή της γυναίκας σαν όργανο αναπαραγωγής και φθηνότερου υποκατάστατου της δούλας θα γινόταν οριστικός και αμετάκλητος θεσμός της φυλής . Αλλά τα πράγματα ακολούθησαν άλλο δρόμο . Ο πλούτος έφερε την μόρφωση , η μόρφωση άμβλυνε τα άγρια αισθήματα του ανδρός και , μετά από αιώνες εξελικτική πορεία , ο αποκλειστικά σαρκικός πόθος άρχισε να παραχωρεί τη θέση του στην ρομαντική αγάπη.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Είναι αναμφισβήτητο , ότι ο γάμος ποτέ δεν έτεινε προς την ευτυχία των συζύγων , αλλά μόνο προς την γέννηση και την ανατροφή των παιδιών .
Η μέση διάρκεια της ανθρώπινης ζωής στους προϊστορικούς χρόνους ήταν τόσο θλιβερά σύντομη , ώστε φαίνεται ότι κανείς δεν ενδιαφερόταν για το άτομο .
Μόνο με την παράταση της ανθρώπινης ζωής στην εποχή μας , η αύξηση του πληθυσμού (του μόνου αγαθού που παραβιάζει τον νόμο της προσφοράς και ζήτησης) , σε συνδυασμό με τον περιορισμό της τεκνοποίησης σε έναν από τους σκοπούς του γάμου , η ευτυχία του ατόμου στον γάμο δεν θυσιάζεται στην διατήρηση και την βελτίωση της φυλής .
Στον 20ο ακριβώς "αιώνα του ατόμου" η επανάσταση κατά του γάμου έφθασε στο σημερινό της κορύφωμα .
Η εξέλιξη του θεσμού του γάμου ακολούθησε το διαρκώς διευρυνόμενο ενδιαφέρον για την φυλή .
Από αρχαιοτάτων χρόνων , η ελευθερία του ατόμου στην εκλογή συντρόφου περιοριζόταν αυστηρά από τις κοινωνικές ανάγκες . Τα πρώτα σεξουαλικά ταμπού φαίνεται να απέβλεπαν στο να εμποδίσουν την σύζευξη μεταξύ γονέων και παιδιών , αργότερα δε μεταξύ αδελφής και αδελφού . Με την πάροδο του χρόνου , οι απαγορεύσεις επεκτάθηκαν και στον γάμο ανδρών με γυναίκες της ίδιας πατριάς .
Οι παλαιότεροι κοινωνιολόγοι . όπως ο Λούις Μόργκαν, απέδιδαν τους περιορισμούς αυτούς στην πρωτόγονη αντίληψη περί ελαττωματικότητας των εξ επιμειξίας παιδιών . Μεταγενέστεροι ερευνητές , τους απέδωσαν , με κάποιο κυνισμό , στην περιφρόνηση που γεννάται από την μεγάλη οικειότητα . Αλλά αυτό δεν ενισχύει περισσότερο την άποψη ότι οι μακρινοί μας πρόγονοι ήταν ανίκανοι να οργανώσουν το δικό τους κοινωνικό σύστημα . Κατά πάσα πιθανότητα , είχαν και εκείνοι κατά νουν την φυλή , όταν έθεταν περιορισμούς στο άτομο .
Ο γάμος εξελισσόταν παράλληλα προς την αλλαγή των οικονομικών σχέσεων .
Στο νομαδικό στάδιο , ο άνδρας , ένας ρωμαλέος συνήθως κυνηγός , μαζί με ένα ή περισσότερους φίλους έκαναν επιδρομή στον καταυλισμό άλλης πατριάς , άρπαζε μια ωραία νεαρή κοπέλα από τη σκηνή της και την απήγαγε .
Αργότερα , με την αύξηση του πλούτου και την επικράτηση της ειρήνης , τα ήθη βελτιώθηκαν και ο άνδρας δεν πήγαινε για αρπαγή , αλλά προσέφερε ένα πολύτιμο δώρο , ή μια μακροχρόνια υπηρεσία στον πατέρα της κόρης που ήταν το αντικείμενο της επιθυμίας του . Ο γάμος με αγορά αντικατέστησε τον γάμο με αρπαγή . Σήμερα , ο θεσμός είναι ένα παράδοξο μείγμα αρπαγής και αγοράς .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
ithaca :Αγαπητέ Κηφέα,
θεωρώ πως στην αρχή της τοποθέτησης σου αυτής υπάρχει ένα μεγάλο ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ...
Όμως αντί του "ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ...", φίλε μου, θα μπορούσαμε να εξετάσουμε α) πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί ο γάμος, β) Ποια είναι τα αίτια της πιθανής διάλυσής του, γ) Εάν οδηγούμαστε μελλοντικά στην πιθανή αναστήλωσή του θεσμού του γάμου ή αντιθέτως στην κατάργησή του ... κ.τ.λ.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
19/06/2011 - Κηφεύς:Κάνοντας μια μικρή παρέκβαση, ας ανασκοπήσουμε τον κύκλο του έρωτα, με ένα βλέμμα – σαν την ένωση των κυττάρων των μικροσκοπικών πρωτόζωων , στο βίαιο πάθος του κτήνους , στην λάμψη των ματιών των νέων και στην συγκίνηση του ηλικιωμένου ζευγαριού , όταν βλέπει τα παιδιά του και τα παιδιά των παιδιών του να συγκεντρώνονται για να τιμήσουν ένα έρωτα μισού αιώνα .
Αγαπητοί φίλοι
Είχαμε αφήσει στη μέση την ανασκόπηση του κύκλου του έρωτα στις 19/06/2011. Ας την ολοκληρώσουμε:
Είναι αξιοσημείωτο σε ποιο βαθμό κλονίζεται ο γάμος όταν δεν υπάρχουν παιδιά και πόσο ευδοκιμεί όταν έλθουν .
Πριν , ο γάμος ήταν μια σύμβαση για αμοιβαία ικανοποίηση των φυσιολογικών αναγκών .
Τώρα , βρίσκει το φυσικό του νόημα , αίρει τον μικρό μας εαυτό σε ένα ευρύτερο όλο και η ένωση ανθίζει σαν φυτό που ποτίζεται άφθονα .
Η γυναίκα βρίσκει , μέσα στον θόρυβο , την ταραχή , την αγωνία και τον πόνο της ζωής , ένα παράδοξο αίσθημα ικανοποίησης , που μοιάζει με γαλήνια έκσταση .
Ποτέ άλλοτε , με όλη της την απραξία και πολυτέλεια , δεν αισθάνθηκε τόσο ευτυχής , όσο με αυτά τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις , που την ωριμάζουν και την ολοκληρώνουν , έστω και αν φαίνεται να αυτοθυσιάζεται για την διαιώνιση του είδους .
Και ο άνδρας , όταν τη βλέπει έτσι ανανεωμένη , την ερωτεύεται εκ νέου όπως στην αρχή του δεσμού τους .
Είναι μια άλλη γυναίκα αυτή τώρα , με νέες δυνάμεις και ικανότητες , με μία υπομονή και μία τρυφερότητα την οποία ποτέ δεν είχε αισθανθεί κοντά της κατά την περίοδο της ερωτικής παραφοράς .
Και , μολονότι το πρόσωπό της είναι ίσως χλωμό τώρα και το σώμα της είναι ίσως προς στιγμήν να φαινόταν παρακμασμένο στα μάτια ενός επιπόλαιου , σ’ αυτόν φαίνεται σαν να διέφυγε μόλις από το στόμα του Χάρου και επανήλθε με ένα πολύτιμο δώρο – ένα δώρο το οποίο ποτέ δεν θα μπορέσει να της το ανταποδώσει .
Η εργασία που ήταν πριν σκληρός μόχθος , γίνεται τώρα μια απασχόληση φυσική και εύθυμη , όσο και η συλλογή χυμών από την μέλισσα .
Και το σπίτι , που αποτελείτο μόνο από τοίχους , και ένα κρεβάτι , γίνεται τώρα θερμή εστία , που την γεμίζει το γέλιο της ανανεωθείσας ζωή .
Για πρώτη φορά στην ζωή του , αισθάνεται και ο άνδρας ολοκληρωμένο τον εαυτό του .
Διότι , με την πατρότητα , δεν εκπληρώνει απλώς τον προορισμό του ως μέλους της κοινωνίας και ως ατόμου έναντι του είδους .
Ολοκληρώνει τον εαυτό του – αποδέχεται τις ευθύνες που τον ωριμάζουν και τον εξυψώνουν , δοκιμάζει την ικανοποίηση που χαρίζει το άγνωστό του πριν ένστικτο της πατρικής αγάπης , υπολογίζει στην συντροφιά των παιδιών του στα γεράματά του και, έως ένα βαθμό, εξαπατά τον αμείλικτο διώκτη, τον θάνατο .
Διότι αυτός ο άσπλαχνος θεριστής παίρνει από εμάς μόνο τη σάρκα και τα κόκκαλα .
Πρέπει να καθαρίσει τον τόπο για τους νέους .
Αλλά στην νεότητα που προστατεύει , βρίσκεται το δικό μας αίμα , η δική μας ζωή , η δική μας ψυχή .
Παραδίνομε ένα μόνο μέρος του εαυτού μας στον τάφο , ενώ το υπόλοιπο μέρος μας , που γεννήθηκε από την ύλη μας , τράφηκε από τα χέρια μας και μεγάλωσε με την φροντίδα μας , θα επιζήσει , σαν μετενσάρκωσή μας στην συνεχιζόμενη ροή της ζωής .
Τα παιδιά μας θα μας βασανίσουν με καθημερινές στενοχώριες , θα μας ποτίσουν πόνους και θα μας δώσουν ίσως στο τέλος πικρή απογοήτευση .
Αλλά είναι εξίσου βέβαιο , ότι θα μας χαρίσουν και μια άμετρη χαρά , ανώτερη και από αυτές τις εκστάσεις του έρωτα .
Ο κάθε άνδρας , ο κάθε άνθρωπος , οφείλει να ολοκληρωθεί .
Όχι σαν ένα τμήμα , όχι σαν ένα εμπαθώς ανταγωνιστικό και εγωιστικό άτομο , που τείνει προς ένα όλο . Αλλά σαν μέτοχος ενός ευρύτερου εγώ , ο εραστής που δίνει περισσότερα από όσα λαμβάνει , σαν πατέρας ευχαρίστως αναδυόμενος στον μόχθο του ανθρώπινου είδους , πρόθυμα αναλισκόμενος για την συνέχιση και την αθανασία της ζωής .
Διότι σ’ αυτήν την ένωση του μέρους μετά του όλου θα βρει την ουσία κάθε ηθικής , το μυστικό κάθε ζωντανής ύπαρξης και ένα γαλήνιο μονοπάτι ευτυχίας , που θα το βαδίζει επί πολλά χρόνια .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Συνεχίζουμε με την ανάλυση της έννοιας της Προθετικότητας:
Από την άλλη πλευρά ένας υπολογιστής μπορεί να ελέγχει ένα ρομπότ ή άλλα μηχανήματα χωρίς ποτέ να εκτυπώσει αποτελέσματα τα οποία θα διαβάσουν οι άνθρωποι.
Οι διαδικασίες του υπολογιστή προκειμένου να το κάνει αυτό, μπορεί κάλλιστα να προϋποθέτουν τη χρήση εσωτερικών αναπαραστάσεων του ζητούμενου έργου, τα υλικά που θα χρησιμοποιηθούν, τις καταστάσεις του περιβάλλοντος και ούτω καθεξής. Θα είχαν οι αναπαραστάσεις αυτές τη μη παράγωγη προθετικότητας την οποία έχουν οι νοητικές καταστάσεις και εμπειρίες.
Σκεφτείτε ένα απλούστερο παράδειγμα (Dennett 1981):
Ένα θερμόμετρο μετράει τη θερμοκρασία από την ποσότητα κατεύθυνσης του μετάλλου σε μια διμεταλλική ταινία η οποία εφάπτεται σε ένα δείκτη μέτρησης της θερμοκρασίας σε βαθμούς Κελσίου. Εδώ έχουμε παράγωγη προθετικότητας: η θέση του δείκτη υποδεικνύει ότι η θερμοκρασία είναι 15 γιατί η θέση μπορεί να μεταδώσει σε έναν άνθρωπο μια τέτοια πληροφορία.
Από την άλλη πλευρά, αν το ίδιο είδος διμεταλλικής ταινίας χρησιμοποιείται σε ένα θερμοστάτη που ελέγχει ένα κλιματιστικό, η επαρκής κλίση της ταινίας θα προκαλέσει μια ηλεκτρική επαφή και το κλιματιστικό θα κλείσει . Η δημιουργία της ηλεκτρικής επαφής μ’αυτό τον τρόπο χαρακτηρίζεται από το προθετικό περιεχόμενο ότι το δωμάτιο είναι πλέον αρκετά δροσερό, όχι όμως εξ αιτίας κάποιου μηνύματος από έναν χειριστή . Οι σχετικές καταστάσεις του θερμοστάτη δεν έχουν παράγωγο περιεχόμενο όπως έχουν οι σχετικές καταστάσεις του θερμόμετρου .
Ο θερμοστάτης δεν έχει πεποιθήσεις για τη θερμοκρασία, ούτε έχει κάποια πραγματική γνώση της θερμοκρασίας , μόνο μια καθαρή έννοια κατά την οποία υπάρχουν καταστάσεις με μη παράγωγο προθετικό περιεχόμενο .
Κάποιοι φιλόσοφοι θα αντιδρούσαν πιστεύοντας ότι υπάρχει ακόμα μια σημαντική έννοια κατά την οποία ο θερμοστάτης έχει παράγωγο περιεχόμενο . Όλα όσα σημαίνει η απόδοση περιεχομένου στη δημιουργία ηλεκτρικής επαφής έχουν να κάνουν με το ότι θεωρούμε χρήσιμο και ενδιαφέρον να ερμηνεύσουμε το θερμοστάτη κατ’αυτόν τον τρόπο . Έχει περιεχόμενο μόνο από την προοπτική ενός τρίτου προσώπου , ενώ οι νοητικές καταστάσεις και εμπειρίες έχουν περιεχόμενο από την προοπτική του πρώτου προσώπου. Οι νοητικές σας καταστάσεις και εμπειρίες έχουν περιεχόμενο για σας και όχι μόνο γι’αυτούς που σας παρατηρούν.
Απ’αυτή την άποψη , η πρόκληση ηλεκτρικής επαφής δεν έχει περιεχόμενο για το θερμοστάτη (Searle 1980 , 1983) .
Αλλά αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό . Ακόμα κι’αν η πρόκληση ηλεκτρικής επαφής δεν έχει περιεχόμενο για το θερμοστάτη , έχει περιεχόμενο για το σύστημα ελέγχου της θερμοκρασίας που περιέχει το κλιματιστικό και το θερμοστάτη , γιατί η πρόκληση ηλεκτρικής επαφής κλείνει το κλιματιστικό . Επιπλέον το περιεχόμενο έχει κατά κάποιο τρόπο μια προοπτική πρώτου προσώπου , επειδή το περιεχόμενο δεν περιορίζεται μόνο στο ότι είναι δροσερά κάπου , αλλά στο ότι είναι «αρκετά δροσερά κοντά μου , (στο σύστημα κλιματισμού) ώστε να μπορώ να σταματήσω να ψυχραίνω τον αέρα» .
Οι καταστάσεις σε ένα σύστημα κλιματισμού έχουν προθετικό περιεχόμενο εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο οι καταστάσεις λειτουργούν ώστε να διατηρήσουν το δωμάτιο σε θερμοκρασίες ενός συγκεκριμένου εύρους .
Παρόμοια , όσο πιο σύνθετες αναπαραστάσεις χρησιμοποιούνται σε έναν υπολογιστή που ελέγχει ένα ρομπότ , τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες θα έχει για προθετικό περιεχόμενο εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν αυτές οι αναπαραστάσεις .
Αυτό αφήνει άλυτο το αν η προθετικότητα των νοητικών καταστάσεων και διαδικασιών απαιτεί κάτι περισσότερο .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Σήμερα θα μιλήσουμε για την Προθετικότητα:
Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των νοητικών καταστάσεων και εμπειριών είναι ότι μπορούν να έχουν περιεχόμενο .
Μπορούν να αναπαραστήσουν τα πράγματα με ένα συγκεκριμένο τρόπο . Η οπτική εμπειρία αναπαριστά μια μεγάλη κόκκινη ντομάτα . Ένας πόνος στο πόδι αναπαριστά μια ενόχληση που εντοπίζεται στο πόδι . Ο φόβος ότι το αφεντικό παρακολουθεί αναπαριστά το αφεντικό να παρακολουθεί .
Βέβαια υπάρχουν πλευρές των νοητικών καταστάσεων που ξεπερνούν το περιεχόμενό τους . Ο φόβος και η ελπίδα ότι το αφεντικό παρακολουθεί μπορεί να έχουν το ίδιο αναπαραστατικό περιεχόμενο – ότι το αφεντικό παρακολουθεί – αλλά αποτελούν ξεχωριστές στάσεις απέναντι σ’αυτό το περιεχόμενο .
Ωστόσο , το περιεχόμενο μιας κατάστασης είναι μια από τις σημαντικές πλευρές της .
Ο τεχνικός όρος προθετικότητα μερικές φορές χρησιμοποιείται όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται οι νοητικές καταστάσεις και εμπειρίες σχετικά με κάτι (Rosenthal 1986 , Dennett 1987).
Οτιδήποτε αφορά μια πεποίθηση ή εμπειρία νοείται σαν προθετικό αντικείμενο αυτής της πεποίθησης ή εμπειρίας και ο τρόπος με τον οποίο αυτή αναπαριστά τα πράγματα αποτελεί το προθετικό της περιεχόμενο .
Ένας λόγος για τη χρησιμοποίηση του όρου «προθετικός» έγκειται στο να ληφθεί υπόψη η πιθανότητα κατά την οποία το προθετικό αντικείμενο μιας εμπειρίας ή νοητικής κατάστασης δεν υπάρχει ή δεν είναι αληθές .
Μπορεί να έχετε την ψευδαίσθηση ενός ροζ αστακού , να λατρέψετε έναν ψεύτικο θεό και να συζητάτε την πηγή της νεότητας .
Μπορεί να πιστεύετε σε πράγματα που δεν είναι αληθινά .
Μια λευκή γραβάτα μπορεί να δείχνει κόκκινη σε ένα συγκεκριμένο φως και η ενόχληση που προκαλεί τον πόνο στο πόδι σας μπορεί στην πραγματικότητα να εντοπιστεί στην πλάτη σας .
Οι νοητικές καταστάσεις και εμπειρίες έχουν μια μη παραγωγή , μια «πρωταρχική» προθετικότητα αντίθετη από την παράγωγη προθετικότητα μιας περιγραφής που εκφράζεται γλωσσικά ή μιας εικόνας σε ένα βιβλίο (Haugeland 1981).
Το προθετικό περιεχόμενο των γλωσσικών περιγραφών οφείλεται στη χρήση τους προκειμένου να εκφράσουν τις σκέψεις των ομιλητών και να προκαλέσουν ανάλογες σκέψεις στους ακροατές .
Συνεπώς , το προθετικό περιεχόμενο των γλωσσικών περιγραφών προέρχεται από το προθετικό περιεχόμενο των σκέψεων τις οποίες οι περιγραφές εκφράζουν και θυμίζουν . Όμως αυτές οι σκέψεις δεν έχουν παράγωγο περιεχόμενο μόνο υπ’αυτή την έννοια .
Οι καταστάσεις ενός υπολογιστή μπορούν να έχουν προθετικό περιεχόμενο , αλλά είναι αμφιλεγόμενο αν ένας υπολογιστής μπορεί να έχει καταστάσεις με πρωταρχική προθετικότητα όπως έχουν οι νοητικές καταστάσεις .
Μερικοί φιλόσοφοι ισχυρίζονται ότι μπορούμε να αποδώσουμε προθετικότητα στις καταστάσεις ενός υπολογιστή μόνο αν και όταν ο υπολογιστής χρησιμοποιείται για να παράγει κάτι που μπορούμε να ερμηνεύσουμε ως πού έχει νόημα .
Αν χρησιμοποιήσουμε τον υπολογιστή για να εκτελέσουμε κάποιον υπολογισμό και να εκτυπώσουμε το αποτέλεσμα , τότε το εκτυπωμένο αποτέλεσμα έχει περιεχόμενο που προέρχεται από το πώς χρησιμοποιούμε την εκτύπωση . Αυτό στη συνέχεια δίνει περιεχόμενο στην εσωτερική αναπαράσταση της απάντησης του υπολογιστή και στις ενδιάμεσες αναπαραστάσεις που προκύπτουν κατά την πορεία των λειτουργιών του υπολογιστή .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:
Μέχρι πρότινος επικρατούσε η λανθασμένη άποψη ότι οι αναμνήσεις καταγράφονται με τη βοήθεια κάποιου βιοχημικού κώδικα στο εσωτερικό των νευρώνων. Πρόσφατες μελέτες αποκαλύπτουν ότι οι αισθητηριακές εμπειρίες αποτυπώνονται στον εγκέφαλο τροποποιώντας την αποτελεσματικότητα των συνάψεων και τη δομή των νευρικών δικτύων.Έτσι, ανάλογα με την ένταση του ερεθίσματος, κάποιες συνάψεις εξαφανίζονται, κάποιες ενδυναμώνονται και κάποιες νέες δημιουργούνται. Αυτές οι μεταβολές αντιστοιχούν στην ανάμνηση της εμπειρίας που προκάλεσε το συγκεκριμένο ερέθισμα.
Τελικά φίλε elo , τίθεται το ερώτημα :
Υπάρχει νευρογένεση στα κέντρα ανώτερων διεργασιών του εγκεφάλου ;
Ο εγκεφαλικός φλοιός ή νεοφλοιός , είναι η ευρύτερη και πολυπλοκότερη περιοχή του ανθρώπινου εγκέφαλου , υπεύθυνου για ορισμένες από τις πλέον επιτηδευμένες λειτουργίες της συμπεριφοράς .
Τον Οκτώβριο του 1999 , η Elizabeth Gould και οι συνεργάτες της , ανακοίνωσε μια μελέτη που αναφερόταν στην έρευνα της ύπαρξης νευρογένεσης στον νεοφλοιό ενηλίκων πρωτευόντων .
Οι ερευνητές ανέφεραν ότι στους ενήλικες πιθήκους macaque, εμφανίζονται , προστίθενται νέοι νευρώνες σε τρείς νεοφλοιϊκές συνειρμικές περιοχές οι οποίες είναι σημαντικές για τις γνωσιακές λειτουργίες .
Οι περιοχές αυτές είναι ο προμετωπιαίος φλοιός , ο κατώτερος κροταφικός και ο οπίσθιος βρεγματικός φλοιός .
Δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη νέων νευρώνων σε μια τέταρτη περιοχή που ερευνήθηκε και αυτή είναι ο ραβδωτός φλοιός ή πρωτοταγής αισθητική περιοχή που επεξεργάζεται οπτικές πληροφορίες από τους οφθαλμούς .
Οι νέοι νευρώνες φαίνεται ότι προέρχονταν από την υποκοιλιακή περιοχή όπου εδράζονται τα βλαστικά (stem cells , βλ. πρόδρομα κύτταρα) , κύτταρα από τα οποία βλασταίνουν άλλοι τύποι κυττάρων .
Επίσης οι νέοι αυτοί νευρώνες , μεταναστεύουν μέσω της λευκής ουσίας προς τον νεοφλοιό όπου αναπτύσσουν νευράξονες .
Τα συμπεράσματα των ερευνητών κατέληγαν στο ότι : «Η παρουσία νέων νευρώνων σε περιοχές του εγκεφάλου που ενέχονται στην μάθηση και την μνήμη επιβεβαιώνει προηγούμενες εικασίες ότι οι ενήλικες νέοι νευρώνες παίζουν σημαντικό ρόλο στις δυο προαναφερθείσες λειτουργίες» .
Οι ίδιοι ερευνητές έκαναν επίσης και την άλλη σκέψη : «ότι δηλαδή η αναγέννηση νέων νευρώνων στον νεοφλοιό στην ώριμη ηλικία προσφέρει μια συνέχεια από νευρώνες διαφόρων ηλικιών που μπορεί να αποτελέσει την βάση για τη σήμανση της χρονικής διάστασης της μνήμης» .
Ένα σχέδιο δε που προκύπτει από την υπόθεση αυτή είναι να γίνει προσπάθεια να ανασταλεί ο σχηματισμός νέων νευρώνων στον εγκέφαλο των πιθήκων . Εάν παρατηρηθούν διαταραχές στην μνήμη και στην μάθηση των πιθήκων αυτών τότε αυτό θα μπορούσε να είναι μια ισχυρή ένδειξη ότι οι νέοι νευρώνες έχουν ρόλο στην μνήμη και την μάθηση .
Από τις παραπάνω ενδείξεις απορρέουν και θετικές και αισιόδοξες προσδοκίες .
Το εύρημα ότι ο ενήλικος ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να αναγεννά τα κύτταρά του παραπέμπει σε νέες θεραπείες για την αποκατάσταση γερασμένων ή τραυματισμένων εγκεφάλων . Οι εκφυλιστικές ασθένειες του εγκεφάλου χαρακτηρίζονται από απώλεια κυττάρων όπως π.χ. η νόσος του Parkinson .
Στην προκειμένη περίπτωση θα ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί αυτή η δυνατότητα αναγέννησης των νευρώνων του εγκεφάλου ώστε να θεραπευθούν νοσήματα αυτού του τύπου .
Επίσης εγκεφαλικές διαταραχές που αφορούν στον ιππόκαμπο , συμπεριλαμβανομένης της επιληψίας και της σχιζοφρένειας, θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν με την νευρογένεση στην οδοντωτή έλικα των ασθενών αυτών .
Επιπλέον το φαινόμενο της νευρογένεσης θα μπορούσε να βοηθήσει στην κατανόηση της λειτουργίας της μάθησης και μνήμης στον ιππόκαμπο .
Ο ιππόκαμπος είναι μια δομή στον εγκέφαλο των θηλαστικών σημαντική για την απόκτηση επεισοδιακής και έκδηλης μνήμης .
Εάν ο ιππόκαμπος υποστεί βλάβη , νέα επεισόδια ή γεγονότα δεν είναι δυνατόν να αποθηκευτούν στην μακρόχρονη μνήμη .
Εν τούτοις οι δεξιότητες (skills) μπορούν να μαθευτούν (διαδικαστική μνήμη) .
Λόγω του σημαντικού ρόλου που παίζει στην μάθηση και μνήμη ο ιππόκαμπος , έχει μελετηθεί εκτενώς ανατομικά , φυσιολογικά , ψυχοφυσιολογικά καθώς επίσης και από την σκοπιά της δυνατότητας προσομοίωσης της λειτουργίας του σε συνδετιστικά μοντέλα .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Είναι όμως ξεκάθαρο ότι όλες οι πεποιθήσεις υλοποιούνται είτε σε έκδηλες λειτουργικές πεποιθήσεις , είτε σε άδηλες εντός τέτοιων έκδηλων πεποιθήσεων ;
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι καμηλοπαρδάλεις δεν φορούν πανωφόρι στην άγρια φύση . Είναι αυτή η άποψη άδηλη εντός έκδηλων λειτουργικών πεποιθήσεών τους ;
Είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς έκδηλες λειτουργικές πεποιθήσεις οι οποίες να υποδηλώνουν πιστά αυτήν την πρόταση (Dennett 1975).
Περνώντας σε ένα διαφορετικό παράδειγμα ο Ullman (1979) πρότεινε ότι οι διαδικασίες που είναι υπεύθυνες για την οπτική αντίληψη της κίνησης βασίζονται στη σιωπηλά αποδεκτή θεώρηση ότι τα περισσότερα αντικείμενα γίνονται ορατά ως σταθερά .
Δεν πρόκειται για τη θέση κατά την οποία η αποδοχή της πρότασης παίζει ένα λειτουργικό ρόλο στην οπτική αντίληψη , ούτε για τη θέση ότι η πρόταση υπονοείται από άλλες προτάσεις των οποίων η ρητή αποδοχή παίζει κάποιο λειτουργικό ρόλο στην οπτική αντίληψη .
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να ισχυριστούμε ότι συγγενικές διαδικασίες θα οδηγήσουν σε κατάλληλες αναπαραστάσεις οπτικής κίνησης μόνο αν τα αντικείμενα που γίνονται ορατά τείνουν να είναι σταθερά (Dennett 1987) .
Ο προβληματισμός γύρω από αυτά και άλλα παραδείγματα εγείρει την πιθανότητα ότι οι πεποιθήσεις και άλλες ψυχολογικές καταστάσεις δεν είναι ποτέ οι ίδιες λειτουργικές καταστάσεις , αλλά ενυπάρχουν πάντα σιωπηρές ή άδηλες σε άλλα είδη καταστάσεων και διαδικασιών που δεν μπορούν να ταυτιστούν με κοινές ψυχολογικές καταστάσεις .
Αυτή είναι η άποψη του σύνθετου συμπεριφορισμού , ο οποίος συμφωνεί εν μέρει με τον λειτουργισμό υποστηρίζοντας ότι οι προδιαθέσεις δεν μπορούν να αποδοθούν σε νοητικές καταστάσεις λαμβανόμενες μία προς μία , επίσης όμως συμφωνεί εν μέρει και με τον ακραίο συμπεριφορισμό απορρίπτοντας τον ισχυρισμό ότι οι νοητικές καταστάσεις και διαδικασίες πρέπει οι ίδιες να παίζουν έναν πραγματικά λειτουργικό ρόλο αντί να καθίστανται απλώς άδηλες μέσα σε άλλα είδη βαθύτερων καταστάσεων και διαδικασιών (Dennett 1987).
Ο Dennett (1983) υποστήριξε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε χαρακτηριστικά των νοητικών καταστάσεων των ανθρώπων για να προβλέψουμε και να κατανοήσουμε τι κάνουν χωρίς να υποθέτουμε ότι αυτές οι καταστάσεις υλοποιούνται λειτουργικά , ακριβώς όπως μπορούμε να προσδιορίσουμε το κέντρο βάρους σε ένα μηχάνημα και να χρησιμοποιήσουμε αυτό το αποτέλεσμα για να προβλέψουμε και να κατανοήσουμε τη σταθερότητα του μηχανήματος χωρίς να πρέπει να υποθέσουμε ότι το κέντρο βάρους του είναι κατασκευασμένο από ένα ειδικό υλικό ή ότι έχει κάποια άλλα ιδιαίτερα εσωτερικά χαρακτηριστικά .
Έτσι οι τρείς πιθανές απαντήσεις στο πρόβλημα νου – σώματος είναι η θεωρία ταυτότητας τύπου προς τύπο , ο ψυχοφυσιολογικός λειτουργισμός και ο σύνθετος συμπεριφορισμός .
Και οι τρείς προσφέρουν σχεδόν την ίδια απάντηση στην ερώτησή μας για τη μετάβαση ανάμεσα στη φυσική προσομοίωση του αμφιβληστροειδούς και των νευρολογικών διαδικασιών από τη μια πλευρά , και τις ακόλουθες οπτικές εμπειρίες και πεποιθήσεις για το περιβάλλον από την άλλη .
Πώς μπορούν καθαρά φυσικά γεγονότα και διαδικασίες να προκαλούν νοητικά γεγονότα και διαδικασίες ;
Οι νοητικές καταστάσεις και διαδικασίες προκύπτουν όταν τα φυσικά γεγονότα και οι διαδικασίες δημιουργούν τις σχετικές συμπεριφορικές προδιαθέσεις .
Ο σύνθετος συμπεριφορισμός ταυτίζει τις νοητικές καταστάσεις και τα γεγονότα με τις προδιαθέσεις , ενώ η θεωρία ταυτότητας και ο λειτουργισμός τις ταυτίζουν με τις φυσικές αιτίες των προδιαθέσεων .
Πρέπει να συλλογιστούμε αν τέτοιες ταυτίσεις νου και ύλης προσφέρουν μια προοπτική εξήγησης του τι είναι καθαρά νοητικό μέσα στις νοητικές καταστάσεις και εμπειρίες .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Μια σημαντική πλευρά των λειτουργιστικών εννοιών είναι ότι προσδιορίζονται σε σχέση με ένα ολόκληρο σύστημα αλληλεπιδρώντων λειτουργιών .
Για να κατανοήσουμε τι είναι μια καρδιά πρέπει να κατανοήσουμε τη λειτουργία της ως αντλία , πράγμα που απαιτεί να κατανοήσουμε τι είναι η λειτουργία της κυκλοφορίας του αίματος σε σχέση με άλλες λειτουργικές διαδικασίες .
Για να κατανοήσουμε τι είναι ένα καρμπυρατέρ , πρέπει να γνωρίζουμε πώς δουλεύει μια μηχανή εσωτερικής καύσης . Πρέπει να δούμε πώς η λειτουργία του καρμπυρατέρ συνδυάζεται με την υπόλοιπη διαδικασία .
Για να καταλάβουμε τι είναι ένας βασιλιάς στο σκάκι , πρέπει να κατανοήσουμε το ρόλο του βασιλιά σε σχέση με τους ρόλους των άλλων κομματιών στο σκάκι – στρατιώτης , βασίλισσα , πύργος , άλογο και αξιωματικός .
Κατά τον ίδιο τρόπο για να καταλάβουμε πώς λειτουργούν οι πεποιθήσεις , πρέπει να κατανοήσουμε πώς αυτές λειτουργούν σε σχέση με τις επιθυμίες , τις προθέσεις , την αντίληψη , τα συναισθήματα και την εξαγωγή συμπερασμάτων , δεδομένου ότι ένα άτομο συμπεριφέρεται με τρόπο που να εξασφαλίζει την υλοποίηση των στόχων του , οι οποίοι δημιουργούνται με βάση τις πεποιθήσεις του (Harman 1973 , Lycan 1987) .
Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο ο ακραίος συμπεριφορισμός είναι καταδικασμένος να αποτύχει .
Μια συγκεκριμένη πεποίθηση δεν μπορεί από μόνη της να ταυτιστεί με συγκεκριμένες συμπεριφορικές προδιαθέσεις , επειδή αυτές προσδιορίζονται από ποικίλες πεποιθήσεις μαζί , καθώς και από διάφορες επιθυμίες και άλλες νοητικές καταστάσεις .
Αν προτίθεστε να πάρετε την ομπρέλα σας , δεν εξαρτάται μόνο από την πεποίθησή σας ότι θα βρέξει , αλλά και από την επιθυμία σας να μη βραχείτε , από την οπτική αντίληψη της ομπρέλας που βρίσκεται στη γωνία , από την περαιτέρω πεποίθηση ότι οι ομπρέλες προστατεύουν από τη βροχή και ούτω καθεξής . Ο λειτουργισμός υποστηρίζει ότι οι νοητικές καταστάσεις και τα γεγονότα είναι ακριβώς εκείνες οι καταστάσεις και τα γεγονότα μέσα στον εγκέφαλο που παρουσιάζουν σχετικές λειτουργίες .Σε αντίθεση με τον ακραίο συμπεριφορισμό , ο λειτουργισμός τηρεί μια θετική θέση απέναντι στις εσωτερικές διαδικασίες .
Έτσι Ο λειτουργισμός προχωράει πέρα από τον ακραίο συμπεριφορισμό κατά δυο τουλάχιστον τρόπους .
Πρώτον ο λειτουργισμός υποθέτει ότι οι συμπεριφορικές προδιαθέσεις είναι το αποτέλεσμα των αλληλεπιδράσεων μεταξύ διαφόρων νοητικών καταστάσεων , ενώ ο ακραίος συμπεριφορισμός αποδίδει συμπεριφορικές προδιαθέσεις σε ξεχωριστές νοητικές καταστάσεις , όπως η πεποίθηση ή η επιθυμία , με αντιστοίχιση μίας προς μία .
Δεύτερον , ο λειτουργισμός αποδίδει νοητικές καταστάσεις και γεγονότα σε έναν οργανισμό μόνο αν υπάρχουν εσωτερικές καταστάσεις που να λειτουργούν με κατάλληλο τρόπο , ενώ ο ακραίος συμπεριφορισμός είναι σε θέση να ερμηνεύσει τις νοητικές καταστάσεις και γεγονότα με βάση τις αντίστοιχες συμπεριφορικές προδιαθέσεις ανεξάρτητα από το ποιες εσωτερικές καταστάσεις είναι υπεύθυνες γι’αυτές .
Πρέπει άραγε ο λειτουργισμός να υποθέτει ότι όλες οι πεποιθήσεις και οι άλλες ψυχολογικές καταστάσεις είναι έκδηλες λειτουργικές καταστάσεις ;
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο αριθμός των δορυφόρων της γης είναι μικρότερος από είκοσι και επίσης μικρότερος από δέκα .
Παρόλο που πρόκειται για δυο διαφορετικές πεποιθήσεις , είναι αμφίβολο αν γίνονται αντιληπτές ως δυο διακριτές λειτουργικές καταστάσεις , τουλάχιστον σε ανθρώπους που δεν έχουν συλλογιστεί ποτέ αυτές τις συγκεκριμένες προτάσεις .
Μια πιθανή λειτουργιστική απάντηση είναι να υποστηρίξουμε ότι για να κυριολεκτούμε , οι άνθρωποι φυσιολογικά δεν πιστεύουν ότι ο αριθμός των δορυφόρων της γης είναι μικρότερος από είκοσι μέχρι να συλλογιστούν όντως αυτή την πρόταση και να την αποδεχτούν ρητά .
Μέχρι τότε η πρόταση είναι άδηλη και συνίσταται σ’αυτό που πράγματι πιστεύουν . Ή αν κάτι τέτοιο παραβιάζει τους συνηθισμένους τρόπους εξέτασης των πεποιθήσεων , μια ισοδύναμη απάντηση θα ήταν να επιτρέψουμε σε τέτοιες άδηλες πεποιθήσεις να θεωρούνται ως κανονικές , διακρίνοντας όμως τις έκδηλες λειτουργικές πεποιθήσεις που είναι μόνο άδηλες εντός εκδήλων πεποιθήσεων (Harman 1978) .
Μια σημαντική πλευρά των λειτουργιστικών εννοιών είναι ότι προσδιορίζονται σε σχέση με ένα ολόκληρο σύστημα αλληλεπιδρώντων λειτουργιών .
Για να κατανοήσουμε τι είναι μια καρδιά πρέπει να κατανοήσουμε τη λειτουργία της ως αντλία , πράγμα που απαιτεί να κατανοήσουμε τι είναι η λειτουργία της κυκλοφορίας του αίματος σε σχέση με άλλες λειτουργικές διαδικασίες .
Για να κατανοήσουμε τι είναι ένα καρμπυρατέρ , πρέπει να γνωρίζουμε πώς δουλεύει μια μηχανή εσωτερικής καύσης . Πρέπει να δούμε πώς η λειτουργία του καρμπυρατέρ συνδυάζεται με την υπόλοιπη διαδικασία .
Για να καταλάβουμε τι είναι ένας βασιλιάς στο σκάκι , πρέπει να κατανοήσουμε το ρόλο του βασιλιά σε σχέση με τους ρόλους των άλλων κομματιών στο σκάκι – στρατιώτης , βασίλισσα , πύργος , άλογο και αξιωματικός .
Κατά τον ίδιο τρόπο για να καταλάβουμε πώς λειτουργούν οι πεποιθήσεις , πρέπει να κατανοήσουμε πώς αυτές λειτουργούν σε σχέση με τις επιθυμίες , τις προθέσεις , την αντίληψη , τα συναισθήματα και την εξαγωγή συμπερασμάτων , δεδομένου ότι ένα άτομο συμπεριφέρεται με τρόπο που να εξασφαλίζει την υλοποίηση των στόχων του , οι οποίοι δημιουργούνται με βάση τις πεποιθήσεις του (Harman 1973 , Lycan 1987) .
Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο ο ακραίος συμπεριφορισμός είναι καταδικασμένος να αποτύχει .
Μια συγκεκριμένη πεποίθηση δεν μπορεί από μόνη της να ταυτιστεί με συγκεκριμένες συμπεριφορικές προδιαθέσεις , επειδή αυτές προσδιορίζονται από ποικίλες πεποιθήσεις μαζί , καθώς και από διάφορες επιθυμίες και άλλες νοητικές καταστάσεις .
Αν προτίθεστε να πάρετε την ομπρέλα σας , δεν εξαρτάται μόνο από την πεποίθησή σας ότι θα βρέξει , αλλά και από την επιθυμία σας να μη βραχείτε , από την οπτική αντίληψη της ομπρέλας που βρίσκεται στη γωνία , από την περαιτέρω πεποίθηση ότι οι ομπρέλες προστατεύουν από τη βροχή και ούτω καθεξής . Ο λειτουργισμός υποστηρίζει ότι οι νοητικές καταστάσεις και τα γεγονότα είναι ακριβώς εκείνες οι καταστάσεις και τα γεγονότα μέσα στον εγκέφαλο που παρουσιάζουν σχετικές λειτουργίες .Σε αντίθεση με τον ακραίο συμπεριφορισμό , ο λειτουργισμός τηρεί μια θετική θέση απέναντι στις εσωτερικές διαδικασίες .
Έτσι ο λειτουργισμός προχωράει πέρα από τον ακραίο συμπεριφορισμό κατά δυο τουλάχιστον τρόπους . Πρώτον ο λειτουργισμός υποθέτει ότι οι συμπεριφορικές προδιαθέσεις είναι το αποτέλεσμα των αλληλεπιδράσεων μεταξύ διαφόρων νοητικών καταστάσεων , ενώ ο ακραίος συμπεριφορισμός αποδίδει συμπεριφορικές προδιαθέσεις σε ξεχωριστές νοητικές καταστάσεις , όπως η πεποίθηση ή η επιθυμία , με αντιστοίχιση μίας προς μία . Δεύτερον , ο λειτουργισμός αποδίδει νοητικές καταστάσεις και γεγονότα σε έναν οργανισμό μόνο αν υπάρχουν εσωτερικές καταστάσεις που να λειτουργούν με κατάλληλο τρόπο , ενώ ο ακραίος συμπεριφορισμός είναι σε θέση να ερμηνεύσει τις νοητικές καταστάσεις και γεγονότα με βάση τις αντίστοιχες συμπεριφορικές προδιαθέσεις ανεξάρτητα από το ποιες εσωτερικές καταστάσεις είναι υπεύθυνες γι’αυτές .
Πρέπει άραγε ο λειτουργισμός να υποθέτει ότι όλες οι πεποιθήσεις και οι άλλες ψυχολογικές καταστάσεις είναι έκδηλες λειτουργικές καταστάσεις ;
Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο αριθμός των δορυφόρων της γης είναι μικρότερος από είκοσι και επίσης μικρότερος από δέκα . Παρόλο που πρόκειται για δυο διαφορετικές πεποιθήσεις , είναι αμφίβολο αν γίνονται αντιληπτές ως δυο διακριτές λειτουργικές καταστάσεις , τουλάχιστον σε ανθρώπους που δεν έχουν συλλογιστεί ποτέ αυτές τις συγκεκριμένες προτάσεις .
Μια πιθανή λειτουργιστική απάντηση είναι να υποστηρίξουμε ότι για να κυριολεκτούμε , οι άνθρωποι φυσιολογικά δεν πιστεύουν ότι ο αριθμός των δορυφόρων της γης είναι μικρότερος από είκοσι μέχρι να συλλογιστούν όντως αυτή την πρόταση και να την αποδεχτούν ρητά . Μέχρι τότε η πρόταση είναι άδηλη και συνίσταται σ’αυτό που πράγματι πιστεύουν . Ή αν κάτι τέτοιο παραβιάζει τους συνηθισμένους τρόπους εξέτασης των πεποιθήσεων , μια ισοδύναμη απάντηση θα ήταν να επιτρέψουμε σε τέτοιες άδηλες πεποιθήσεις να θεωρούνται ως κανονικές , διακρίνοντας όμως τις έκδηλες λειτουργικές πεποιθήσεις που είναι μόνο άδηλες εντός εκδήλων πεποιθήσεων (Harman 1978) .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Μια θεωρία ταυτότητας τύπου (Θ.Τ.Τ.) προς τύπο υποστηρίζει ότι κάθε μορφή νοητικής εμπειρίας , όπως ο πόνος , είναι πανομοιότυπη με μια αντιστοιχεί μορφή φυσικής εμπειρίας , όπως ο πόνος είναι πανομοιότυπη με μια αντίστοιχη μορφή φυσικής εμπειρίας , όπως η ενεργοποίηση ινών C (Place 1956 , Smart 1959)
Είναι αμφίβολο αν αυτή είναι μια απόλυτα ισχυρή θέση , γιατί υπονοεί ότι η φυσική βάση για οποιαδήποτε μορφή νοητικού γεγονότος , όπως ο πόνος , πρέπει να είναι ίδια σε διαφορετικά ζωικά είδη .
Σύμφωνα με μια μετριοπαθέστερη λειτουργιστική άποψη , ο πόνος μπορεί να έγκειται στην ενεργοποίηση ινών C για τους ανθρώπους , αλλά σε διαφορετικά στοιχεία για τα άλλα είδη .
Ο λειτουργισμός υποστηρίζει ότι ορισμένα είδη νοητικών γεγονότων ταυτίζονται με εκείνα τα βαθύτερα γεγονότα , όποια κι’αν είναι , που λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο .
Αν η ενεργοποίηση ινών C είναι υπεύθυνη για τη συμπεριφορά πόνου στους ανθρώπους , αλλά κάποια άλλα είδη γεγονότων είναι υπεύθυνα για τη συμπεριφορά πόνου στις γάτες , τότε ο πόνος στους ανθρώπους μπορεί να ταυτιστεί με την ενεργοποίηση ινών C ενώ στις γάτες με κάποια άλλα είδη γεγονότων (Putnam 1967).
Σύμφωνα με τον λειτουργισμό , δεν έχει σημασία από τι προέρχονται οι νοητικές καταστάσεις και διαδικασίες , όπως δεν έχει σημασία από τι είναι φτιαγμένο ένα καρμπυρατέρ , μια καρδιά ή ένας βασιλιάς στο σκάκι (Sellars 1954 , Fodor 1968).
Αυτό που καθιστά κάτι ένα καρμπυρατέρ δεν είναι το χρώμα ή το σχήμα του , ούτε το υλικό από το οποίο είναι κατασκευασμένο , αλλά η λειτουργία του και ο τρόπος με τον οποίο την αποκτά .
Το καρμπυρατέρ είναι ένα τμήμα της μηχανής που αναμιγνύει τη βενζίνη με τον αέρα πριν το μίγμα αναφλεγεί ώστε να ενεργοποιήσει τη μηχανή .
Όποιο μηχάνημα επιτυγχάνει αυτή τη λειτουργία με παρόμοιο τρόπο λογίζεται ως καρμπυρατέρ ανεξάρτητα από το υλικό κατασκευής του ή την εμφάνισή του .
Ένα όργανο του σώματος καλείται καρδιά αν λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αντλεί αίμα .
Δεν χρειάζεται να έχει σχήμα καρδιάς ή να είναι φτιαγμένη από ένα συγκεκριμένο υλικό , καθώς μπορεί να υπάρξει μια τεχνητή καρδιά φτιαγμένη από μέταλλο ή πλαστικό .
Με τον ίδιο τρόπο ο ψυχοφυσιολογικός λειτουργισμός προβλέπει έναν τεχνητό νου κατασκευασμένο από σιλικόνη .
Η κατανόηση της φύσης ενός συγκεκριμένου είδους νοητικής κατάστασης προϋποθέτει την κατανόηση του πώς λειτουργεί αυτή η κατάσταση .
Οι επιθυμίες λειτουργούν προς αποσαφήνιση των στόχων ενός ατόμου .
Οι πεποιθήσεις λειτουργούν ως αναπαράσταση του κόσμου .
Η αντίληψη λειτουργεί με σκοπό να παρέχει τις αναπαραστάσεις του άμεσου περιβάλλοντος .
Ο πόνος λειτουργεί με σκοπό να προειδοποιεί για βλάβη ή για ακραίες πιέσεις ή θερμοκρασίες (Armstrong 1968).
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ η παράθεσή σου.
Από πού ν'αρχίσει κανείς:
quote:
Ένα σημαντικό ερώτημα είναι αν η φύση ή η ανατροφή καθορίζουν τον χάρτη του σώματος; (στον εγκέφαλο υπάρχει ένας χάρτης ολόκληρης της επιφάνειας του σώματος)Είναι ο χάρτης αυτός σταθερός ή είναι δυνατόν να τροποποιηθεί με την εμπειρία, καθώς τα νεογνά γίνονται νήπια και στην συνέχεια έφηβοι και οι τελευταίοι ηλικιωμένα άτομα;
Και αν ο χάρτης υπάρχει κατά τη γέννηση, κατά πόσο είναι δυνατόν να τροποποιηθεί στο ενήλικο άτομο; (πλαστικότητα του νευρικού συστήματος)
Τρία σημαντικά ερωτήματα για τον χάρτη της επιφανείας του σώματος.
Ποιός ξέρει, έχουν απαντηθεί;
Νομίζω πως πρέπει να το ερευνήσουμε αυτό.
Πάμε μετά στην πλαστικότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου:
quote:
«Πλαστικότητα»- Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, ο εγκέφαλός μας αλλάζει διαρκώς. Αυτή η ικανότητα του εγκεφάλου για «αλλαγή» ονομάζεται πλαστικότητα .
Η πρόοδος στις Νευροεπιστήμες έχει καταδείξει ότι η «πλαστικότητα» είναι μια βασική ιδιότητα του εγκεφάλου. Με τον όρο «πλαστικότητα» εννοούμε την ικανότητα του εγκεφάλου να τροποποιείται τόσο μορφολογικά, όσο και λειτουργικά, όπως ένα αντικείμενο από πλαστελίνη, που τα επιμέρους τμήματά του μπορούν διαρκώς να επανασχηματίζονται..Βέβαια δεν αλλάζει ο εγκέφαλος σα σύνολο, αλλά οι μεμονωμένοι νευρώνες τροποποιούνται για διάφορους λόγους, κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης όταν είμαστε μικροί, ως απάντηση σε εγκεφαλική βλάβη αλλά και κατά τη διάρκεια της μάθησης. Υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί πλαστικότητας, εκ των οποίων ο πιο σημαντικός είναι η συναπτική πλαστικότητα .
Από τα παραπάνω φαίνεται, καθαρά, τι προεκτάσεις έχει αυτή η ιδιότητα της "πλαστικότητας" του εγκεφάλου μας.
Να δούμε μέχρι πού θα προχωρήσει η πρόοδος της επιστήμης για την επίλυση του μεγάλου μυστηρίου που λέγεται "ανθρώπινος εγκέφαλος" !!
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:
yorgos :Καλησπερα,
Ηθελα να ρωτησω,επειδη βλεπω οτι υπαρχει γνωση,ποια η αποψη σας για τον Ορφεα και την Ορφικη κοσμογονια?
Ακουσα οτι ηταν η βαση της Ελληνικης Θρησκειας στην ενδοξη εποχη. Ισχυει αυτό ? Θα ηθελα να βρω πληροφοριες περισσοτερες αλλα δεν βρισκω...
Επειδή στο προηγούμενο μήνυμά μου δεν έκανα καμία νύξη για τη σχέση του Ορφισμού με την αρχαία Ελληνική Θρησκεία , ας επεκταθούμε λίγο επ’αυτού , αφού επισημάνω κατ’αρχήν ότι (απ’όσα γνωρίζω) , σε κανέναν άλλο από τους αρχαίους λαούς δεν βρίσκομε τις ιδέες αυτές να αναπτύσσονται κατά την Β΄ χιλιετία π.Χ.
Θα έλεγε , λοιπόν , κανείς ότι εφ’όσον πρόκειται περί θρησκευτικών ύμνων , απευθυνόμενων προς δύο "θεότητες" καλούμενες "Ουρανός" και "Φύση" , δεν θα έπρεπε να ταυτίσομε αυτές προς ό,τι ονομάζομε σήμερα με τα ίδια αυτά ονόματα . Εν τούτοις όμως η ένσταση αυτή δεν ευσταθεί , διότι δεν υπάρχει εις τους Ορφικούς Ύμνους ο διαχωρισμός αυτού του είδους .
Ο φυσικός ουρανός και η θεότητα Ουρανός π.χ. συμπίπτουν , όπως μαρτυρεί το περιεχόμενο του ύμνου σε όλη του την έκταση , αλλά και όπως αποδεικνύουν με τρόπο πολύ εμφανή οι περικοπές , κατά τις οποίες αυτός φαίνεται "σφαιρηδόν ελισσόμενος περί γαίαν" (4,3) και μάλιστα ως σβούρα : "ρόμβου δίνησιν οδεύων" (4,4) .
Επι πλέον κατά τον ύμνο αυτό , δεν έχει καμία έννοια να είναι ο Ουρανός θεότητα και ταυτοχρόνως οίκος θεών .
Τα Ορφικά κείμενα δεν είναι γραμμένα στην καθαρώς Ομηρική γλώσσα , αλλά παρουσιάζουν ιδιωματισμούς των μεταγενέστερων χρόνων .
Το γεγονός αυτό ερμηνεύεται εύκολα , εάν ληφθεί υπ’όψιν ότι ο Ορφισμός ήταν μία πλήρης θρησκεία και μάλιστα και διαφορετική της "Δωδεκαθεϊκής" , της γνωστής μας ως αρχαίας Ελληνικής θρησκείας .
Ο Ορφισμός ήταν συγχρόνως και μία ανώτερη μύηση , την οποία εισήγαγε σε παμπάλαιους χρόνους , ο Ορφέας και η οποία διατηρήθηκε στα μετέπειτα χρόνια , διδασκόταν στα ελευσίνια Μυστήρια , δηλαδή και πάλι μόνο στους μυημένους σ’αυτήν .
Και εκείνοι , οι οποίοι σχετίζονται με την περισυλλογή των Ορφικών , ο Ονομάκριτος , ο Κέρκωψ , ο Λάσος , ο Ίππαρχος , παρουσιάζονται στα σωζόμενα έργα , άλλων συγγραφέων της αρχαιότητας (Ηρόδοτος VII 6 , Παυσανίας VIII 31 , Πλάτωνος "Τίμαιος" XIII 40 , Αριστοτέλους "Μεταφυσικά" ΙΑ’ 1071 κλπ.) ως μεμυημένοι εις τον Ορφισμό . Γι’αυτό άλλωστε και εφρόντισαν αυτοί το έργο της περισυλλογής των Ορφικών .
Συνεπώς συνάγεται το συμπέρασμα ότι η παράδοση του Ορφισμού , δια μέσου των αιώνων , από και προ της Β΄ χιλιετηρίδας μέχρι του 6ου π.Χ. αιώνα , όταν έγινε η καταγραφή των Ορφικών από την επιτροπή του Ονομάκριτου , δικαιολογεί την διαφοροποίηση της γλώσσας στην οποία εγράφησαν αυτά . Είναι η γλώσσα , η οποα κρατεί μεν το χρώμα της Ομηρικής , χωρίς όμως να είναι και η γραφόμενη τον 6ο π.Χ. αιώνα . Είναι η γλώσσα στην οποία αποδόθηκαν , βαθμιαία τα αρχαιότερα κείμενα , ώστε να γίνονται αντιληπτά από τους μυούμενους της νεώτερης τότε εποχής (530 π.Χ.) .
Είναι εξ άλλου η διάλεκτος των Ορφικών η «Αιολική» με υπέρπολλα στοιχεία της "Αττικής" διαλέκτου , όπως ακριβώς συμβαίνει και προκειμένου περί των Ομηρικών επών , όπως δε έπρεπε και να το περιμένομε . Διότι , τόσον τα Ομηρικά , όσο και τα Ορφικά , προέρχονται από την πανάρχαια «Αχαϊκή» διάλεκτο , της οποίας κλάδος είναι η Αιολική . Η πρόσμιξη δε της Αττικής διαλέκτου έγινε κατά την περισυλλογή και την καταγραφή τόσο των Ομηρικών , όσο και των Ορφικών , από Ίωνες και μάλιστα Αθηναίους , όπως ήταν ο Ονομάκριτος .
Με όλα αυτά θέλω να αποσαφηνίσω την εξής θέση : Ναι μεν τα Ορφικά κείμενα είναι μία συγγραφή , αναγόμενη στον 6ο π.Χ αιώνα , πλην όμως :
α) Το περιεχόμενό της αντιστοιχεί στις ιδέες των χρόνων της Β΄ χιλιετηρίδας π.Χ. και παλαιότερα , όπως έχει αποδειχθεί (δεν θα αναφερθώ τώρα στην απόδειξη αυτή , ίσως κάποια άλλη φορά) .
β) Αποτελεί ακριβή παράφραση — για να μην πούμε μετάφραση — των Ορφικών Ύμνων , όπως αυτοί απαγγέλλονταν κατά τους χρόνους της Β΄ χιλιετηρίδας π.Χ.
Την ακρίβεια άλλωστε των Ορφικών ιδεών που περιέχονται στους "Ύμνους" κυρίως , μαρτυρεί επίσης κατά τρόπο αναμφισβήτητο η τόσο αυστηρή τιμωρία του Ονομάκριτου , επειδή θέλησε να προσθέσει στα γνήσια Ορφικά μερικούς δικούς του στίχους .
Διότι το γεγονός αυτό αποδεικνύει δύο πράγματα :
α) ότι υπήρχαν Ορφικοί οπαδοι ικανοί να ελέγξουν την ακρίβεια της συλλογής , όπως ο Λάσος και
β) ότι ο εν λόγω έλεγχος μπορούσε να επιτευχθεί , προφανώς με σύγκριση προς αρχαιότερα κείμενα , τα οποία εχρησιμοποιούντο από τους μεμυημένους στον Ορφισμό και τα οποία παρεδίδοντο σ’ αυτούς , κατά τόπους , από γενεάς εις γενεά .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά