- ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ . - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Αυτή η προσπάθεια ανάδειξε ανιδιοτελείς συμπεριφορές ,όπως αυτές των γιατρών χωρίς σύνορα ,του οικολογικού κινήματος οι πράσινοι ….., για να αναφέρω μερικές .
Όσοι επιδιώκουμε συζητήσεις που αναδεικνύουνε τα προβλήματα του πλανήτη μας , προσπαθούνε να προσφέρουμε υπηρεσίες .
Δεν έχει καμία σημασία αν ξυπνήσει έστω και ένας ,από αυτούς που κοιμούνται βαθιά ,καμία απολύτως σημασία ,εκτός βέβαια από την ίδια την προσπάθειά μας ,η οποία πρέπει να επιστρέψει πίσω σε εμάς και πάλι, αλλά με διαφορετική μορφή .
Δηλαδή εμείς που προσπαθούμε , η νομίζουμε ότι προσπαθούμε να προσφέρουμε για το κοινό καλό της ανθρωπότητας ,να βγάζουμε κάποια συμπεράσματα μετά από κάθε προσπάθεια .
Όπως για παράδειγμα οι απαντήσεις στα ακόλουθα ερωτηματικά ,που μπορεί να προκύψουνε μετά από κάποιες προσπάθειες :
Γιατί η προσωπικότητά μου έχει διαμορφωθεί έτσι , ώστε να προσπαθώ να συνεισφέρω και κάποιες άλλες να εναντιώνονται σε αυτήν την προσπάθειά μου ,αντί να ενώνονται με αυτήν, ώστε να ισχυροποιηθεί ?
Γιατί δεν μπορώ να συνεννοηθώ για απλά πράγματα με κάποιες προσωπικότητες ,ενώ με άλλες επέρχεται αβίαστα ,φυσιολογικά ?
Γιατί μία προσωπικότητα αντιλαμβάνεται τελείως διαφορετικά , αυτά που αντιλαμβάνεται η προσωπικότητα που διαμόρφωσε ένα από τα πολλά μου εγώ ?
Γιατί δεν υπάρχει ενιαία αντίληψη σε αυτόν τον πλανήτη ?
Άραγε μπορεί ο Άνθρωπος να καταστρέψει κάτι για το οποίο γνωρίζει ότι υφίσταται ,αλλά αγνοεί (ακόμη ) τον τρόπο λειτουργίας του ,όπως για παράδειγμα ο πλανήτης γη ?
Γιατί θα πρέπει να προσπαθώ να επιμένω στην προσπάθειά μου , να ξυπνήσουνε συνάνθρωποί μου ,οι οποίοι κοιμούνται βαθιά ,ξανά και ξανά και πάντα μέχρι να φύγω από αυτήν την ζωή ?
Αυτή η προσπάθεια πρέπει να μου δώσει κάτι, έτσι δεν είναι ?
Τι εισπράττει μία προσωπικότητα η οποία ,μοχθεί για το καλό της ανθρωπότητας ?
Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες ο καθορισμός , η από την προσπάθεια ,αν δηλαδή αυτή είναι ώριμη ,περιέχει σοφία ,χρήσιμες βιωματικές εμπειρίες .
Η μήπως από ένα και μοναδικό γεγονός ,η προσωπικότητα που το προσπαθεί να είναι ολοκληρωμένη ?
Πολλά ερωτήματα που οδηγούνε μονάχα σε έναν και μοναδικό στόχο και αυτός είναι η αναζήτηση του σκοπού της υπάρξεως της προσωπικότητάς μου .
Δεν είναι περισσότερο συμφέρον για το εγώ του κάθε ανθρώπου, να μην έχει ουδεμία προσωπικότητα ,να συμπεριφέρεται απρόσωπα ?
Για παράδειγμα να προσπαθεί να ξυπνήσει συνανθρώπους του που κοιμούνται βαθιά , δίχως να περιμένει κάποιο συμφέρον η κάποια προσωπική αμοιβή , η κάποια ηθική ικανοποίηση ,απλά να δίνει ….,έως ότου μάθει τι είναι αυτό που εισπράττει αυτός ο Άνθρωπος ,ο οποίος κατόρθωσε και συμπεριφέρεται ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΩΣ ?
ΤΙ ΕΙΣΠΡΑΤΤΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ ΘΕΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ?
Και για να έχουμε καθαρό ερώτημα , η ιδιοτέλεια τι είναι θετικό η αρνητικό στοιχείο της προσωπικότητας ?
Η ανιδιοτέλεια τι είναι θετικό ,η αρνητικό στοιχείο της προσωπικότητας ?
Ας πάρουμε για παράδειγμα την πρώτη παράγραφο του μηνύματός σου:
quote:
Συνειδητοποιώντας ο Άνθρωπος ότι με τον τρόπο επιβίωσης (απληστία ,ακόρεστη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο & και των φυσικών πόρων του πλανήτη ,παγκόσμια εξουσία ) καταστρέφει την φύση ,πράγματι κάνει προσπάθειες για να την αποτρέψει .
Αφού λοιπόν δεχόμαστε ότι: η απληστία , η ακόρεστη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο & και των φυσικών πόρων του πλανήτη , η παγκόσμια εξουσία κ.τ.λ. , είναι υπαρκτά προβλήματα του πλανήτη μας, αυτό σημαίνει ότι δεν τα έχουν συνειδητοποιήσει οι περισσότεροι άνθρωποι και στον βαθμό που πρέπει , διότι αν όλοι τα είχαν συνειδητοποιήσει δεν θα υπήρχαν. Άρα απαιτείται πολλαπλάσια μεγάλύτερη προσπάθεια και από περισσότερους ανθρώπους, για να εξαλειφθούν αυτά τα προβλήματα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο απαιτείται η δημιουργία περισσότερων θετικών χαρακτήρων.
Στο δεύτερο απόσπασμά σου γράφεις:
quote:
Αυτή η προσπάθεια ανάδειξε ανιδιοτελείς συμπεριφορές ,όπως αυτές των γιατρών χωρίς σύνορα ,του οικολογικού κινήματος οι πράσινοι ….., για να αναφέρω μερικές .
Όσοι επιδιώκουμε συζητήσεις που αναδεικνύουνε τα προβλήματα του πλανήτη μας , προσπαθούνε να προσφέρουμε υπηρεσίες .
Δεν έχει καμία σημασία αν ξυπνήσει έστω και ένας ,από αυτούς που κοιμούνται βαθιά ,καμία απολύτως σημασία ,εκτός βέβαια από την ίδια την προσπάθειά μας ,η οποία πρέπει να επιστρέψει πίσω σε εμάς και πάλι, αλλά με διαφορετική μορφή .
Απαντώ, πρώτα, στο ερώτημά σου που αναφέρεις στο τέλος του μηνύματός σου: Η ανιδιοτέλεια είναι στοιχείο του θετικού χαρακτήρα.
Αλλά με την παραπάνω παράγραφό σου αναλύεις ήδη την έννοια της ανιδιοτέλειας λέγοντας:
"Αυτή η προσπάθεια ανάδειξε ανιδιοτελείς συμπεριφορές... κ.τ.λ.", ενώ στο τέλος προσθέτεις:
[b]"...εκτός βέβαια από την ίδια την προσπάθειά μας ,η οποία πρέπει να επιστρέψει πίσω σε εμάς και πάλι, αλλά με διαφορετική μορφή ."
Τι σημαίνουν αυτές οι δύο σκέψεις σου ;
Ότι η ίδια η ανιδιοτέλεια συμπεριφοράς μιας προσωπικότητας, που επιδεικνύει στις πράξεις της καθημερινής ζωής, εμπεριέχει (θα μπορούσαμε να πούμε) μια μακρινή (χρονικά) ιδιοτέλεια αφού οφελουμένης όλης της ανθρωπότητας δεχόμαστε απ'ότι λες ότι: "...η ίδια η προσπάθειά μας ,πρέπει να επιστρέψει πίσω σε εμάς και πάλι, αλλά με διαφορετική μορφή ."
Φίλε μου, ας μην περιπλέκουμε τα πράγματα, αλλά ας προσπαθήσουμε να γίνουμε θετικότεροι χαρακτήρες, διότι μόνο έτσι θα είμαστε χρησιμότεροι και στο κοινωνικό σύνόλο άλλά και στον εαυτό μας.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Με την ανιδιοτέλεια φίλε κηφέα , λύνονται όλα τα προβλήματα του πλανήτη .
Δεν είναι όμως δυνατόν να διαμορφωθεί η πλειοψηφία των ανθρώπων σε ανιδιοτελείς χαρακτήρες , εδώ στον πλανήτη μας .
Ούτε είναι δυνατόν οι λίγοι που συνειδητοποίησαν τα προβλήματα του πλανήτη μας ,να βαστάξουνε για τους άλλους την συνειδητότητα αυτού του κόσμου στις πλάτες τους .
Η ανιδιοτέλεια δεν αποκτιέται , αλλά κατακτείται και είναι καθαρά προσωπική εργασία & ενασχόληση του κάθε ατόμου με τον ίδιο του τον εαυτό .
Κατακτείται με πολύ αργά βήματα ,τόσο αργά που εγώ θα έλεγα ότι μία ζωή ,ίσως να μην είναι αρκετή για την κατάκτηση αυτή.
Αυτός είναι ο λόγος που γράφω ,ότι πρέπει να επιστρέψει πίσω σε εμάς , αλλά με άλλη μορφή .
Για να γίνω πλήρως κατανοητός θα αναφέρω ένα τυπικό παράδειγμα .
Κάθε φορά που προσπαθεί μία προσωπικότητα να υλοποιήσει μία πράξη, η ένα έργο με ανιδιοτελή χαρακτήρα , μοχθεί στην ουσία να ξεπεράσει την προσωπική ιδιοτέλεια και αν το κατορθώσει θα στεφτεί με επιτυχία η προσπάθειά του .
Όσοι άνθρωποι φτάσανε σε αυτό το σημείο, δηλαδή είχανε μία τέτοια επιτυχία , αποκομίσανε μία βιωματική εμπειρία .
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουνε διαμορφώσει ανιδιοτελή χαρακτήρα .
Για να συμβεί αυτό ,θα πρέπει να έχει διαμορφωθεί η προσωπικότητα από ιδιοτελής σε ανιδιοτελής .
Αυτό είναι μία θεωρία που παραμένει θεωρία για την πλειοψηφία της ανθρωπότητας ,για μεγάλο χρονικό διάστημα .
ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΩΡΙΑ ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ , ΕΧΕΙ ΓΕΥΘΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΟΥΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ( του ) .
Δεν υπάρχει αμοιβή από την κοινωνία μας για ανιδιοτελείς χαρακτήρες .
Λειτουργεί και θα λειτουργεί ακόμη για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα με την γνωστή & τυπική σε όλους μας προσωπική ιδιοτέλεια ,σε άλλον βέβαια αυτή η ιδιοτέλεια είναι μικρή ,σε κάποιους άλλους μεγαλύτερη και σε άλλους τεράστια ,ανυπέρβλητη .
Με όλα αυτά ήθελα να σου απαντήσω ,ότι η ανιδιοτέλεια αφορά την ψυχή και την προσωπικότητά μας ,είναι δηλαδή καθαρά ατομικό ζήτημα .
Την ψυχή την αφορά επειδή ,κάπου υπάρχει κάτι και αν δεν υπάρχει θα πρέπει να το βρει η προσωπικότητα ,το οποίο να είναι ατελείωτο, τελειοποιημένο , άφθαρτο, αιώνιο ,άπειρο ,πάντοτε βέβαια σε σχέση και άμεση σύγκριση με την φθαρτή προσωπικότητα .
Δεν νομίζω ότι ο σκοπός του ανθρώπου ,του κάθε ανθρώπου είναι αυτός κατά τον οποίο θα προσπαθήσει να διαμορφώσει ανιδιοτελή χαρακτήρα ,ώστε να απαλλαχθεί κάποτε ο πλανήτης μας ,από τα γνωστά σε όλους μας προβλήματα .
Το γεγονός που με κάνει να είμαι σχεδόν απόλυτα βέβαιος για αυτήν την άποψη, είναι η άγνοια του ΑΝΘΡΩΠΟΥ .
Μπορείς εσύ φίλε μου να διανοηθείς ,ότι μπορείς να καταστρέψεις κάτι ,για το οποίο δεν έχεις ιδέα , πως υφίσταται και με ποιον τρόπο λειτουργεί 
Κλείνω λέγοντας ,ότι πρέπει να βλέπουμε τον κάθε συνάνθρωπό μας ,ως μία καλή ευκαιρία , ώστε να τον υπηρετήσουμε (να το προσπαθήσουμε αυτό μετράει ) και βέβαια αυτή η προσπάθεια εξελίσσεται σε μία μεγάλη πρόκληση, ανάλογα με το πόσο δύστροπος είναι ο συνάνθρωπός μας ,τον οποίο αποφασίσαμε να υπηρετήσουμε ,ώστε να αποκτήσουμε την βιωματική εμπειρία της υπομονής .
Όλα όσα έγραψα ακούγονται θεωρητικά και για άλλους είναι μόνον θεωρία ,αλλά θέλω να ελπίζω ότι πάντοτε σε κάποια στιγμή στην ζωή του καθενός μας ,υπάρχει κάτι ,τόσο ασήμαντο πολλές φορές ,που μπορεί όμως να κινήσει την σκέψη κάποιων προς την ορθή κατεύθυνση .
quote:
Με την ανιδιοτέλεια φίλε κηφέα , λύνονται όλα τα προβλήματα του πλανήτη .
Δεν είναι όμως δυνατόν να διαμορφωθεί η πλειοψηφία των ανθρώπων σε ανιδιοτελείς χαρακτήρες , εδώ στον πλανήτη μας .
Ούτε είναι δυνατόν οι λίγοι που συνειδητοποίησαν τα προβλήματα του πλανήτη μας ,να βαστάξουνε για τους άλλους την συνειδητότητα αυτού του κόσμου στις πλάτες τους .
Η ανιδιοτέλεια δεν αποκτιέται , αλλά κατακτείται και είναι καθαρά προσωπική εργασία & ενασχόληση του κάθε ατόμου με τον ίδιο του τον εαυτό .
Κατακτείται με πολύ αργά βήματα ,τόσο αργά που εγώ θα έλεγα ότι μία ζωή ,ίσως να μην είναι αρκετή για την κατάκτηση αυτή.
Αυτός είναι ο λόγος που γράφω ,ότι πρέπει να επιστρέψει πίσω σε εμάς , αλλά με άλλη μορφή .
Για να γίνω πλήρως κατανοητός θα αναφέρω ένα τυπικό παράδειγμα .
Κάθε φορά που προσπαθεί μία προσωπικότητα να υλοποιήσει μία πράξη, η ένα έργο με ανιδιοτελή χαρακτήρα , μοχθεί στην ουσία να ξεπεράσει την προσωπική ιδιοτέλεια και αν το κατορθώσει θα στεφτεί με επιτυχία η προσπάθειά του .
Όσοι άνθρωποι φτάσανε σε αυτό το σημείο, δηλαδή είχανε μία τέτοια επιτυχία , αποκομίσανε μία βιωματική εμπειρία .
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουνε διαμορφώσει ανιδιοτελή χαρακτήρα .
Για να συμβεί αυτό ,θα πρέπει να έχει διαμορφωθεί η προσωπικότητα από ιδιοτελής σε ανιδιοτελής .
Αυτό είναι μία θεωρία που παραμένει θεωρία για την πλειοψηφία της ανθρωπότητας ,για μεγάλο χρονικό διάστημα .
Συμφωνώ με τα παραπάνω που γράφεις, αγαπητέ alfa-omega, αλλά ένας "ώριμος νους" σήμερα έχει διαφορετική γνώμη. Είναι εκτός συρμού να πιστεύει πλέον κανείς στην δυνατότητα βελτίωσης του ανθρώπου. Θεωρεί την ανιδιοτέλεια τελείως απραγματοποίητη και ανεφάρμοστη. Την θεωρεί μια ουτοπία.
Και όμως ...
«Ένας χάρτης του κόσμου , που δεν περιλαμβάνει και την χώρα της Ουτοπίας» , είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ , «δεν αξίζει ούτε ένα βλέμμα να του ρίξει κανείς , διότι παραλείπει την μόνη χώρα προς την οποία ταξιδεύει πάντοτε η ανθρωπότητα . Και αφού η ανθρωπότητα αποβιβασθεί εκεί , κοιτάζει ακόμη πέρα και όταν ανακαλύψει μιαν άλλη , καλύτερη χώρα , αποπλέει και πάλι : Η πρόοδος είναι η πραγμάτωση ουτοπιών» .
Είναι αλήθεια αυτό ; Υπήρξαν ουτοπίες που πραγματώθηκαν ;
Οι ουτοπίες είναι τα αιθέρια ποιήματα , με τα οποία η ευαίσθητη ψυχή μας , μας αναισθητοποιεί για να μην αισθανόμαστε τις οδυνηρές εγχειρήσεις που ενεργούν πάνω μας η ζωή και ο θάνατος .
Ένας όμως άνθρωπος ισχυρού χαρακτήρα υπομένει τις πληγές του χωρίς κανένα αναισθητικό , ή αν χρειασθεί λησμοσύνη , αφοσιώνεται στο παρόν και στις λεπτομέρειές του , σκεπτόμενος, όμως, παράλληλα πώς η ουτοπία που ονειρεύεται μπορεί μελλοντικά να πραγματοποιηθεί .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Ναι αφού δεν πρόκειται να βελτιωθεί η ανθρωπότητα στο εσωτερικό θέμα , ( εντάξει μετά από χίλια χρόνια θα υπάρξει πρόοδος ,αλλά η τωρινή Ανθρωπότητα ζει για το σήμερα ) συνεχίζει η πλειοψηφία να συμπεριφέρεται & να λειτουργεί και τελικά να επιβιώνει με εξωτερικά κριτήρια .
Τι είναι όμως αυτό το περιβόητο τώρα ?
Ας μεταφερθούμε σε έναν τόπο, όπου κάποιος μιλάει εύστοχα ( κατά την υποκειμενική μου άποψη ) για την δύναμη που εμπεριέχει το ΤΩΡΑ .
http://www.youtube.com/watch?v=T6yuq8JgHZw&feature=related
Τα βίντεο που αναφέρονται στην δύναμη του τώρα αριθμούνε συνολικά σε 8 .
Στα επόμενα δύο μηνύματά μου θα ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, που αφορούν στις προτάσεις βελτίωσης του χαρακτήρα του ανθρώπου.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Είχα κλείσει το μήνυμά μου της 12ης/6/2009, με τη φράση:
Πάντοτε να προχωρούμε , πάντοτε να δεχόμαστε πρόθυμα τις νέες εμπειρίες , πάντοτε να αναγκάζομε τη ζωή να μας δώσει όσα περισσότερα είναι δυνατόν , πριν αποσυρθούμε από την σκηνή και αφήσομε τα παιδιά μας να φυλάνε τη φλόγα .
Αλλά σε όλα αυτά πού βρίσκεται η πνευματικότητα , η διάνοια ;
Είναι ο χαρακτήρας ζήτημα παρορμήσεων και ενστίκτων , όπου δεν έχουν θέση η λογική και η φαντασία :
Μακάρι να ήταν έτσι .
Πόσο απλό πράγμα θα ήταν τότε ο χαρακτήρας ! Τα ισχυρότερα πάθη , τότε θα ήταν το υλικό των ισχυρότερων ανθρώπων .
Αλλά δεν είναι .
Και στον ολοκληρωμένο άνθρωπο , η φαντασία και η διάνοια είναι ό,τι το φως στην φωτιά . Μπορεί να χανόμαστε στα σύννεφα της φαντασίας , αλλά μπορούμε και να σημειώσουμε μεγάλες επιτυχίες με τη διαίσθηση και την πρόβλεψη.
Η υγιής λειτουργία και αποστολή της λογικής είναι να υπηρετεί βοηθητικά την πράξη .
Όταν κυριαρχεί αυτή η ίδια , δημιουργεί Αμλέτους ή ψυχρούς υπολογιστές.
Η προσπάθεια και ο αγώνας αποφεύγονται διαρκώς και τόσο το σώμα όσο και το πνεύμα μουχλιάζουν .
Όταν όμως η λογική γίνεται τιθάσευση μιας επιθυμίας μας με μία άλλη επιθυμία , κριτική μιας παρόρμησης από μια άλλη παρόρμηση , έλεγχος ενός πάθους μας από ένα άλλο πάθος , τότε αποτελεί την ανώτερη εκείνη κατάσταση του ανθρώπου , όπου τα συσσωρευμένα ατάκτως εντός του στοιχεία μπαίνουν σε τάξη και συντίθενται σε ενότητα , για να φθάσουν σε καθολική εποπτεία και ολοκληρωμένη ανταπόκριση .
Οι παρορμήσεις μας αποτελούν τον άνεμο στα πανιά μας , αλλά η καθεμιά , εάν αφεθεί ανεμπόδιστη , θα μας σύρει κατόπιν σαν σκλάβους .
Ποιός δεν έχει γνωρίσει ανθρώπους που είναι μόνο φιλοχρηματία ή μόνο σεξ ή μόνο κατακτητική ορμή ή μόνο φλυαρία ή μόνο παιχνίδι ;
Η απόλυτη ελευθερία για κάθε προτίμησή μας θα αποσύνθετε τον χαρακτήρα .
Γι’αυτό και , στην αναμέτρηση μεταξύ γνώσης και επιθυμίας , που αποτελεί την ουσία της λογικής , επιστρατεύομε το μέσο και το όπλο της αυτοπειθαρχίας , εκείνη τη δύναμη τιθάσευσης , η οποία αποτελεί την υπέρτατη ανάγκη του χαρακτήρα και της βούλησης .
Ο κόσμος μας αναγκάζει σε πειθαρχία ή εμείς πειθαρχούμε τον εαυτό μας .
Μπορούμε να διαλέξομε μεταξύ των δυο . Τελικά , χαρακτήρας είναι εκείνο που ο Μίλλ αποκάλεσε πριν από πολύ καιρό : «μία πλήρως διαμορφωμένη βούληση» .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Η σύνθεση είναι πάντοτε δυσκολότερη από την ανάλυση .
Η ψυχολογία δεν έχει επανασυνθέσει την ανθρώπινη φύση , την οποία έχει διασπάσει στα συστατικά της .
Και είναι ευκολότερο ακόμη να περιγράφει κανείς τον άνθρωπο παρά να πει τι πρέπει να είναι ο άνθρωπος και πώς μπορεί να αλλάξει .
Θίξαμε την πλευρά ενός μεγάλου θέματος .
Κατέχομε την γνώση και αναζητούμε τώρα την τέχνη με την οποία θα θέσομε υπό έλεγχο τον εαυτό μας , όπως θέσαμε υπό έλεγχο ηπείρους και ωκεανούς .
Αλλά η γνώση είναι δύναμη και η κάθε επιστήμη γίνεται τελικά μία τέχνη , η οποία αποφέρει τους καρπούς της για να μεγαλύνει τη βασιλεία του ανθρώπου .
Πριν τα παιδιά μας φύγουν από την ζωή , οι άνθρωποι θα «κατασκευάζουν» διάνοιες και ψυχές (αναφέρομαι βεβαίως στις προόδους της ψυχολογίας και των συγγενών επιστημών και δεν πρέπει να εκληφθεί σαν προφητική αναφορά στα σημερινά τολμήματα της χειρουργικής και τα επιτεύγματα της ηλεκτρονικής – αν και θα μπορούσε , εκ των υστέρων , να συσχετισθεί πλαγίως με αυτά) , όπως τώρα κατασκευάζουν πλοία και αεροπλάνα .
Οι ανθρώπινες παρορμήσεις , που έχουν παραμείνει σε ηρεμία και σχεδόν αμετάβλητοι σε όλο το διάστημα του μετασχηματισμού του εξωτερικού κόσμου , θα διαμορφωθούν σκόπιμα και θα προσαρμοσθούν στην πολυπλοκότητα και τον επιταχυνόμενο ρυθμό της ζωής που δημιουργούν οι αλλεπάλληλες και ακατάπαυστες εφευρέσεις .
Η διανοητική ικανότητα του ανθρώπου έχει ήδη αυξηθεί και πολλαπλασιασθεί , σε βαθμό ώστε ο ισχυρότερος σύγχρονος νους να φαίνεται ότι ανήκει σε ένα άλλο είδος , διαφορετικό του ανθρώπινου εκείνου είδους που αντιπροσώπευε ο βραδυκίνητος νους του χωρικού στο παρελθόν .
Κάποτε ο εγκέφαλός μας θα φθάσει σε απόδοση τα επιστημονικά μας όργανα , η σοφία μας να ισορροπήσει τις γνώσεις μας , οι αντικειμενικοί μας σκοποί θα γίνουν ανάλογοι των υλικών μας δυνάμεων ,
Τότε, επί τέλους, θα συμπεριφερόμαστε σαν ανθρώπινα όντα.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Όλοι οι άνθρωποι μπορούνε ,τουλάχιστον θεωρητικά .
Στην πράξη όμως θα έπρεπε η συμπεριφορά ,η προσωπική συμπεριφορά ,να έχει τον χαρακτήρα που μας περιγράφει ο ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ στο βίντεο όπου παραπέμπω :
προσπαθουμε να αλλαξουμε ΚΑΤΙ που δεν γνωριζουμε (τον ιδιο τον ανθρωπο) αντι να προσπαθησουμε να τον ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ σε βαθος (μολις τωρα ανοιγουν οι πορτες της κατανοησης του ανθρωπινου ειδους και τα στοιχεια θα σαρωσουν πολλες απο τις αντιληψεις που εχουμε για τον ανθρωπο)
συμπεριφερομαστε ΟΠΩΣ συμπεριφερομαστε ΓΙΑΤΙ ειμαστε ανθρωπινα ΟΝΤΑ , εαν συμπεριφερομασταν με αλλο τροπο (αυτον που οριζουν οι κανονες) τοτε δεν θα ειμασταν ΑΝΘΡΩΠΟΙ αλλα κατι αλλο
και η συμπεριφορα μας δεν εχει να κανει ουτε με την νοηση ουτε με την διανοια μας , δεν εχει ισως να κανει ουτε με τις γνωσεις και την παιδεια μας ... τουλαχιστον για τα ΒΑΣΙΚΑ στοιχεια της συμπεριφορας μας (γιαυτο "καλους και κακους" βρισκουμε σε ολα τα κοινωνικα επιπεδα ασχετως παιδείας και γνωσης , καλος και κακος ομως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ)
η συμπεριφορα που εχει ο ανθρωπος ( σε προσωπικο ή συλογικο επιπεδο) ειναι ΑΥΤΗ που ειναι και ΔΕΝ αλλαζει , δεν υπαρχει ΘΕΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ (εκτος εαν μιλαμε για βαθος 1000 ή 100.000 χρονων που ειναι φυσικο οτι θα επελθει καποια αλλαγη , αγνωστη ομως προς εμας)
ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ , αντι λοιπον να ψαχνουμε ΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ θα πρεπει να ΜΑΘΟΥΜΕ τι ειμαστε !!!
πως ειναι δυνατον ομως να ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ τι ειμαστε οτι ΜΙΣΟΥΜΕ αυτο που ειμαστε , ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΤΟΣΟ ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΑ για την ιδια μας την υπαρξη?
Όποιος πραγματικά έχει γνώση για κάποιο θέμα λέει «κατάλαβα». Όποιος δεν έχει γνώση λέει «πιστεύω».
Απόψεις επ’αυτού θα υπάρξουν πολλές , όπως και η παρακάτω :
quote:
makfor:
κατα την ταπεινη μου αποψη δεν τιθετε θεμα αλλαγης συμπεριφορας,
Ίσως να είναι και έτσι .
Νομίζω ότι το θέμα αυτό πρέπει να εξακολουθήσει να μας απασχολεί , εξετάζοντάς το προσεκτικά ούτως ώστε το κάθε συμπέρασμα στο οποίο θα καταλήγουμε , να το τεκμηριώνουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή (για μας) επάρκεια .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:
ΑΥΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ , αντι λοιπον να ψαχνουμε ΤΙ ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ θα πρεπει να ΜΑΘΟΥΜΕ τι ειμαστε !!!πως ειναι δυνατον ομως να ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ τι ειμαστε οτι ΜΙΣΟΥΜΕ αυτο που ειμαστε , ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΤΟΣΟ ΑΠΑΞΙΩΤΙΚΑ για την ιδια μας την υπαρξη?
Αγαπητέ makfor από ότι κατάλαβα εννοείς ότι δεν γνωρίζουμε ως ανθρωπότητα σε καθολικό επίπεδο τι είμαστε ?
Αν αυτό εννοείς , έτσι είναι ακόμη τα πράγματα .
Υπάρχει όμως φίλε μου και η επιλογή της ατομικής ενέργειας .
Εσύ ,εγώ ,ο τρέχα ,ο κηφέας , ο alex22 …,για να αναφέρω μερικά άτομα , έχουμε την επιλογή της εξερεύνησης του εαυτού μας .
Το απόλυτα σίγουρο είναι ότι δεν θα φτάσουμε όλοι μαζί ,στο ίδιο χρονικό διάστημα στην ίδια συνειδητότητα ,δηλαδή σε αυτό το σημείο κατά το οποίο όλοι μας θα γνωρίζουμε (η τουλάχιστον θα νομίζουμε ότι γνωρίζουμε ) τι είμαστε .
Αυτό μπορείς να καταλάβεις ,γιατί δεν είναι δυνατόν να συμβεί
quote:
Στα προηγούμενα μηνύματά μου , προσπάθησα να αναλύσω την «Κατανόηση της προσωπικής συμπεριφοράς» και το αν αυτή (η προσωπική συμπεριφορά) επιδέχεται βελτίωσης από τον ίδιο τον άνθρωπο .Απόψεις επ’αυτού θα υπάρξουν πολλές , όπως και η παρακάτω :
quote:
makfor:
κατα την ταπεινη μου αποψη δεν τιθετε θεμα αλλαγης συμπεριφορας,Ίσως να είναι και έτσι .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Είναι έτσι .
Στα εξωτερικά και άρα αντικειμενικά πεδία δεν υπάρχει ομαδική αντίληψη .
Άρα είναι ορθή η σκέψη.
Εσύ όμως φίλε κηφέα ,αναφέρθηκες στα εσωτερικά και άρα υποκειμενικά πεδία .
Ποια είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός ανθρώπου , ο οποίος είναι επικεντρωμένος στην εξωστρέφεια ;
Δεν είναι η εστίαση της σκέψης του , στην εξασφάλιση της επιβίωσής του ,ατομικής ,η αν είναι παντρεμένος και της οικογενείας του , για όσο χρονικό διάστημα θα υπάρχει ,αυτός και τα μέλη της οικογενείας του ?
Ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός ανθρώπου , ο οποίος είναι επικεντρωμένος στην εσωστρέφεια ;
Δεν είναι η εστίαση της σκέψης του στην ανιδιοτελή υπηρεσία ,για το καλό της ανθρωπότητας ?
Η διαφορά μεταξύ εξωστρέφειας και εσωστρέφειας ποια είναι ;
Δεν είναι η επιλογή μεταξύ ιδιοτέλειας και ανιδιοτέλειας ?
Επιλέγοντας ιδιοτέλεια ,δεν έχουμε επιλέξει ατομικά αυστηρά προσωπικό συμφέρον ?
Επιλέγοντας ανιδιοτέλεια ,δεν έχουμε επιλέξει ομαδικό συμφέρον ?
Αρκεί όμως η επιλογή ανιδιοτέλειας , ώστε η δράση μας να χαρακτηρισθεί υπηρεσία προς το γενικό καλό της ανθρωπότητας ?
Δεν πρέπει να συνυπάρξει ένα σχέδιο και ένας σκοπός στον οποίο θα αφιερώσουμε την προσωπικότητά μας ;
Τίθεται θέμα αλλαγής συμπεριφοράς ,προσωπικής συμπεριφοράς ,όταν αυτή υπηρετεί την ιδιοτέλεια .
Δεν τίθεται θέμα αλλαγής συμπεριφοράς , προσωπικής συμπεριφοράς ,όταν αυτή υπηρετεί την ανιδιοτέλεια .
quote:
Είναι έτσι .
Στα εξωτερικά και άρα αντικειμενικά πεδία δεν υπάρχει ομαδική αντίληψη .
Άρα είναι ορθή η σκέψη.Εσύ όμως φίλε κηφέα ,αναφέρθηκες στα εσωτερικά και άρα υποκειμενικά πεδία .
Ποια είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός ανθρώπου , ο οποίος είναι επικεντρωμένος στην εξωστρέφεια ;
Δεν είναι η εστίαση της σκέψης του , στην εξασφάλιση της επιβίωσής του ,ατομικής ,η αν είναι παντρεμένος και της οικογενείας του , για όσο χρονικό διάστημα θα υπάρχει ,αυτός και τα μέλη της οικογενείας του ?
Ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός ανθρώπου , ο οποίος είναι επικεντρωμένος στην εσωστρέφεια ;
Δεν είναι η εστίαση της σκέψης του στην ανιδιοτελή υπηρεσία ,για το καλό της ανθρωπότητας ?Η διαφορά μεταξύ εξωστρέφειας και εσωστρέφειας ποια είναι ;
Δεν είναι η επιλογή μεταξύ ιδιοτέλειας και ανιδιοτέλειας ?Επιλέγοντας ιδιοτέλεια ,δεν έχουμε επιλέξει ατομικά αυστηρά προσωπικό συμφέρον ?
Επιλέγοντας ανιδιοτέλεια ,δεν έχουμε επιλέξει ομαδικό συμφέρον ?Αρκεί όμως η επιλογή ανιδιοτέλειας , ώστε η δράση μας να χαρακτηρισθεί υπηρεσία προς το γενικό καλό της ανθρωπότητας ?
Δεν πρέπει να συνυπάρξει ένα σχέδιο και ένας σκοπός στον οποίο θα αφιερώσουμε την προσωπικότητά μας ;
Μελέτησα, με προσοχή τον παραπάνω συλλογισμό σου, φίλε alfa-omega, και μετά από αρκετή σκέψη, κατέληξα ότι κατ'αρχήν (τουλάχιστον) είναι σωστός. Και για να γίνω σαφέστερος, συμφωνώ μαζί σου.
Όσον αφορά το τελικό σου συμπέρασμα:
quote:
Τίθεται θέμα αλλαγής συμπεριφοράς ,προσωπικής συμπεριφοράς ,όταν αυτή υπηρετεί την ιδιοτέλεια .
Δεν τίθεται θέμα αλλαγής συμπεριφοράς , προσωπικής συμπεριφοράς ,όταν αυτή υπηρετεί την ανιδιοτέλεια .
Το βρίσκω και αυτό σωστό. Μάλιστα με παρέπεμψε, συνειρμικά, στην ψυχολογική διαδικασία αφομοίωσης του ασυνειδήτου, δημιουργώντας μου ορισμένες σκέψεις που οδηγούν σε μερικά πολύ αξιοσημείωτα φαινόμενα .
Σε μερικούς ανθρώπους δημιουργεί μια φανερή και συχνά δυσάρεστη αύξηση της αυτοπεποίθησης και της αλαζονείας . Τα άτομα αυτά έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους , γνωρίζουν τα πάντα , νομίζουν ότι γνωρίζουν σε βάθος το ασυνείδητό τους και ότι κατανοούν στην εντέλεια οτιδήποτε προέρχεται από αυτό . Σε κάθε συνάντηση με τους συνανθρώπους τους αυτή η τάση τους μεγαλώνει ακόμη περισσότερο .
Άλλοι αντίθετα , αισθάνονται να συνθλίβονται όλο και περισσότερο κάτω από το βάρος των περιεχόμενων του ασυνείδητου , χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και εγκαταλείπονται χωρίς καμιά προσπάθεια αντίδρασης σε όλα τα παράξενα και ασυνήθιστα φαινόμενα που παράγει το ασυνείδητο.
Οι πρώτοι αναλαμβάνουν μια υπερβολική ευθύνη για τη δράση του ασυνείδητου που ξεπερνά κάθε λογικό όριο .
Οι δεύτεροι χάνουν κάθε αίσθηση ευθύνης , κυριευμένοι από την αντίληψη ότι το εγώ είναι εντελώς ανήμπορο να αντιδράσει στη μοίρα που λειτουργεί μέσα από το ασυνείδητο .
Αν αναλύσουμε πιο βαθιά αυτούς τους δυο τρόπους αντίδρασης , θα δούμε ότι η αισιόδοξη αυτοπεποίθηση της πρώτης ομάδας κρύβει μια βαθιά αίσθηση αδυναμίας , την οποία προσπαθούν να αντισταθμίσουν χωρίς επιτυχία με τη συνειδητή αισιοδοξία τους . Από την άλλη , η απαισιόδοξη παραίτηση της δεύτερης ομάδας κρύβει μια προκλητική θέληση για δύναμη που ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό τη σιγουριά της συνειδητής αισιοδοξίας του πρώτου τύπου .
Μέσα από αυτές τις αντιδράσεις σκιαγραφούμε δυο ακραίες καταστάσεις .
Μια κλίμακα αντιδράσεων ανάμεσα σε αυτά τα δυο άκρα θα έδινε μια πιο αληθινή εικόνα της πραγματικότητας .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:
Αγαπητοί φίλοιΘα ήθελα να καταθέσω την άποψή μου όσον αφορά στην ψυχολογική επίδραση του ασυνειδήτου στην συμπεριφορά του ανθρώπου.
Η διαδικασία αφομοίωσης του ασυνειδήτου οδηγεί σε μερικά πολύ αξιοσημείωτα φαινόμενα .
Σε μερικούς ανθρώπους δημιουργεί μια φανερή και συχνά δυσάρεστη αύξηση της αυτοπεποίθησης και της αλαζονείας .
Η αλαζονεία είναι δυσάρεστη για όλους ,αλλά η αυτοπεποίθεση γενικά είναι θετικό στοιχείο ,χαρακτηριστικό γνώρισμα για το ίδιο το άτομο και για το περιβάλλον του ,δηλαδή ο αλαζονικός χαρακτήρας επιδρά αρνητικά στο περιβάλλον , αγνοώντας ότι φταίει ο ίδιος με την αλαζονική συμπεριφορά του ,όμως την αυτοπεποίθεση γιατί να την βαφτίσουμε αρνητική ,η δυσάρεστη όταν αυτή αυξάνεται ?
Όσο αυξάνεται η αυτοπεποίθεση σε ένα άτομο , τόσο περισσότερο διαμορφώνεται σε αισιόδοξο άτομο .
quote:
Τα άτομα αυτά έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους , γνωρίζουν τα πάντα , νομίζουν ότι γνωρίζουν σε βάθος το ασυνείδητό τους και ότι κατανοούν στην εντέλεια οτιδήποτε προέρχεται από αυτό . Σε κάθε συνάντηση με τους συνανθρώπους τους αυτή η τάση τους μεγαλώνει ακόμη περισσότερο .
Ο κάθε άνθρωπος που δεν ασχολείται με την εσωτερική του σύνθεση, συμπεριφέρεται έτσι .
Δηλαδή η κοινωνία (κοινωνίες ) έχει(εχουνε ) διαμορφωθεί με αυτόν τον τρόπο, ώστε να οδηγεί τα άτομα προς αυτόν τον τρόπο σκέψης .
Τον κατευθυνόμενο τρόπο σκέψης ,ο οποίος φυσικά και ελέγχεται .
Σε αυτόν τον κόσμο με αυτόν τον τρόπο ,μας δημιουργείται συνήθως η εντύπωση ότι κάτι είμαστε ,ότι αξίζουμε να υπάρχουμε , ότι είμαστε χρήσιμοι για κάτι ,αλλά ουσιαστικά το μόνο στο οποίο είμαστε χρήσιμοι ,είναι να υπάρχουμε .
quote:
Άλλοι αντίθετα , αισθάνονται να συνθλίβονται όλο και περισσότερο κάτω από το βάρος των περιεχόμενων του ασυνείδητου , χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και εγκαταλείπονται χωρίς καμιά προσπάθεια αντίδρασης σε όλα τα παράξενα και ασυνήθιστα φαινόμενα που παράγει το ασυνείδητο.
Σίγουρα δεν είναι αυτοί που δεν δέχονται την ύπαρξη του ασυνείδητου .
Αυτούς δεν είναι δυνατόν να τους αγγίξει κάτι για το οποίο είναι πεπεισμένοι ότι δεν υφίσταται .
quote:
Οι πρώτοι αναλαμβάνουν μια υπερβολική ευθύνη για τη δράση του ασυνείδητου που ξεπερνά κάθε λογικό όριο .
Οι δεύτεροι χάνουν κάθε αίσθηση ευθύνης , κυριευμένοι από την αντίληψη ότι το εγώ είναι εντελώς ανήμπορο να αντιδράσει στη μοίρα που λειτουργεί μέσα από το ασυνείδητο .
Ποιοι είναι η πρώτοι ,ποιοι οι δεύτεροι ,ποιους προσπαθείς να περιγράψεις ?
quote:
Αν αναλύσουμε πιο βαθιά αυτούς τους δυο τρόπους αντίδρασης , θα δούμε ότι η αισιόδοξη αυτοπεποίθηση της πρώτης ομάδας κρύβει μια βαθιά αίσθηση αδυναμίας , την οποία προσπαθούν να αντισταθμίσουν χωρίς επιτυχία με τη συνειδητή αισιοδοξία τους . Από την άλλη , η απαισιόδοξη παραίτηση της δεύτερης ομάδας κρύβει μια προκλητική θέληση για δύναμη που ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό τη σιγουριά της συνειδητής αισιοδοξίας του πρώτου τύπου .Μέσα από αυτές τις αντιδράσεις σκιαγραφούμε δυο ακραίες καταστάσεις .
Μια κλίμακα αντιδράσεων ανάμεσα σε αυτά τα δυο άκρα θα έδινε μια πιο αληθινή εικόνα της πραγματικότητας .
ΥΓ.: Η παραπάνω παρατήρηση αφορά γενικά όλους τους ανθρώπους (συμπεριλαμβανομένου, βέβαια, και του εαυτού μου) και δεν αποτείνεται συγκεκριμένα σε κανέναν απολύτως συνομιλητή ή αναγνώστη.
Προσπάθησα να καταλάβω φίλε κηφέα ,αλλά αδυνατώ .
Ίσως αν αλλάξεις τον τρόπο σκέψεως ,η αν έγραφες λίγο διαφορετικά να μπορούσα να ακολουθήσω τις σκέψεις σου ?
quote:
Προσπάθησα να καταλάβω φίλε κηφέα ,αλλά αδυνατώ .
Ίσως αν αλλάξεις τον τρόπο σκέψεως ,η αν έγραφες λίγο διαφορετικά να μπορούσα να ακολουθήσω τις σκέψεις σου ?
Μόλις τώρα διάβασα το μήνυμά σου, φίλε alfa-omega.
Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Επειδή τώρα θα φύγω, το βράδυ που θα επιστρέψω θα ξαναγράψω το μήνυμά μου με μεγαλύτερη σαφήνεια και θα διαπιστώσεις ότι θα είναι πλήρως κατανοητό.
Τον τρόπο σκέψης μου, βέβαια, δεν πρόκειται να τον αλλάξω .
Την διατύπωση θα αλλάξω.
Φαίνεται, ότι ο τρόπος γραφής μου, είναι καμιά φορά δυσνόητος (και σ'αυτό βέβαια, αυτός που φταίει είμαι εγώ ).
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:Τον τρόπο σκέψης μου, βέβαια, δεν πρόκειται να τον αλλάξω
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Πρόσεξε σε παρακαλώ αγαπητέ κηφέα την ακόλουθη επισήμανσή μου .
Ο τρόπος σκέψης δεν νομίζω να είναι κάτι το οποίο ανήκει σε κάποιο άτομο .
Για παράδειγμα θα αναφέρω τον περίφημο Σωκράτη , με τον τρόπο σκέψης που έμεινε στην ιστορία ,ως μαιευτική μέθοδος .
Βέβαια πίσω από κάθε τρόπο σκέψης κρύβονται ώρες εργασίας ,μελέτης ….ξενύχτια …,πάνω σε αυτόν κτίζεται πολλές φορές ο τρόπος με τον οποίο ζούμε .
Αλλάζοντας τον τρόπο σκέψης πιστεύουνε πολλοί άνθρωποι , ότι θα αλλάξει και η ζωή τους .
Όλα αυτά είναι σχετικά .
Πρέπει να συσχετίζονται με κάτι .
Η σκέψη σχετίζεται με τον εγκέφαλο.
Ο εγκέφαλος με το σύμπαν .
Το σύμπαν ?
Το σύμπαν σχετίζεται με το άπειρο .
Πρέπει ο τρόπος σκέψης του κάθε ατόμου να είναι άπειρος , η τουλάχιστον όμοιος με αυτό .
Σημασία έχει να στοχάζεται ,να διαλογίζεται και να εστιάζει την σκέψη εκεί από όπου αυτή αναβλύζει ,στην πηγή .
Πηγή για τα πάντα ήτανε για τους προγόνους μας το άπειρο και ήτανε σωστή η σκέψη τους .
Με ολίγα λόγια ήθελα να σου επισημάνω ,ότι δεν υπάρχει δικός μου ,δικός σου ,δικός του - δικός μας ,δικός τους …., τρόποι σκέψης .
Καλοπροαίρετα και φιλικά .
quote:
Το σύμπαν σχετίζεται με το άπειρο .
Πρέπει ο τρόπος σκέψης του κάθε ατόμου να είναι άπειρος , η τουλάχιστον όμοιος με αυτό .
Σημασία έχει να στοχάζεται ,να διαλογίζεται και να εστιάζει την σκέψη εκεί από όπου αυτή αναβλύζει ,στην πηγή .
Πηγή για τα πάντα ήτανε για τους προγόνους μας το άπειρο και ήτανε σωστή η σκέψη τους .
Με ολίγα λόγια ήθελα να σου επισημάνω ,ότι δεν υπάρχει δικός μου ,δικός σου ,δικός του - δικός μας ,δικός τους …., τρόποι σκέψης .
Καλοπροαίρετα και φιλικά .
Ναι, στην ουσία δέν υπάρχει τίποτα δικό μας.Όλα είναι εκφράσεις της απόλυτης δύναμης. Για να υπάρχει κάτι δικό σου,θα πρέπει να υπάρχεις και εσύ ώς ατομικότητα.Όμως η ατομικότητα που βιώνουμε είναι ψευδεύσθηση.
quote:
Μελέτησα, με προσοχή τον παραπάνω συλλογισμό σου, φίλε alfa-omega, και μετά από αρκετή σκέψη, κατέληξα ότι κατ'αρχήν (τουλάχιστον) είναι σωστός. Και για να γίνω σαφέστερος, συμφωνώ μαζί σου.Όσον αφορά το τελικό σου συμπέρασμα:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Τίθεται θέμα αλλαγής συμπεριφοράς ,προσωπικής συμπεριφοράς ,όταν αυτή υπηρετεί την ιδιοτέλεια .
Δεν τίθεται θέμα αλλαγής συμπεριφοράς , προσωπικής συμπεριφοράς ,όταν αυτή υπηρετεί την ανιδιοτέλεια .
--------------------------------------------------------------------------------
Το βρίσκω και αυτό σωστό. Μάλιστα με παρέπεμψε, συνειρμικά, στην ψυχολογική διαδικασία αφομοίωσης του ασυνειδήτου, δημιουργώντας μου ορισμένες σκέψεις που οδηγούν σε μερικά πολύ αξιοσημείωτα φαινόμενα .Σε μερικούς ανθρώπους δημιουργεί μια φανερή και συχνά δυσάρεστη αύξηση της αυτοπεποίθησης και της αλαζονείας . Τα άτομα αυτά έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους , γνωρίζουν τα πάντα , νομίζουν ότι γνωρίζουν σε βάθος το ασυνείδητό τους και ότι κατανοούν στην εντέλεια οτιδήποτε προέρχεται από αυτό . Σε κάθε συνάντηση με τους συνανθρώπους τους αυτή η τάση τους μεγαλώνει ακόμη περισσότερο .
Άλλοι αντίθετα , αισθάνονται να συνθλίβονται όλο και περισσότερο κάτω από το βάρος των περιεχόμενων του ασυνείδητου , χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και εγκαταλείπονται χωρίς καμιά προσπάθεια αντίδρασης σε όλα τα παράξενα και ασυνήθιστα φαινόμενα που παράγει το ασυνείδητο.
Οι πρώτοι αναλαμβάνουν μια υπερβολική ευθύνη για τη δράση του ασυνείδητου που ξεπερνά κάθε λογικό όριο .
Οι δεύτεροι χάνουν κάθε αίσθηση ευθύνης , κυριευμένοι από την αντίληψη ότι το εγώ είναι εντελώς ανήμπορο να αντιδράσει στη μοίρα που λειτουργεί μέσα από το ασυνείδητο .
Αν αναλύσουμε πιο βαθιά αυτούς τους δυο τρόπους αντίδρασης , θα δούμε ότι η αισιόδοξη αυτοπεποίθηση της πρώτης ομάδας κρύβει μια βαθιά αίσθηση αδυναμίας , την οποία προσπαθούν να αντισταθμίσουν χωρίς επιτυχία με τη συνειδητή αισιοδοξία τους . Από την άλλη , η απαισιόδοξη παραίτηση της δεύτερης ομάδας κρύβει μια προκλητική θέληση για δύναμη που ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό τη σιγουριά της συνειδητής αισιοδοξίας του πρώτου τύπου .
Μέσα από αυτές τις αντιδράσεις σκιαγραφούμε δυο ακραίες καταστάσεις .
Μια κλίμακα αντιδράσεων ανάμεσα σε αυτά τα δυο άκρα θα έδινε μια πιο αληθινή εικόνα της πραγματικότητας .
Στο μήνυμά μου αυτό δεν διαχωρίζω τους ανθρώπους σε θετικούς και αρνητικούς χαρακτήρες, αλλά γράφοντας την φράση: "Μάλιστα με παρέπεμψε, συνειρμικά, στην ψυχολογική διαδικασία αφομοίωσης του ασυνειδήτου, δημιουργώντας μου ορισμένες σκέψεις που οδηγούν σε μερικά πολύ αξιοσημείωτα φαινόμενα ." , εννοώ ότι τους διαχωρίζω, τώρα, σε δυο κατηγορίες ανάλογα με τον τρόπο εφαρμογής της διαδικασίας αφομοίωσης του ασυνειδήτου που εφαρμόζει η κάθε μια από αυτές.
Στη συνέχεια διευκρινίζω ποιες είναι αυτές οι δύο κατηγορίες:
1η Κατηγορία:
Στους ανθρώπους της κατηγορίας αυτής, η διαδικασία αφομοίωσης του ασυνειδήτου, δημιουργεί μια φανερή και συχνά δυσάρεστη αύξηση της αυτοπεποίθησης (δυσάρεστη αύξηση της αυτοπεποίθησης εννοώ: αδικαιολόγητα υπερβολικά μεγάλη, δηλαδή τόσο υπέρμετρα μεγάλη που από πλεονέκτημα αρχίζει να τείνει σε μειονέκτημα) και της αλαζονείας . Τα άτομα αυτά έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους , γνωρίζουν τα πάντα , νομίζουν ότι γνωρίζουν σε βάθος το ασυνείδητό τους και ότι κατανοούν στην εντέλεια οτιδήποτε προέρχεται από αυτό . Σε κάθε συνάντηση με τους συνανθρώπους τους αυτή η τάση τους μεγαλώνει ακόμη περισσότερο .
2η Κατηγορία:
Οι άνθρωποι της 2ης αυτής κατηγορίας, αντίθετα , αισθάνονται να συνθλίβονται όλο και περισσότερο κάτω από το βάρος των περιεχόμενων του ασυνείδητου , χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και εγκαταλείπονται χωρίς καμιά προσπάθεια αντίδρασης σε όλα τα παράξενα και ασυνήθιστα φαινόμενα που παράγει το ασυνείδητο.
Οι άνθρωποι της 1ης Κατηγορίας, αναλαμβάνουν μια υπερβολική ευθύνη για τη δράση του ασυνείδητου που ξεπερνά κάθε λογικό όριο .
Οι άνθρωποι της 2ης Κατηγορίας, χάνουν κάθε αίσθηση ευθύνης , κυριευμένοι από την αντίληψη ότι το εγώ είναι εντελώς ανήμπορο να αντιδράσει στη μοίρα που λειτουργεί μέσα από το ασυνείδητο .
Αν αναλύσουμε πιο βαθιά αυτές τις δυο Κατηγορίες ανθρώπων , θα δούμε ότι η αισιόδοξη αυτοπεποίθηση των ανθρώπων της πρώτης Κατηγορίας, κρύβει μια βαθιά αίσθηση αδυναμίας , την οποία προσπαθούν να αντισταθμίσουν χωρίς επιτυχία με τη συνειδητή αισιοδοξία τους .
Από την άλλη , η απαισιόδοξη παραίτηση, που υπάγονται οι άνθρωποι της δεύτερης Κατηγορίας, κρύβει μια προκλητική θέληση για δύναμη που ξεπερνά σε μεγάλο βαθμό τη σιγουριά της συνειδητής αισιοδοξίας των ανθρώπων της πρώτης Κατηγορίας.
Μέσα από αυτές τις αντιδράσεις των δύο αυτών Κατηγοριών ανθρώπων, σκιαγραφούμε δυο ακραίες καταστάσεις .
Μια κλίμακα Κατηγοριών ανθρώπων ανάμεσα σε αυτές τις δυο ακραίες Κατηγορίες θα έδινε μια πιο αληθινή εικόνα της πραγματικότητας .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:
Μια κλίμακα Κατηγοριών ανθρώπων ανάμεσα σε αυτές τις δυο ακραίες Κατηγορίες θα έδινε μια πιο αληθινή εικόνα της πραγματικότητας .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Σε παλαιότερο θέμα , είχα δημοσιεύση μία κλίμακα κατηγοριών ανθρώπων .
Σε παραπέμπω μέσω link , αν θέλεις ρίξε μιά ματιά .
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=9485&whichpage=13&ARCHIVE=