- Μηδεμία τεκμηρίωση ανεκτή αφρόνως (Ένα μικρό διάλειμμα στην τεκμηριωμένη γνώση Νο.2) - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Ανάμεσα στα αναρίθμητα δημιουργήματα της τύχης υπάρχουν ένα ή δύο (ή ένας συγκριτικά μικρότερος αριθμός) λιγότερο πιθανά και περισσότερο περίπλοκα συμπλέγματα σημείων που συνιστούν ένα δισδιάστατο σύμπαν .

Πολλά σημεία σ’ αυτά τα λιγότερο πιθανά σύμπαντα τυχαίνει να συναθροιστούν έτσι ώστε να προσδιορίσουν έναν δισδιάστατο χώρο χωρίς χρόνο και να αποτελέσουν μια επιφάνεια που στερείται χρονική διάρκεια .

Άλλα σημεία συγκροτούν πάλι κατά τύχη έναν αληθινό δισδιάστατο χωρόχρονο , με μία γραμμή για το χώρο και μία κατεύθυνση για το χρόνο .

Ωστόσο , στερούνται ακόμη την πολυπλοκότητα που είναι απαραίτητη για την επιβίωσή τους .

Δεν έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να επιβιώσουν απ’ όση έχει ένα συννεφάκι σκόνης που τυχαίνει να σχηματίσει πρόσκαιρα μια λωρίδα πάνω σε μια ακτίνα φωτός .

Τέτοια σύμπαντα μπορεί να σχηματιστούν , ενώ έξω από τον δικό μας χώρο και χρόνο σχηματίζονται και σήμερα . Δεν είναι όμως προορισμένα να ζήσουν . Φεύγουν όπως έρχονται . Καταρρέουν στην άμορφη σκόνη από την οποία κατά τύχη σχηματίστηκαν . Δεν αφήνουν κανένα ίχνος στο χώρο ή το χρόνο , διότι σχημάτισαν τον δικό τους χώρο και όρισαν τον δικό τους χρόνο , και όταν πεθαίνουν , πεθαίνει μαζί και ο χωρόχρονός τους .

Τα μονοδιάστατα σύμπαντα ήταν απίθανα μορφώματα σημείων .

Τα δισδιάστατα ήταν περισσότερο απίθανα μορφώματα σημείων σε περισσότερο περίπλοκες , πλούσιες αλλά πάντως όχι επαρκώς πλούσιες σχέσεις .

Ακόμη πιο απίθανη είναι η τυχαία συνάθροιση σημείων που οδηγεί σε χωρόχρονο τριών διαστάσεων . Και αυτός ο χωρόχρονος , όμως , είναι δομικά πολύ ασταθής .

Τώρα τα σημεία έχουν περισσότερους γείτονες από τα πρόδρομά τους πιθανότερα σύμπαντα (που όντας εκτός χώρου και χρόνου μετά την εξαφάνισή τους δεν αποτελούν αληθινούς προδρόμους , και σχηματίζονται και χάνονται κάπου “αλλού” και σε άλλο “τώρα” .

Αυτά τα σύμπαντα όμως δεν είναι αρκετά πλούσια , γι’ αυτό και δεν επιβιώνουν μετά τη γέννησή τους .

Η ύπαρξή τους παραπαίει μέσα στη σκόνη , η δομή τους δεν διαρκεί περισσότερο απ’όσο ένα συννεφάκι σκόνης και ξαναγίνονται σκόνη .

Τέτοια τρισδιάστατα σύμπαντα σχηματίζονται τυχαία σε τεράστια πλήθη , αλλά εξ αιτίας της δομικής ένδειάς τους επιστρέφουν στη σκόνη .

Όμως και οι τέσσερις ήταν διαστάσεις χώρου : έλειπε ο χρόνος .

Η μορφή αυτή είναι τώρα πλούσια σε πολυπλοκότητα εσωτερικών σχέσεων , όχι όμως τόσο λεπτοδουλεμένη ώστε να επιβιώσει .

Έτσι και τώρα το τυχαία διαμορφωμένο σύμπλεγμα σημείων θα σκορπίσει πάλι σαν άμορφη σκόνη .

Δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα αναμονής για άλλο τετραδιάστατο μόρφωμα , διότι χωρίς χρόνο η αναμονή δεν έχει νόημα .

Ένα από αυτά τα μορφώματα ήταν τετραδιάστατος χωρόχρονος .

Γνωρίζουμε ότι αυτό συνέβη πραγματικά τουλάχιστον μία φορά .

Υποπτευόμαστε μάλιστα πως αυτό συνεχίζεται έξω από το χώρο και το χρόνο μας , αλλά η δική μας συγκεκριμένη διακύμανση της σκόνης είναι αυτή που έχει συνέπειες για μας .

Αυτή η συγκεκριμένη διαταραχή αφορά τη μετάπτωση των σημείων στο μόρφωμα που αναγνωρίζουμε σήμερα ως τρεις διαστάσεις χώρου και μία χρόνου . Τυχαία .

Έχει διατυπωθεί η ιδέα ότι η ύπαρξη του χωρόχρονου και η φύση της γεωμετρίας μπορεί να θεωρηθούν ως φυσική που προκύπτει από τη “στατιστική των μεγάλων προτάσεων” (C. M. Patton και J . A . Wheeler , “Is physics legislated by cosmogony ?”, στο “Quantum gravity”, επιμ. C. J. Isham , R. Penrose and D. W. Sciama , 538 – 605 , Clarendon Press , 1975 . Επίσης στο “The encyclopedia of ignorance”, επιμ. R. Dunkan και M. Weston Smith , 19 – 35 , Pergamon , 1977) .

Η εν λόγω ιδέα αποτελεί υπόβαθρο των παρατηρήσεων περί “σχέσεων” της δυνατότητας αλληλοσύνδεσης ποσοτήτων σε αυτοσυνεπή δίκτυα .

Έτσι , τα σωματίδια θα είναι οι επιτρεπόμενες αυτοσυνέπειες και τα δίκτυα οι κόμβοι του χωρόχρονου .

Αυτό το λογικό δίκτυο γίνεται αρκετά πλούσιο (και ευσταθές) μόνο σε τρεις διαστάσεις χώρου και μια διάσταση χρόνου .

Στο αναφερόμενο έργο οι συγγραφείς αποδέχονται την περίπτωση αποτυχίας , χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως η ιδέα είναι λαθεμένη .

Θα έπρεπε ίσως να επιστρέψουμε σ’ ένα πρόβλημα που αφήσαμε να αιωρείται , όπου διαπιστώσαμε ενδείξεις μιας αναλογίας ανάμεσα στην κοσμογονία και την ανάδυση των μαθηματικών .

Μολονότι ένα σύστημα αριθμών μπορεί να δημιουργηθεί από το κενό σύνολο , παραμένει η υποψία πως έχει τεθεί εκ των υστέρων η λογική ώστε να επιτευχθεί αυτή η ανάδυση .

Μπορεί όμως η λογική να δημιουργείται μαζί με τους αριθμούς , σε μια αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία παρόμοια με αυτήν που περιγράφω εδώ , και τα μόνα μαθηματικά που διαθέτουμε να είναι εκείνα που έχουν επαρκή καθολική αυτοσυνέπεια .

Επιπλέον , η γεωμετρία της ήταν γεωμετρία του χωρόχρονου και ως τέτοια μπορούσε να στηρίξει και να συντηρήσει την πολυπλοκότητα των σχέσεων που ονομάζουμε ύλη και δυνάμεις .

Ξαφνικά , κατά τύχη , έχουμε ένα σύμπαν , ένα σύνολο βιώσιμων σχέσεων .

Οι σχέσεις είναι αρκετά λεπτεπίλεπτες και πολύπλοκες , ώστε η διακύμανση να αποκτήσει ευστάθεια .

Αντί να εξαφανιστεί , όπως εξαφανίστηκαν οι άλλες απίθανες καταστάσεις , αυτή η εξαιρετικά απίθανη κατάσταση “πάγωσε” και αποτέλεσε μια υπαρκτή πραγματικότητα .

Αυτό το συγκεκριμένο σύμπαν επέζησε .

Είναι ένας σπόρος για την οργάνωση του όλου χωρόχρονου . Εμείς σκοντάψαμε εκεί . Το σύμπαν ξεκίνησε . Τυχαία .

Τι είναι όμως αυτά τα σημεία ; Από πού προέκυψαν ; Κατασκευάστηκαν ή απλώς εμφανίστηκαν ; Υπάρχει ακόμη κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί ; Μήπως η ιδέα της “άπειρης οκνηρίας” είναι μια χίμαιρα ;

Βρισκόμαστε τώρα στο κέντρο της δημιουργίας . Χρειαζόμαστε όμως μία ακόμη η ιδέα . Μια ιδέα ικανή να εξηγήσει την ανάδυση των πραγμάτων από το τίποτε . Πιστεύω ότι είναι ευδιάκριτη και θα ήθελα να προσπαθήσω να δείξω πώς θα μπορούσε να κατανοηθεί .

Αν αναστρέψουμε τη φορά της απαλοιφής , τα αντίθετα διαχωρίζονται από το τίποτε .

Η δημιουργία του κόσμου μπορεί να παρασταθεί ως μια τέτοια διύλιση .

Κατά κάποιον τρόπο , τη στιγμή της δημιουργίας το τίποτε πρέπει να χωριστεί σε εξαιρετικά απλά ζεύγη αντιθέτων πραγμάτων . Αν από το διαχωρισμό προκύψει ένα αρκετά πολύπλοκο σχέδιο , τα αντίθετα αποκτούν ευστάθεια και το σύνολο μονιμότητα .

Ένα κοσμικό παράδειγμα αυτής της συμπεριφοράς είναι η ύπαρξη ύλης και αντιύλης .

Η σύγκρουση ενός σωματιδίου με το αντισωματίδιό του ουσιαστικά οδηγεί στο τίποτε : Το σύνολο εξαφανίζεται μετατρεπόμενο σε ένα “σταγονίδιο” ενέργειας .

Αντίστροφα , είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ένα ζεύγος από ένα σωματίδιο και το αντισωματίδιό του – ουσιαστικά από το τίποτε .

Το τωρινό σύμπαν συνταράσσεται από τέτοιου είδους δραστηριότητες , κατά τις οποίες η ενέργεια (περιελιγμένος χωρόχρονος) δημιουργεί σωματίδια και αντισωματίδια , τα οποία με τη σειρά τους εξαϋλώνονται μετατρεπόμενα και πάλι σε ενέργεια

Έχουμε τονίσει ότι η δημιουργία δεν μπορεί να δώσει διαμιάς πλήρεις , πλούσιες πολυπλοκότητες , όπως π,χ, σωματίδια και αντισωματίδια .

Η δημιουργία μπορεί να δώσει μόνο τις πιο πρωτόγονες δομές , δομές με τέτοια απλότητα ώστε να μπορούν να ξεπηδήσουν από το απολύτως τίποτε . Είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να βρούμε το απολύτως απλό .

Τα βασικά συστατικά του σύμπαντος πρέπει να είναι τόσο απλά ώστε οι διαφορές τους να συμβολίζονται με το 1 και το – 1 , με το ναι και το όχι ή , πιο πεζά , με το αληθές και το ψευδές .

Οι θεμελιώδεις δομικοί λίθοι ολόκληρης της δημιουργίας πρέπει να έχουν αυτή τη δυαδική μορφή .

Δεν υπάρχει τίποτε απλούστερο που να έχει ιδιότητες .

Μόνο η διαφορά που συμβολίζεται με 1 και – 1 , ή με σημείο και μη σημείο , έχει την ικανοποιητική απλότητα που χρειάζεται ώστε να δημιουργηθεί από το τίποτε .

Όταν όμως συγκεντρωθεί σε μεγάλο πλήθος , δημιουργεί εξαιρετικό πλούτο (όπως στα μαθηματικά και τη λογική) που οδηγεί στην εμφάνιση ιδιοτήτων .

Κατά βάση το σύμπαν είναι μια σκόνη δυαδικών στοιχείων .

Αυτό είναι η σκόνη του χωρόχρονου .

Από το έργο που αναφέρθηκε παραπάνω (C. M. Patton και J . A . Wheeler , “Is physics legislated by cosmogony ?” , στο “Quantum gravity”, επιμ. C. J. Isham , R. Penrose and D. W. Sciama, 538 – 605 , Clarendon Press , 1975 .) , παραθέτω τις ακόλουθες παρατηρήσεις :

“Είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα απλούστερο στοιχείο , με το οποίο θα μπορούσε να αρχίσει η θεμελίωση της φυσικής, διαφορετικό από την επιλογή ναι – όχι , αληθές – ψευδές ή ανοιχτό – κλειστό κύκλωμα με διακόπτες . . . , ισόμορφο με μια πρόταση του προτασιακού λογισμού της μαθηματικής λογικής . . .” .

Αυτή η αναλογία είναι ίσως ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο μπορούμε να περιγράψουμε το σύμπαν με τη βοήθεια των μαθηματικών :

Τα μαθηματικά είναι ένα σύστημα λογικής , και αν είναι σωστή αυτή η άποψη για την τελική φύση του σύμπαντος , δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι τα μαθηματικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την περιγραφή του .

Κατά κάποιον τρόπο τα μαθηματικά μιμούνται την έσχατη δομή . Ένας μαθηματικός τύπος που γράφεται πάνω σε μια σελίδα αποτελεί έκφραση μιας ορισμένης ομάδας σχέσεων που ενσωματώνονται στη δομή του χωρόχρονου .

quote:

---

Το απολύτως απλό εκφράζεται από τη διαφορά ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία ενός σημείου ή ανάμεσα στη θετική και την αρνητική μονάδα .

Τα βασικά συστατικά του σύμπαντος πρέπει να είναι τόσο απλά ώστε οι διαφορές τους να συμβολίζονται με το 1 και το – 1 , με το ναι και το όχι ή , πιο πεζά , με το αληθές και το ψευδές .

Οι θεμελιώδεις δομικοί λίθοι ολόκληρης της δημιουργίας πρέπει να έχουν αυτή τη δυαδική μορφή .

Δεν υπάρχει τίποτε απλούστερο που να έχει ιδιότητες .

Μόνο η διαφορά που συμβολίζεται με 1 και – 1 , ή με σημείο και μη σημείο , έχει την ικανοποιητική απλότητα που χρειάζεται ώστε να δημιουργηθεί από το τίποτε .

Όταν όμως συγκεντρωθεί σε μεγάλο πλήθος , δημιουργεί εξαιρετικό πλούτο (όπως στα μαθηματικά και τη λογική) που οδηγεί στην εμφάνιση ιδιοτήτων .

Κατά βάση το σύμπαν είναι μια σκόνη δυαδικών στοιχείων .

Αυτό είναι η σκόνη του χωρόχρονου .

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά

---

Θα απαντήσω συνολικά στις απορίες σου αργότερα για δύο λόγους :

Πρώτον , διότι σε λίγα μηνύματά μου ολοκληρώνω το σύνολο του σκεπτικού μου και δεν θα ήθελα να διακοπεί η όλη ροή του θέματος απαντώντας σου τώρα .

Δεύτερον διότι μερικές από τις απορίες σου , μπορεί να λυθούν μέσα στα λιγοστά τελευταία μηνύματά μου που θα ακολουθήσουν .

Πριν επιχειρήσω να τα συνθέσω όλα αυτά και να δώσω μια τελική εικόνα , θα ήθελα να κάνω μια εισαγωγική και πολύ σημαντική παρατήρηση σχετικά με έναν ειδικό ρόλο του χρόνου :

Ο χρόνος διακρίνει τα αντύθετα .

Μπορούμε να συλλάβουμε αυτή την ιδέα εξετάζοντας μία ακόμη φορά την ύλη και την αντιύλη .

Ένα σωματίδιο διακρίνεται από το αντισωματίδιό του από τη φορά κατά την οποία κινούνται στο χρόνο .

Αντί να σκεφτόμαστε ότι τα σωματίδια και τα αντισωματίδια είναι ξεχωριστά πράγματα , με την υποψία όμως ότι συγγενεύουν στενά , μπορούμε να σκεφτούμε ότι ένα αντισωματίδιο είναι το ίδιο το αντίστοιχό του σωματίδιο που κινείται πίσω στο χρόνο .

Ένα ηλεκτρόνιο κινείται προς τα εμπρός στο χρόνο .

Ένα αντιηλεκτρόνιο είναι ένα ηλεκτρόνιο το οποίο κινείται προς τα πίσω στο χρόνο .

Τα αντίθετα , τουλάχιστον τα αντίθετα απλά πράγματα , διακρίνονται από τη φορά κατά την οποία κινούνται στο χρόνο .

Αυτό σημαίνει ότι αν έχουμε χρόνο έχουμε τη δυνατότητα να διακρίνουμε τα αντίθετα , που , όταν ο χρόνος απουσιάζει , συγχωνεύονται στο τίποτε .

Η περιγραφή των αντισωματιδίων ως σωματιδίων που κινούνται πίσω στο χρόνο (M. Gardner , “Can time go backward ?” , Scientific American 216 , 1967 .) , πρωτοπαρουσιάστηκε από τον E. C. G. Stűckelberg και αναπτύχθηκε από τον R. P. Feynman .

Φυσικά (στο προτελευταίο μήνυμά μου) δεν εννοώ ότι από το τίποτε μπορούν να ξεπηδήσουν ένα πρόβατο και ένα αντιπρόβατο . Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έχω τονίσει τη σπουδαιότητα της αναζήτησης των απλών πραγμάτων . Φυσικά πράγματα με απόλυτη απλότητα θα μπορούσαν να ξεπηδήσουν από το τίποτε με έναν τρόπο που χρειάζεται περισσότερες εξηγήσεις .

Η σύνθεση διακριτών οντοτήτων με δύο συνιστώσες σε ένα χωρόχρονο , κάτι που σημαίνει την εμφάνιση μιας γεωμετρίας , αποτελεί τη βάση της θεωρίας των τουίστορς (twistοrs) – R. Penrose , “Angular momentum : an approach to combinatorial spacetime” , στο “Quantum theory and beyond” , επιμ. T. Bastin , 151 – 180 , Cambridge University Press , 1971 .

quote:

---

Κηφεας
Θα απαντήσω συνολικά στις απορίες σου αργότερα για δύο λόγους :

---

quote:

---

gianipseftis:

Σχετικά με τα σωματίδια και αντισωματίδια και της μοναδικής διάκρισής τους ώς προς το βέλος του χρόνου, θα μπορούσες να μου διευκρινήσεις την στιγμή της Μ.Ε - που θεωρητικά δημιουργούνται τα πάντα κατά το καθιερωμένο μοντέλο - τα αντισωματίδια ποια κίνηση, στο χρόνο, εκτελούσαν?

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά

Βρισκόμαστε τώρα στην καρδιά του προβλήματος . Ίσως πέρα από την δυνατότητα κατανόησης , ίσως ακριβώς στο όριό της .

Νομίζω πως μπορούμε να διακρίνουμε τα πρώτα στοιχεία της αυτοδημιουργίας του κόσμου .

Υπάρχουν δύο συστατικά . Κατά πρώτο λόγο χρειαζόμαστε τα σημεία τα οποία πρόκειται να συνενωθούν σε μορφώματα που ορίζουν χώρο και χρόνο . Κατόπιν χρειαζόμαστε τα σημεία από τα οποία χωρίζονται τα αντίθετά τους εξ αιτίας της φοράς του χρόνου . Ο χρόνος δίνει ζωή στα σημεία και τα σημεία δίνουν ζωή στο χρόνο . Αυτή είναι η κοσμική αυτοδυναμία .

Θα ήθελα να εκφράσω λίγο διαφορετικά αυτή τη δύσληπτη ιδέα (προσωπικά τουλάχιστον τη βρίσκω δύσληπτη , αλλά πάντως μέσα στα όρια της κατανόησης) . Παρατηρήσαμε τα αντίθετα με τα σύμβολα 1 και – 1 . Όπως έχουμε ήδη αναφέρει , μπορούμε να θεωρήσουμε πως παριστούν ένα σημείο και την απουσία του σημείου , ή ένα οποιοδήποτε αρκετά απλό ζεύγος αντιθέτων πραγμάτων . Κατά την άποψη των αντιθέτων , τα 1 και – 1 διακρίνονται από τη φορά κατά την οποία κινούνται στο χρόνο . Το – 1 είναι 1 που κινείται πίσω στο χρόνο . Όταν λείπει ο χρόνος , το – 1 και το 1 συγχωνεύονται στο 1 – 1 = 0 , δηλαδή στο τίποτε .

Η δύσληπτη αλλά πάντως κατανοήσιμη κεντρική ιδέα είναι ότι το σύμπαν αποκτά υπόσταση εξαιτίας της αυτοαναφορικότητάς του . Ισχυρίστηκα ότι το 1 και το – 1 , τα σημεία και η απουσία τους , όταν διαταχθούν κατάλληλα συνιστούν χρόνο και χώρο . Εντούτοις , για να υπάρξουν και να αποκτήσουν υπόσταση το σημείο και το μη σημείο χρειάζονται χρόνο , διότι ο χρόνος τα ξεχωρίζει , τους δίνει διακριτά γνωρίσματα και τα γεννά από το τίποτε . Εδώ βρίσκεται η κεντρική αυτοαναφορά : Η ανάδυση του χρόνου από τη σκόνη του . Η σκόνη γεννήθηκε από την πράξη μόρφωσης του χρόνου .

Εν ολίγοις , ο κεντρικός συλλογισμός είναι ότι ο χωρόχρονος δημιουργεί τη δική του σκόνη κατά τη διαδικασία της δικής του αυτοσυγκρότησης . Το σύμπαν μπορεί να αναδυθεί από το τίποτε χωρίς καμία επέμβαση . Τυχαία .

Το σύμπαν σκόνταψε πάνω στην ίδια του την ύπαρξη όπως ίσως άλλα σύμπαντα συνεχίζουν να σκοντάφτουν έξω από τον δικό μας χώρο και χρόνο , ορίζοντας έτσι τον δικό τους χώρο και τον δικό τους χρόνο .

Προσπάθησα να δείξω ότι η ξαφνική εμφάνιση ενός μορφώματος από τη σκόνη των σημείων , με αρκετή πολυπλοκότητα ώστε να έχει ευστάθεια , ήταν ένα τυχαίο περιστατικό που δεν χρειαζόταν καμία εξωτερική επέμβαση .

Αυτό το τυχαίο περιστατικό είναι η αιτία της ύπαρξής μας , αλλά και της εξαφάνισής μας την κατάλληλη στιγμή .

Μπορούμε ακόμη να αρχίσουμε να διακρίνουμε με ποιο μηχανισμό προέκυψε το σύμπαν από το απολύτως τίποτε , τον τρόπο με τον οποίο ο χρόνος (κατά τύχη) το δημιούργησε.

Στην πραγματικότητα , αυτό είναι το τέλος του ταξιδιού μας . Επιστρέψαμε στην εποχή που προηγήθηκε του χρόνου .

Αναζητήσαμε τον άπειρο οκνηρό δημιουργό στο κρησφύγετό του (και φυσικά απουσίαζε – αφού δεν υπάρχει) .

Έστω και χωρίς απόλυτη διαύγεια , είδαμε να δημιουργούνται πράγματα από το τίποτε . Υπό μία ευρεία έννοια εξηγήσαμε τη φύση της ύπαρξης με τη βοήθεια των ιδιοτήτων του χωρόχρονου και τις αλληλεξαρτώμενες συνέπειες της εκτύλιξης του καθώς καταρρέει άσκοπα προς το χάος . Βρισκόμαστε στο μέσο αυτής της εκτύλιξης .

Μπορούμε τώρα να συγκεντρώσουμε όλους αυτούς τους στοχασμούς , και με τη φαντασία μας να περάσουμε στο υπόλοιπο μισό της αιωνιότητας . Θα αρχίσουμε πριν από την αρχή , θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας ασύνδετους στοχασμούς και θα παρακολουθήσουμε την πτήση του σύμπαντος πέρα από το μέλλον του .