- Μηδεμία τεκμηρίωση ανεκτή αφρόνως (Ένα μικρό διάλειμμα στην τεκμηριωμένη γνώση Νο.2) - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Πάντα περιεκτικά και συνοπτικά αλλιώς θα είμασταν χαμένοι από άποψη χρόνου!

Συμφωνώ σε πάρα πολλά από αυτά που έγραψες απλά καταλήγω σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα.

Δεν θα σε απασχολήσω μ'αυτά απλά θα ζητήσω επεξηγήσεις για τις δικές σου θέσεις τις οποίες δεν κατάλαβα.

H “σκόνη άμορφων σημείων” ή το “ένα σημειοσύνολο του Borel μη διατεταγμένο ακόμη σε πολλαπλότητα οποιασδήποτε συγκεκριμένης διαστατικότητας” είναι κατ'εσέ το απόλυτο τίποτα/κενό (κβαντικό?)ή υπήρχε και κάτι άλλο πιο "τίποτα" πριν από αυτά?

Είναι με άλλα λόγια το default για το απόλυτο τίποτα/κενό ή αφορά μόνο την περίπτωση της δημιουργίας του δικού μας σύμπαντος?

Ερευνάτε τας Γραφάς

Επεξήγησα στα μηνύματά μου με πολλούς τρόπους την κατά τη γνώμη μου έννοια του τίποτε . Και όταν λέω τίποτε δεν αναφέρομαι μόνο στο σύμπαν , στην δημιουργία ή οπουδήποτε αλλού , αλλά στα πάντα .

ΥΓ.: Αν σκεφθώ κάτι πιο εύληπτο και κατανοητό για το "τίποτε" αλλά και γενικότερα για το θέμα θα το αναφέρω σε προσεχές μήνυμα .

Μερικές σκέψεις:

Απο υλιστικής πλευράς,το τίποτα είναι αυτο ακριβώς που λέει η λέξη.Ενα τίποτα.Είναι ανύπαρκτο.

Απο πλευράς "ιδέας",το τίποτα δεν είναι τίποτα,για κανέναν άλλον,εκτός απο το ίδιο το...τίποτα!!!

Το τίποτα,ίσως είναι η άλλη πλευρά του ίδίου νομίσματος.
Η μία πλευρά είναι τα πάντα όλα και η άλλη το τίποτα.

Τώρα για να διευκρινίσουμε μια μικρή λεπτομέρεια,που ο φίλος μου ο Κηφέας,μάλλον άφησε εκ παραδρομής ασχολίαστη και ο άλλος φίλος μου ο Πάνος,βρήκε αφορμή και "αρπάχθηκε" θέτωντας τα ερωτήματά του.

Η λεπτομέρεια: Στήν κβαντική φυσική,το γνωστό μας quantum vacuum,έχει την έννοια,της μη ύπαρξης (της ανυπαρξίας) πραγματικών σωματιδίων της ύλης.
Δεν σημαίνει κάποιο χώρο,που δεν υπάρχει απολύτως τίποτα.

Θα μπορούσα να θεωρήσω το τίποτα,ώς ένα συνηθισμένο σφάλμα λογικής.
Απο πλευράς των τελευταίων θεωριών της κοσμολογίας,σε κάθε κυβικό εκατομμυριοστό του χώρου,μπορεί να υπάρχει και άλλο ένα 'σύμπαν",οπότε το τίποτα δεν υφίσταται,ακόμη και εάν είναι πέραν της νοητικής μας αντίληψης.

Απλά δεν υπάρχει και ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ.
Και ξέρετε γιατι?
Γιατι εάν υπήρχε κάποτε,ακόμη σήμερα θα υπήρχε ενα τίποτα.
Ούτε Νικόμαχος,ούτε Κηφέας,ούτε Πάνος.

Θα μπώ τώρα σε πεδίο δύσκολο για πολλούς αναγνώστες.

Αν εφαρμόσουμε την κβαντική θεωρία πάνω στον ίδιο τον χωροχρόνο,θα λάβουμε ένα "τίποτα" ένα κβαντικό "κενό".Το κενό αυτό είναι τόσο κενό,όσο μπορεί να είναι ενα κενό!Και μάλιστα μπορεί να περιγραφεί μαθηματικά με μια ρητή κυματοσυνάρτηση.Το κενό αυτο είναι ισοδύναμο,στην κβαντική θεωρία πεδίου,με την κβαντική βαρύτητα του ιδίου του κβαντικού κενού.
Σας μπέρδεψα,αλλά αυτοί που ξέρουν θα καταλάβουν.

Θα συστήσω το βιβλίο ενος πολυ καλού κοσμολόγου,του Larry Krauss με τίτλο << Universe fron Nothing. Why there is something rather than Nothing >>.
Σε αυτο το βιβλίο ο συγγραφέας ισχυρίζεται,ό,τι υπήρχε ενα απόλυτο κενό πρίν την δημιουργία του κάτι.
Εχει πολύ ενδιαφέρον,όχι η ανάγνωση,αλλά η προσπάθεια που κάνει ο αναγνώστης,να απορρίψει τα "δεδομένα" του krauss.Είναι πολύ δύσκολο,αλλά στο τέλος θα το καταφέρετε.

Αλλοι ισχυρίζονται ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε απο το κενό,απο το τίποτα,συνεπεία κβαντικών διαταραχών-διακυμάνσεων.Για πολλούς λόγους αυτο δεν με βρίσκει σύμφωνο.Ενα τέτοιο κενο,είναι οσωνούπω ασταθές και εξαρτάται απο την δημιουργία ζευγών ηλεκτρονίων-ποζιτρονίων.Ο χρόνος ζωής μια τέτοιας διακύμανσης εξαρτάται απο την μάζα που αυτη συνολικά χρειάζεται και είναι πολλές φορές μικρότρη της μάζας ενός ηλεκτρονίου.

Ακόμη και άν παραδεχθούμε το τίποτα,σαν ενα κενο χώρο,τότε ποιά είναι η προέλευση του χώρου αυτού?

Στην εμβάθυνση τέτοιων ερωτημάτων της Φυσικής και στις απαντήσεις που προσπαθεί να δώσει η φιλοσοφία,μέσω της ύπαρξης ανώτερης λογικής οντότητας,υπεύθυνης για το πεπραχθήναι του σύμπαντος,δημιουργήθηκε η απαρχή των θρησκειών του κόσμου μας.Η ανάγκη της εξήγησης των ανεξήγητων.

Πρώτα απ’ όλα θέλω να σ’ ευχαριστήσω για την παρέμβασή σου , σε ό,τι αφορά την περιγραφή του τίποτα . Σταμάτησα την διευκρίνιση : Του με ποια έννοια χρησιμοποιώ τη λέξη αυτή στο σημείο των εξηγήσεων που είχα ήδη δώσει , διότι δεν θεώρησα αναγκαίο να προχωρήσω σε επεξηγήσεις πλέον περίπλοκες τις οποίες έκρινα ότι δεν θα ήταν τόσο εύληπτες όσο αυτές τις οποίες είχα αναπτύξει το όλο σκεπτικό μου .

Είδα , όμως , ότι στο μήνυμά σου κατάφερες να συμπεριλάβεις όλα όσα έπρεπε να αναλύσω προηγουμένως εγώ . Προηγουμένως είχα σκεφθεί ότι θα ήταν αρκετά δύσκολο να αναλύσω : Από τι δυσκολίες πέρασε ο επιστημονικός κόσμος με τη χρήση αυτής της λέξης του τίποτα . Σου θυμίζω (κάτι που ξέρεις πoλύ καλά ) , τι τράβηξε ο Hawking για να εισάγει την χρήση του τίποτα επικαλούμενος την τεχνική του αθροίσματος των ιστοριών του Feynman αλλά και τον αποκαλούμενο “φανταστικό” χρόνο .

Μετά από αυτά που ανέφερα παραπάνω , προχωρώ στη συνέχεια ( όσο μπορώ περιληπτικότερα ) σε μια ανάλυση της έννοιας του τίποτα που έχει δοθεί μέχρι σήμερα .

Μολονότι , όπως σημειώσαμε , δεν υπάρχει ακόμα ικανοποιητική θεωρία της κβαντικής βαρύτητας , την τελευταία δεκαετία οι κοσμολόγοι άρχισαν να εικοτολογούν για το πώς η κβαντική θεωρία θα μπορούσε να τροποποιήσει τα δυσάρεστα χαρακτηριστικά της σχετικότητας του Αϊνστάιν .

Η ad hoc συγχώνευση των σχετικιστικών και κβαντικών προσεγγίσεων σε μια κβαντική θεωρία της βαρύτητας οδήγησε σε συναρπαστικές ιδέες για την αρχή του σύμπαντος , και συνεπώς και του ίδιου του χρόνου .

Για παράδειγμα , το υπερπλήρες κενό αποτέλεσε τη βάση έμπνευσης για το πώς γεννήθηκε το σύμπαν . Αν η βαρύτητα κβαντωθεί , πρέπει να λαμβάνουν χώρα τυχαίες διακυμάνσεις του βαρυτικού πεδίου , οι οποίες δίνουν ένα "μηχανισμό" για την ίδια την πράξη της δημιουργίας ex nihilo – “εκ του μηδενός” .

Ο Alan Guth του ΜΙΤ , μια ηγετική φυσιογνωμία μεταξύ των σύγχρονων κοσμολόγων , παρατήρησε : “Συχνά ακούω ότι δεν υπάρχει φαγοπότι που να μην κοστίζει τίποτε . Μου φαίνεται , όμως , ότι το ίδιο το σύμπαν είναι ένα τέτοιο δωρεάν φαγοπότι".

Αυτή η ιδέα – που βασίζεται στην έννοια του κατάμεστου κενού , η ενέργεια του οποίου υφίσταται τεράστιες διακυμάνσεις εξαιτίας της αρχής της απροσδιοριστίας του Heisenberg – , προτάθηκε αρχικά από τον αμερικανό φυσικό Edward Tryon , to 1973 . Η υπόδειξή του όμως δεν είχε ευνοϊκό αντίκτυπο τα πέντε επόμενα χρόνια .

Από το 1978 και μετά , όμως , έγινε μια συναρπαστική σειρά προτάσεων από μια ομάδα κοσμολόγων που δούλευαν στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών .

Κατά τη δική τους εκδοχή της Βίβλου , εν αρχή ήταν ένα "άδειο" κενό όπου ο χωρόχρονος ήταν επίπεδος . Αυτό διαφέρει αρκετά από τη δυσάρεστη ιδιομορφία της Μεγάλης Έκρηξης όπου αρχικά τα πάντα ήταν συμπυκνωμένα σ’ ένα μοναδικό σημείο .

Με βάση την περίφημη σχέση του Αϊνστάιν ανάμεσα σε μάζα και ενέργεια , μια κβαντική διακύμανση της ενέργειας θα ήταν σε θέση να παραγάγει την ισοδύναμη μάζα σωματιδίων .

Αυτά με τη σειρά τους , διαμέσου των αμοιβαίων βαρυτικών έλξεων , προκαλούν την καμπύλωση του αρχικά επίπεδου χωρόχρονου .

Σ’ αυτή τη διαδικασία δεν παραβιάζεται η διατήρηση της ενέργειας , αφού η θετική ενέργεια που φέρεται από τις μάζες των σωματιδίων εξουδετερώνεται από την αρνητική ενέργεια της βαρυτικής τους έλξης .

Οι συγγραφείς εμμένουν στην άποψη ότι η κατάσταση του τίποτε είναι ασταθής ως προς τη δημιουργία του κάτι : αρχίζει ένας καταρράκτης , που οδηγεί “στην αυθόρμητη δημιουργία όλης της ύλης και ενέργειας που υπάρχει στο σύμπαν” .

(Συνεχίζεται)

Ο Alen Vilenkin και αργότερα ο Stephen Hawking μαζί με τον Jim Hartle προσπάθησαν να περιγράψουν την ίδια τη δημιουργία του χώρου και του χρόνου κυριολεκτικά από το τίποτε – δηλαδή , ούτε καν από το "άδειο" χωροχρονικό κενό που σφύζει από κβαντομηχανική δημιουργία και εξαφάνιση της ύλης .

Ο Hawking και ο Hartle προσπάθησαν με την ερμηνεία τους να εξαλείψουν την ιδιομορφία στην αρχή του χρόνου – την Μεγάλη Έκρηξη – , αποδίδοντας μια κυματοσυνάρτηση στο σύνολο του σύμπαντος και υπολογίζοντας κατόπιν την πιθανότητα να εμφανιστεί κάτι κυριολεκτικά από το τίποτε .

Στην προσέγγισή του ο Hawking χρησιμοποιεί την τεχνική του αθροίσματος των ιστοριών του Feynman αλλά και τον αποκαλούμενο "φανταστικό" χρόνο . Κατά τον Hawking , ο φανταστικός χρόνος “μπορεί να ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία , στην πραγματικότητα όμως είναι μια καλά ορισμένη μαθηματική έννοια” .

Οι “φανταστικοί” αριθμοί μας δίνουν αρνητικούς αριθμούς αν πολλαπλασιαστούν με τον εαυτό τους .

Αυτό δεν είναι δυνατό με τους αριθμούς που γνωρίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι : και το συν δύο και το πλην δύο , αν υψωθούν στο τετράγωνο , μας δίνουν συν τέσσερα .

Αν χρησιμοποιήσουμε τον "φανταστικό" χρόνο (ο οποίος όπως και ο κανονικός χρόνος στη σχετικότητα του Αϊνστάιν δεν έχει φορά) , τότε η διαφορά ανάμεσα στο χώρο και το χρόνο εξαφανίζεται εντελώς στα μαθηματικά του χωροχρόνου .

Στην περίπτωση ενός κλειστού σύμπαντος (με άλλα λόγια , ενός σύμπαντος με τη Μεγάλη Σύνθλιψη) , διατυπώνεται η άποψη ότι ένας τέτοιος μεικτός χωρόχρονος θα μπορούσε να υπάρχει στο πολύ αρχικό στάδιο , να είναι πεπερασμένος σε έκταση και να μην έχει όρια ή άβολες ιδιομορφίες .

Ο χρόνος θα έπαυε να είναι καλά ορισμένος στο πρώιμο σύμπαν , που τότε θα ήταν κάτι σαν την επιφάνεια της σφαίρας της Γης , αλλά με δύο επιπλέον διαστάσεις .

Οι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι για ένα τέτοιο αυτό – περιεχόμενο σύμπαν δεν απαιτούνται αρχικές συνθήκες και ότι μπορούν να ξεπεραστούν οι ιδιομορφίες της θεωρίας του Αϊνστάιν .

Ο "φανταστικός" χρόνος είναι απλώς μια μαθηματική υπεκφυγή η οποία δεν μας λέει τίποτε το νέο για την πραγματικότητα .

Εντούτοις , η άποψη του Hawking είναι η εξής : “Μια επιστημονική θεωρία δεν είναι παρά ένα μαθηματικό μοντέλο που το κατασκευάζουμε για να περιγράψουμε τις παρατηρήσεις μας : υπάρχει μόνο στο μυαλό μας . Δεν έχει λοιπόν νόημα να αναρωτηθούμε ποιος είναι ο αληθινά πραγματικός χρόνος , ο “πραγματικός” ή ο “φανταστικός” . το θέμα είναι ποιος μας προσφέρει την πιο χρήσιμη περιγραφή της πραγματικότητας . Πράγματι , θα μπορούσε να υιοθετήσει κανείς την ακραία θέση και να πει ότι ο φανταστικός χρόνος είναι όντως η θεμελιακή έννοια με την οποία θα έπρεπε να διατυπωθεί το μαθηματικό μοντέλο . Ο συνηθισμένος χρόνος θα ήταν τότε μια παράγωγη έννοια που την επινοήσαμε ως τμήμα ενός μαθηματικού μοντέλου για να περιγράψουμε τις υποκειμενικές εντυπώσεις μας για το σύμπαν” .

Είναι σημαντικό να διατηρήσει κανείς έναν υγιή σκεπτικισμό απέναντι σ’ όλα αυτά τα εποπτικά μοντέλα της ex nihilo δημιουργίας .

Υπάρχουν πολλές τεχνικές αντιρρήσεις καθώς και προβλήματα αρχής .

Σαν παράδειγμα για το τελευταίο , αν το "τίποτε" πραγματικά σημαίνει τίποτε , τότε δεν φαίνεται να έχουμε κανένα δικαίωμα να εφαρμόσουμε τους επιστημονικούς νόμους μας πριν από την πράξη της δημιουργίας . Έτσι παραμένει η απορία για το τι οδήγησε το σύμπαν στην ύπαρξη .

Τι γίνεται όμως με το βέλος του χρόνου ; Όλα αυτά τα μοντέλα τηρούν σιγή ως προς αυτό το θεμελιακό ζήτημα . Γιατί και η κβαντομηχανική (με εξαίρεση το δυσάρεστο πρόβλημα της μέτρησης) και η σχετικότητα , όπως είναι σήμερα διατυπωμένες , είναι αυστηρά αντιστρεπτές .

Βέβαια υπάρχει η υπόδειξη του Roger Penrose ότι η “αληθινή” μορφή της κβαντικής βαρύτητας , που δεν τη γνωρίζουμε ακόμη , πρέπει να είναι μη συμμετρική ως προς τον χρόνο . Μ’ άλλα λόγια , πρέπει να περιέχει ρητά το βέλος του χρόνου . Μια τόσο ριζική πρόταση θα μπορούσε να οδηγήσει σε τελική ανάλυση σε μια νέα επανάσταση στη φυσική , για την οποία η υπάρχουσα αντίληψη δεν μπορεί να μας προετοιμάσει .

Κάναμε (τελικά χωρίς να το θέλουμε) , λοιπόν , μια επισκόπηση του περίπλοκου ζητήματος της κβαντικής θεωρίας και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι στην καλύτερη περίπτωση είναι μια ατελής θεωρία .

Οι κύριες δυσκολίες αφορούν την πράξη της μέτρησης , κατά την οποία η κυματοσυνάρτηση που εμπεριέχει όλες τις πιθανές εκβάσεις συρρικνώνεται σε μία και μόνη πραγματικότητα – για παράδειγμα , μια νεκρή γάτα στο περίφημο (γνωστό , νομίζω , σε όλους μας) νοητικό πείραμα του Schrödinger .

Εξαιτίας της ενδογενούς μη αντιστρεπτότητάς της , η διαδικασία μέτρησης δεν μπορεί να ενσωματωθεί στο υπάρχον αντιστρεπτό θεωρητικό πλαίσιο .

http://www.inews.gr/232/to-syban-pou-zoume-einai-apla-mia-prosomoiosi-se-ypologisti.htm

" Μια ερευνητική ομάδα από το πανεπιστήμιο της Βόννης στη Γερμανία παρουσιάζει τη δική της πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση για το παραπάνω ερώτημα. Σύμφωνα με αυτούς, αν το Σύμπαν είναι μια αριθμητική προσομοίωση σε έναν πανίσχυρο υπερυπολογιστή κάποιου άλλου κόσμου, τότε θα πρέπει να υπάρχουν αρκετά στοιχεία (π.χ. κενά του συστήματος) γύρω μας που να το επιβεβαιώνουν.

Οι ερευνητές θεώρησαν ότι όλες οι προσομοιώσεις έχουν πεπερασμένα όρια και για να αποδοθεί ένα φυσικό φαινόμενο του πραγματικού κόσμου σε μια προσομοίωση, θα πρέπει να εκπροσωπείται με διαφορετικά σημεία σε ένα τρισδιάστατο πλέγμα χώρου-χρόνου, όσο κοντά και αν ορίσει κάποιος αυτά τα σημεία μεταξύ τους.

Έτσι, όσο περισσότερο μικραίνει η απόσταση αυτών των δύο σημείων, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ενέργεια, αλλά πάντα το φαινόμενο βρίσκεται εντός του 3D πλέγματος. Επομένως, το πλέγμα ορίζει ένα θεμελιώδες όριο ενέργειας το οποίο μπορούν να έχουν τα σωματίδια και τίποτα δεν θα μπορεί να υφίσταται αν είναι μικρότερο από αυτή τη μέγιστη ενέργεια (άρα εκτός πλέγματος).

3D Space-Time Lattice

Για να το ξεδιαλύνουμε ακόμα περισσότερο, αν το Σύμπαν θεωρηθεί ότι είναι προσομοίωση, τότε θα πρέπε να υπάρχει ένα ανώτατο ενεργειακό όριο (κατώφλι) στο φάσμα των σωματιδίων υψηλής ενέργειας. Θέλετε να τρελαθείτε λίγο; Αυτό το ενεργειακό κατώφλι υπάρχει πραγματικά, είναι γνωστό ως Greisen-Zatsepin-Kuzmin (GZK) και οφείλεται στο γεγονός ότι τα σωματίδια αλληλεπιδρούν με τις κοσμικές ακτίνες του υπόβαθρου, παρουσιάζοντας απώλειες στην ενέργεια τους καθώς ταξιδεύουν σε μεγάλες αποστάσεις.

Ακόμη, ο επικεφαλής της έρευνας Silas Beane συμπληρώνει ότι το πλέγμα προσδίδει επιπλέον ιδιότητες στο ενεργειακό φάσμα, όπως για παράδειγμα τον ορισμό της κατεύθυνσης στην οποία διαδίδονται οι κοσμικές ακτίνες. Επομένως, αν παρατηρήσουμε με τη σημερινή τεχνολογία την κατεύθυνση τους, τότε θα μπορούσαμε να βρούμε τον προσανατολισμό του πλέγματος επάνω στο οποίο προσομοιώνεται το Σύμπαν.

Προτού το χάσουμε τελείως, πρέπει να σημειωθεί ότι οι υπολογισμοί των ερευνητών έχουν γίνει με κάποιες σημαντικές επιφυλάξεις, όπως ότι το πλέγμα της υποτιθέμενης προσομοίωσης του Σύμπαντος μας, θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί με τελείως διαφορετικό τρόπο από αυτόν που φανταζόμαστε τώρα, ενώ εάν θέλαμε να μετρήσουμε τις διαστάσεις του Σύμπαντος θα έπρεπε να τελειώνει το πλέγμα του ακριβώς στο ίδιο ενεργειακό όριο της ζώνης GZK (απόσταση 10−15 femtometers), διαφορετικά, αν ο χώρος είναι μικρότερος δε θα μπορούμε να διακρίνουμε τίποτα. "

Τι αποψη εχετε γι'αυτο; Προσωπικα δεν πιστευω να ισχυει κατι τετοιο, θα ηταν πολυ προκλητικο...

Εχει πέσει στην αντίληψή μου αυτή η έρευνα,αλλά δεν μπορεί να ισχύσει,επειδή όπως και οι ίδιοι οι ερευνητές διατείνονται έχει κενά.

Το πιο σημαντικό,για να μην κουράζω,είναι το σημείο όπου προσπαθούν με την τεχνολογία να,αντιληφθούν την κατεύθυνση των κοσμικών ακτίνων,ώστε να φθάσουν στην "πηγή" τους.

Η ενέργεια αυτών των ακτίνων μετριέται σε ΤeV και το ακριβές σημείο παραγωγής τους είναι αδύνατον να εντοπισθεί,εντός των ορίων των 13,7 δισ.ετων του σύμπαντός μας.Επειδή κατα πάσαν πιθανότητα,είναι έξβ απο αυτο.

Ομως φίλε Vitras,το παράδοξο είναι,ότι θα μπορούσαμε να είμαστε θεωρητικά,με άγνωστο σε μας τρόπο,πράγματι ένα "παιχνίδι" τύπου leag of legends,σε κάποιο υπερ-υπολογιστή,κάποιου υπερ-πολιτισμού.

Για τεκμηρίωση των απόψεών μας, υπάρχουν όλα τα άλλα θέματα...

Για να σας δω.....

ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ