- Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Στο μήνυμά μου στις 16/08/2008, είχαμε εξετάσει τι είναι το ένστικτο.
Για να εξετάσουμε το θέμα σφαιρικά, ας δούμε σήμερα τι είναι το λογικό.

Πότε εμφανίστηκε το λογικό ;

Πιθανώς κατά την εποχή των μεγάλων εκείνων κατολισθήσεων πάγων από τον Βόρειο Πόλο , οι οποίοι πάγωσαν τον αέρα , εξαφάνισαν την βλάστηση παντού σχεδόν , εξολόθρευσαν αναρίθμητα είδη ζώων που ήταν ανίσχυρα ή ανίκανα για προσαρμογή και απώθησαν τα λίγα επιζήσαντα νοτίως , προς μία στενή τροπική ζώνη , όπου επί γενεάς γενεών έμειναν καθηλωμένα στον ισημερινό , περιμένοντας τον κατευνασμό της οργής του Βορρά .

Κατά τους κρίσιμους εκείνους χρόνους , κατά πάσα πιθανότητα , όταν ανατράπηκαν και καταργήθηκαν όλοι οι παλιοί και συνήθεις τρόποι ζωής από την τρομερή εισβολή του φοβερού ψύχους και οι πατροπαράδοτοι τρόποι συμπεριφοράς δεν ίσχυαν πλέον σε ένα περιβάλλον συνεχώς μεταβαλλόμενο , συνέβη ώστε τα ζώα εκείνα που διέθεταν μεν πλήρη , αλλά άκαμπτο και ενστικτώδη εξοπλισμό , να αφανισθούν , επειδή αποδείχθηκαν ανίκανα να μεταβληθούν εσωτερικώς για να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις εξωτερικές μεταβολές .

Ενώ , αντιθέτως , το ζώο που ονομάζομε άνθρωπο , προικισμένο με ένα βαθμό προσαρμοστικότητας , έμαθε την τέχνη της φωτιάς , της παρασκευής φαγητού και της ενδυμασίας , εξουδετέρωσε την θύελλα και κατέκτησε μία αναμφισβήτητη υπεροχή έναντι όλων των ζωικών ειδών του δάσους και της πεδιάδας .

Φαίνεται ότι σ’αυτή την απεγνωσμένη πάλη για την επιβίωση γεννήθηκε το ανθρώπινο λογικό . Η ίδια εκείνη ατέλεια αλλά και προσαρμοστικότητα των έμφυτων αντιδράσεων , τις οποίες παρατηρούμε σήμερα σ’ένα βρέφος και οι οποίες το καθιστούν μεν κατώτερο από ένα νεογνό ζώου , αλλά του παρέχουν σ’αντιστάθμισμα την δυνατότητα της μάθησης – αυτή ακριβώς η ατέλεια και προσαρμοστικότητα , σε συνδυασμό , έσωσαν τον άνθρωπο , καθώς και τα ανώτερα θηλαστικά , ενώ πελώριοι και πανίσχυροι οργανισμοί , όπως το μαμμούθ και ο μαστόδους , που κατείχαν τότε την υπεροχή , υπέκυψαν στην κλιματική μεταβολή και κατάντησαν απλό αντικείμενο της περιέργειας των σημερινών παλαιοντολόγων .

Οι τελευταίοι αυτοί υπέκυψαν στο ψύχος , ενώ ο άνθρωπος , ο ανίσχυρος άνθρωπος , επέζησε . Από τότε άρχισε η σκέψη και η επινόηση .

Το συγκεχυμένο και έντρομο ένστικτο άρχισε να κάμνει τις πρώτες δειλές υποθέσεις , την πρώτη δοκιμαστική σύγκριση και άθροιση του δύο και δύο , τις πρώτες κοπιώδεις μελέτες επί ομοιοτήτων ποιότητας και φαινομένων , περιοδικότητας και ακολουθίας , τις πρώτες εφαρμογές των «μεμαθημένων» σε καταστάσεις τόσο καινοφανείς , ώστε οι ενστικτώδεις και άμεσες αντιδράσεις σ’αυτές κατέληγαν σε οικτρή αποτυχία .

Τότε ακριβώς συνέβη να αναχθούν ορισμένοι τύποι ενέργειας σε τρόπους σκέψης και όργανα νόησης και αντίληψης :

Ότι υπήρξε άγρυπνη αναμονή ή παρακολούθηση ενός θηράματος , εξελίχθηκε σε λειτουργία που ονομάζεται προσοχή .

Ο φόβος και η φυγή έγιναν προφύλαξη και σκοπιμότητα .

Η επιμονή και η παρόρμηση διαφοροποιήθηκαν σε περιέργεια και εξιχνίαση .

Η δεξιότητα έγινε πείραμα .

Το ζώο ανορθώθηκε και έγινε ο άνθρωπος , δούλος ακόμη των μύριων περιστάσεων , επιφυλακτικά γενναίος μπροστά στους αναρίθμητους κινδύνους , αλλά προορισμένος ήδη , παρά την αβέβαιη μοίρα του , να γίνει κάποτε ο κύριος της γης .

Φιλικά

Κηφεύς

Αναφέρεις

quote:

---

Κάθε σύστημα αξιωμάτων περιλαμβάνει προτάσεις τις οποίες δεν μπορούμε να διερευνήσουμε αν είναι αληθείς ή ψευδείς, με τα μέσα που μας δίνει το ίδιο το σύστημα. Με άλλα λόγια, για να μπορέσουμε να αποδείξουμε τις αξιωματικές αυτές προτάσεις πρέπει να χρησιμοποιήσουμε ένα άλλο σύστημα αξιωμάτων ακόμα πιο ευρύ, που να περιέχει το προηγούμενο

---

ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo

Θεωρώ ότι έχω παραθέσει επαρκή στοιχεία και επιχειρήματα στα δύο προηγούμενα μηνύματά μου, για να δείξω ότι το θεώρημα της πληρότητας του Γκέντελ εκφράζεται ικανοποιητικά από την παρακάτω φράση:

"Η Αλήθεια στο σύνολό της, ξεπερνά τη λογική. Ακόμη και στην πιο λογική θεωρία θα υπάρχει πάντα κάτι που δεν αποδεικνύεται λογικά".

quote:

---

Το τελευταίο σου μήνυμα μου δημιούργησε μια απορία : ο άνθρωπος είχε έμφυτη την λογική ικανότητα ή λόγω συνθηκών οδηγήθηκε προς αυτήν;

---

Από το σημείο αυτό της αφετηρίας του , το λογικό εξελίχθηκε κατά τρόπον ώστε να είναι τώρα και αυτό , όπως πιστεύει ο Γκράχαμ Ουάλλας , εν μέρει ενστικτώδες .

Μπροστά σε μια νέα καταστάση , το ένστικτο είναι εκείνο που μας κάνει διστακτικούς .

Κατ’ακολουθίαν , οι ποικίλες όψεις του προκείμενου προβλήματος διεγείρουν εν τέλει , μέσα μας , η κάθε μία την αντιστοιχούσα σ’αυτήν αντίδραση , μέχρις ότου η ανταπόκρισή μας αποβαίνει μια περίπλοκη και σχετικά πλήρης αντίδραση σε μια κατάσταση την οποία έχομε σχεδόν πλήρως κατανοήσει .

Τα αντανακλαστικά μας είναι τοπικές ανταποκρίσεις σε τοπικούς ερεθισμούς , όπως όταν φέρομε το χέρι σε ένα τραύμα .

Το ένστικτο είναι μια γενική ανταπόκριση σε ένα στοιχείο μιας κατάστασης , όπως όταν προσελκυόμαστε από ένα ωραίο πρόσωπο .

Το λογικό είναι η ανταπόκριση στην ολική κατάσταση . Καταστρέφει επομένως την αγάπη και μπορεί να καταστρέψει και την φυλή.

Όπως ακριβώς οι εντυπώσεις των αισθήσεων , υπό την πίεση της επιθυμίας , οργανώνονται στην τάξη των ιδεών και της σκέψης , κατά τον ίδιο τρόπο τα ένστικτα και οι έξεις , υπό μορφή αργής ανταπόκρισης και μετά πολυάριθμες δοκιμές και σφάλματα , φθάνουν σε μια προσομοίωση προς το λογικό .

Μεταξύ ενστίκτου και λογικού υπάρχει μια διαφορά όχι ως προς την υφή (ειδοποιός) , αλλά μόνο ως προς τον βαθμό .

Το ένα παρέχει στο άλλο τα στοιχεία του .
Η σκόπιμη δράση είναι η εναλλαγή των αλληλοσυγκρουόμενων παρορμήσεων .
Η κρίση και η διάκριση είναι η ανάλυση μιας κατάστασης στα στοιχεία της , εν είδει προεισαγωγής σε μια ολοκληρωμένη , πλήρη αντίδραση .

Το λογικό , ο συλλογισμός , είναι η ανάλυση του κινήτρου και η σύνθεση της ανταπόκρισης .

Η αδυναμία του συλλογισμού έγκειται στην βραδύτητα με την οποία γεννάται . Πολυάριθμοι φιλόσοφοι υπέστησαν συμφορά , στο ζενίθ της ακμής τους , εξ αιτίας μιάς κατάστασης , την οποία δεν πρόλαβαν να «αναλύσουν» κατά τρόπο ικανοποιητικό για λογαριασμό τους .

Ο Μπέρξον ζήτησε μια επανεκτίμηση της νόησης σαν πηγής γνώσης και υποστήριξε ότι προηγούνται τα άμεσα συμπεράσματα και οι τολμηρές συλλήψεις με την ενόραση και έπεται ο συλλογισμός – στην γαλήνη και την νηφαλιότητα που ακολουθεί . Επιπρόσθετα , ο λόγος , η νόηση , όταν λησμονεί την πειθαρχία που οφείλει στις αισθήσεις , είναι δυνατόν να δώσει προτεραιότητα όχι στην μαρτυρία των πραγματικών δεδομένων , αλλά στην ευφυΐα . Τότε γίνεται όπως η γραπτή ιστορία , ένας απατηλός συνήγορος της οιασδήποτε ισχυρής επιθυμίας .

Η λογική , όπως είναι σήμερα σε θέση να μας πληροφορήσει ο κάθε μαθητής και η κάθε μαθήτρια , δυνατόν να είναι μόνο τεχνική της ορθολογιζόμενης επιθυμίας . Ως επί τι πλείστον δεν κάνομε όσα κάνομε επειδή έχομε λόγους γι’αυτό , αλλά βρίσκομε λόγους να τα κάνομε επειδή το επιθυμούμε .

Είναι το απλούστερο πράγμα του κόσμου να «κατασκευάσομε» μία φιλοσοφία , από τις επιθυμίες μας και τα ενδιαφέροντά μας .

Κάθε φιλοσοφία , η οποία μας είναι η περισσότερο ευχάριστη , πρέπει να την υποπτευόμαστε .

«Εκείνο που χρειαζόμαστε» , όπως λέγει τόσο σωστά ο Μπέρτραντ Ράσσελ , «δεν είναι η βούληση για πίστη , αλλά , η επιθυμία για εύρεση , πράγμα που είναι το εντελώς αντίθετο» – («Δοκίμια σκεπτικισμού» - «Skeptical Essays») .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Μήπως , πάλι , ο λογικός συλλογισμός δυνατόν να μας οδηγήσει σε σκεπτικισμό , ντιλεταντισμό (ερασιτεχνισμό) και ματαιοδοξία : η κάθε λογική γεννά μία ίση και αντίθετη λογική , με την αναπόδραστη βεβαιότητα , σχεδόν , της δεύτερης Αρχής της Θερμοδυναμικής .

«Αυτό είναι αναντιρρήτως σωστό» , λέγει ο Ανατόλ Φρανς , προς τον Μπρουσσόν , «αλλά και το αντίθετο είναι σωστό» . Και παραθέτει τα εξής από τον μυστικιστή Μπαρρές : «Εκείνο που διακρίνει ένα λογικό επιχείρημα από ένα λογοπαίγνιο , είναι ότι το δεύτερο δεν είναι δυνατόν να μεταφρασθεί» .

Ναι , η λογική , ο λόγος , είναι ένα ατελές όργανο , όπως η ιατρική επιστήμη ή ο ανθρώπινος οφθαλμός .

Κάμνομε ό,τι είναι δυνατόν να γίνει με αυτήν , μέσα στα όρια που μας θέτουν η μοίρα και η φύση .

Δεν αμφιβάλλομε, ότι μερικά πράγματα επιτυγχάνονται καλύτερα με το ένστικτο παρά με τη σκέψη : είναι ίσως πιο συνετό μπροστά σε μια Κλεοπάτρα , να προτιμήσομε να διψάσομε όπως ο Αντώνιος παρά να στοχαστούμε όπως ο Καίσαρ . Είναι προτιμότερο να έχομε αγαπήσει και χάσει το παιχνίδι , παρά να έχομε συλλογιστεί σωστά .

Αλλά γιατί είναι προτιμότερο ;

Μήπως επειδή το ένστικτο είναι ασφαλέστερο ή επειδή μία μυστική ενόραση , μας έχει αποκαλύψει αυτή τη σοφία ;

Όχι , αλλά επειδή η εμπειρία – σε τελική ανάλυση η αίσθηση – μας έχει διδάξει ότι μία στιγμή έξαρσης αξίζει όσο οι λογικοί συλλογισμοί ετών .

Εάν σκεπτόμαστε λογικά , δεν το κάμνομε επειδή μας αρέσει , αλλά διότι πρέπει .

Ο σύγχρονος κόσμος μας είναι πολύ ευκίνητος και ρευστός για να μας επιτρέπει να τον αντιμετωπίζομε με τυποποιημένες αντιδράσεις και στάσεις απέναντί του .

Μπορεί ακόμη να υφίστανται πανάρχαιοι τύποι ζωής , όπου το ένστικτο δεν έπαυσε να έχει τον λόγο – όπως η μητρότητα ή η καλλιέργεια της γης ή η διαμονή σε μόνιμη κατοικία .

Αλλά και εδώ υπεισέρχεται κατ’ανάγκην η λογική , όπως τα αντισυλληπτικά μέτρα περιορίζουν την ενστικτώδη τεκνοποιΐα και η γυναίκα αναγκάζεται να βγεί από την απλή οικιακή της ζωή για να επιδοθεί σε πολύπλοκες βιοτικές δραστηριότητες και το μεμονωμένο αγρόκτημα εμπλέκεται σ’ένα δίκτυο σχέσεων με μεσάζοντες και μακρινές αγορές και επιχειρηματικούς χρηματιστές .

Ας πάρομε , τώρα , σαν παράδειγμα το σεξουαλικό ένστικτο : μας εξωθεί διαρκώς προς την σαρκική ικανοποίηση , ίσως και προς την ακολασία . Το «οπτικό πεδίο» του το στενεύει η ίδια του η ένταση , δεν παύει δε να αποβλέπει στα αποτελέσματα .

Παντρευόμαστε από ένστικτο και φθάνομε στο διαζύγιο με την λογική .

Το ένστικτο θα έκανε τον κάθε σύζυγο μοιχό και κάθε μητέρα μόνο μητέρα , που θα φρόντιζε τον κάθε απογαλακτισμό να τον ακολουθεί μία νέα εγκυμοσύνη . Θα πολλαπλασίαζε τα στόματα σε βαθμό ώστε να συναγωνίζεται σε ταχύτητα τον πολλαπλασιασμό των αγαθών από τους επιστήμονες και τους εφευρέτες . Και , τότε , κάθε νέο βήμα του ανθρώπου θα τον έφερνε σε κατάσταση χειρότερη από την προηγηθείσα . Από ένστικτο , ο άνθρωπος που βασανίζεται από την πείνα , όταν βρει τροφή , τρώγει «μέχρι σκασμού» .

«Ο άνθρωπος» , έλεγε ο Κομφούκιος , «διαφέρει λίγο μόνον από το ζώο . Οι περισσότεροι άνθρωποι αποβάλλουν αυτήν την μικρή διαφορά» .

Εμείς αρκούμαστε να παίρνομε την ζωή σαν λυδία λίθο της σκέψης μας και αποφασίζομε να προσθέσομε , εάν είναι δυνατόν , σκέψη στην ζωή μας . Θα περιπέσομε σε πολλά λάθη και δεν είναι βέβαιο αν θα βρούμε στο τέλος την ευτυχία. Η χαρά της κατανόησης και της γνώσης είναι διάτρητη από πόνο.

Καθώς η σκέψη μας θα διανύει την κοπιώδη πορεία της , θα απορρίψομε καθ’οδόν πολλές βεβαιότητές μας και πολλές πλάνες μας οι οποίες μας είχαν δώσει θάρρος .

Αλλά «μία ζωή χωρίς σκέψη είναι ανάξια του ανθρώπου».

Ας σκεφθούμε λοιπόν μαζί .

Φιλικά

Κηφεύς

ουφ...

πονόμυαλο με πιάνει όταν έρχομαι απέναντι από τέτοιο θέμα!!

Λατρεύω και πονάω συγχρώνως να διανύω το δικό μου προσωπικό ταξίδι προς την ελευθερία-αλήθεια-πίστη-γνώση,όπως θέλεις πές το ρε αδερφέ, και η ανάγκη μου να ακουστώ να εκφραστώ να πω την άποψη μου δεν μου επέτρεψε να διαβάσω ολόκρηρο το θέμα και αρκέστηκα στο να διαβάσω με σεβασμό και προσοχή την πρώτη και την ετούτη εδώ σελίδα...

Η δική μου μικρή - μεγάλη εμπειρία για όλα αυτά (και λέω εμπειρία γιατί είναι αδύνατον εγώ προσωπικά να εκφράσω με λέξεις το νόημα της αλήθειας αφού οσμίζομαι ότι μόνο βιωματικά και πέρα από το δυανοητικό μέρος μπορεί να έρθει στην μνήμη κάποια αλήθεια της αλήθειας..)

Όσες φορές στην καθημερινή μου πραγματικότητα εδώ στον πλανήτη μας τον όμορφο αρνούμαι να αποταυτιστώ από τις σκέψεις μου και το συναίσθημά μου, συνήθως παίζω διάφορους ρόλους για να μπορέσω να συνυπάρξω με τους τόσους πολλούς ανθρώπους γύρω μου.. Συνήθως παίζω ρόλους και προς τον εαυτό μου για να οδηγηθώ στο επιθυμητό συναίσθημα που έχω βάλει στόχο... Όλα αυτά είναι υπέροχα γιατί με οδηγούν αργά σταθερά αλλά και οδυνηρά πολλές φορές, κάπου... Αυτό το κάπου είναι μια βαθύτερη ανάγκη μου για να μπορέσω όσο είναι δυνατόν να προσεγγίσω έστω και ένα χιλιοστό προς αυτό που εγω θεωρώ η αλήθεια για μένα...

Δεν ξέρω τι είναι και προς το παρόν αδυνατώ να αντιλειφθώ ποιος πραγματικά είμαι..

Αλήθεια όμως παιδιά την αλήθεια η έστω ένα μέρος απο αυτήν, είμαι σίγουρος ότι την έχουμε βιώσει όλοι..

Δεν νομίζω ότι είμαι σε θέση να πω τι ακριβώς είναι όλο αυτό αλλά και πάλι υποψιάζομαι τελευταία ότι έχει να κάνει με την αποδοχή αυτού που πραγματικά είμαι!!

Και σαν να μου λέει κάτι μέσα μου ότι είμαι τα πάντα και τίποτα συγχρόνως...

Αντιφατικό το παραπάνω και απέχει το ένα από το άλλο ετη φωτός κι όμως νομίζω ότι είναι ένα και το αυτό!

Αυτό που διαισθάνομαι ότι έχω να κάνω σε αυτή μου τη ζωή είναι να την ζήσω με όσο περισσοτερες αγνές δημιουργικές σκέψεις όσο περισσότερο γίνεται συντονισμένες με την συχνότητα της αγάπης (αφού κατα την άποψη μου αδέρφια --> αγάπη = συχνότητα)

Όταν λοιπόν αποδεχτώ και κατανοήσω ότι είμαι ένας κόκκος άμμου της ερίμου αλλά χωρίς εμένα τον απέραντο τον κόκκο η έρημος θα πνιγεί από τα δάκρυά μου που είμαι χώρια της..

Όταν θυμηθώ το παιδί που γνωρίζει και παίζει!!

Θέλεις την αλήθεια?

Τώρα που διαβάζεις βγες έξω και ρώτα ένα μικρό παιδάκι...

Μικρέ μου μπόμπιρα ποιά είναι η αλήθεια??

σίγουρα κάτι αληθινό θα εκφράσει το βλέμμα του το γέλιο του η ενεμελιά του...

Παιδιά αλήθεια δεν έχω αποδείξεις για την αλήθεια..

Όμως υπήρχε υπάρχει και θα υπάρχει ανεξάρτητα από την γνώμη που έχω εγώ ο μικρός ο βατραχάκος για αυτήν την απέραντα τρομακτική ανακουφιστική έννοια

Ένα ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα... Τα αρχαία χρυσαφένεια λόγια του μεγάλου φιλοσόφου τα έχουμε πει όλοι!

Νοιώθω ηρεμία θαυμασμό εμπιστοσύνη πίστη και ελπίδα όταν βλεπω τόσους ανθρώπους προσ αναζήτηση της μιας μοναδικής αλήθειας όπως την κατανοεί ο καθένας...

Η αλήθεια είμαστε εμείς εγώ εσυ αυτοί....

Όμορφες σκέψεις ελπίδας και αγάπης για εμάς και τους γύρω μας και όλα θα πάνε καλά είμαι σιγουρος...
΄
Δυστηχώς η ευτυχώς έχω κι άλλους κύκλους "επιστροφής-ρόλου" να κάνω ο άμοιρος για να προσεγγίσω την αλήθεια μου αλήθεια αλήθεια μας!!

αλήθεια

Ευχαριστώ πολύ

quote:

---

Όσες φορές στην καθημερινή μου πραγματικότητα εδώ στον πλανήτη μας τον όμορφο αρνούμαι να αποταυτιστώ από τις σκέψεις μου και το συναίσθημά μου, συνήθως παίζω διάφορους ρόλους για να μπορέσω να συνυπάρξω με τους τόσους πολλούς ανθρώπους γύρω μου.. Συνήθως παίζω ρόλους και προς τον εαυτό μου για να οδηγηθώ στο επιθυμητό συναίσθημα που έχω βάλει στόχο...

---

Έχω συγκεντρώσει μερικούς ορισμούς περί του τι σημαίνει Αλήθεια, που έχουν διατυπώσει (χρονολογικά), διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα, φιλόσοφοι και διάφορες παγκόσμιας εμβέλειας διασημότητες του πνεύματος, τους οποίους αρχίζω να σας παραθέτω:

Σοφιστές (500 – 400 π.Χ.) : « Η γνώση » , είπαν (δύο χιλιετίες αργότερα νομίσθηκε ότι το ανακάλυψε ο Λόκ) , « πηγάζει από τις αισθήσεις » .

Πλάτων (427 – 347 π.Χ.) : « Εάν αυτό είναι αλήθεια (ότι η γνώση πηγάζει από τις αισθήσεις) , τότε δεν υπάρχει αλήθεια , διότι όλοι γευόμαστε, οσφραινόμαστε , ακούμε , αγγίζομε και βλέπομε διαφορετικά . Ο ορθός λόγος, η νόηση , είναι το κριτήριο της αλήθειας » (θεωρία των Ιδεών) .

Αριστοτέλης (384 – 322 π.Χ.) : « Συμφωνώ με τον Πλάτωνα , αλλά θεωρώ την λογική αντικείμενο χωριστής σπουδής » .

Πύρρων (φιλόσοφος ιδρυτής της σκεπτικιστικής σχολής 360–270 π.Χ.) : « Διαφωνώ με τον Αριστοτέλη , διότι κάθε λογικός συλλογισμός είναι μία αίτηση , μία ζήτηση της αρχής , της ουσίας . Διότι η πρότασή μας μπορεί να μην είναι σωστή , εκτός αν το συμπέρασμα είναι σωστό εκ των προτέρων–πράγμα που δεν δικαιούμαστε να το προδικάζομε » .

Επίκουρος : (342 – 270 π.Χ.) : « Πολύ καλά , ας επιστρέψουμε στους σοφιστές και ας εμπιστευθούμε τις αισθήσεις μας » .

Εκκλησία : Επειδή τα θεολογικά δόγματα επέβαλλαν στους ανθρώπους την πίστη και εθεωρείτο ευλάβεια το να πιστεύει κανείς ό,τι αρνιόντουσαν οι αισθήσεις , οι σοφιστές και ο Επίκουρος λησμονήθηκαν . Και , μολονότι οι σχολαστικοί όριζαν την αλήθεια σαν την ικανοποιητική ανταπόκριση της σκέψης προς τα πράγματα , ακολούθησαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη στην έξαρση του λογικού και της νόησης .

Καρτέσιος (Ντεκάρτ) (1596 – 1650) : « Πρέπει να απορρίπτομε τις μαρτυρίες των αισθήσεων και να μη θεωρούμε τίποτε άλλο σαν βέβαιο εκτός από την καθαρή Νόηση » .

Ο Γαλιλαίος (1564–1642) στην επιστήμη, με τον Φραγκίσκο Βάκωνα (Μπέϊκον (1561 – 1626) στην φιλοσοφία άρχισαν την επανενθρόνηση των αισθήσεων.
Ο αστρονόμος (Γαλιλαίος) πολλαπλασίασε τις δυνατότητες των αισθήσεων με οπτικά όργανα .
Ο φιλόσοφος (Φραγκ. Βάκων) υπέβαλε τον λογικό συλλογισμό στην βάσανο της παρατήρησης και τις πλέον απαραβίαστες αφαιρέσεις στον έλεγχο της επαγωγής .

Ήταν « η κωδωνοκρουσία που κάλεσε όλα τα φωτεινά πνεύματα σε συναγερμό » και έδωσε το σύνθημα της Αναγέννησης .

ΥΓ.: Φίλοι μου, θα συνεχίσω αυτή την παράθεση των ορισμών από την Αναγέννηση και μετά σε μελλοντικό μήνυμα.

Φιλικά

Κηφεύς