- Περί Αγάπης... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:Δέν είναι αυτός ο οποίος οφείλει να σου δείξει τον δρόμο προς την ελευθερία η οποία συνδέεται με την αγάπη και την ευτυχία;;
Αληθινός φίλος είναι εκείνος που ξέρει τα πάντα για σένα και εξακολουθεί να σε συμπαθεί."
Μῆνιν ἄειδε θεὰ...
Από τα παραπάνω, που ανάφερα στο προτελευταίο μου μήνυμα, προκύπτει η ανθρωπιστική αρχή , η οποία πρέπει συνάμα να γίνει κοινωνικός νόμος , έτσι ώστε ο καθένας να επιζητεί την προαγωγή του συνόλου της κοινωνίας και το σύνολο της κοινωνίας να μεριμνά για την ανύψωση όλων των μελών της .
Διότι κάθε μέλος της αποτελεί στοιχείο ανύψωσης και προόδου ολόκληρης της κοινωνίας .
Εάν σε μια κοινωνία συντελείται αυτό , λέγομε ότι η κοινωνία αυτή είναι πολιτισμένη . Εάν συμβαίνει το αντίθετο τότε είναι βάρβαρη και απολίτιστη .
Στις κοινωνίες όμως υπάρχουν διάφοροι βαθμίδες πολιτισμού .
Στις κατώτερες κοινωνίες ο πολιτισμός είναι υποτυπώδης .
Εξακολουθεί δε σ’αυτές να επικρατεί ό,τι στη ζωώδη φύση .
Δηλαδή η δύναμη του ισχυρότερου και η καταδυνάστευση .
Κατάσταση στην οποία κάθε άτομο δεν μπορεί να αναπτύξει τις πνευματικές του δυνάμεις .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Όσο προάγεται ο πολιτισμός , τόσο οι κοινωνικές συνθήκες και οι νόμοι μεταβάλλονται και η ατομική ελευθερία καθενός και επομένως και η πρόοδος διευρύνονται .
Για να μπορεί όμως ο άνθρωπος να αναπτύσσει τις δυνάμεις του και να βοηθείται από τα άλλα άτομα με τα οποία αποτελεί κοινωνία , πρέπει να υπάρχει καθολική αγάπη .
Πρέπει δηλαδή να αναπτυχθεί ένα άλλο σύστημα , με ανώτερες ηθικές αρχές , στηριζόμενες στην καθολική αγάπη .
Εάν λοιπόν ο άνθρωπος ή το πνεύμα θέλει να ζει συνειδητά και επιθυμεί να ακολουθεί την Κοσμική τάξη , πρέπει να αναπτύξει τον νόμο της Αγάπης συνειδητά .
Η συμμόρφωσή του δε προς την κοσμική τάξη , φέρνει αυτόν σε μεγαλύτερη εξέλιξη , διότι χωρίς Αγάπη δεν γίνεται η άνοδος της ψυχής .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Στην ανθρώπινη όμως κοινωνία δεν επικρατεί ο νόμος αυτός λόγω αμάθειας και παρανοήσεως και αυτού του ατομικού συμφέροντος .
Έτσι δημιουργούνται οι συγκρούσεις και οι δυστυχίες , οι οποίες καθυστερούν την πρόοδο των ψυχών .
Γι’αυτό οι Στωικοί δίδασκαν την ανθρώπινη αλληλεγγύη και αγάπη και ο Μάρκος Αυρήλιος είπε :
«Φίλησον το ανθρώπινον γένος» . Δηλαδή χωρίς διάκριση φυλής , πατρίδας , γένους κ.τ.λ.
Αυτός που έχει στην ψυχή του Αγάπη , φωτίζεται και καθίσταται πνευματικός ήλιος . Αγάπη και φως είναι αλληλένδετα .
Φως εκπορεύεται , μόνον από εκεί όπου υπάρχει Αγάπη .
Όπου διαφημίζεται ότι υπάρχει φως , και δεν εξωτερικεύεται από εκεί Αγάπη προς την ανθρωπότητα , προς την πρόοδο αυτής , εκεί δεν υπάρχει πράγματι φως , αλλά σκοτάδι .
Διότι όπου υπάρχει εγωισμός και συμφέρον , εκεί οι συγκρούσεις , οι διαμάχες και η δυστυχία . Ενώ όπου Αγάπη και Δικαιοσύνη , εκεί η αρμονία και η ευτυχία που επακολουθεί .
Ας ελπίσομε ότι οι άνθρωποι θα αντιληφθούν τις αλήθειες αυτές και θα καταλάβουν ότι μόνο η αντίληψη της πανανθρώπινης αλληλεγγύης και η συνεννόηση μπορούν να αποκαταστήσουν την ειρήνη του κόσμου και την ευτυχία των ανθρώπων και των εθνών .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Κάποιες φορές πλημμυρίζω άγνοια. Υπέροχη αίσθηση. Να ρωτάς και - επιτέλους!- να αισθάνεσαι την απουσία της απάντησης ανάσα στο λαιμό σου. Τίποτα δεν υπάρχει αν δεν το νιώσεις...Τίποτα δε χάνεται. Τίποτα δεν κερδίζεται. Όλα είναι μετέωρα, ανάλφρα και ουδέτερα. Βιώνουμε κάθε μέρα μια τρελή γιορτή από ανθρώπινα κύματα ζωής...Ανάσες, μυρωδιές, αισθήματα, πάθη...Κάπου κρυμμένη κι η αλήθεια. Παντού κρυμμένη η αγάπη. Κι αν κρύβεται με επιμονή...εγώ τη βρίσκω πάντα! Γιατί τη νιώθω στο άγγιγμά σου...Τη βλέπω στην άκρη των χειλιών σου. Ίσως είμαι τυφλή, τρελή, δίχως αισθήσεις...Μα σε αγαπάω κι αυτό έχει σημασία. Ίσως να ναι μια λέξη, μια απάτη, μια φενάκη. Μα εγώ τη λέω και η ψυχή μου τρέμει...το σώμα μου φθάνει στα αστέρια. Κι αυτό έχει σημασία. Αγάπη είναι εμείς μαζί, χέρι χέρι πιασμένοι, να προχωράμε στο δρόμο αμίλητοι, με τη νύχτα να μας αγκαλιάζει τρυφερά...κι οι καρδιές μας να χτυπούν πιο δυνατά κι από τα βήματά μας....
gdr
Τοσες λεξεις για την αγαπη τοσες εκφρασεις...
Η αγαπη δεν μπορει να εκφραστει με λεξεις μονο να την νιωσουμε μπορουμε.
Παντα οποιος μιλαει για την αγαπη μιλαει με μια ποιητικη διαθεση
και τα λογια του σταζουν μελι.
Μπορει καποιος να πει τοσα πολλα για την αγαπη...
Πραγματικα ομως οι λεξεις την περιοριζουν.
Στην πραγματικοτητα αυτο που νιωθουμε οταν αγαπαμε αληθινα ειναι απλως μια αντανακλαση ενος ασυληπτου συναισθηματος που βρισκεται πολυ μακρια.
Φυσικα και δεν ειναι απλως ενα συναισθημα η αγαπη.
Οσοι το βιωνουμε αντιλαμβανομαστε το μεγαλειο της.
Καθως θα εξελισομαστε η αγαπη θα μεγαλωνει μεσα μας.
Παντως σχετικα με τον πονο που προκαλει η αγαπη μπορω να σου πω
οτι ξερω τη λυση και φυσικα ειναι απλη.
Ελπιζω να το διαβαζουν ολοι οσοι εχουν πληγωθει.
Επειδη η αγαπη μας γεμιζει με εμπνευση οταν γραφουμε για αυτην μερικοι αερολογουν με παροιμιες πραμυθια και αλλα τετοια(σε καμια περιπτωση δεν λεω οτι ειναι λαθος αυτο, ειναι ομορφο).
Αν θελουμε να εχουμε μια τελεια αγαπη πρεπει να τηρουμε τους κανονες,μερικους βασικους.
(Δεν μιλαω για αυτους που δεν εχουν βιωσει την αγαπη και την μπερδευουν με το παθος.)
Στην αρχη οταν αγαπαμε αληθινα(την μία και μοναδικη στην ζωη μας) μετα απο καποιο διαστημα ερχεται ενας μεγαλος πονος.
Αυτο συμβαινει επειδη πραγματοποιειται μια μικρη καθαρση(ας το πουμε ετσι).
Φυσικα ο πονος εξαρταται απο το ποση λαγνεια ειχε στο παρελθον το ατομο.
Αυτο που θελω να πω ειναι οτι η λαγνεια ειναι ο λογος που ποναμε στην αγαπη.
Αυτο που τα συνδεει ειναι το καρμα,οτι εκανες θα σου κανουν.
Αυτο ειναι ολο.
Το προβλημα εδω ειναι οταν υπαρχει καρμα απο προηγουμενες ζωες
τοτε ειναι που νιωθουμε αδικημενοι.
Η απατη στην αγαπη προκαλει τον μεγαλητερο πονο.Σιγουρα.
Αλλα ακομα και η πιο μικρη επιθυμια μας για καποια αλλη γυναικα μετα θα μας προκαλεσει πονο, αυτο εχω βιωσει απειρες φορες.
Οι περισσοτεροι δεν το ξερουν αυτο και γραφουν οτι τους κατεβει,
επειδη αισθανονται πληγωμενοι θελουν την προσοχη και για αυτο αγνοουν την αιτια δεν ασχολουνται καν και μενουν στο αποτελεσμα.
Θελω να πω οτι καλα ειναι τα ποιηματα για την αγαπη αλλα πρεπει να ερευνουμε την αληθεια για να ξερουμε και φυσικα να μην πεφτουμε θυματα των λαθων μας.
Βρήκα εξαιρετικά τα λόγια σου...
Καλωσήρθες...
quote:
Πιστεύω ειλικρινά πως όταν αγαπάς αληθινά δεν τίθεται θέμα πόνου. Πιστεύω πως η αγάπη, όταν είναι καθαρή, απαλαγμένη απο κτητικότητα και εγωιστική διάθεση,όταν δεν επιθυμεί να διαμμορφώσει το αντικείμενό της,δεν είναι δυνατόν να προκαλέσει πόνο σε κάποιον, σε μας τους ίδιους ίσως
Απολυτως σωστο.
Ομως για να το βιωσεις αυτο πρεπει πρωτα να εχεις πεταξει ολο τον εγωισμο.
Πιστευω οτι μονο ενα φωτισμενο ον ειναι σε θεση να μην πληγωνεται.
Καθως περνανε τα χρονια και οι ζωες μας η αγαπη εκλεπτινεται και φτανει σε αυτο το σταδιο που λες.
quote:
Πιστεύω πως η αγάπη, όταν είναι καθαρή, απαλαγμένη απο κτητικότητα και εγωιστική διάθεση,όταν δεν επιθυμεί να διαμμορφώσει το αντικείμενό της,δεν είναι δυνατόν να προκαλέσει πόνο σε κάποιον, σε μας τους ίδιους ίσως.
Αγαπητέ chamuel, χωρίς να διαφωνώ με το μήνυμα σου, αναρωτιέμαι πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να πούμε ότι η αγάπη που νιώθουμε - ή διατεινόμαστε ότι νιώθουμε - είναι απαλλαγμένη από κτητικότητα ή εγωιστική διάθεση.
Πολλές φορές αναφέρουμε τη λέξη "αγάπη" με περισσή ευκολία για να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε για έναν συνάνθρωπο μας, άσχετα με το ποιός δεσμός μας συνδέει μαζί του.
Αγαπάμε την εικόνα που έχουμε σχηματίσει εμείς στο μυαλό για αυτό τον άνθρωπο;
Αγαπάμε αυτό που έχουμε πλάσει στην φαντασία μας επειδή μας ευχαριστεί ή μας κάνει να νιώθουμε σιγουριά, ασφάλεια, άνεση κλπ;
Αγαπάμε τον άνθρωπο αυτόν όπως είναι στην πραγματικότητα, με τις αρνητικές και θετικές όψεις;
Κι αν η απάντηση είναι θετική, για ποιούς λόγους τον αγαπάμε;
Όταν κληθούμε να αιτιολογήσουμε αυτό που νιώθουμε, πόσες φορές άραγε θα χρησιμοποιήσουμε τη λέξη "εγώ", "μου/με" κλπ;
Αναφέρουμε ότι αγαπάμε κάποιον επειδή καλύπτει κάποιες ανάγκες μας, όμως είναι αυτό πραγματική ανάγκη;
In anticipation of my resurrection...
Ο εγωισμός δεν είναι χαρακτηριστικό της αγάπης.Όποιος αγαπάει έχει τη διάθεση να δίνει και να δίνει και να δίνει.Για πρακτικούς λόγους κάποιες φορές πρέπει να παίρνει και απο τη άλλη πλευρά.
Αλλα δεν είναι μόνο αυτό...
Για να δόσεις αγάπη προϋπόθεση είναι ο άλλος να θέλει να την ΠΑΡΕΙ.
Όταν δεν θέλει να την πάρει είναι που γινόμαστε δυστυχισμένοι.Η απόρριψη της αγάπης μας είναι που μας κάνει δυστυχισμένους όχι οτι το άλλο μέλος δεν κάνει "kinky sex".
Πότε όμως αγαπάμε καποιον?
Η πιο "κοντινή στην αλήθεια" απαντηση που μπόρεσα να βρω σε αυτό είναι: Όταν αυτος/η μας κάνει ευτυχισμένους(δέχομαι και άλλες απόψεις).
Με το να μη σου ανταποδόσει ένα άτομο την αγάπη σου είναι λοιπόν σαν να σου λέει "Δεν με κάνεις ευτυχισμένο". Αντίθετα, όταν λες σε ένα άτομο οτι το αγαπάς εννοείς "Με κάνεις ευτυχισμένο".
Τωρα.. όσον αφορά την "Α"γαπη. Δηλαδη την αγάπη όλων των ανθρώπων ανεξαιρέτος αυτό είναι που υποθέτω το καταφέρνεις υοθετώντας μια συγκεκριμένη αντιληψη για τον κόσμο.
Η Μητέρα Τερέζα έλεγε
"Να χρησιμοποιείς τα χέρια σου για να υπηρετείς και την καρδιά σου για να αγαπάς"
http://www.youtube.com/watch?v=V1smgz-px1Q&feature=related
And if someone were being a "sheep" by mindlessly following the flock of worldly desires, then again, we must be the wolves
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
quote:
Τότε, ο φόβος (που είναι το αντίθετο της αγάπης)
Αυτο πρωτη φορα το ακουω.
Ομως οταν το προσωπο που σε ενδιαφερει βρισκεται κοντα σου και η καρδια σου χτυπα δυνατα τοτε αυτο δεν ειναι φοβος?
Αν αγάπη είναι να θέλουμε να είμαστε κοντα(ή εννωμένοι) με τον συνανθρωπο μας και να τον κάνουμε ευτυχισμένο τότε το αντίθετο της αγάπης είναι να θέλουμε τον άλλον μακρια μας και να θέλουμε να τον κάνουμε δυστυχισμένο(μίσος).
Και, η αγάπη χαρακτηρίζεται απο όμορφα συναισθηματα, άρα το αντίθετο της χαρακτηρίζεται απο αρνητικα.
http://www.youtube.com/watch?v=V1smgz-px1Q&feature=related
And if someone were being a "sheep" by mindlessly following the flock of worldly desires, then again, we must be the wolves
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg