- Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

ΤΑΡΑΣΟΥ-Νομιζω οτι πρεπει να μπει αλλος τιτλος στο θεμα γιατι λιγο η πολυ συμφωνουμε ,απο οσα εχω διαβασει εως τωρα,οτι η αληθεια υπαρχει με τον εναν η τον αλλο τροπο.Θα προτεινω εναν νεο τιτλο λοιπον που πιστευω θα δωσει νεα ωθηση στο θεμα της αληθειας και ειναι ο εξης;
Η βουληση της αληθειας

---

ΤΑΡΑΣΟΥ αν εννοείς την «βούληση» ως την νοητική δύναμη με την οποία ένα άτομο μπορεί να κατευθύνει τις σκέψεις και τις ενέργειές του προς την επίτευξη ενός σκοπού και ο σκοπός είναι να καταλάβουμε την πολυπλοκότητα της αλήθειας, δηλαδή οι νοητικές μορφές, εικόνες που παίρνει «μέσα» μας, αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει εφικτό από όλους….

Δες αυτό που γράφει ο trexagireve … «Αγαπητέ μου Ταρασού, βούληση της αλήθειας δεν υπάρχει,
αφού υπάρχει σκέτα, δενείναι μεταβλητή...»

Βλέπεις καλώς ή κακός το ποιο δύσκολο κομμάτι αυτού του σκοπού (βούληση) είναι να κατανοήσουμε αυτό που είχα γράψει στον πρόλογο αυτού του θέματος…

«Πράγματι, υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτή την κουβέντα ,το να παραδεχτείς την άγνοια σου μέσα στην ατελείωτη γνώση που υπάρχει γύρω σου .

Και όμως όλοι μας προσπαθούμε να γνωρίσουμε ,να πιστέψουμε και το χειρότερο να επιβάλουμε την προσωπική μας ΑΛΗΘΕΙΑ .
Μια πλάνη που δημιουργείται κατά τη σύλληψη των εννοιών, επειδή οι πιο πολλοί άνθρωποι έχουν την τάση να προβάλλουν στη μορφή του σύμβολου της έννοιας που συλλαμβάνουν, μορφές από το υποσυνείδητο τους και συγκεκριμένα από το πεδίο της επιθυμίας .»

Σήμερα θα προσπαθήσω να κάνω μια διαφορετική τοποθέτηση στο θέμα μας που αφρά την Αλήθεια.
Λέω να βάλλομε αντιμέτωπες τις δύο έννοιες: Λογική και Ένστικτο και να δούμε πού θα μας οδηγήσει αυτό.

Ο Χιούμ (Hume : Σκωτσέζος εμπειριστής φιλόσοφος και ιστορικός, 1711 – 1776) παρατήρησε ότι , όταν η λογική είναι εναντίον ενός ανθρώπου , ο άνθρωπος αυτός γρήγορα θα στραφεί εναντίον της λογικής .
Εάν η σκέψη δεν είναι ικανή να «λογικεύσει» και μορφώσει την επιθυμία σύμφωνα με την λογική , είναι δυνατόν η επιθυμία , στην ύστατη ανάγκη , να αρνηθεί εντελώς το κύρος της σκέψης , της διάνοιας .
Σε μια ζωή που βασίζεται σε ελπίδες , οι οποίες υπερέβαιναν κατά πολύ τα όρια της λογικής , ήταν φυσικό οι άνθρωποι να επινοήσουν την «λογική» παράλογη , η οποία θα έπρεπε να δικαιώνει τις ονειροπολήσεις τους .

Και ακριβώς όπως ο υλιστής Δημόκριτος (Φιλόσοφος από τα Άβδηρα, 460 – 360 π.Χ.) , έθεσε τα θεμέλια του ιδεαλισμού , έτσι και ο σκεπτικιστής Ζήνων ο Ελεάτης (Προσωκρατικός φιλόσοφος από την Ελέα της Κάτω Ιταλίας, 490 – 415 π.Χ.) συνέβαλε στην δημιουργία ενός κινήματος μυστικισμού .
Ο Αχιλλέας καταδιώκει την χελώνα . Αλλά η χελώνα έχει ήδη υπέρ αυτής ένα προκεχωρημένο σημείο αφετηρίας και συνεπώς ο Αχιλλέας ποτέ δεν κατορθώνει να την φθάσει . Διότι κατά την διάρκεια του χρόνου που ο Αχιλλέας διανύει την απόσταση από το δικό του σημείο αφετηρίας μέχρι το σημείο αφετηρίας της χελώνας , το ζώο κερδίζει ορισμένη ακόμη απόσταση , οσονδήποτε μικρή . Και , ενώ ο Αχιλλέας καλύπτει και αυτήν την απόσταση , η χελώνα προχωρεί και πάλι κ.ο.κ. επ’άπειρον , και τελικώς βλέπετε ότι η λογική μπορεί να αποδείξει τα πάντα , δηλαδή τίποτε απολύτως – η δυσχέρεια έγκειται στην υπόθεση ότι οι κινήσεις του Αχιλλέα και της χελώνας είναι δυνατόν να διαιρούνται αενάως σε «στιγμές» .
Παρομοίως , ένα βέλος εν κινήσει δεν κινείται .
Διότι , κατά την διάρκεια του χρόνου που κάτι τι ευρίσκεται στον ίδιο τόπο , είναι αδρανές . Και ένα βέλος εν κινήσει ευρίσκεται , σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή , σε μία και μόνο θέση . Επομένως είναι ακίνητο κατ’αυτήν την στιγμή . Επομένως ανά πάσα στιγμή της τροχιάς του .

«Τα πάντα μπορούν να αποδειχθούν με την λογική» , συμπεραίνει ο Ανατόλ Φρανς (Γάλλος πεζογράφος και κριτικός – βραβείο Νόμπελ, 1844 –1924) .

«Ο Ζήνων ο Ελεάτης απέδειξε ότι το ιπτάμενο βέλος είναι ακίνητο . Θα μπορούσε κανείς να αποδείξει και το αντίθετο , αν και , για να πούμε την αλήθεια , θα ήταν δυσκολότερο» .

Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι ήταν στωϊκοί , ακόμη και όταν ήταν επικούρειοι .
Όποτε εύρισκαν ότι η λογική αντιστρατευόταν την επιθυμία, αποδεχόντουσαν τον περιορισμό με νηφαλιότητα και πειθαρχούσαν πρόθυμα στην λογική , αν και χαμογελούσαν για τις αξιώσεις της .

Αλλά οι δυνάμεις του μυστικισμού από την Ανατολή , διαρκώς ανανεούμενες σε ανθρώπινες ελπίδες , εισέβαλαν στην Ελλάδα και κατέπνιξαν το ευαίσθητο δένδρο του Ορθού Λόγου , με τις όχι βαθιές ρίζες .

Η θεία έμπνευση και αποκάλυψη ήλθε να παρηγορήσει τους πάσχοντες και τους δυστυχισμένους . Και όταν η Ελλάδα καταστράφηκε και ο κάθε Έλληνας κατάντησε φτωχός , ο Ορθός Λόγος πέθανε και η πίστη (η οποία δεν πεθαίνει ποτέ) έβαλε τέρμα στον κλασσικό κόσμο . Λίγο ενδιέφερε τώρα τι αποδείκνυε η λογική .

Ο Θεός είχε μιλήσει και είχε αποκαλύψει θαυμαστά πράγματα .

Και , όσο περισσότερο φαινόντουσαν ότι ήταν πέραν του δυνατού , τόσο μεγαλύτερη δόξα θα κέρδιζε εκείνος ο οποίος θα τα πίστευε .

Η πρόταση credo quia impossibile – πιστεύω, διότι είναι αδύνατον – έγινε σύνθημα ενός και πλέον εκατομμυρίου δούλων . Επί δεκαπέντε αιώνες , η αλήθεια είχε σαν πηγή , όχι την αίσθηση ή την λογική , αλλά την έρευνα των Γραφών και τις εκκλησιαστικές συνόδους .

Φιλικά

Κηφεύς

Επειδή δεν καταλαβαίνω τι καταλαβαίνει απ'αυτά που γράφω ο τρεχαγύρευε και έχω ακατανόητες παρεμβολές και διακοπές του, τουλάχιστον επί τπυ παρόντος, διακόπτω την συμμετοχή μου στο θέμα.

Φιλικά

Κηφεύς

Λογική -κλάδος της φιλοσοφίας, η επιστήμη που μελετά τις διαδικασίες και τη δομή της ορθής σκέψης (και βέβαια το ενδιαφέρων είναι πως όταν μελετά κάποιος όρους όπως αυτός της λογικής, θα βρει αρκετές διαφορετικές απόψεις σχετικά με τη φύση της λογικής .)

Ένστικτο –Η έμφυτη παρόρμηση στους ανθρώπους και στα «ζώα» προς την κατεύθυνση συγκεκριμένων συμπεριφορών, κάτω από ορισμένες συνθήκες, για αυτοσυντήρηση.

Ο λόγος που έγραψα την εξήγηση (ερμηνεία) αυτών των δυο όρων, είναι γιατί (βάση αυτά που γνωρίζω) αυτές η δυο έννοιες είναι τόσο διαφορετικές, αλλά και τόσο αλληλοσύνδετες .

Βέβαια για να κάνουμε αυτήν την σύνδεση πρέπει δίπλα στην λέξη Ένστικτο να βάλουμε τον όρο Διαίσθηση .

Διαίσθηση –Η ικανότητα κάποιου να αντιλαμβάνεται ενστικτωδώς κάτι, χωρίς τη μεσολάβηση των αισθήσεων ή της λογικής .

Μια ανθρώπινη ιδιότητα που στην ορθολογική εποχή μας συνήθως απορρίπτεται ως υποδεέστερη, χωρίς να γνωρίζουμε από πού πηγάζει, η διαίσθησή μας είναι τις περισσότερες φορές πιο αποτελεσματική από τις πολύπλοκες αναλυτικές μεθόδους που βασίζονται στην καθαρή λογική .

Άλλωστε ποιος από εμάς μπορεί να πει ότι δεν έχει χρησιμοποιήσει ή εμπιστευτεί έστω και μια φορά στην ζωή του την διαίσθηση του, άραγε ποιο από τα δυο Λογική+Ένστικτο(διαισθηση) εμπιστευόμαστε περισσότερο, την ορθή κρίση (λογική) ή την διαίσθηση μας .

Οι εμπειρίες σας (βιώματα) τι σας έχουν μάθει ;

«Η κάθε γνώση μας αρχίζει με την εμπειρία, αυτό δεν επιδέχεται καμία αμφιβολία, γιατί με τι άλλο θα μπορούσε να αφυπνιστεί η γνωστική μας δύναμη για να ασκήσει το έργο της, αν όχι με αντικείμενα που ερεθίζουν τις αισθήσεις μας και που πότε προκαλούν από μόνα τους τη γέννηση παραστάσεων και πότε βάζουν τη νοητική μας ενέργεια σε κίνηση να τις συγκρίνει, να τις συνδέσει ή να τις χωρίσει και έτσι να κατεργαστεί το άμορφο υλικό των κατ’ αίσθηση εντυπώσεων για το σχηματισμό μιας γνώσεως των αντικειμένων που ονομάζεται εμπειρία. Έτσι, «από την άποψη του χρόνου» δεν έχουμε καμιά γνώση μέσα μας που να προηγείται από την εμπειρία, όλες αρχίζουν με αυτήν. […] Αλλά, και αν ακόμα κάθε γνώση μας πρωταρχίζει με την εμπειρία, αυτό δεν σημαίνει ότι και καθεμιά πηγάζει από την εμπειρία.»

Ιμ. Καντ

quote:

---

Κηφεύς -Επειδή δεν καταλαβαίνω τι καταλαβαίνει απ'αυτά που γράφω ο τρεχαγύρευε και έχω ακατανόητες παρεμβολές και διακοπές του, τουλάχιστον επί τπυ παρόντος, διακόπτω την συμμετοχή μου στο θέμα.

---

Φίλε Κηφεύς ανεξάρτητα από το πόσο μου αρέσει ο γραπτός σου λόγος και ανεξάρτητα από αυτά που έχεις προσφέρει από γνώση σε όλους μας μέσα από τα διάφορα θέματα που συμμετέχεις, πρέπει να σου υπενθυμίσω ότι ο διάλογος είναι ανοιχτός για κάθε μέλος, από εκεί και πέρα το αν δεν συμφωνούμε με κάποιες απόψεις ή δεν τις καταλαβαίνουμε (αρκετά συνηθισμένο…) δεν υπάρχει και λόγος το να διακόψεις την συμμετοχή σου….

Το εννοώ αυτό που θα πω. Συμφωνώ με τα λεγόμενά σου. Αλλά από τον σχετικά λίγο χρόνο που γνωριζόμαστε, έστω και μέσω μηνυμάτων θα έχεις καταλάβει ότι ο τρόπος σκέψεώς μου είναι η μετάδοση των διαφόρων εννοιών με δοσολογία τέτοια που να είναι γενικά εύπεπτη...

Θα καταλήξω περίπου στα συμπεράσματά σου, αλλά με τρόπο έρευνας σφαιρικό που θα δείχνει ποιά είναι η άποψή μου, αντιπαραβάλλοντας τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών (εν προκειμένω των οπαδών της λογικής και αυτών του ενστίκτου).

Αγαπητοί φίλοι,

Ο Ρουσσώ ήταν δυστυχισμένος μέσα στην υγιή αυτήν ατμόσφαιρα . Υπέφερε πολύ και είχε ανάγκη πίστεως . Όταν η λογική τον περιγέλασε , την αποκάλεσε ασθένεια . «Τολμώ να υποστηρίξω» , είπε , «ότι μία κατάσταση στοχασμού είναι αντίθετη προς την φύση και ότι ένας σκεπτόμενος άνθρωπος είναι ένα εκφυλισμένο ζώο» .
Επαναλαμβανόταν και πάλι η ιστορία μεταξύ Ελλάδος και Ανατολής .

Οι κουρασμένοι από την ζωή , οι κατεστραμμένοι από την Επανάσταση , την τρομοκρατία και τους ναπολεόντειους πολέμους , επέστρεψαν ομαδικώς στην πίστη και κάλυψαν την υποχώρησή τους με μία επίκληση προς το ένστικτο και το συναίσθημα .
«Il faut déraisonner» – πρέπει να απαλλαγούμε από τα δεσμά της λογικής – είπε ο Αλφρέ ντε Μυσσέ .

Ο Χιούμ , ο σκεπτικιστής , έδωσε , απερίσκεπτα , όπλα στον εχθρό , όταν περιόρισε την αρχή της αιτιότητας , την επαγωγή και την επιστήμη στο επίπεδο της υπόθεσης και της πιθανότητας .

Ο Κάντ , ο βαθύτερος όλων των ορθολογιστών , επανέλαβε τον Ζήνωνα και είπε στην Ευρώπη , ότι μπορούσε να πιστεύει ό,τι ήθελε περί Θεού , ελευθερίας και βουλήσεως και αθανασίας , εφόσον το λογικό είναι κάτι το ατελές , ανάξιο για να το περιβάλλει ο άνθρωπος με την αίγλη του Παραδείσου ή της Ουτοπίας .

Ο Σοπενάουερ κατήγγειλε την υποδούλωση του λογικού στην βούληση και ο Φρόϋντ απέδειξε με σωρεία παραδειγμάτων την επιπολαιότητα μιάς λογικής , η οποία απλώς κάλυπτε με σοβαροφανή επιχειρήματα τις ιδιοτελείς επιθυμίες της σάρκας .

Ο Νίτσε χαρακτήρισε το ένστικτο ως «την πλέον ευφυά όλων των μορφών της ευφυΐας» .

Ο Μπέρξον κατηγόρησε την διάνοια ως στατικό υλισμό , σαν ένα κινηματογραφικό έργο αποσπασματικό , χωρίς την ενότητα της ζωής και χωρίς την πνευματικότητα της ψυχής .

Όλη αυτή η μακρά περίοδος , από τον «Αιμίλιο» έως την «Δημιουργό εξέλιξη» , από τον Ρουσσώ και τον Κάντ , δια μέσου του Σοπενάουερ και του Νίτσε μέχρι του Μπέρξον και του Ουΐλλιαμ Τζαίημς , υπήρξε μία ρομαντική αντίδραση κατά του Αιώνα του Λογικού .

Στις μέρες μας , πρέπει να δοθεί για μια ακόμη φορά η μάχη του Κομφούκιου κατά του Λάο – Τσε , του Σωκράτη κατά του Ζήνωνα , του Βολτέρου κατά του Ρουσσώ .

Ας δούμε αν το λογικό πρέπει να δικαιωθεί έναντι του ενστίκτου , της ενόρασης , του μυστικισμού ή της άλογης πίστης .

Φιλικά

Κηφεύς

Τι είναι το ένστικτο ;

Αν αποδεχθούμε τις τελευταίες τάσεις στην ψυχολογία , θα απορρίπταμε τον όρο αυτό , σαν ονομασία ενός ανύπαρκτου πράγματος . Αφού όμως διαπιστώνουμε ότι , εκείνοι που πέταξαν το ένστικτο από την πόρτα το σύρουν μέσα πάλι από το παράθυρο σαν «πρωτογενή αντίδραση» , ας αρκεσθούμε να κρατήσουμε τις παλιές φιάλες για το νέο κρασί και ας ονομάσουμε με τον ατυχή όρο ένστικτο τις κληρονομικές μας τάσεις του βαδίζειν και τρέχειν , του τρώγειν και παίζειν , του μάχεσθαι ή φεύγειν , της ερωτικής τρυφερότητας , της αναζήτησης συντρόφου και της εκδήλωσης αγάπης προς τα παιδιά μας όταν έλθουν στον κόσμο .

Όλα αυτά είναι χρήσιμες οικονομίες της συμπεριφοράς , αναπτυσσόμενες κατάλληλα για την αντιμετώπιση , χωρίς την επιβραδυντική παρεμβολή μιάς σκοπιμότητας , των μόνιμων αναγκών στην πορεία του βίου της φυλής . Αλλά μας προσαρμόζουν μόνο στις παλιές εκείνες και τυποποιημένες καταστάσεις . Γεννήθηκαν και μορφώθηκαν κατά τρόπον ώστε να εναντιώνονται στις ανάγκες και την υποδομή της ζωώδους και θηρευτικής μορφής της ζωής μας . Και , μολονότι μας υπηρετούν καλά όποτε δεν υπάρχει χρόνος για σκέψη , μας συμμορφώνουν μάλλον προς το χθες παρά προς το σήμερα .

Ένα παιδί φεύγει στη θέα ενός φιδιού , αλλά παίζει με ένα γεμισμένο όπλο .

Ένας άνδρας μπορεί να είναι φιλόσοφος και να υποδουλωθεί για όλη του τη ζωή σε μια ανόητη γυναίκα – όπως ο Σωκράτης νυμφεύθηκε την Ξανθίππη και ο Γκαίτε την Χριστιάνα .

Από ένστικτο , φοβόμαστε όχι τους φορείς της ελονοσίας και του κίτρινου πυρετού , αλλά τον κεραυνό και το σκοτάδι .

Μας προξενεί οίκτο όχι ο προικισμένος από την φύση και στερημένος μόρφωσης , αλλά η αιμορραγούσα πληγή ενός ζητιάνου .

Το ένστικτο ήταν αρκετό , ίσως , για την πρωτόγονη θηρευτική ζωή. Προς αυτήν και όχι προς την αγροτική ζωή, μας ωθούν οι φυσικές μας ροπές . Και χάριν αυτής επιθυμούμε κατά τις περιοδικές και νεάζουσες αναπολήσεις μας μία «επιστροφή στη φύση» . Αλλά , από την εμφάνιση του πολιτισμού , το ένστικτο αποδείχθηκε ανεπαρκές και η ζωή χρειάστηκε το λογικό .

Φιλικά

Κηφεύς

Η αλήθεια είναι κάτι που υπόκειται στη λογική. Το δόγμα είναι αυτο που απαιτεί την πίστη. Κατά συνέπεια η πίστη στηρίζεται σε δόγματα, αξιώματα και όχι σε αποδείξεις ή ενδείξεις.

Ο Θεός για την οποιαδήποτε θρησκεία, είναι ένα δόγμα. Θεωρείται υπαρκτός, χωρίς να αποδεικνύεται πέρα του βιώματος. Κατά συνέπεια η πίστη στον Θεό είναι μια βιωματική κατάσταση. Ό,τι συνηγορεί υπέρ της είναι υποκειμενικό και διαφέρει κατά άτομο.

Εδώ βρίσκεται η όλη πλεκτάνη : Αν ο Θεός είναι αλήθεια, γιατί δεν μπορούμε να αποδείξουμε αντικειμενικά την ύπαρξή του; Αν είναι υπεράνω της αλήθειας, τότε είναι εξωλογικό στοιχείο και δεν συνάδει με την εύρεσή της. Άρα η αλήθεια είναι κάτι διαφορετικό από τον Θεό.
Αφού ο Θεός είναι θέμα πίστης, η αλήθεια ανήκει στην πίστη; Όχι, διότι η αλήθεια υπόκειται στη λογική και όχι στην πίστη. Η "αλήθεια" της πίστης είναι το δόγμα.

Το δόγμα και η αλήθεια έχουν μια μόνο διαφορά : το πρώτο δεν αποδεικνύεται, το δεύτερο πρέπει να αποδειχθεί ώστε να καταστεί υπαρκτό. Σε όλα τα υπόλοιπα είναι ίδια. Μια νοητική οντότητα το καθένα τους με πολλαπλές εκφάνσεις (κάτι που είπε και ο trexagireve). Η πλάνη της κάθε νοητικής οντότητας (Δόγμα-Αλήθεια) είναι οι αποχρώσεις των πολλαπλών εκφάνσεών του.

Ελπίζω να μην έγινα κουραστικός...

Γράφεις:

quote:

---

Η πίστη είναι αναπόδεικτη. Το πεδίο δράσης της είναι πάνω στον τομέα της ψυχολογίας. Η λογική από την πλευρά της επιστρατεύεται ένα σωρο αποδείξεις για τον εαυτό της και για τα άλλα. Πεδίο δράσης της είναι η νόηση.

---

quote:

---

Η αλήθεια είναι κάτι που υπόκειται στη λογική. Το δόγμα είναι αυτο που απαιτεί την πίστη. Κατά συνέπεια η πίστη στηρίζεται σε δόγματα, αξιώματα και όχι σε αποδείξεις ή ενδείξεις.

---

Φίλε Odysseus_nemo, συμφωνώ με τον ορισμό που δίνεις σχετικά με την πίστη.
Όμως, αν δεχθούμε ότι η αλήθεια υπόκειται στη λογική τότε η αλήθεια είναι κάτι το καθαρά υποκειμενικό.
Αυτό δεν θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην παγίδα ενός υπερβολικού εμπειρισμού;

In anticipation of my resurrection...

Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχουμε πλήρη εικόνα του συστήματος. Δεν σημαίνει όμως ότι η αλήθεια ξεπερνά στο σύνολό της την λογική, αλλά λόγω "περιορισμένης λογικής ικανότητας" δεν μπορούμε να δούμε ή να αγγίξουμε την αλήθεια.

Dying_Incubus! ο Νόμος της Βαρύτητας ή η έκφραση ""Ό,τι ζει στον κόσμο αυτό, κάποια στιγμή πεθαίνει, παύει να υπάρχει" είναι αληθείς προτάσεις που αποδεικνύονται και δεν ανήκουν στον υποκειμενισμό. Άλλωστε στον υποκειμενισμό κυριαρχεί το "Πιστεύω" και το "Θεωρώ", ενώ στην Αλήθεια το "Είναι". Η λογική προσπαθεί να αποδείξει το "Είναι".

trexagireve! θα έλεγα ότι η Αλήθεια είναι μια σταθερά που προσπαθούμε να την ορίσουμε με διάφορες μεταβλητές και όχι να την καταστήσουμε μεταβλητή.

quote:

---

το Θεώρημα επακριβώς λέει πως σε ένα καλώς ορισμένο σύστημα αληθειών και λογικών προτάσεων προκύπτουν προτάσεις που δεν αποδεικνύονται αληθείς ή όχι βάσει του συστήματος και οδηγούν στην αναπροσαρμογή του. Αυτό αποδεικνύει ότι το σύστημά μας δεν είναι πλήρες.

---