Αν οι μέλισσες μπουχτίσουν και αποφασίσουν να εγκαταλείψουν μαζικά τον μάταιο τούτο κόσμο, τότε θα αρχίσουν οι σαύρες να πηδάνε απο λουλούδι σε λουλούδι, να παράγουν μέλι και να εκλέγουν δημοκρατικά βασσίλισσα (η δημοκρατία της σαύρας).

Δεν θέλω να μειώσω την σοβαρότητα μιας τέτοιας πιθανότητας, θέλω απλώς με χιούμορ να δηλώσω πως η επιβίωση του ανθρώπινου είδους πιστεύω πως έχει να κάνει με τον εαυτό του και μόνο. Πιστεύω πως ο άνθρωπος έχει αποφασίσει την επιβίωση απο τον αφανισμό και πως το περιβάλλον αυτη την εποχή μας δείχνει τα λάθη που έχουμε κάνει ως ανθρωπότητα, και που χρειάζεται να διορθώσουμε προκειμένου να στηρίξουμε αυτή μας την απόφαση. Μπορεί να μην φαίνεται πως ενας ιός στις μέλισσες έχει άμεσα να κάνει με τις ανθρώπινες επιλογές, πιστεύω όμως πως ουσιαστικά έχει.

- To όριο στη γνώση.. - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.03/04/2009, 07:30:30

Πιστεύω αγαπητοί μου πως, αν και ο ανθρώπινοε εγκέφαλος είναι μικρός, όπως ίσως ένας σκληρός δίσκος, παρόλα αυτά, ο ανθρώπινος νούς, που απλώς όργανό του είναι ο εγκέφαλος, συνδέεται με πληροφορία που δεν έχει τέλος. Θα έλεγα ακόμη πώς η ίδια η ζωή είναι ούτως ή άλλως μικρή, κι αυτό απο μόνο του οριοθετεί το πλήθος της γνώσης που μπορεί κάποιος να λάβει.Ο.κ, γι αυτό κανείς πρέπει να είναι επιλεκτικός με το τί μαθαίνει, λίγα χρονια έχουμε δεν είμαστε για σπατάλες.Ακόμη κι έτσι όμως, λέμε πως η γνώση δεν έχει όρια, γιατί την κάθε στιγμή ένας άνθρωπος είναι συνδεδεμένος μέσω του νοητικού του σώματος με ενα τεράστιο δίκτυο πληροφοριών, όπως ένας υπολογιστής είναι συνδεδεμένος στο ίντερνετ.(δεν έχει να κάνει ποσο μικρός είναι ο σκληρός). Η ίδια η γνώση που είναι διαθέσιμη για κάποιον δεν έχει όρια.¨Ορια μπορεί να έχουν οι δικές μας επιλογές και τα κριτήριά μας ως προς αυτές.

- To όριο στη γνώση.. - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.02/04/2009, 07:37:19

Ό ανθρώπινος νούς δεν έχει όρια, το ίδιο λοιπόν και η γνώση. Το όλο ζήτημα είναι το τί επιλέγουμε να μαθαίνουμε και με ποιόν τρόπο. Αν κάποια στιγμή, καθώς ερχόμαστε σε επαφή με κάποια γνώση βιώσουμε το συναίσθημα οτι αυτή η γνώση συνηχεί με την ψυχή μας, τότε αυτό σημαίνει πως αυτή η γνώση είναι αυθεντικά δική μας, πάντοτε ήταν, και μας αφορά, μπορούμε να της δοθούμε. Αν αντίθετα αισθανθούμε πως κάτι που μαθαίνουμε μας είναι ξένο,ή ύποπτο, ή δυσάρεστο καλό είναι να το βάζουμε στην άκρη και να προχωράμε σε κάτι άλλο, μη χάνοντας χρόνο.

- Περί Αγάπης... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.01/04/2009, 07:27:21

Ηθελα να διευκρινήσω κάτι σχετικά με την αγάπη, αν και ήδη έχω κάνει μια αναφορά στο πρώτο μήνυμα που έστειλλα σε αυτό το forum. Δεν αναφέρθηκα αρχικά στον όρο αγάπη με την περιορισμένη έννοια του ανθρώπινου συναισθήματος,είπα πως θεωρώ πως αυτή είναι κάτι πολύ ευρύτερο, και εκδηλώνεται στην ζωή ενος ανθρώπου την κάθε στιγμή που αναπνέει, αν και μια πολύ δημιουργική της μορφή είναι βέβαια το συναίσθημα που μας συνδέει με τους ανθρώπους που επιθυμούμε να βρίσκονται δίπλα μας. Παρ όλα αυτά, εδω μιλάμε για ανθρώπινα συναισθήματα, που όλα, οσα έχουν ποτέ βιωθεί απο τους ανθρώπους σχετίζονται ή με την αγάπη, ή με την έλλειψή της. Το μίσος που ανέφερε ο καλός μου ο φίλος αναμφίβολλα σχετίζεται με την αποκοπή κάποιου απο την δύναμη της αγάπης, το μίσος έίναι συναίσθημα, η αγάπη ΔΕΝ είναι, είναι κάτι ευρύτερο. Για μένα, ο κάθε άνθρωπος είναι ένα συνοθύλευμα ενεργειών. Είναι πάνω απ όλα το πνεύμα , ο καθαρός θεικός του πυρήνας, η εντός του προβολή της κατ εικόνα και ομοίωσιν του ουσίας του ίδιου του Θεού που είναι αλλιώς Η ΑΓΑΠΗ, και όλα τα πρόσθετα, επίκτητα και ίσως περιττά συστατικά που συνθέτουν τον καθ έναν απο εμάς και είναι οι φόβοι και τα εγώ μας (που κι αυτά είναι ή συνδέονται με φόβους). Κι εδω όπως βλέπεις δεν κατατάσσω τον φόβο στα ανθρώπινα συναισθήματα, του δινω μια πιο διευρημένη έννοια και τον προσδιορίζω ως το στοιχείο εκείνο που σε αποκόπτει απο την αγάπη. Σε κρατάει πίσω στην προσωπική σου εξέλιξη, βάζει όρια στον εαυτό σου, σου κρύβει την αλήθεια σου δημιουργώντας παρανόηση για το ποιός είσαι. Η κάθε στιγμή της ζωής μας είναι για μας μια επιλογή. Η ζωή μας είναι μια διαρκή, μια ασταμάτητη διαδικασία επιλογής (κι αυτό είναι και το τεράστιο ενδιαφέρον και μεγαλείο της). Θα λειτουργήσουμε ενεργοποιώντας την εντός μας αγάπη, ή θα αφήσουμε τον φόβο να κάνει τη δουλειά του, την ίδια δουλειά που επι αιώνες κάνει στον άνθρωπο επειδή εκείνος του το επιτρέπει, του περιορίζει δηλαδή τη δράση και τον κάνει να θεωρεί τον εαυτό του πολύ μικρότερο και αδύναμο απ ότι πραγματικά είναι? Ως ανθρωπότητα έχουμε δοκιμάσει τα πάντα για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να διευρύνουμε προς όφελός μας τα όριά μας, τα πάντα εκτός απο αυτό το απλό, να δούμε τους φόβους μας και να τους αφαιρέσουμε. Εχουμε συσσωρεύσει γνώση ασύληπτη σχετικά με το πως λειτουργεί το σύμπαν, πως λειτουργεί η ανθρώπινη ψυχολογία, πως είναι δομημένο το κάθε τί γύρω μας και έχουμε παραλείψει το πιο σπουδαίο απ όλα κι όμως, κάτι μοιάζει να μην λειτουργεί σωστά. Κάπου υπάρχει μια ανισσοροπία στο ανθρώπινο είδος. Η εξέλιξη και η πρόοδος αφορά ΜΟΝΟ κάποιους τομείς της ζωής, ενω στους υπόλοιπους θαρρεί κανείς πως πάμε πίσω. Τι είναι αυτό που παραλείψαμε? Να κοιτάξουμε μέσα μας και να το κάνουμε όπως δεν το κάναμε ποτέ πριν, σαν ανθρωπότητα αλλα και ο καθε ένας απο εμάς ξεχωριστά και κατόπιν να κάνουμε μια επιλογή ζωής.( βασικά όταν θα το κάνουμε ο κάθε ένας απο μας ξεχωριστά θα γίνει και σε επίπεδο ανθρωπότητας).

- Περί Αγάπης... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.31/03/2009, 23:55:20

Φίλε alex22, χτυπάει δυνατά η καρδιά ενός ανθρώπου συχνά όταν εκείνος επιλέγει να βιώσει δυνατά κάποιο στοιχείο της ζωής του έντονο. Το χτυποκάρδι, όταν μιλάμε για τον έρωτα είναι ζωή, είναι ομορφιά,δεν είναι φόβος, δεν θά πρεπε να είναι φόβος, όπως δεν θά πρεπε η ζωή να είναι φόβος. Θα πώ όμως πως υπάρχει περίπτωση σε πολλές ανθρώπινες ιδιοσυγκρασίες να συνοδεύεται το όμορφο ερωτικό χτυποκάρδι απο ανησυχία και φόβο. Ανθρωποι ας πούμε που έχουν πληγωθεί στις ερωτικές τους σχέσεις, άνθρωποι που έχουν ταλαιπωρηθεί απ την μοναξιά στην οποία έχουν υποβάλλει τον εαυτό τους στο παρελθόν, ή και άνθρωποι που δεν έχουν αρκετή εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, στις επιλογές τους, πολύ πιθανόν να επέλεγαν να κουβαλήσουν αυτούς τους φόβους τους σε μια στιγμή ομορφιάς σαν αυτή που αναφέρεις και να τη μολύνουν λίγο ή πολύ με φόβο.Ολοι μας έχουμε να διαχειριστούμαι και αυτή την πραγματικότητα στην καθημερινότητά μας. Καλά ή άσχημα, δεν είμαστε μόνο ο θεικός μας σπινθήρας που ακτινοβολεί παντού την αγάπη της δημιουργικής εστίας, αν και αυτό είναι το βασικό μας συστατικό είτε το συνειδητοποιούμε, είτε όχι. Είμαστε και οι φόβοι μας και οι αγωνίες μας και τα εγώ μας. Αν μπορούσες να διώξεις μακριά τέτοια στοιχεία την ώρα ας πούμε που βλέπεις την καλή σου να ερχεται να σε συναντήσει, πανέμορφη όπως πάντα και επιθυμητή στην ψυχή σου, τοτε το χτυποκάρδι σου θα γίνονταν ενα αγγελικό φτερούγισμα. Αν απ την άλλη, λειτουργείς με αυτοματισμούς που σχετίζονται με το φόβο, μια τέτοια στιγμή το χτυποκάρδι σου θα συνοδεύεται με αμφιβολία και ανησυχία, θα μεταφέρεσαι στο παρελθόν ή στο μέλλον, θα τσαλαβουτάς σε σκέψεις και αισθήματα που έχουν να κάνουν με σένα και μόνο με σένα, και θα παραλείπεις να ζήσεις την ομορφιά της στιγμής που τόσο την αναζητά η ψυχή σου. Και το πιο σημαντικό, δεν θα επιτρέψεις στην καλή σου να αντιληφθεί πόσο πανέμορφη είναι στα μάτια σου και πόσο επιθυμητή για την ψυχή σου. Οι φόβοι σου θα γίνουν παραβάν και θα κρύψουν την αλήθεια σου. Θα λάβει χώρα μια παρεξήγηση, κι άντε διαχειρίσου την μετά. " Αυτό που με πειράζει, θα λες κάποτε στον εαυτό σου, είναι που δεν κατάλαβε πόσο την αγάπησα". Α ναί, πάλι οι άλλοι κάτι δεν έκαναν σωστά, πάλι οι άλλοι με πλήγωσαν. Πες μου φίλε μου, ποιός δεν το έχει ζήσει απ όλους εμάς αυτό το σενάριο? Αποψή μου είναι πως μπορεί να γίνει μια διαφορετική επιλογή. Δεν λέω να ξεριζώσει κανείς τελείως το φόβο απο μέσα του, σαν να είναι ένας κακόβουλος σύμβουλος. Λέω απλώς να δώσει την προσοχή του κάπου αλλού, στην ομορφιά ας πούμε, στην αγάπη και στο βίωμά της όταν εκέινη παρουσιάζεται μπροστά μας με όλη της την μεγαλοπρέπεια, και πόσο συχνά δεν την βλέπουμε κάν όντας βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στην καθημερινότητα και την ανησυχία της.

- Περί Αγάπης... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.31/03/2009, 17:18:24

Παραθέτω ένα αποόσπασμα απο τα λόγιά του αποστόλου Παύλου στην 2 επιστολή προς Κορίνθιους σχετικά με την αγάπη. "...η αγαπη μακροθυμει χρηστευεται η αγαπη ου ζηλοι η αγαπη ου περπερευεται ου φυσιουται 5 ουκ ασχημονει ου ζητει τα εαυτης ου παροξυνεται ου λογιζεται το κακον 6 ου χαιρει επι τη αδικια συγχαιρει δε τη αληθεια 7 παντα στεγει παντα πιστευει παντα ελπιζει παντα υπομενει,8 η αγαπη ουδεποτε εκπιπτει..."

- Περί Αγάπης... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.31/03/2009, 17:07:33

Αγαπητέ Dying_Incubus. Η κτητικότητα είναι ένα αρχέγονο ένστικτο που λειτούργησε στο μακρινό παρελθόν προς όφελος του ανθρώπου όταν εκείνος, στα πρώτα στάδια της εξέλιξής του πάλευε να επιβιώσει. Η τήρηση κάποιων ορίων στις σχέσεις με το φυσικό περιβάλλον, αλλα και η επιβολή κάποιων ορίων εκ μέρους του προς αυτό, ήταν τότε ζήτημα επιβίωσης για τον ίδιο. Τότε, ο φόβος (που είναι το αντίθετο της αγάπης) ίσως και να ήταν χρήσιμος, με την έννοια οτι μας βοήθησε να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας σαν είδος. Κάτσε μια στιγμή και αφουγκράσου τον εαυτό σου. Ισως μπορέσεις και ακούσεις έναν απόηχο μέσα σου απο εκείνο το τόσο μακρινό παρελθόν σου. Τότε που κι εσύ (και γω και όλοι μας) πιστεύμαμε πως οτι υπάρχει και είναι δικό μας θα πρέπει να το υπερασπίσουμε με τη ζωή μας ως τέτοιο (δικό μας), αλλιώς τί θα απογίνουμε. Ποιά θα είναι τα όρια και η ταυτότητα της οντότητάς μας. Θα υπάρχουμε? Απ την άλλη...σήμερα, σαν είδος με την απόλυτη τεχνογνωσία μας και το πλήθος των επιλογών,την εποχή της απόλυτης ελευθερίας της σκέψης και έκφρασής της, αναρωτιέσαι κι εσύ κι εγω και όλοι μας ΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ? ΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΕΧΩ ? Και λέω ως απλά σκεπτόμενος...ναι, όντως, υπάρχει κάτι που κατέχω, κι αυτό είναι η ελευθερία μου να αποφασίζω και να επιλέγω την κάθε μου αλήθεια με βάση το τί αισθάνομαι, να αποφασίζω δηλαδή ποιά αλήθεια θα αποδεχτώ ως δική μου την κάθε στιγμή. ΑΥΤΟ ΕΧΩ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. Ναι αυτό μόνο που είναι τα πάντα! Εν κατακλέιδι...δεν πιστεύω πως χρειαζόμαστε πλέον τα αρχέγονα ένστικτά μας για να διεκδικήσουμε μια θέση στην ύπαρξη. Αυτή δεν μας τη στερεί κανένας ούτως ή άλλως.Αποφασίζουμε την κάθε μας στιγμή πώς θα αισθανθούμε σχετικά με το κάθε τί, και κατόπιν εισπράττουμε αυτό που μας φέρνει η ζωή (η ύπαρξη καλύτερα) σαν αποτέλεσμα των δικών μας επιλογών. Πάντα αυτό κάναμε, κι ας μην το κάναμε συνειδητά. Ας το κάνουμε τώρα συνειδητά.Αν συμφωνείς οτι κτητικότητα κι αγάπη δεν πάνε πακέτο γιατί να μην επιλέξεις συνειδητά να καθαρίσεις την αγάπη σου απο ένστικτα που δεν τα χρειάζεται πλέον? Δεν μπορείς απλώς να εισπράττεις την ομορφιά που βλέπεις σε αυτό που αγαπάς και απλώς να ομορφαίνεις με αυτήν? Τι πιο απλό και πιο πρακτικό? Για ποιον λόγο να ζητάς πάντα και κάτι ακόμη απο αυτά που αγαπάς, πέρα απο το να είναι εκεί? Ξέρεις, όταν αγαπάς με αυτόν τον τρόπο, κανένα απο τα στοιχεία στα οποία στρέφεται η αγάπη σου δεν σε εγκαταλείπουν ποτέ, εσυ μπορεί μια μερα να τα εγκαταλέιψεις, εκείνα ποτέ. Εχει να κάνει με την αμοιβή που λαμβάνεις απο το σύμπαν όταν δεν ζητάς τίποτε, ΕΧΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

- Περί Αγάπης... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.30/03/2009, 21:07:50

Πιστεύω ειλικρινά πως όταν αγαπάς αληθινά δεν τίθεται θέμα πόνου. Πιστεύω πως η αγάπη, όταν είναι καθαρή, απαλαγμένη απο κτητικότητα και εγωιστική διάθεση,όταν δεν επιθυμεί να διαμμορφώσει το αντικείμενό της,δεν είναι δυνατόν να προκαλέσει πόνο σε κάποιον, σε μας τους ίδιους ίσως. Το θέμα είναι (για να γίνω λίγο πιο ρεαλιστής)πως η ζωή ή μάλλον ο τρόπος που λειτουργεί το τρέχον κατεστημένο σκέψης, κάνει εναν απλό άνθρωπο να προσδοκεί πάντοτε πράγματα απο το αντικείμενο της αγάπης του και μάλιστα να το θεωρεί αυτό απόλυτα φυσικό. Για την δική μου αντίληψη αυτό είναι ενα απο τα βασικά λάθη που ο άνθρωπος εν γένει είναι καλό να διορθώσει προκειμένου να προσεγγίσει ακόμη περισσότερο τον θεικό του σπινθήρα πράγμα που, για μένα πάντα, αποτελεί και τον ίδιο τον σκοπό της ύπαρξης του ανθρώπου, του ανθρώπου ως οντότητα υλική, του κάθε ένα απο εμας που συνεχώς διεκδικούμε την αγάπη των άλλων και την υπερπολύτιμη αυτοαναγνώριση που καμμια φορά στο όνομά της ισοπεδώνουμε τα πάντα και αναιρούμαι αυτο που είναι απλό, πρακτικό και οφθαλμοφανές. Πρόσεξε κάτι και δες. Απο τοτε που είμαστε παιδιά οι γονείς μας που μας αγαπούν αναμφίβολλα έχουν προσδοκίες απο εμάς, το ίδιο και οι δάσκαλοι ή οι καθηγητές μας, αυτοί μάλιστα βαθμολογούν και την απόδωσή μας με βάση το πόσο καλά ανταποκρινόμαστε σε αυτές, η θρήσκεία μας μαθαίνει πως η ύψιστη ενέργεια της αγάπης, ο θεός δηλαδή, απαιτεί να είμαστε καλοί, ηθικοί, καθαροί ως προς τη σκέψη, οι σύζυγοι μας έχουν το δικαίωμα να προσδοκούν απο εμάς πράγματα, το ίδιο και τα παιδιά μας, και δεν εννοώ την αυτονόητη υποχρέωση να τα ντύνουμε και να τα ταίζουμε μέχρι να ενηληκιωθούν. Και ο κύκλος ανανεώνεται. Θεωρούμε πως αν το περιβάλλον μας έχει απο μας τόσες προσδοκίες είναι φυσικό να έχουμε και εμείς προσδοκία απο αυτό.Είναι δικαίωμά μας λέμε. Τί γίνεται όμως όταν δεν λαμβάνουμε αυτό το οποίο προσδοκούμε? Πόνος! Μήπως κάτι τελικά δεν έχουμε κάνει σωστά ? Μήπως είναι καιρός να αναθεωρήσουμε την αντίληψη που έχουμε για το πώς να αγαπάμε? Και όπως και να έχει μήπως αυτο το μοντέλο αγάπης που σε βάζει σε αλληλεπίδραση προσδοκίας και απαίτησης με το αντικείμενο της αγάπης σου, φιμώνει την πνευματική ουσία σου που απο τη φύση της είναι ελεύθερη ? ΜΗΠΩΣ ΚΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΡΑΒΑ ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ?

- Περί Αγάπης... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.29/03/2009, 21:02:01

Ως νεό μέλος που έχω τη χαρά να είμαι σε αυτό το τόσο σημαντικό και όμορφο forum, θα ήθελα να καταθέσω την άποψή μου για την αγάπη. Ήθελα λοιπόν να αναφέρω δυο πράγματα. Καταρχήν, για μένα αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα,ο ορισμός της περιορίζεται πολύ για κάποιον που την θεωρεί κάτι τέτοιο. Πρόκειτε για κάτι πολύ μεγαλύτερο, κάτι που περιλαμβάνει όλα τα συναισθήματα ενος ανθρώπου και όχι μόνο. Λέγεται πως αγάπη είναι η πρώτη ύλη, με την οποία ο θεός έφτιαξε τον κόσμο. Το υλικό απο το οποίο είμαστε φταγμένοι κατα κάποιον τρόπο. Αγάπη λοιπόν, δεν γίνεται να έχουμε, μπορούμε μόνο να γινόμαστε.Αγάπη, βασικά είμαστε στη βάση της ύπαρξής μας και καλά θα κάνουμε να το καταλάβουμε. Τί θα απομείνει αν κάποιος άνθρωπος διώξει απο πάνω του όλα τα περιτά στοιχεία που τον βαραίνουν στο δρόμο του? Αν διώξει τον πόνο, την αυταπάτη, τον φόβο και τα διάφορα "εγω" μέσα στα οποία εγγλωβίζεται ? Μήπως αυτό που θα απομείνει λέγεται καθαρή αγάπη? Οσον αφορά στο πως μπορεί να εκφραστεί η αγάπη μέσα στην καθημερινή πραγματικότητα έχω να πω το εξής. Μια ποιότητα της αγάπης είναι η ικανότητά της να παρατηρεί γύρω της ομορφιά. Ως εκ τούτου, όταν ένας άνθρωπος γίνεται αγάπη, γίνεται δηλαδή αυτό που είναι πραγματικά,αναπτύσει αυτή την ικανότητα, να βλέπει δηλαδή γύρω του ομορφιά αλλα και αλήθεια. Κάνοντάς το αυτό δημιουργεί ομορφιά στον ίδιο τον εαυτό του. Οταν αγαπάει κανείς κάποιον ή κάτι πραγματικά, δεν κάνει κάτι άλλο απο το να παρατηρεί διαρκώς την ομορφιά του. Μ αυτόν τον τρόπο την κάνει πιο πραγματική και βέβαια την εισπράτει και ο ίδιος πίσω. Οταν αγαπάει κανείς με αυτόν τον τρόπο, δεν γίνεται η αγάπη να τον πονέσει. Επίσης δεν γίνεται να μην του επιστραφεί πίσω. Ας μην γελιόμαστε, το οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας(πρόσωπα, πράγματα, συνθήκες) είναι ένας καθρέπτης που δείχνει ποιοί πραγματικά είμαστε...

- ΨEMMA - .-= Η ΨΥΧΗ =-.31/03/2009, 03:40:58

H αλήθεια αγαπητοι συνομιλητές, δεν γίνεται ποτε να κρύψει τον εαυτό της και να εξακολουθήσει να είναι αλήθεια. Ο τρόπος που μια φωτισμένη ψυχή θα παρουσιάσει μια αλήθεια της, έχει να κάνει με το πόσο φωτισμένη είναι εκείνη η ψυχή και όχι με το τί επιθυμούν ή μπορούν να αντέξουν οι άλλοι. Οι άλλοι σπάνια κατανοούν την αλήθεια μιας φωτισμένης ψυχής, ασχετα με το αν εισπράτουν στοιχεία-οφέλη της δικής της φώτισης.Την αλήθεια του Ιησού ας πούμε, λίγες ψυχές την έχουν αντιληφθεί, αν και όλοι ίσως έχουμε δεχτεί κάποια οφέλη απο αυτήν, οφέλη που έχουν να κάνουν με την πρόσβασή μας σε μια ανώτερη γνώση. Το ιδιο ισχύει βέβαια και με την αλήθεια όλων των φωτισμένων δασκάλων της ανθρωπότητας.

- ΨEMMA - .-= Η ΨΥΧΗ =-.29/03/2009, 21:51:46

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΚΤΑ ΤΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΜΟΝΟ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΛΕΕΙ. Δεν θα μιλήσω σχετικά με το αν κανείς βλάπτει κάποιον λέγοντας ψέμματα,ειναι σίγουρα προφανές πως το να λεει κανεις την αλήθεια οφελει τον ίδιον πάνω απ όλα.

- Φρέσκιες Ανταποκρίσεις - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet31/03/2009, 03:40:58

- Φρέσκιες Ανταποκρίσεις - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet29/03/2009, 21:51:46

- Νέα Ακρόπολη... Νο.1 - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.03/04/2009, 07:30:30

- Νέα Ακρόπολη... Νο.1 - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.02/04/2009, 07:37:19