- Το Ιόνιο πανεπιστήμιο κινδυνεύει!!! - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
____________________________________________________________
ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕΤΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ Το Ιόνιο πανεπιστήμιο
κυνδινεύει!!! ΣΕ Το Ιόνιο πανεπιστήμιο κινδυνεύει!!!
22/01/2008
____________________________________________________________
Αγαπητέ φίλε Δημήτρη, το θέμα των περιφερειακών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και σίγουρα χρειάζεται μακροπρόθεσμη προοπτική για την αντιμετώπισή του.
Κατά την προσωπική μου γνώμη, για την απαξίωση και τους κινδύνους που αυτή ελλοχεύει όσον αφορά στα περιφερειακά ΑΕΙ και ΤΕΙ οι ευθύνες ανήκουν σε πολλούς :
α) Στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας αναλογεί το μερίδιο ευθύνης που αφορά στην κακή διαχείριση της έννοιας "ανώτατη εκπαίδευση" και στον κεντρομόλο-αστυφιλικό χαρακτήρα που της δίνει. Η θεσμική θωράκιση του περιφερειακού πανεπιστημίου, τόσο σε επίπεδο λειτουργίας τμημάτων, όσο και σε επίπεδο οικονομικών πόρων, αλλά και η έλλειψη οποιασδήποτε πρόνοιας, ακόμα και ευθύνης για την αντιμετώπιση του φαινομένου των εσωτερικών μεταγρφαών (καθηγητών και φοιτητών) προς τα πανεπιστήμια των μεγάλων αστικών κέντρων θα έπρεπε να είναι επίσης στις πρώτες προτεραιότητες.
β) Στο εκαπιδευτικό προσωπικό των ανετέρων και ανωτάτων ιδρυμάτων, η μεγάλη πλειοψηφία του οποίου, για καθαρά ιδιοτελείς λόγους "επιτυγχάνει" την παραμονή του στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ο διορισμός σε περιφερειακό ίδρυμα ακούγεται ως δυσμενής μετάθεση στα ώτα των περισσοτέρων εκ των διδασκόντων των ιδρυμάτων αυτών, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται σημαντικές ελλείψεις στην επάνδρωσή τους, ενώ σημαντικός αριθμός διδασκόντων επιχειρεί να "χωρέσει" στα αστικά ΑΕΙ και ΤΕΙ.
γ) Τα ανωτέρω ισχύουν, για αντίστοιχους λόγους, και όσον αφορά στους φοιτητές των σχολών αυτών. Όσοι γνωρίζουμε τα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μένουμε έκπληκτοι με τα "παραθυράκια" των μεταγραφών σε πανεπιστήμια των μεγάλων πόλεων. Ο νέος φοιτητής, ειδικά της περιφέρειας, παρασυρμένος αφενός μεν από τη μεγάλη και "ανέμελη" ζωή που υπόσχονται οι μεγαλουπόλεις και αφετέρου από την έλλειψη (;) ειδικοτήτων στα πανεπιστήμια της περιφέρειας, ωθείται στις συγκεκριμένες επιλογές. Στο βαθμό που τα πρότυπα της νεολαίας παραμένουν μεσοπρόθεσμα τα ίδια, η συγκεκριμένη κατάσταση δύναται να αλλάξει μόνο με πολύ αποφασιστικά μέτρα.
δ) Η κακή νοοτροπία και συμπεριφορά μεγάλου μέρους των πολιτών της περιφέρειας απέναντι σε κάθε μη ντόπιο συμπολίτη, ο οποίος αντιμετωπίζεται κυριολεκτικά ως "οικονομικός μετανάστης". Είναι γνωστή σε πολλές περιπτώσεις η "τραστοποίηση" της αγοράς διαμερισμάτων, σε διάφορες φοιτητουπόλεις της περιφέρειας, με σκοπό την, κατά το δυνατόν, απομύζηση των οικονομιών του νεόφερτου, όχι από τη ντόπια οικονομία σε ένα μεγάλο εύρος της, αλλά από συγκεκριμένους φορείς και ομάδες. Στο σημείο αυτό υπάρχει ταυτόχρονα και έλλειψη αποφασιστικότητας της κεντρικής εξουσίας, η οποία θα όφειλε να στηρίξει τις διαδικασίες αποκέντρωσης, είτε με νομοθετικά μέτρα, είτε με τις σχετικές πιέσεις προς τους τοπικούς φορείς και σίγουρα με αυστηρούς ελέγχους και κυρώσεις σε βάρος των κερδοσκόπων.
Συμπερασματικά, το φαινόμενο της φοιτητικής αστυφιλίας απλά συμπορεύεται με το ευρύτερο αντίστοιχο κοινωνικό φαινόμενο, στοιχείο άλλωστε που διακρίνουμε σε κάποιες περιπτώσεις και στις στρατιωτικές μονάδες. Οι λύσεις, παρότι εξαιρετικά απλές στην εφαρμογή της, έστω και μεσοπρόθεσμα, έχουν πολύ υψηλό πολιτικό κόστος, αλλά ταυτόχρονα απαιτούν και τη μέγιστη αποφασιστικότητα, στοιχεία που οι παρούσες κυβερνήσεις δε δείχνουν να διαθέτουν. Ως αποτέλεσμα, μοιραία και με την έλευση των "εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Μπολώνια" - λέγε με ιδιωτικά εκπαιδευτήρια (γιατί για μένα, πανεπιστήμια δε θα είναι ΠΟΤΕ), θα υπάρξει νέο μεταναστευτικό ρεύμα προς 4-5 φοιτητικούς προορισμούς, με συνέπεια την περαιτέρω αποσύνθεση των περιφερειακών ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Λύσεις για το πρόβλημα δε θα προτείνω ακόμα. Θα με ενδιέφερε να εισέλθουν και άλλοι συνομιλητές πριν αναλύσω περαιτέρω...
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
Αυτό που περιγράφεις έχει γίνει πια κλασικό φαινόμενο στη χώρα μας. Και αφορά σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, κ.λπ.
Υπάρχουν ιδρύματα που λειτουργούν πολύ καλά, θα έλεγε κανείς ότι αποτελούν πρότυπα. Από την άλλη, υπάρχουν (πανεπιστημιακά, νοσοκομειακά, κ.ο.κ.) ιδρύματα - ντροπή. Φοβερά μεγάλες αντιθέσεις, που υποδηλώνουν τουλάχιστον έλλειψη οργάνωσης και απρόσκοπτης ροής του κρατικού ενδιαφέροντος σε όλο το κράτος και σε όλες τις υπηρεσίες που υποχρεούται να μας προσφέρει.
Το θέμα αυτό θα μεταφερθεί σύντομα στην ενότητα "Απόψεις, Προτάσεις, κ.α." από την ενότητα ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ όπου είχε αρχικά ανοιχτεί.
========================================================
Όπως είχε ήδη ανακοινωθεί και στο μήνυμα της amalia, το θέμα μεταφέρεται από την Κατηγορία .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-. στην Κατηγορία Απόψεις, Προτάσεις κ.ά..
In anticipation of my resurrection...
quote:Τραγικές αλήθειες...
ΠΛΑΤΩΝΑΣ :
Η ερώτηση που δεν απαντησες, γιατί ο άνθρωπος επικεντρώνεται τόσο σε κάτι όπως το σεχ, (και δεν έγινε κατανοητό) δεν ειναι τόσο η ανάγκη όσο το γεγονος πως ΔΕΝ ΖΕΙ, (για αυτο ψάχνει απεγνωσμένα ζωη στη ζωη), δεν ζει έαρινε, γιατί αν ζούσε πλήρως είτε έρωτα έκανε είτε κοιταζε Ένα ηλιοβασίλεμα, είτε επλενε πιάτα, θα ηταν ευτυχισμένος με οτι και να κάνει...
Εαρινός
quote:
Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό φίλε μου , ότι δηλαδή είναι μια σύγχρονη μορφή εξομολόγησης και αυτό έχει αποδειχθεί.
Απο ποιούς;
Μια διόρθωση, δεν είπα οτι η ψυχολογία είναι η σύγχρονη μορφή εξομολόγησης, είπα ότι είναι Σαν ΕΚ-συγχρονισμένη μορφή εξομολόγησης. Γιατί αυτό που μου αποδίδεις είναι άλλο από αυτό που λέω. Απο κει και πέρα αν καταλαβαίνεις τους λόγους για τους οποίους γίνεται μια εξομόλογηση, καταλαβαίνεις και πώς σχετίζεται με την ψυχολογία. Δεν είναι θέμα βέβαια που χρειάζεται να συζητήσουμε γιατί θα διαφωνήσουμε για λόγους ΜΥΘΟΥ & ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ Να είσαι καλά, θα τα πούμε.
quote:Έτσι είναι. Γιατί στη σύγχρονη κοινωνία όταν κάτι αρχίζει να είναι διαδεδομένο, παύει να θεωρείται αρρώστια και θεωρείται... φυσικό!
Κηφεύς:
Οι κοινωνικές αρρώστιες σπανίως αναγνωρίζονται σαν αρρώστιες , επειδή εκδηλώνονται βαθμιαία και η αφετηρία τους , η αιτιολογία τους , θα έλεγαν οι γιατροί , ποτέ δεν προβάλλει πεντακάθαρη , τόσο αξεδιάλυτα και τόσο πολυάριθμα είναι τα αίτιά τους .
quote:
Να πάω ΠΟΥ φίλε μου???
Καλημέρα κατ'αρχάς...
Σε μια κατάσταση ευτυχίας
Μια ερώτηση θέλω να σας θέσω: είναι για όλους μας κοινές αυτές οι έννοιες?
Εκτός από το φόβο, που πιστεύω ότι είναι ίδιος για όλους μας, η αγάπη, η αλήθεια, η ευτυχία, η χαρά, η ηδονή ακόμα ακόμα και η ίδια η ζωή, νομίζω ότι είναι διαφορετικές έννοιες για τον καθένα μας.
Ο καθένας μας μεταφράζει διαφορετικά!
Γι' αυτό, νομίζω φίλε μου Πλάτωνα, άλλοι πήγαν κάπου και άλλοι έμειναν κολλημένοι.
Δεν είναι εύκολο να ξανακερδίσεις τα φτερά της ψυχής σου, και υπάρχουν πολλοί τρόποι (για τον καθένα μας διαφορετικοί) ίσως για να γίνει αυτό ή για να μην γίνει.
"Μην σταματάς να σπέρνεις αστέρια ακόμα κι' όταν δεν φαίνονται με γυμνό μάτι."
quote:
Εαρινόςquote:
Να πάω ΠΟΥ φίλε μου???
Καλημέρα κατ'αρχάς...
Σε μια κατάσταση ευτυχίας
Με... “χορταράκι” ή... “λιβάνι”?
quote:Με κατανόηση
Με... “χορταράκι” ή... “λιβάνι”?
quote:quote:Με κατανόηση
Με... “χορταράκι” ή... “λιβάνι”?
Φίλε Ντόκτορ, να είσαι βέβαιος, πως όλες τις αδυναμίες των ανθρώπων προσπαθώ να τις κατανοήσω, χωρίς να το καταφέρνω τις περισσότερες φορές.
Δαπανώ πολύ χρόνο να μάθω τι κρύβεται πίσω από το ασπράδι των ματιών τους.
Για το λόγο αυτό – προσωπικά - είμαι πάντα ανεκτικός στις ανθρώπινες συμπεριφορές.
Αυτό δεν θα πει πως εγκρίνω και προωθώ τέτοιες συμπεριφορές
quote:
Φίλε Γιάννη το αν χρησιμοποιείς κεριά ή λιβάνια μου είναι αδιάφορο. Μπορείς να γίνεις ο καλύτερος άνθρωπος που μπορείς να είσαι; Αν μπορείς κάνε το!
Το να χρησιμοποιεί φίλε μου κάποιος κεριά και λιβάνι, το θεωρώ σαν προσπάθεια δημιουργίας σκηνοθετημένου περιβάλλοντος, με ΜΟΝΑΔΙΚΟ σκοπό την υποβολή.
Το ίδιο νόημα έχουν και οι επιβλητικές και φανταχτερές μεταμφιέσεις.
Ένα άτομο σε υποβολή (ατομική ή ομαδική ), εξωτερικά κατευθυνόμενη ή και αυθυποβολή, είναι ενα άτομο με μειωμένη, ή καθόλου κριτική σκέψη, ένα ανελεύθερο άτομο.
Όποιος ανελεύθερα φίλε μου συλλογίζεται – και κάτω από οποιανδήποτε επιρροή – να είσαι σίγουρος πως συλλογίζεται λάθος.
Μόνο μέσα από την γνώση του εαυτού μας στη δράση του ως μέρος ολόκληρου του οικοσυστήματος, μπορούμε να βελτιώσουμε τη θέση μας, διαπιστώνοντας την μηδαμινότητα μας σαν είδος.
Στο μήνυμά σου , στις 15/09/2011 , είχες παραθέσει τέσσερις Περικοπές του Ηράκλειτου με την εξής σειρά : 89 , 74 , 102 , 108.
Σου είχα απαντήσει τότε με το μήνυμά μου , στις 16/09/2011 , παραθέτοντάς σου συγχρόνως και το αρχαίο πρωτότυπο αυτών των Περικοπών :
quote:
Κηφεύς , 16/09/2011 :. . . φίλε Πλάτωνα , θα χρειασθώ , απ’ ό,τι αντιλαμβάνεσαι , λίγο χρόνο για να δω αν πρέπει να αναλύσω αυτές τις τέσσερις Περικοπές του Ηράκλειτου και να προσπαθήσω να εξετάσω τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται μεταξύ τους .
Αρχίζω με την ανάλυση της Περικοπής 89 (χωρίς , όμως , να σε διαβεβαιώσω ότι θα συνεχίσω και τις αναλύσεις και των τριών υπολοίπων περικοπών , ούτε αν θα εξετάσω μελλοντικά τον τρόπο που συνδέονται μεταξύ τους) :
Περικοπή 89 : Ο Ηράκλειτος φησι τοις εγρηγορόσιν ένα και κοινόν κόσμον είναι , των δε κοιμωμένων έκαστον εις ίδιον αποστρέφεσθαι .
Ερμηνεία Περικοπής 89 : Ο Ηράκλειτος λέει πως για τους ξυπνητούς ο κόσμος είναι ένας και κοινός , ενώ για τους κοιμώμενους καθένας στρέφεται σε δικό του κόσμο .
Την περικοπή περισώζει ο Πλούταρχος στο έργο του “Περί Δεισιδαιμονίας” , 3 , 166C .
Σε ελεύθερη μετάφραση ο λόγος του Πλούταρχου είναι : “Σε αυτούς τους ανθρώπους είναι δυνατόν να πεις : Το δώρο του ύπνου που μας χάρισαν οι θεοί ως χρόνο λησμοσύνης και ανάπαυσης από τα κακά της ζωής , γιατί τον μετατρέπεις για σένα σε μία κόλαση βασανιστική και οδυνηρή , αφού η δύστυχη ψυχή σου δεν μπορεί να αποδράσει σε κάποιον άλλο ύπνο ;"
Ο Ηράκλειτος λέει πως για τους ξυπνητούς ο κόσμος είναι ένας και κοινός , ενώ για τους κοιμώμενους καθένας στρέφεται σε δικό του κόσμο . Αντίθετα για τον δεισιδαίμονα δεν υπάρχει κανένας κοινός κόσμος , γιατί ούτε όταν είναι ξυπνητός δεν χρησιμοποιεί την φρόνησή του ούτε όταν κοιμάται δεν απαλλάσσεται από την ταραχή , αλλά ο λογισμός του βυθίζεται σε όνειρα , ο φόβος είναι πάντα ξυπνητός και δεν υπάρχει ούτε φυγή ούτε απομάκρυνση .
Ο Ηράκλειτος είναι πιθανόν να έχει στο νου κάτι βαθύτερο .
Βασικά ο Πλούταρχος τον κατανοεί σωστά , παρόλο που περιορίζει την θέση του Ηράκλειτου , μιλώντας ο ίδιος μόνο για τους δεισιδαίμονες .
Δεν φαίνεται να σημειώνει ο Ηράκλειτος μόνο πως για τους ξυπνητούς ο κόσμος είναι ένας , ενώ οι κοιμισμένοι έχουν καθένας τον δικό του κόσμο όπως μένει η εντύπωση με την πρώτη ανάγνωση . Δεν πρέπει να συγκρίνει μόνο τους ξυπνητούς με τους κοιμισμένους , αφού πολλοί από τους μη κοιμώμενους δεν κατανοούν σωστά τον κόσμο , λες και κοιμούνται συνεχώς – (περικοπές 1 και 2) .
Το νόημα της περικοπής στηρίζεται στην πραγματική έννοια με την οποία μεταχειρίζεται το επίθετο “εγρηγορός” .
Έχω την γνώμη πως ο Ηράκλειτος θέλει να μας πείσει ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι πράγματι ξύπνιος , άγρυπνος παρατηρητής του κόσμου , για να κατανοήσει ότι ο κόσμος είναι ένας και κοινός για όλους , ενώ οι πολλοί στρέφουν την πλάτη τους σε αυτή την αλήθεια και μοιάζουν με τους ανθρώπους που κοιμούνται , αφού ο καθένας τους βρίσκεται σε κάποιον δικό του κόσμο σαν τους κοιμισμένους .
Δεν είναι μόνο οι φυσικά κοιμούμενοι που δεν κατανοούν τον κόσμο και την τάξη σε αυτόν , αλλά και όσοι κοιμάται ο νους τους ενώ είναι ξυπνητοί . Μπορεί κανείς να θεωρήσει και αυτήν την περικοπή σαν μια ακόμη , κάπως προσβλητική , αναφορά του Ηράκλειτου στην ανικανότητα των πολλών να πλησιάσουν την αλήθεια , την οποία ο ίδιος γνωρίζει και προσπαθεί να μεταδώσει σε όσους έχουν την ικανότητα να την κατανοήσουν .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Περικοπή 89 : Ο Ηράκλειτος φησι τοις εγρηγορόσιν ένα και κοινόν κόσμον είναι , των δε κοιμωμένων έκαστον εις ίδιον αποστρέφεσθαι .
Ερμηνεία Περικοπής 89 : Ο Ηράκλειτος λέει πως για τους ξυπνητούς ο κόσμος είναι ένας και κοινός , ενώ για τους κοιμώμενους καθένας στρέφεται σε δικό του κόσμο
...................
Φίλε κηφεα, πολυ καλα τα βλέπεις, στο εύχομαι και στην πράξη. Ο Πλούταρχος είδε όπως γράφεις σωστά μόνο Ένα μέρος αυτών που λέει ο Ηράκλειτος. Κατα κάποιο τροπο, ενεκα της ετσι θελημενης γραφής του φιλοσόφου, οποίος αρχίσει να βιώνει όσα γράφει, (εισέρχεται, τα ονομάζει μυστήρια) του ειναι πανευκολο να δει τι ακριβως κρύβει ο λόγος του, και τι μας λέει πάντα μέσα απο το λόγο του.
Π.χ, μπορείς να κανείς το εξεις. Στο απόφθεγμα που αναφέρεις, ομιλεί για τους κοιμωμενους. Που απευθύνεται ακριβώς, το βρίσκεις εύκολα αν ψάξεις στο ίδιο το κείμενο του, να βρεις που ξανά αναφέρεται σε κοιμωμενους.
Βρίσκεις π.χ
ΟΙ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΟΙ ΣΕ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Άρα απευθύνεται σε όλους εμάς, αφου θέλεις με τις δουλιες μας, θέλεις με τις πράξεις μας, συνεισφέρουμε κατα τι, στην ανθρωπότητα. Θέλεις κάνουμε παιδια, θέλεις πολέμους, θέλεις σπιτια η εφευρέσεις, για τον ηρακλειτο, κοιμόμαστε...
ΟΣΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΞΥΠΝΙΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ, ΟΣΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΙ, ΥΠΝΟΣ
Πρόσεξες πως έχει συσχετησει τον ξυπνιο με το θάνατο, και τον ύπνο με τον κοιμησμενο?
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΣΑΝ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟΙ
Τι λέει να προσέξουμε εδω? ζησε ξυπνιος, προσεχτικά, γιατι όπως λειτουργεις, με τη συνείδηση να μεταφράζει συνεχώς οτι βλέπει, κοιμάσαι! Αυτη ειναι η ακαταπαυστη σκέψη μας, ένας ύπνος με ανοιχτά ματια!
Και αλλου κηφεα μας λέει,
ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΘΑΜΕΝΟ, ΤΟ ΞΥΠΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟ, ΤΟ ΝΕΑΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΑΣΜΕΝΟ: ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΜΕΝ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ ΤΑ ΔΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ
Δεν θέλει και πολυ να καταλάβεις πως ο ζωντανός νους, η ξυπνια συνηδειση, ειναι μια Ζωντανή συνηδειση, (μα νεκρή όσο αφορά τον αυτοματισμο της μετάφρασης ξυπνιος - κοιμησμενος)
.........
Και τώρα δυο λόγια σαν επίλογος φίλε κηφεα.
Εννοηται πως έχεις πέρασει πρωτα μέσα απο Ένα καλλιεργημενο νου, τα χρόνια που διάβαζα Νίτσε Αριστοτελη η φρουντ, μπορουσα με τα λόγια να κολλησω στον τοίχο, οποιοδήποτε καθηγητή μου. Δεν διάβαζα απλώς, μα επερνα και σημειώσεις, τα σκεφτόμουν απο όλες τις μεριές. Όταν έπεσα πανω στον σκοτεινό, (τα χρονια που τον διαβασα, δεν υπηρχε ευκολη ευρεση των γραπτων του) η πρώτη μου εντύπωση ήταν αυτην που διάβασα αργότερα στον αριστοτελη...Σκέφθηκα πως ειχε προβλημα που είχε εκφρασθεί κατ' αυτόν τον τροπο, μα με τον καιρο, όταν συνηδειτοποιουσα το γιατί τα έβαζε με τον ισιοδο η τον Πυθαγόρα και τον όμηρο, άρχισα να προσέχω περισσωτερο, και με την σπουδή στα έργα του Πλάτωνα, ξεδιπλωθηκε σιγά σιγά ο σκοτεινός, και έγινε φωτεινός, μάλιστα πεντακαθαρος, απο κάθε πλευρά.
Μένει να δουμε, ποιος ειναι ο κοινός κόσμος, έτσι φίλε?
Μα ειναι ο κόσμος χωρίς την εισβολή του εαυτου μας. Ειναι σαν να ανθησε μέσα σου καλοσύνη, χωρίς προσπάθεια, έχουν τελειώσει όλα όσα γνωριζες, μαζι με αυτα το καλο και το κακο, το σωστο η λάθος, δεν υπάρχει ουδεμία λεκτικοτητα, λέξη η σκέψη, που συνηθως έρχονται απροσκαλεστες, δεν υπαρχει εδω η εκει, αυτο η εκείνο, δεν υπάρχει χώρος μα και χρόνος. Αυτη ειναι η ψυχη κηφεα, η φυλακισμενη ψυχη του Ανθρώπου...κσι όχι οι αντιδρασουλες, και οι επι μερους συνηδειτοτητες, (τα εγω, εσυ και αυτος), του καθε φυλακισμένου.
Τέλος, σαν δεν θελησεις να γράψεις κάτι άλλο, και σωστα ειδες και την αλλη ερώτηση, θα ήθελα να θυμάσαι απο τον σκοτεινό, κάτι σπουδαίο. Δεν ειναι αργά ποτε φίλε, για κανένα ανθρωπο.
Α. ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΣΩΣΤΑ
Β. Ο ΑΝΔΡΑΣ, ΟΤΑΝ ΜΕΘΥΣΕΙ, ΕΧΕΙ ΟΔΗΓΟ ΤΟΥ ΑΜΟΥΣΤΑΚΟ ΠΑΙΔΙ: ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙ, ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΤΗ ΨΥΧΗ ΥΓΡΗ
(υπάρχουν πολλοί τέτοιοι, με υγρή την ψυχη, ειναι volgar και όταν μιλάνε όμορφα.)
Γ. ΛΑΜΨΗ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ, ΞΗΡΗ ΨΥΧΗ, Η ΠΙΟ ΣΟΦΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΗ.
Να είσαι καλα.
quote:Εγω σου προτείνω κάτι πολύ πιο καλό, ψάξε να βρεις τις ΔΙΚΕΣ ΣΟΥ αδυναμίες και τι κρύβεται πίσω απ' το ΔΙΚΟ ΣΟΥ ασπράδι των ματιών!
Φίλε Ντόκτορ, να είσαι βέβαιος, πως όλες τις αδυναμίες των ανθρώπων προσπαθώ να τις κατανοήσω, χωρίς να το καταφέρνω τις περισσότερες φορές.
Δαπανώ πολύ χρόνο να μάθω τι κρύβεται πίσω από το ασπράδι των ματιών τους.
Για το λόγο αυτό – προσωπικά - είμαι πάντα ανεκτικός στις ανθρώπινες συμπεριφορές.
quote:Το λιβάνι έχει συγκεκριμένο σκοπό. Πέρα από αυτόν δεν σχετίζεται με την αυθυποβολή. Προσωπικά εγώ σπάνια χρησιμοποιώ λιβάνι ή άλλα αρωματικά (γενικά σπάνια χρησιμοποιώ για πνευματικούς λόγους οτιδήποτε πέρα απ' το σώμα μου) και όταν το κάνω το κάνω για συγκεκριμένο σκοπό.
Το να χρησιμοποιεί φίλε μου κάποιος κεριά και λιβάνι, το θεωρώ σαν προσπάθεια δημιουργίας σκηνοθετημένου περιβάλλοντος, με ΜΟΝΑΔΙΚΟ σκοπό την υποβολή.
Το ίδιο νόημα έχουν και οι επιβλητικές και φανταχτερές μεταμφιέσεις.
quote:Αν μιλάς για ασυνείδητη αυθυποβολή (για αυτή μιλάς) έχεις δίκαιο, αν μιλα΄ς γενικά για κάθε αυθυποβολή κάνεις λάθος. Σκέψου ότι και οι ηθοποιοί αυθυποβάλονται ("σκηνικό" όπως σωστά είπες) για να παίξουν σωστά τον ρόλο τους και να πάρουν τα λεφτά του κοσμάκι. Υπάρχουν συγκεκριμένές σκοπιμότητες στο να θέλει συνειδητά κάποιος ή μια ομάδα ανθρώπων να υποβάλλει κάτι στον εαυτό της, όταν συμβαίνει για πνευματικούς σκοπούς. Αλλά αυτό δεν αφορά στο ταξίδι της αυτογνωσίας καθ'αυτό.
Ένα άτομο σε υποβολή (ατομική ή ομαδική ), εξωτερικά κατευθυνόμενη ή και αυθυποβολή, είναι ενα άτομο με μειωμένη, ή καθόλου κριτική σκέψη, ένα ανελεύθερο άτομο.
Το ότι υπάρχουν άνθρωποι που ασυνείδητα και λόγω του Εγώ τους αυθυποβάλονται πράγματα, υπάρχουν πολλοί. Μπορεί κάποιος να βάλει ένα λιβάνι στο σπίτι του και να πει "τώρα έγινα ασκητής". Προσωπικά με βρίσκουν αδιάφορο αυτοί οι άνθρωποι, με απασχολεί το τι κάνω εγώ, οι άλλοι έχουν το δικό τους μονοπάτι. Εγώ προσπαθώ να είμαι όσο περισσότερο γίνεται συνειδητός σε ότι κάνω για να υπάρχει αυτό που λέμε "ελεύθερη βούληση". Αυτός που ζει τη ζωή ασυνείδητα (η πλειοψηφία της ανθρωπότητας) δεν έχει ελεύθερη βούληση αλλά μηχανική βούληση (/αντιδραστική βούληση) άρα εκ των πραγμάτων δεν είναι ελεύθερος είτε έχει είτε όχι κριτική σκέψη.
quote:Ναι, θα το έθετα κάποιος διαφορετικά, μπορούμε να βελτιώσουμε τη θέση μας μαθαίνοντας το ποιοι είμαστε. Πρέπει να δούμε την διαφορά ανάμεσα στην εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας και το τι ανθρωποι είμαστε μέσα μας. Αυτό το καταλαβαίνουμε απ' τις αντιδράσεις μας προς το περιβάλλον και τους άλλους ανθρώπους.
Μόνο μέσα από την γνώση του εαυτού μας στη δράση του ως μέρος ολόκληρου του οικοσυστήματος, μπορούμε να βελτιώσουμε τη θέση μας, διαπιστώνοντας την μηδαμινότητα μας σαν είδος.
Η εικόνα του ποιοί πραγματικά είμαστε θα μας τρόμαζε τόσο που θα αποτελούσε ένα σοκ για την συνείδησή μας έτσι ώστε να πάμε μπροστά.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 21/09/2011 01:00:07
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ :Και τώρα δυο λόγια σαν επίλογος φίλε κηφεα.
Εννοηται πως έχεις πέρασει πρωτα μέσα απο Ένα καλλιεργημενο νου, τα χρόνια που διάβαζα Νίτσε Αριστοτελη η φρουντ, μπορουσα με τα λόγια να κολλησω στον τοίχο, οποιοδήποτε καθηγητή μου. Δεν διάβαζα απλώς, μα επερνα και σημειώσεις, τα σκεφτόμουν απο όλες τις μεριές. Όταν έπεσα πανω στον σκοτεινό, (τα χρονια που τον διαβασα, δεν υπηρχε ευκολη ευρεση των γραπτων του) η πρώτη μου εντύπωση ήταν αυτην που διάβασα αργότερα στον αριστοτελη...Σκέφθηκα πως ειχε προβλημα που είχε εκφρασθεί κατ' αυτόν τον τροπο, μα με τον καιρο, όταν συνηδειτοποιουσα το γιατί τα έβαζε με τον ισιοδο η τον Πυθαγόρα και τον όμηρο, άρχισα να προσέχω περισσωτερο, και με την σπουδή στα έργα του Πλάτωνα, ξεδιπλωθηκε σιγά σιγά ο σκοτεινός, και έγινε φωτεινός, μάλιστα πεντακαθαρος, απο κάθε πλευρά.
Μένει να δουμε, ποιος ειναι ο κοινός κόσμος, έτσι φίλε?
Μα ειναι ο κόσμος χωρίς την εισβολή του εαυτου μας. Ειναι σαν να ανθησε μέσα σου καλοσύνη, χωρίς προσπάθεια, έχουν τελειώσει όλα όσα γνωριζες, μαζι με αυτα το καλο και το κακο, το σωστο η λάθος, δεν υπάρχει ουδεμία λεκτικοτητα, λέξη η σκέψη, που συνηθως έρχονται απροσκαλεστες, δεν υπαρχει εδω η εκει, αυτο η εκείνο, δεν υπάρχει χώρος μα και χρόνος. Αυτη ειναι η ψυχη κηφεα, η φυλακισμενη ψυχη του Ανθρώπου...κσι όχι οι αντιδρασουλες, και οι επι μερους συνηδειτοτητες, (τα εγω, εσυ και αυτος), του καθε φυλακισμένου.
Τέλος, σαν δεν θελησεις να γράψεις κάτι άλλο, και σωστα ειδες και την αλλη ερώτηση, θα ήθελα να θυμάσαι απο τον σκοτεινό, κάτι σπουδαίο. Δεν ειναι αργά ποτε φίλε, για κανένα ανθρωπο.
Φίλε Πλάτωνα
Διάβασα με μεγάλη προσοχή τα όσα αναφέρεις παραπάνω (και όχι μόνο αυτά, αλλά και το σύνολο του μηνύματός σου), με μεγάλο ενδιαφέρον, και πήρα την εξής απόφαση :
1) Θα αναλύσω και τις υπόλοιπες τρεις περικοπές του Ηράκλειτου, μελετώντας συγχρόνως τα ενδιάμεσα σχόλιά σου που πιθανόν θα παρεμβάλλεις (και που θα ήθελα να το κάνεις, αν μπορείς) .
2) Δεν θα σχολιάσω αυτά τα παρεμβαλλόμενα σχόλιά σου προς το παρόν (για να μην χαθεί το νόημα της συνέχειας των Περικοπών που θα αναλύω).
3) Αφού θα έχω τελειώσει με τις τέσσερις περικοπές, τότε θα συζητήσω τα σχόλιά σου (στο σύνολό τους) που θα έχεις ήδη γράψει.
4) Θα επανέλθω (μετά τις παραπάνω ενέργειες) στον κύριο κορμό του θέματος του topic συνεχίζοντας το σκεπτικό που αναλύω.
Ας έλθουμε, λοιπόν, στην περικοπή 74 του Ηράκλειτου:
Περικοπή 74 : ου δει <ως> παίδας τοκεώνων , τουτ’ έστι κατά ψιλόν . Καθότι παρειλήφαμεν .
Ερμηνεία Περικοπής 74 : Δεν πρέπει να ενεργούμε σαν παιδιά των γονιών , αλλά χωριστά . Όχι δηλαδή κατά τρόπο που παραλάβαμε από άλλους .
Την περικοπή περισώζει ο Μάρκος Αυρήλιος .
Ο άνθρωπος που λέει “διερεύνησα τον εαυτό μου” ( περικοπή 101 : “εδιζησάμην εμεωυτον”) , που υποστηρίζει τόσο πρωτότυπες για την εποχή του απόψεις και επικρίνει τόσους προγενέστερους για τις λανθασμένες δοξασίες που διαδίδουν , είναι φυσικό να επιμένει πως κάθε άνθρωπος οφείλει μόνος να εξετάζει τα πάντα και να ενεργεί σύμφωνα με τη δική του γνώμη , ώστε να μην επαναλαμβάνει λάθη των άλλων όπως κάνουν “τα παιδιά των γονιών”, τα μαμμόθρεπτα όπως θα λέγαμε σήμερα .
Σωστά επίσης ο Μάρκος Αυρήλιος φαίνεται να γενικεύει την άποψη του Ηράκλειτου , που ασφαλώς δεν εννοεί μόνο ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να ενεργεί σύμφωνα με όσα μαθαίνει ή με όσα επιβάλλονται από τους γονείς .
Ο άνθρωπος κατά τον Ηράκλειτο δεν πρέπει να ακολουθεί τυφλά και ανεξέταστα την παράδοση χωρίς μόνος να την διερευνά , ώστε να βεβαιώνεται ότι η παράδοση κάποιον λόγο εμπεριέχει , κάποια λογική σύμφωνη με την προσωπική του γνώση του κόσμου .
Ο κόσμος που ο ίδιος γνωρίζει , συνεχώς μεταβάλλεται και αυτό τουλάχιστον το ξέρει πολύ καλά ο Ηράκλειτος .
Επομένως , θα πρέπει συνεχώς να αλλάζει και η γνώση του ανθρώπου για τον κόσμο , εκτός εάν μέσα στην συνεχή αλλαγή μπορεί ο άνθρωπος να διακρίνει ορισμένες σταθερές που να εκλογικεύουν την συνεχή κίνηση και την μετάλλαξη του κόσμου . Αυτές τις λογικές σταθερές προσπαθεί να διδάξει ο Ηράκλειτος , αλλά οι πολλοί δεν τον κατανοούν .
Ο κόσμος δεν είναι πολλά πράγματα , όπως φαίνεται , αλλά τα πάντα είναι ένα .
Τα αντίθετα που νομίζει ο άνθρωπος ότι παρατηρεί , στην πραγματικότητα αποτελούν ενότητα .
Το σύνολο του κόσμου , που κανείς δεν έφτιαξε και πάντα υπάρχει , πρέπει να προήλθε από ένα και αφού συνεχώς αλλάζει πρέπει να καταλήγει πάλι στο ίδιο ένα , ώστε να αρχίσει ξανά τον αέναο κύκλο του για να υπάρχει πάντα .
Την άρνηση του να αποδεχθεί ο ίδιος ό,τι η παράδοση μετέφερε έως την εποχή του και την επιθυμία του να αποτρέψει άλλους από την ανεξέταστη και άκριτη παραδοχή , την επαναλαμβάνει συχνά στο έργο του , όπως στην περικοπή 47 , όπου εκφράζει ακριβώς την ίδια γνώμη με άλλον τρόπο , ίσως επειδή την θεωρεί τόσο βασική .
Τους ανθρώπους που ανεξέλεγκτα αποδέχονται την λανθασμένη παραδοσιακή γνώση παρομοιάζει ο Ηράκλειτος με τους “παίδας τοκεώνων” που δέχονται τυφλά ό,τι τους λένε .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Θα σου πω τι εκανα εκείνα τα χρόνια, όταν βρήκα τα αποσπάσματα και τις ερμηνιες του ηρακλειτου, ψαχνοντας, δεξια και αριστερά.
Καθησα και έγραψα εκ νέου Ένα Ένα τα όσα βρήκα, βάζοντας στην άκρη τις τυχόν ερμηνευτές του λόγου του. Εφθασα μέχρι στις βιβλιοθήκες του βατικανου για την διασταύρωση η και επαληθευση, σε κάτι που δεν (έδενε) με οτι είχα βρει.
Όταν βγάλεις της εξηγήσεις, μενει η ασυνήθιστη γραφή του, και ειναι σαν τα αστρα του ουρανού. Την κατάλληλη στιγμη τα βλέπεις.
Δεν ήθελε ο Ηράκλειτος να τον εξηγησει κανένας, μα οσα εγραψε, ηθελε να κάνουν τον άλλο αναρωτηθεί, να ειναι διλαδη και να γινουν βοηθήματα, για το σκοτάδι μας.
Εχει επιγνωση πως δεν προκειται να σε βγαλει κανενας απο εκει, φιλοσοφος μυστης η αγιος, το γνωρίζει πολυ καλα. Όσο και αναλυτικά να τα γράψεις η να τα εξηγήσεις, αυτός που μονο η διανοητική επεξεργασία ειναι στη φυση του, δεν θα του χρησημευσουν, ισως γράψει κάποιο βιβλίο η συμπληρώσει μια έρευνα, μα μέχρις εκει.
Έγραψα σχεδόν τα ίδια που προαναφερες, μόνο για να σου δείξω πόσο εύκολα μπορουμε να πέσουμε σε λάθος (εξήγηση) σε οτι ήθελε να υποδείξει ο φιλόσοφος.
Φυσικά και έγραψε κάπου αλλου, εξετασα τον εαυτο μου, μα δεν θα πει αναγκαστικά πως ενεργει βασιζομενος στη δικη του γνώμη, γιατί σε άλλο απόφθεγμα γράφει, όχι σε μένα (σε οσα σας λεγω) να δώσετε βάση...
ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΣΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΝΑ, ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ, ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΟ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ
Θέλω κηφεα να σου βάλω και τα υπόλοιπα στη σειρα, γιατί αυτός ο ΛΟΓΟΣ, δεν έχει να κάνει με την μνήμη τις γνώσεις και ΓΕΝΙΚΑ την πολυμαθεια, Κοίταξε που καταλήγει. (ψυχη)
Η ΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑ: ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΟΡΘΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
Η ΣΟΦΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΦΥΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΙΟ
ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΟΡΘΟΦΡΟΣΥΝΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ Ν' ΑΝΤΛΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΧΥ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΠΟΛΗ ΑΝΤΛΕΙ ΙΣΧΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΜΟ
ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΟΜΟ, ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΝΟΜΟ: ΑΥΤΟΣ ΥΠΕΡΙΣΧΥΕΙ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΣΕ ΟΣΗ ΕΚΤΑΣΗ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΕΠΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΖΕΙ ΟΛΩΝ
ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΑΝΗΚΕΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΥΞΑΝΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ
στο τελευταιο λυπεί το (ΟΡΘΟΣ) μα το βρίσκεις λιγο πιο πάνω.
Σιγά σιγά ανακαλύπτεις τον ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ, σαν να ανάβει Ένα αστέρι που ήταν εκει και στο πέρασμα σου δεν το είχες προσέξει, τωρα βρισκεις πως ειναι συνδεδεμενα, ξεδιαλυνεις τι ειναι οι εσωτερικες ΣΧΕΣΕΙΣ, και κάθε διαμάντι που άφησε στους μεταγενέστερους, ο φωτεινός ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ.
Η εξήγηση τους, (απο τρίτους) θα ήταν σαν να φας Ένα παγωτο, η να προσθέσεις μνήμη στην (τούρτα) που καθημερινά αντλεις.
Μα η ανακάλυψη τους, έχει να κάνει με την πραγματικη ελευθερία του εαυτου μας.
Ας δούμε , φίλε μου , τι λέει η Περικοπή 102 (απ’ ότι φαίνεται , μία από τις σημαντικότερες διασωθείσες περικοπές του Ηράκλειτου – αν όχι η σημαντικότερη , κατά τη γνώμη μου) :
Περικοπή 102 : τω μεν θεώ καλά πάντα και αγαθά και δίκαια , άνθρωποι δε α μεν άδικα υπειλήφασιν α δε δίκαια .
Ερμηνεία Περικοπής 102 : Για τον θεό όλα είναι ωραία και αγαθά και δίκαια . Αλλά οι άνθρωποι νομίζουν άλλα σαν άδικα και άλλα σαν δίκαια .
Την περικοπή περισώζει ο Πορφύριος .
Ο Πορφύριος σχολιάζει την “Ιλιάδα” και ακριβώς τους στίχους με τους οποίους αρχίζει η 4η ραψωδία . Οι θεοί είναι συγκεντρωμένοι πλάι στον Δία , καθισμένοι στο χρυσό δάπεδο και η Ήβη τους προσφέρει νέκταρ . Εκείνοι με χρυσά κύπελλα χαιρετίζονται μεταξύ τους , καθώς προσβλέπουν προς την πόλη των Τρώων :
“τοι δε χρυσέοις δεπάεσσι
Δειδέχατ’ αλλήλους , Τρώων πόλιν εισορόωντες .”
Το πλήρες σχόλιο του Πορφύριου για τους στίχους είναι : “Τρώων πόλιν εισορόωντες απρεπές φασιν ει τέρπει τους θεούς πολέμων θέα , αλλ’ ουκ απρεπές . Τα γαρ γενναία έργα τέρπει , άλλω τε πόλεμοι και μάχαι ημίν μεν δεινά δοκεί , τω δε θεώ ουδέ ταύτα δεινά . Συντελεί γαρ άπαντα ο θεός προς αρμονίαν των όλων , οικονομών τα συμφέροντα , όπερ και ο Ηράκλειτος λέγει , ως τω μεν θεώ καλά πάντα και αγαθά και δίκαια , άνθρωποι δε α μεν άδικα υπειλήφασιν α δε δίκαια”.
Ο άνθρωπος συχνά απορεί : αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν οι διάφοροι θεοί των θρησκειών , καθώς είναι πάνσοφοι και παντοδύναμοι όλοι , όπως οι θεοί του Ολύμπου , να έχουν πλάσει και να ανέχονται έναν κόσμο στον οποίο το κακό φαίνεται να εμφανίζεται και τακτικά να επικρατεί .
Ο Ηράκλειτος , με λίγες λέξεις και με απλότητα , πληροφορεί πως κακό δεν υπάρχει για τους θεούς , αλλά οι άνθρωποι νομίζουν πως υπάρχουν άσχημα και αισχρά και άδικα .
Ο σχολιαστής του στίχου του Ομήρου φαίνεται να συμφωνεί μαζί του . Σημειώνει πως δεν είναι απρεπές για τους θεούς να τέρπονται από την θέα των πολέμων , του οποίους οι άνθρωποι θεωρούν σαν να ήταν κακό , γιατί συχνά οι γενναίες πράξεις ευχαριστούν τους θεούς , και άλλοτε επειδή οι πόλεμοι και οι μάχες , που φαίνονται στους πολλούς σαν δεινά , για τον θεό ούτε αυτά είναι δεινά αφού τα πάντα πραγματοποιεί ο θεός , ώστε καθένα να εναρμονίζεται με το σύνολο , διευθετώντας όσα φέρνουν πλησίον .
Ο Πορφύριος συνεχίζει με την περικοπή του Ηράκλειτου ο οποίος λέει ότι “για τον θεό όλα είναι ωραία και αγαθά και δίκαια , αλλά οι άνθρωποι νομίζουν άλλα σαν άδικα και άλλα σαν δίκαια” .
Ο Αριστοτέλης πολύ νωρίς παρατηρεί πως κατά τον Ηράκλειτο το καλό και το κακό είναι το ίδιο . “διό και οι κομίζοντες αλλοτρίας δόξας , οίον αγαθόν και κακόν είναι ταυτόν , καθάπερ Ηράκλειτος φησίν , . . .” – (“Τοπικά” , VIII , v , 159b 30. Βλ. ιδιαίτερα και “Φυσικά” , I ,ii , 185b 20 – 60) . Ας σημειωθεί όμως αμέσως πως ο Ηράκλειτος δεν κάνει εδώ λόγο απλώς για την ταύτιση των αντιθέτων , όπως υποψιάζεται ο Αριστοτέλης και όπως ασφαλώς νομίζει ο Ιππόλυτος όταν γράφει : “ουδέ πονηρόν ουδέ αγαθόν έτερον φησί Ηράκλειτος” – ( “’Ελεγχος” , Θ΄, 10 ) . Ο Ηράκλειτος απλώς κάνει δύο διαπιστώσεις πρώτον πως για τον θεό όλα είναι όμορφα και καλά και δίκαια και δεύτερον πως οι άνθρωποι νομίζουν άλλα ως δίκαια και άλλα ως άδικα .
(Συνεχίζω σε λίγο)
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Ο Μάρκος Αυρήλιος μαθητής του όπως όλοι οι στωικοί , δεν φαίνεται να συμφωνεί απόλυτα με τον δάσκαλο . Παρατηρεί ότι : “Ουδέν έστι κακόν τοις εν μεταβολή γινομένοις ως ουδέ αγαθόν <τοις> εκ μεταβολής υφισταμένοις” .
Παρατηρεί πως “τίποτε δεν είναι κακό για ό,τι υπόκειται σε μεταβολή , όπως ούτε καλό για ό,τι υπάρχει ως αποτέλεσμα μεταβολής”. Δεν έχει κατορθώσει να υπερβεί τελείως την υποκειμενική εντύπωση του καλού και του κακού . Εκτός όμως από τον Πορφύριο , τον μαθητή και βιογράφο του Πλωτίνου που περισώζει την περικοπή , και άλλοι φαίνεται να συμμερίζονται την γνώμη του Ηράκλειτου για διάφορους λόγους , χωρίς ίσως να γνωρίζουν καθόλου τον Ηράκλειτο .
Ο Πλάτων , χρονικά πλησιέστερα στον Ηράκλειτο , φαίνεται να συμμερίζεται την γνώμη του , παρόλο που δεν αναφέρει το όνομά του . Ο Σωκράτης , απευθυνόμενος στον φίλο του Θεόδωρο , παρατηρεί πως δεν είναι δυνατόν να απαλλαγούν από τα κακά , αφού πάντα πρέπει να υπάρχει κάτι που να αντιτίθεται στο αγαθό .
Αλλά συνεχίζει “γιατί αυτά , (τα κακά) , ούτε είναι εγκατεστημένα μεταξύ των θεών , αλλά πρέπει να περιπλανώνται αναγκαία επάνω από τη θνητή φύση σε ετούτο τον τόπο” .
“Αλλ’ ουτ’ απολέσθαι τα κακά δυνατόν , ω Θεόδωρε . Υπεναντίον γαρ τι τω αγαθώ αεί είναι ανάγκη ουτ’ εν θεοίς αυτά ιδρύσθαι , την δε θνητήν φύσιν και τόνδε τον τόπον περιπολεί εξ ανάγκης” . – ( “Θεαίτητος” , 17Α ) . Για τον Πλάτωνα οι άνθρωποι αναγκάζονται στην αποδοχή του κακού , παρόλο που ανάμεσα στους θεούς κακό δεν υπάρχει .
Για τον Ηράκλειτο , ας μην ξεχνούμε , “θεός” δεν είναι κάποια προσωπική , πολλαπλή ή μοναδική θεότητα , όπως των πρότερων και ύστερων θρησκειών , που δημιούργησε τον κόσμο και ασχολείται με την καθημερινή ζωή των ανθρώπων , με τις μάχες έξω από τα τείχη της Τροίας ή την διάσωση της ανθρωπότητας από την αμαρτία . Ο “θεός” του Ηράκλειτου είναι έλλογη τάξη του κόσμου , που επαναλαμβάνεται αναγκαία και πανομοιότυπα . Δεν χωράει “κακό” εδώ . Στο γίγνεσθαι μίας τέτοιας απόλυτης τάξης όλα είναι καλά και αγαθά και δίκαια , αφού όλα είναι αναγκαία . Σε τέτοια πρόταση δεν χωράει ούτε να αναφερθούν τα αντίθετα . Ο Ηράκλειτος , ωστόσο , με την ιδέα που εκφράζει στον λόγο αυτής της περικοπής θεμελιώνει οριστικά και την θεωρία του των αντιθέτων . Οι άνθρωποι νομίζουν πως διακρίνουν πολλά ζεύγη αντιθέτων στον κόσμο που τους περιβάλλει και ο Ηράκλειτος συχνά αναφέρεται σε αυτά εξηγώντας πως στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για αντίθετα , παρόλο που οι άνθρωποι , για διάφορους λόγους , τα θεωρούν σαν να ήταν πράγματι αντίθετα . Τώρα χρησιμοποιεί την έννοια του θεού και σημειώνει οριστικά πως αντίθετα δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν σε έναν κόσμο τέλειας τάξης , όπου όλα συμβαίνουν αναγκαία . Επομένως αντίθετα δεν υπάρχουν και κάνουν λάθος οι “πολλοί” , όσοι νομίζουν ότι υπάρχουν .
Συχνά έχω την εντύπωση πως , εάν από όλο το έργο του Ηράκλειτου μας είχε μείνει μόνο το κείμενο ετούτης της περικοπής , πάλι θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε πόσο μεγάλος σοφός είναι ο Ηράκλειτος . Ένας μόνος άνθρωπος πριν από τόσους αιώνες , κατανόησε τον παραλογισμό των προσωπικών θεών του Ομήρου και των άλλων θρησκειών . Κατανόησε πως δεν υπάρχει καλό και κακό αλλά μόνο κοσμική τάξη , που μπορεί να αποκληθεί με ονόματα όπως “καλό , και αγαθό και δίκαιο” αλλά όχι με τα αντίθετά τους , απλούστατα γιατί κάθε άλλος χαρακτηρισμός της αναγκαίας κοσμικής τάξης είναι έξω από κάθε κοινό “λόγο”. Και όμως , τόσους αιώνες αργότερα , “οι πολλοί” ζουν ακόμη το λάθος όλων των εποχών , το λάθος της γνώμης πως τα αντίθετα υπάρχουν αντικειμενικά και το λάθος της γνώμης πως κάποιοι θεοί ασχολούνται προσωπικά με το γίγνεσθαι του κόσμου και την μοίρα του ανθρώπου . Ο Ηράκλειτος πολύ λίγους κατόρθωσε να πείσει , παρόλο που υπήρξαν και άλλοι που έφθασαν στο ίδιο συμπέρασμα από άλλους δρόμους , από διαφορετική σειρά συλλογισμών .
Συνεχίζω στο επόμενο μήνυμα με την δεύτερη πρόταση της πρκ.102
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Ο Ηράκλειτος θεωρεί την έννοια του δικαίου ως την σπουδαιότερη για τον άνθρωπο και για τούτο βρίσκει άσκοπο να αναφέρει τα άλλα δύο ζεύγη αντιθέτων . Για τον “νόμο” που καθορίζει το ανθρώπινο δίκαιο μιλάει σχεδόν με σεβασμό . Σημειώνει πως όλοι οι νόμοι των ανθρώπων “τρέφονται” από τον έναν θείο νόμο – (περικοπή 114) , αλλά οι άνθρωποι δεν κατορθώνουν να εννοήσουν ούτε αυτή την αλήθεια .
Είναι βέβαιο πως ο φιλόσοφος Ηράκλειτος από την Έφεσο δέχεται ότι για τον κόσμο – θεό τα πάντα είναι καλά και αγαθά και δίκαια . Ίσως ούτε καν αυτό . Αφού για τον κόσμο – θεό δεν υπάρχει κακό και άδικο , η αντίληψη του αντίθετου δεν είναι δυνατή , όπως δεν θα ήταν δυνατή για τον άνθρωπο η αντίληψη της δικαιοσύνης αν δεν υπήρχαν αυτά : τα άδικα – (περικοπή 23) . Στην φύση – κόσμο το μόνο που πράγματι υπάρχει είναι η αέναη ροή με ευταξία , η παλίντροπη ροή που πραγματώνει την ενότητα . Όμως οι πολλοί , για να κατανοήσουν τελικά την κοσμική τάξη , πρέπει να την σκεφθούν ως καλή και αγαθή και δίκαιη , αφού δεν κατορθώνουν να ξεχάσουν την γνώμη πως τα αντίθετα είναι υπαρκτά . Για τούτο ο Ηράκλειτος αναγκάζεται να εξισώσει την έννοια της φυσικής τάξης με τις έννοιες του καλού , του αγαθού και του δίκαιου σε ετούτο τον λόγο του . Καθώς αυτές είναι κατανοητές στους πολλούς έστω και μέσα από τα αντίθετα , ελπίζει πως έτσι θα γίνει ίσως κάποτε κατανοητός και ο ίδιος .
Οι άνθρωποι όμως εξακολουθούν να νομίζουν πως άδικες πράξεις υπάρχουν αντικειμενικά και για τούτο φτιάχνουν νόμους που τους προστατεύουν από την αδικία των συνανθρώπων τους όταν ζουν σε κοινωνίες , αφού για τις λεγόμενες “αδικίες” της φύσης , όπως είναι ο πόνος και ο θάνατος , νόμος δεν υπάρχει για να προστατέψει τον άνθρωπο από αυτές .Ο Ηράκλειτος τιμά τους νόμους των ανθρώπων – (περικοπή 44) και θεωρεί ιδιαίτερα άξιο συνάνθρωπο τον φίλο του Ερμόδωρο , τον νομοθέτη .
Γνωρίζει , ωστόσο , πως αυτοί , οι νόμοι του δήμου είναι τουλάχιστον ατελείς και όμως αναγκαίοι για την διατήρηση της κοινωνικής τάξης όταν “τρέφονται” βέβαια οι ανθρώπινοι νόμοι από τον ένα θείο νόμο – (περικοπή 114) . Αλλά οι άνθρωποι δεν κατανοούν αρκετά τον ένα και θείο νόμο , την τάξη και ενότητα του κόσμου , ώστε ανάλογα να διατυπώνουν τους δικούς του νόμους . Εάν όλοι αναγνώριζαν και δέχονταν τον ένα θείο νόμο , δεν θα υπήρχε ανάγκη για επιμέρους ανθρώπινους νόμους . Άλλωστε , και η ανθρώπινη δικαιοσύνη αποτελεί μορφή έριδος η οποία συμβαίνει όπως συμβαίνουν και όλα τα άλλα στον φυσικό κόσμο : με τον “ξυνόν πόλεμον , κατ’ έριν και χρεων” – (περικοπή 80) .
Έτσι με τις λίγες λέξεις αυτού του λόγου ο Ηράκλειτος προσδίδει σφαιρικότητα και ενότητα στην προσωπική του κοσμική θεώρηση .
Έχω την γνώμη πως ο Ηράκλειτος δεν έχει μόνο μία συνεπή θεωρία του κόσμου γύρω , αλλά κατορθώνει να υποδείξει και μία ηθική θεωρία για τον άνθρωπο , ο οποίος άλλωστε ενεργεί μέσα στον ίδιο φυσικό κόσμο που τον περιβάλλει και με τους ίδιους φυσικούς νόμους . Η ηθική του θεωρία εναρμονίζεται πλήρως με την φυσική του θεωρία . Εάν ο άνθρωπος κατανοήσει την ενότητα του φυσικού κόσμου και αναγνωρίσει ότι οι πράξεις του μέσα σε αυτόν τείνουν στην ενότητα του κόσμου , δεν θα έχει ανάγκη άλλων νόμων οι οποίοι να τείνουν προς την ενότητα της ανθρωπότητας . Με τις λίγες λέξεις κατορθώνει να διευκρινίσει όσο μπορεί περισσότερο τι εννοεί με την λέξη “θεός”, ολοκληρώνει τελείως πειστικά την θεωρία του για τα αντίθετα , υπονοεί ακόμη έναν λόγο για τον οποίο τα πάντα ρέουν συνεχώς μεταβαλλόμενα και δείχνει ακόμη μία φορά πως ο κόσμος γίνεται κατανοητός μόνο ως ενότητα , μόνο ως “εν πάντα είναι”.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Κηφεας
Περικοπή 102 : τω μεν θεώ καλά πάντα και αγαθά και δίκαια , άνθρωποι δε α μεν άδικα υπειλήφασιν α δε δίκαια .
Ερμηνεία Περικοπής 102 : Για τον θεό όλα είναι ωραία και αγαθά και δίκαια . Αλλά οι άνθρωποι νομίζουν άλλα σαν άδικα και άλλα σαν δίκαια .
...........
Φίλε κηφεα όμορφα και αναλυτικά όσα αναφέρεις,
ιδιαίτερα όσα λέει ο Σωκράτης,
μα όπως σου έγραψα,
μου αρέσει να βρίσκω τον ηρακλειτο
μέσα απο τα ίδια του τα γραφτα.
Σε Ένα Άλλο κομμάτι πρόσεξε τι μας λέει,
Θα μπορούσε ισως κάποιος να αποφύγει το αισθητό φως,
το νοητό όμως ειναι αδύνατο,
η όπως το έλεγε ο Ηράκλειτος,
Πως ειναι δυνατόν να κρυφτεί κανείς,
απο αυτο που ποτε δεν δυει?
Αν λαβεις υπ οψειν σου και το άλλο,
Στη φύση αρέσει να κρύβεται,
Θα έλεγα πως μας λέει,
η αληθινή φύση των πραγμάτων,
κρύβεται πίσω απο τα φαινόμενα,
μα δεν μπορει να κρυφτεί απο το λόγο/νου,
που ειναι πάνω και πέρα απο αυτα, (θυμάσαι το ξέχωρα)
και έχει σαν αποστολή,
την πλήρη κατανόηση τους.
Ειναι διλαδη σε συμφωνία με όσα λες στο πόστ σου
με όσα αναφέρει και ο Σωκρατης, (συν τα αναγκαία)
μα και Στην συνέχεια στην αναφορά σου,
με την διαφορα πως στον κόσμο μας,
βασισμένο στις αισθήσεις και στην λογικη της μνήμης,
αλλα τα βρίσκουμε σωστά, αλλα λάθος,
Συμφωνα διλαδη, με το τι υπερισχύει
(αρέσει/ η δεν αρέσει, κάθε φορά)
μα στο λόγο/νου,
που γράψαμε πως (συνδέεται/ειναι Ένα) με την ψυχη,
αυτο δεν ειναι δυνατο,
μιας και σε εκείνο το (επίπεδο)
Ολα ειναι αγαθά, σωστα και ωραία.