- ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ . - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
quote:
Σε παλαιότερο θέμα , είχα δημοσιεύση μία κλίμακα κατηγοριών ανθρώπων .
Σε παραπέμπω μέσω link , αν θέλεις ρίξε μιά ματιά .
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=9485&whichpage=13&ARCHIVE=
Διάβασα το περιεχόμενο της παραπάνω ηλεκτρονικής διεύθυνσης και το ξαναθυμήθηκα. Πράγματι ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική κλίμακα κατηγοριών ανθρώπων, σύμφωνα με την άποψη της Αλίκης Μπεϊλη, η οποία Κατά τη γνώμη μου) δεν έρχεται σε αντίθεση με το περιεχόμενο του μηνύματός μου.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Ο Άντλερ έχει χρησιμοποιήσει τον όρο «θεϊκότητα»για να περιγράψει ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά της ψυχολογίας της δύναμης .
Προφανώς η θεϊκότητα αναφέρεται στη γνώση του καλού και του κακού .
Η ανάλυση και η συνειδητοποίηση των περιεχομένων του ασυνείδητου δημιουργεί μια μεγαλύτερη ανεκτικότητα , χάρη στην οποία μπορεί το άτομο να δεχτεί ακόμη και ορισμένα τμήματα του ασυνείδητου που είναι σχετικά «δύσπεπτα» .
Αυτή η ανεκτικότητα μπορεί να φαίνεται πολύ σοφή και ανώτερη , αλλά είναι συχνά επιφανειακή και προσποιητή και έχει διάφορες δυσάρεστες συνέπειες .
Με την ανάλυση έχουν ενωθεί δυο σφαίρες που μέχρι τότε διατηρούνταν σε απόσταση . Αφού ξεπεράστηκε η αντίσταση , επιτεύχθηκε η συνένωση των αντιθέτων – φαινομενικά τουλάχιστον .
Η βαθύτερη κατανόηση που αποκτάται με αυτόν τον τρόπο , ο συνδυασμός εκείνων των στοιχείων που προηγούμενα ήταν χωρισμένα μεταξύ τους και επομένως το φαινομενικό ξεπέρασμα της ηθικής σύγκρουσης , δημιουργούν ένα συναίσθημα ανωτερότητας που μπορεί κάλλιστα να εκφραστεί με τον όρο «θεϊκότητα».
Όμως ο συνδυασμός καλού και κακού μπορεί να έχει εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα σε άτομα με διαφορετικό χαρακτήρα .
Δεν αισθάνονται όλοι σαν υπεράνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους τη ζυγαριά του καλού και του κακού .
Υπάρχουν και εκείνοι που μοιάζουν με ανίσχυρο αντικείμενο μεταξύ σφύρας και άκμονος – όχι σαν τον Ηρακλή στο σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας , αλλά σαν ένα ακυβέρνητο πλοίο , το οποίο παρασέρνεται από τα κύματα ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη .
Ο άνθρωπος χωρίς να το γνωρίζει , εμπλέκεται και βιώνει τον πόνο της μεγαλύτερης και αρχαιότερης σύγκρουσης ανάμεσα σε δυο αιώνιες αρχές .
Μπορεί κάλλιστα να αισθάνεται σαν τον αλυσοδεμένο Προμηθέα στον Καύκασο ή σαν άνθρωπος που τον σταυρώνουν . Αυτό είναι μια «θεϊκότητα» που εκφράζεται με πόνο .
Η θεϊκότητα σίγουρα δεν είναι μια επιστημονική έννοια , παρόλο που χαρακτηρίζει πολύ καλά τη συγκεκριμένη ψυχολογική κατάσταση .
Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να συλλάβουμε τη νοητική κατάσταση , τη νοοτροπία που εννοούμε με τον όρο «θεϊκότητα» .
Ο όρος αυτός ανήκει αποκλειστικά στη σφαίρα της λογοτεχνίας , γι’αυτό θα ήταν ίσως προτιμότερο να δώσουμε μια πιο έμμεση περιγραφή της κατάστασης .
Η κατανόηση που αποκτά ο άνθρωπος με την αυτογνωσία , του αποκαλύπτουν μεγάλα τμήματα του εαυτού του , τα οποία προηγουμένως ήταν ασυνείδητα .
Φυσικά , εφαρμόζει αυτή τη γνώση στο περιβάλλον και βλέπει , ή νομίζει ότι βλέπει , πολλά πράγματα που πριν ήταν αόρατα . Έτσι είναι πολύ πιθανό να γίνει αλαζονικός. Μπορεί να είναι καλοπροαίρετος , παρόλα αυτά θα είναι ενοχλητικός για τους γύρω του . Αισθάνεται σαν να διαθέτει ένα κλειδί που ανοίγει πολλές πόρτες , ίσως και όλες .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Υπάρχουν άτομα που παίρνουν πολύ στα σοβαρά τις νεοαποκτημένες γνώσεις τους , ξεχνώντας ότι η σκιά δεν είναι μόνο δικό τους χαρακτηριστικό . Αφήνουν τον εαυτό τους να πέσει σε μια υπερβολική κατάθλιψη και στη συνέχεια τείνουν να αμφισβητούν τα πάντα και να μη βρίσκουν τίποτε σωστό .
Η αισιοδοξία κάνει κάποιον αλαζόνα , ενώ η απαισιοδοξία γεμίζει έναν άλλο με άγχος και απελπισία .
Αυτές είναι οι μορφές που παίρνει η μεγάλη σύγκρουση όταν αναχθεί σε μικρότερη κλίμακα . Αλλά ακόμη και σε αυτές τις μικρότερες διαστάσεις αναγνωρίζουμε εύκολα την ουσία της σύγκρουσης .
Η αλαζονεία του ενός και η απελπισία του άλλου έχουν ένα κοινό σημείο , την αβεβαιότητα για τα όριά τους .
Η μια επεκτείνεται υπερβολικά , η άλλη συστέλλεται υπερβολικά . Έτσι τα όριά τους εξαλείφονται .
Αν λάβουμε υπόψη μας τώρα το γεγονός ότι η μεγάλη ταπεινοφροσύνη βρίσκεται πολύ κοντά στην υπερηφάνεια , μπορούμε εύκολα να ανακαλύψουμε πίσω από την αλαζονεία ορισμένες ενδείξεις ενός αγχώδους αισθήματος κατωτερότητας .
Βλέπουμε επίσης καθαρά ότι αυτή η αβεβαιότητα κάνει το άτομο να υπερβάλλει τις αλήθειές του , για τις οποίες δεν νοιώθει καθόλου σίγουρος .
Προσπαθεί να κερδίσει πιστούς , ώστε να αποδείξει έτσι στον εαυτό του την αξία των πεποιθήσεών του .
Επίσης , δεν είναι τόσο πολύ ευτυχισμένος δίπλα σε αυτή την «πηγή γνώσης» , ώστε να μπορεί να αντέξει εκεί μόνος . Κατά βάθος αισθάνεται απομονωμένος από τις γνώσεις του και ο κρυφός φόβος ότι θα μείνει μόνος μαζί τους τον κάνει να πετά τις γνώμες και τις ερμηνείες του δεξιά κι’αριστερά , γιατί μόνο όταν πείθει κάποιον άλλον παύει να βασανίζεται από αμφιβολίες .
Για τον απελπισμένο φίλο μας ισχύει ακριβώς το αντίθετο . Όσο περισσότερο αποτραβιέται και κρύβεται στον εαυτό του , τόσο μεγαλύτερη γίνεται η κρυφή ανάγκη του να τον καταλάβουν και να τον αναγνωρίσουν . Παρόλο που μιλά για κατωτερότητα , δεν την πιστεύει αληθινά .
Μέσα του δημιουργείται μια βεβαιότητα για τις παραγνωρισμένες αρετές του , με αποτέλεσμα να είναι ευαίσθητος στην παραμικρή αποδοκιμασία και να έχει πάντα το πονεμένο ύφος του ανθρώπου που τον παρεξηγούν και δεν αναγνωρίζουν την αξία του . Με αυτό τον τρόπο καλλιεργεί μια νοσηρή περηφάνια και μια αυθάδη δυσαρέσκεια , παρόλο που δεν το επιθυμεί .
Και οι δύο είναι ταυτόχρονα πολύ μικροί και πολύ μεγάλοι . Η αίσθηση της χρυσής τομής , της μέσης οδού , που ποτέ δεν ήταν πολύ ισχυρή , γίνεται επισφαλέστερη από κάθε άλλη φορά .
Θα έλεγε κανείς ότι είναι εντελώς αταίριαστο να περιγράφουμε μια τέτοια κατάσταση σαν «θεϊκότητα».
Αλλά αφού ο καθένας με τον τρόπο του περνά τα όρια των ανθρωπίνων διαστάσεών του , είναι και οι δύο «υπεράνθρωποι» κατά κάποιο τρόπο , και επομένως χαρακτηρίζονται μεταφορικά από μια θεϊκότητα .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση καταλαμβάνει τέτοιο χώρο , που είναι αδύνατο να γίνει σε φυσιολογικές συνθήκες .
Μπορεί να συμβεί μόνο αν σφετεριστεί ψυχικά στοιχεία και ιδιότητες που στην πραγματικότητα πρέπει να παραμένουν έξω από τα όρια του ατόμου .
Αυτό που βρίσκεται έξω από τον εαυτό μας ανήκει είτε σε κάποιον άλλο ή σε όλους , ή σε κανέναν .
Αφού η ψυχική διόγκωση δεν προκαλείται αποκλειστικά από την ψυχανάλυση , αλλά εμφανίζεται συχνά και στην καθημερινή ζωή , μπορούμε να την μελετήσουμε και σε άλλες περιπτώσεις .
Μια πολύ συνηθισμένη περίπτωση που εμφανίζεται αυτό το φαινόμενο είναι ο τρόπος που ταυτίζονται πολλοί με την επιχείρησή τους ή με τους τίτλους τους .
Το αξίωμα που έχει κανείς είναι οπωσδήποτε η ιδιαίτερη δραστηριότητά του . Είναι όμως και ένας συλλογικός παράγοντας που έχει δημιουργηθεί μέσα από μια ιστορική διεργασία , στην οποία συνεργάστηκαν πολλοί άνθρωποι , ενώ η αξιοπρέπεια που συνοδεύει το αξίωμα στηρίζεται ολοκληρωτικά στη συλλογική επιδοκιμασία .
Επομένως όταν ταυτίζομαι με το αξίωμα ή τον τίτλο μου , φέρομαι σαν να είμαι εγώ ο ίδιος όλο εκείνο το σύμπλεγμα των κοινωνικών παραγόντων που συνιστούν το αξίωμα . Μοιάζει σαν να επεκτείνομαι και να σφετερίζομαι ιδιότητες που δεν βρίσκονται μέσα αλλά έξω από εμένα .
Στην περίπτωση της διόγκωσης εξαιτίας της γνώσης έχουμε να κάνουμε με κάτι παρόμοιο , αν και η κατάσταση είναι πιο λεπτή από ψυχολογική άποψη . Εδώ η διόγκωση δεν οφείλεται στην αξιοπρέπεια του αξιώματος , αλλά σε πολύ σημαντικές φαντασιώσεις .
Ένας άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί ιδιοφυία μόνο όταν καταφέρνει να μετουσιώνει το πρωτόγονο και φυσικό όραμα , μετατρέποντάς το σε μια αφηρημένη ιδέα που ανήκει στην κοινή «δεξαμενή» της συνείδησης .
Αυτό το επίτευγμα , και μόνον αυτό , συνιστά την προσωπική του αξία , την οποία μπορεί να θεωρήσει έργο του χωρίς να υποκύψει απαραίτητα στη διόγκωση . Όμως το όραμα του ατόμου είναι μια απρόσωπη αξία , κάτι που αναπτύσσεται από μόνο του και ενάντια στο οποίο ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του .
Τελικά το όραμα τον κυριεύει και τον «εξαφανίζει» από τον κόσμο . Αντί να επιβληθεί στην ιδέα και να την επεκτείνει σε μια φιλοσοφική αντίληψη του κόσμου , βλέπουμε ότι το αναμφίβολο μεγαλείο του οράματός του τον κάνει να «διογκώνεται» , αποκτώντας παθολογικές διαστάσεις .
Η προσωπική αξία έγκειται ολοκληρωτικά στο φιλοσοφικό επίτευγμα και όχι στο αρχικό όραμα . Και για το φιλόσοφο επίσης , το όραμα αποτελεί κάτι το εξωτερικό και πρόσθετο , αφού είναι απλά ένα κομμάτι της κοινής «ιδιοκτησίας» της ανθρωπότητας . Τα χρυσά μήλα πέφτουν από το ίδιο δέντρο , είτε τα μαζεύει ένας ηλίθιος μαθητευόμενος σιδεράς είτε ο Σοπενάουερ .
Το παράδειγμα , όμως , μπορεί να μας διδάξει και κάτι άλλο :
Τα διαπροσωπικά στοιχεία του ασυνειδήτου δεν είναι αδρανή ή νεκρά , έτσι , δηλαδή που μπορεί κανείς να τα προσαρτεί κατά βούληση .
Είναι μάλλον ζωντανές οντότητες που ασκούν μια ελκτική δύναμη στο συνειδητό νου .
Η ταύτιση με ένα αξίωμα ή έναν τίτλο είναι πραγματικά πολύ ελκυστική και για αυτό πολλοί άνθρωποι δεν είναι τίποτε παραπάνω από την πρόσοψη που δείχνουν στην κοινωνία .
Μάταια ψάχνει κανείς να βρει κάποια προσωπικότητα πίσω από το κέλυφος .
Κάτω από αυτή την επικάλυψη βρίσκεται μόνο ένα αξιολύπητο , μικρό πλάσμα . Γι’αυτό και το αξίωμα – ή όποια άλλη μορφή παίρνει αυτή η εξωτερική επικάλυψη – είναι τόσο ελκυστικό . Προσφέρει στο άτομο έναν εύκολο τρόπο για να αντισταθμίσει τα προσωπικά του μειονεκτήματα .
Οι εξωτερικοί πόλοι έλξης , όπως τα αξιώματα , οι τίτλοι και άλλες κοινωνικές διακρίσεις , δεν είναι τα μόνα στοιχεία που προκαλούν διόγκωση .
Αυτά είναι απλώς οι απρόσωπες ιδιότητες που βρίσκονται έξω από την κοινωνία , στο συλλογικό ασυνείδητο . Αλλά , όπως υπάρχει μια κοινωνία έξω από το άτομο , έτσι υπάρχει και μια συλλογική ψυχή έξω από την προσωπική ψυχή , δηλαδή το συλλογικό ασυνείδητο , που κρύβει στοιχεία εξίσου ελκυστικά .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Στο φιλοσοφικό ερώτημα για την αναζήτηση του σκοπού της ατομικότητας του ανθρώπου , δόθηκε η απάντηση ,η καθολική απάντηση της ανθρωπότητας ,η οποία ταυτίζεται απόλυτα με την μορφή ,το συγκεκριμένο σχήμα , τα αντίθετα , το ορατό , την γοητεία των αισθήσεων.
Ο alex22 διευκρινίζει με το μήνυμα που Απεστάλη: 21/06/2009, 18:06:25
Ναι, στην ουσία δέν υπάρχει τίποτα δικό μας.Όλα είναι εκφράσεις της απόλυτης δύναμης. Για να υπάρχει κάτι δικό σου,θα πρέπει να υπάρχεις και εσύ ώς ατομικότητα.Όμως η ατομικότητα που βιώνουμε είναι ψευδεύσθηση.
Αν θέλουμε να το πάμε πιο βαθιά το στοιχείο της ατομικότητας , θα πρέπει να διεισδύσουμε στην μονάδα .
Στην διάσταση, τον χώρο, στο περιβάλλον, όπου αυτή υφίσταται.
Δεν μπορούμε όμως να μιλήσουμε πρακτικά και συγκεκριμένα , διότι οι έννοιες που θα μπορούσανε να περιγράψουνε αυτήν την διάσταση ,δηλαδή εκεί όπου τα πάντα θεωρητικά είναι ένα ,ενιαία και αδιάσπαστα , ξεπερνάνε την δυνατότητα που δόθηκε στον συγκεκριμένο, συμπερασματικό ανθρώπινο επεξεργαστή (εγκέφαλο ) .
Θα αναφέρω ένα πάρα πολύ τυπικό παράδειγμα :
Για να φτάσει η ανθρωπότητα σε σημείο ενιαίας κατανόησης της προσωπικής συμπεριφοράς της κάθε ανθρώπινης μονάδος (η έστω της πλειοψηφίας ) , θα πρέπει να φτάσει στο σημείο να υπάρχει ως ατομικότητα η κάθε μονάδα .
Αυτό βέβαια το έχει πετύχει η ανθρωπότητα .
Ο κάθε άνθρωπος ζει μέσα στην φυλακή του ,σε ένα χώρο όπου κυριαρχεί συνήθως το μπετόν , αποκομμένος από τις φυλακές των συνανθρώπων του .
Οι συναντήσεις πραγματοποιούνται στον χώρο ,όπου θα πρέπει να βρεθούνε ομαδικά ,ώστε να συνεργαστούνε για την διατήρηση της ατομικότητας ,αυτής της ατομικότητας την οποία αντιλαμβανόμαστε όλοι στον ίδιο απολύτως βαθμό με εξωτερικά κριτήρια ,τα οποία έχουνε ως επίκεντρο ,φυγόκεντρο δύναμη ,την επιβίωση και όχι την ποιότητα ζωής .
Όταν δε θέλουμε να πετύχουμε ομαδική ,ενιαία ποιότητα ζωής , το πετυχαίνουμε ,εις βάρος κάποιας μειονότητας ανθρώπων του πλανήτη γη .
Τυπικό είναι το παράδειγμα ,ότι ενώ εγώ τώρα αυτήν την στιγμή παραθερίζω στην Χαλκιδική , κάπου αλλού συνάνθρωποί μου , πεθαίνουνε από την πείνα .
Ε τι να κάνουμε ? ,είναι η γενική απάντηση ,σε αυτό το γεγονός .
Παραθερίζοντας λοιπόν στην Χαλκιδική (αύριο τελειώνει η άδεια μου ) , έκανα αυτές τις σκέψεις ,δηλαδή ,ότι δεν μπορεί να είναι δίκαιο, εγώ να γλεντάω και άλλοι να πεθαίνουνε της πείνας .
Αυτή η προσπάθειά μου , να αντέξω αυτήν την αρνητική συνειδητότητα στον πλανήτη γη , με κουράζει πνευματικά .
Το μόνο που μπορώ να κάνω για να ελαττώσω αυτό το αβάσταχτο μερικές φορές πνευματικό φορτίο , είναι η αλήθεια μου .
Δηλαδή η αλήθεια στην οποία πιστεύει η διαμορφωμένη προσωπικότητά μου .
Ποια είναι αυτή ?
Ότι έξω από τον συνειδητό μας κόσμο, ενεργούνε αδιαλείπτως ζωντανές οντότητες που ασκούν μια ελκτική δύναμη στο συνειδητό νου . (αναφέρθηκε και ο κηφέας στο μήνυμα που Απεστάλη: 28/06/2009, 00:41:10 )
Προσπαθώ να διευρύνω την συνείδησή μου ,ώστε να αντέχω ποιο άνετα την επίκαιρη συνειδητότητα αυτού του κόσμου ,γιατί πράγματι είναι αβάσταχτη με τον συμπερασματικό νου .
Αυτό το πράγμα προχωράει και υπάρχει εξέλιξη , μέσω της σκέψης ,του διαλογισμού ,του στοχασμού ,της επικοινωνίας και διαλόγου όπως εδώ μέσα από αυτό το θέμα .
Διαφορετικά ,αν δηλαδή δεχτώ τον κόσμο αυτόν έτσι όπως λειτουργεί , θα είμαι ένα ζώο σε πρωτόγονη κατάσταση .
Τον δέχομαι μεν , αλλά η διαφορά είναι ,ότι κατανοώ πλέον γιατί πρέπει να τον δέχομαι έτσι όπως είναι διαμορφωμένος .
Δηλαδή τι κατανοώ ?
Ότι το σύμπαν είναι ζωντανή οντότητα και άπειρη και μέσα της υπάρχω και εγώ ως ένα ζωντανό της κύτταρο .
Είχα την πρόθεση να δημοσιεύσω μόνο αυτό το μήνυμα ,αλλά αφού το διάβασα αρκετές φορές , έκρινα ότι είναι υποκειμενικό .
Έτσι κάθομαι και ξαναγράφω , με στόχο να αναφερθώ αντικειμενικά ,όσο περισσότερο μου είναι εφικτό , σε κάποια πράγματα που έχουνε σχέση με την κατανόηση της συμπεριφοράς της προσωπικότητας .
Το πάθος καθορίζει την συμπεριφορά , την ασυνείδητη συμπεριφορά μίας προσωπικότητας .
Υπάρχει άνθρωπος δίχως πάθος ?
Αν έλεγχε ο κάθε άνθρωπος τους πόθους του , θα μπορούσαμε να πούμε , ότι πράγματι η αρμονική ζωή είναι εφικτή στον κόσμο μας .
Η πραγματικότητα για το πάθος ,το ανεκπλήρωτο πάθος , είναι φυσικά η συσσώρευση ανεκπλήρωτων επιθυμιών ,οι οποίες μετά από ένα σημείο και κάτωθεν , οδηγούνε στον γκρεμό .
Υπάρχει φυσικά και το πάθος το οποίο ελέγχεται από έναν άνθρωπο .
Για αυτό θα πρότεινα να πούμε ο καθένας κάποια προσωπικά πράγματα , για το μέγεθος της επιρροής του πάθους ,του ανεξέλεγκτου πάθους ,στην προσωπική μας συμπεριφορά .
Επίσης και για αυτά τα πάθη τα οποία μπορούμε να ελέγξουμε ,να περιγράψουμε δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο το πετυχαίνουμε.
Ο καθένας βέβαια ,η κάθε προσωπικότητα έχει το δικό της τρόπο ,διότι αν υπήρχε μία μόνο προσωπικότητα στον κόσμο μας για να διαμορφωθεί , θα είμεθα και θα ενεργούσαμε όλοι ως ένα και το αυτό πρόσωπο .
Στον κόσμο μας αυτό θα ήτανε παράλογο, ανιαρό , ανούσιο , παράδοξο ,αδιανόητο .
Όμως υπάρχει και το αντίθετο του κόσμου μας , που είναι φυσικά αόρατο .
Να κλείσω το μήνυμα με μία χαρακτηριστική εικόνα που μου έμεινε στο μυαλό και δεν μου βγαίνει .
Εκεί στο λιμανάκι σε ένα μέρος της Χαλκιδικής , αρμένιζε ένα υπέροχο ιστιοπλόο .
Οι κάτοχοι είχανε προσωπικό για να τους υπηρετεί και φυσικά καπετάνιο και επίσης υπηρέτη για την καθαριότητα του σκάφους .
Κάπου αλλού στην Αφρική για παράδειγμα χιλιάδες άνθρωποι θα μπορούσανε με αυτά τα χρήματα ,που κοστίζει το σκάφος και τα έξοδα λειτουργίας του , να λύσουνε το επίκαιρο πρόβλημα τους που επαναλαμβάνεται καθημερινά ,δηλαδή την λύτρωση από τον φόβο του καθημερινού φλερτ με τον θάνατο .
Ευχαριστώ για την ανάγνωση .
Έχει πιστεύω, πολύ μεγάλη σημασία...
Αυτό διαβάζω και στα τελευταία μηνύματα του θέματος,δλδ, για την ένταξη, όλων των ανθρώπων, σε υπάρχουσες, πιστεύω,ομάδες
συμπεριφοράς και έκφρασης, που έχει να κάνει, τολμώ να πω εγω,
με τις ζωδιακές και πνευματικές καταβολές του καθενός...
Αγαπητέ μου alfa-omega, το θέμα, κατα καιρούς το παρακολουθώ και
κατα καιρούς συμμετέχω...Το λέω αυτό, γιατί οι αναφορές σε
διαστάσεις του νου, ίσως είναι εκτός θεματος,αν λάβουμε υπόψην μας
το γεγονός ότι για να καταλάβεις μια συμπέριφορά, πρέπει να την
διαγνώσεις και να δεις και κάτω απο το κάλυμμα των προσωπικών βιωμάτων,ώστε να μπορείς να εννοήσεις καλύτερα και την έννοια
συμπεριφορά την ίδια κι όχι αυτή που αρχικά δείχνει ένας άνθρωπος,
μια προσωπικότητα...
Ποια συμπεριφορα, ξαναλέω:[bold]Της αντίδρασης του ανθρώπου σε ότι συμβαίνει ή αυτή της έκφρασης, της δράσης, που είναι προσωπική
και μπορεί να κληθεί προσωπική συμπεριφορά...[/bold]
Το ξανατονίζω, γιατί, πρέπει να δεχτούμε ότι,
σήμερα, ζούμε σε μια κοινωνία, που για διαφόρους λόγους, οι
άνθρωποι προσπαθούν να περάσουν στους άλλους και στον εαυτό τους,
συγκεκριμένες συμπεριφορές, σκοτώνοντας την επικονωνία και
εμποδίζοντας να τελειώσει η συμπεριφορά αυτή η ίδια, που τουλάχιστον,
προς το παρόν, είναι εν εξελίξει και δεν την αντιπροσωπεύουν
ακριβώς οι πράξεις...
Θα ήθελα, λοιπόν, αν θέλετε να δούμε αυτή την πλευρά τυ ποιά
είναι η συμπεριφορά η ιδια και ποια ζούμε με τους ανθρώπους, συνήθως
και εν τέλει...
Κηφεύς
quote:
Συμφωνώ με τα παραπάνω που γράφεις, αγαπητέ alfa-omega, αλλά ένας "ώριμος νους" σήμερα έχει διαφορετική γνώμη. Είναι εκτός συρμού να πιστεύει πλέον κανείς στην δυνατότητα βελτίωσης του ανθρώπου. Θεωρεί την ανιδιοτέλεια τελείως απραγματοποίητη και ανεφάρμοστη. Την θεωρεί μια ουτοπία.Και όμως ...
«Ένας χάρτης του κόσμου , που δεν περιλαμβάνει και την χώρα της Ουτοπίας» , είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ , «δεν αξίζει ούτε ένα βλέμμα να του ρίξει κανείς , διότι παραλείπει την μόνη χώρα προς την οποία ταξιδεύει πάντοτε η ανθρωπότητα . Και αφού η ανθρωπότητα αποβιβασθεί εκεί , κοιτάζει ακόμη πέρα και όταν ανακαλύψει μιαν άλλη , καλύτερη χώρα , αποπλέει και πάλι : Η πρόοδος είναι η πραγμάτωση ουτοπιών» .
Είναι αλήθεια αυτό ; Υπήρξαν ουτοπίες που πραγματώθηκαν ;
Οι ουτοπίες είναι τα αιθέρια ποιήματα , με τα οποία η ευαίσθητη ψυχή μας , μας αναισθητοποιεί για να μην αισθανόμαστε τις οδυνηρές εγχειρήσεις που ενεργούν πάνω μας η ζωή και ο θάνατος .
Ένας όμως άνθρωπος ισχυρού χαρακτήρα υπομένει τις πληγές του χωρίς κανένα αναισθητικό , ή αν χρειασθεί λησμοσύνη , αφοσιώνεται στο παρόν και στις λεπτομέρειές του , σκεπτόμενος, όμως, παράλληλα πώς η ουτοπία που ονειρεύεται μπορεί μελλοντικά να πραγματοποιηθεί .
Τα παντα ζουν.. αλλα πού?
Ως ουτοπίες ο Οσκαρ γουάιλντ μπορεί να μην εννοεί τη φαντασία..
Το "προσωπικο" καταφύγιο μας στη φαντασία δεν είναι παρα ένα ψεύτικο καταφυγιο που μας εμποδίζει να ζούμε στο εδώ και το τώρα, παρα προωθεί μια δεύτερη ανύπαρκτη και ανυπόστατη ζωή σε επίπεδο νοητικό. Η πνευματική κατάντια της ανθρωπότητας, μιας ανθρωπότητας που έχει ξεχάσει πώς είναι απλά να "είσαι" κάτι που το κάνουν τα ζώα! Εμείς λέμε "ήμουν", "θα είμαι", "θα θελα να είμαι" και δε λέμε απλά "Ειμαι"!. Αυτό που είναι ψέμα για αυτόν που ζει στο ψέμα είναι η αλήθεια για αυτόν που ζει στην αλήθεια!
quote:
Αν θέλουμε να αποφύγουμε τον όρο «θεϊκότητα», θα μπορούσαμε ίσως να μιλήσουμε για «ψυχική διόγκωση» . Ο όρος αυτός είναι ταιριαστός , νομίζω , στο βαθμό που η κατάσταση του ατόμου συνίσταται σε μια επέκταση της προσωπικότητας πέρα από τα ατομικά όρια .
Η προσωπικότητα απο μόνη της είναι περιοριστική, χαρακτηριστικό της ατομικότητας και της ύπαρξης εγωισμού, ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει προσωπικότητα έχει μόνο κατανόηση της ζωής και του κόσμου γενικά.. Η ατομικότητα δεν ιφίσταται για αυτό ούτε έχει λόγο ύπαρξης.
Θέματα πολύ κοντινά σε αυτά που μιλάτε:
ΑΝΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=10249
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=10279
Απο το "ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ":
OUR INHERITED DYSFUNCTION
If we look more deeply into humanity’s ancient religions and spiritual
traditions, we will find that underneath the many surface differences there
are two core insights that most of them agree on. The words they use to
describe those insights differ, yet they all point to a twofold fundamental
truth. The first part of this truth is the realization that the “normal” state of
mind of most human beings contains a strong element of what we might call
dysfunction or even madness. Certain teachings at the heart of Hinduism
perhaps come closest to seeing this dysfunction as a form of collective
mental illness. They call it maya, the veil of delusion. Ramana Maharshi,
one of the greatest Indian sages, bluntly states: “The mind is maya.”
Buddhism uses different terms. According to the Buddha, the human
mind in its normal state generates dukkha, which can be translated as
suffering, unsatisfactoriness, or just plain misery. He sees it as a
characteristic of the human condition. Wherever you go, whatever you do,
says the Buddha, you will encounter dukkha, and it will manifest in every
situation sooner or later.
According to Christian teachings, the normal collective state of
humanity is one of “original sin.” Sin is a word that has been greatly
misunderstood and misinterpreted. Literally translated from the ancient
Greek in which the New Testament was written, to sin means to miss the
mark, as an archer who misses the target, so to sin means to miss the point of
human existence. It means to live unskillfully, blindly, and thus to suffer and
cause suffering. Again, the term, stripped of its cultural baggage and
misinterpretations, points to the dysfunction inherent in the human
condition.
The achievements of humanity are impressive and undeniable. We
have created sublime works of music, literature, painting, architecture, and
sculpture. More recently, science and technology have brought about radical
changes in the way we live and have enabled us to do and create things that
would have been considered miraculous even two hundred years ago. No
doubt: The human mind is highly intelligent. Yet its very intelligence is
tainted by madness. Science and technology have magnified the destructive
impact that the dysfunction of the human mind has upon the planet, other
lifeforms,
and upon humans themselves. That is why the history of the
twentieth century is where that dysfunction, that collective insanity, can be
most clearly recognized. A further factor is that this dysfunction is actually
intensifying and accelerating.
The First World War broke out in 1914. Destructive and cruel wars,
motivated by fear, greed, and the desire for power, had been common
occurrences throughout human history, as had slavery, torture, and
widespread violence inflicted for religious and ideological reasons. Humans
suffered more at the hands of each other than through natural disasters. By
the year 1914, however, the highly intelligent human mind had invented not
only the internal combustion engine, but also bombs, machine guns,
submarines, flame throwers, and poison gas. Intelligence in the service of
madness! In static trench warfare in France and Belgium, millions of men
perished to gain a few miles of mud. When the war was over in 1918, the
survivors look in horror and incomprehension upon the devastation left
behind: ten million human beings killed and many more maimed or
disfigured. Never before had human madness been so destructive in its
effect, so clearly visible. Little did they know that this was only the
beginning.
By the end of the century, the number of people who died a violent
death at the hand of their fellow humans would rise to more than one
hundred million. They died not only through wars between nations, but also
through mass exterminations and genocide, such as the murder of twenty
million “class enemies, spies, and traitors” in the Soviet Union under Stalin
or the unspeakable horrors of the Holocaust in Nazi Germany. They also
died in countless smaller internal conflicts, such as the Spanish civil war or
during the Khmer Rouge regime in Cambodia when a quarter of that
country’s population was murdered.
We only need to watch the daily news on television to realize that the
madness has not abated, that is continuing into the twentyfirst
century.
Another aspect of the collective dysfunction of the human mind is the
unprecedented violence that humans are inflicting on other lifeforms
and
the planet itself – the destruction of oxygenproducing
forests and other plant
and animal life; illtreatment
of animals in factory farms; and poisoning of
rivers, oceans, and air. Driven by greed, ignorant of their connectedness to
the whole, humans persist in behavior that, if continued unchecked, can only
result in their own destruction.
The collective manifestations of the insanity that lies at the heart of
the human condition constitute the greater part of human history. It is to a
large extent a history of madness. If the history of humanity were the clinical
case history of a single human being, the diagnosis would have to be:
chronic paranoid delusions, a pathological propensity to commit murder and acts of extreme violence and cruelty against his perceived “enemies” – his
own unconsciousness projected outward. Criminally insane, with a few brief
lucid intervals.
Fear, greed, and the desire for power are the psychological motivating
forces not only behind warfare and violence between nations, tribes,
religions, and ideologies, but also the cause of incessant conflict in personal
relationships. They bring about a distortion in your perception of other
people and yourself. Through them, you misinterpret every situation, leading
to misguided action designed to rid you of fear and satisfy your need for
more, a bottomless hole that can never be filled.
It is important to realize, however, that fear, greed, and the desire for
power are not the dysfunction that we are speaking of but are themselves
created by the dysfunction which is a deepseated
collective delusion that
lies within the mind of each human being. A number of spiritual teachings
tell us to let go of fear and desire. But those spiritual practices are usually
unsuccessful. They haven’t gone to the root of the dysfunction. Fear, greed,
and desire for power are not the ultimate causal factors. Trying to become a
good or better human being sounds like a commendable and highminded
thing to do, yet it is an endeavor you cannot ultimately succeed in unless
there is a shift in consciousness. This is because it is still part of the same
dysfunction, a more subtle and rarefied form of selfenhancement,
of desire
for more and a strengthening of one’s conceptual identity, one’s selfimage.
You do not become good by trying to be good, but by finding the goodness
that is already within you, and allowing that goodness to emerge. But it can
only emerge if something fundamental changes in your state of
consciousness.
The history of Communism, originally inspired by noble ideals,
clearly illustrates what happens when people attempt to change external
reality – create a new earth – without any prior change in their inner reality,
their state of consciousness. They make plans without taking into account
the blueprint for dysfunction that every human being carries within: the ego.
THE ARISING NEW CONSCIOUSNESS
Most ancient religions and spiritual traditions share the common
insight – that our “normal” state of mind is marred by a fundamental defect.
However, out of this insight into the nature of the human condition – we may
call it the bad news – arises a second insight: the good news of the
possibility of a radical transformation of human consciousness.
In Hindu teachings (and sometimes in Buddhism also), this transformation is called
enlightenment. In the teachings of Jesus, it is salvation, and in Buddhism, it
is the end of suffering. Liberation and awakening are other terms used to
describe this transformation.
The greatest achievement of humanity is not its works of art, science,
or technology, but the recognition of its own dysfunction, its own madness.
In the distant past, this recognition already came to a few individuals. A man
called Gautama Siddhartha, who lived 2,600 years ago in India, was perhaps
the first who saw it with absolute clarity. Later the title Buddha was
conferred upon him. Buddha means “the awakened one.” At abut the same
time, another of humanity’s early awakened teachers emerged in China. His
name was Lao Tzu. He left a record of his teaching in the form of one of the
most profound spiritual books ever written, the Tao Te Ching.
To recognize one’s own insanity, is of course, the arising of sanity, the
beginning of healing and transcendence. A new dimension of consciousness
had begun to emerge on the planet, a first tentative flowering. Those rare
individuals then spoke to their contemporaries. They spoke of sin, of
suffering, of delusion. They said, “Look how you live. See what you are
doing, the suffering you create.” They then pointed to the possibility of
awakening from the collective nightmare of “normal” human existence. They
showed the way.
The world was not yet ready for them, and yet they were a vital and
necessary part of human awakening. Inevitably, they were mostly
misunderstood by their contemporaries, as well as by subsequent
generations. Their teachings, although both simple and powerful, became
distorted and misinterpreted, in some cases even as they were recorded in
writing by their disciples. Over the centuries, many things were added that
had nothing to do with the original teachings, but were reflections of a
fundamental misunderstanding. Some of the teachers were ridiculed, reviled,
or killed; others came to be worshipped as gods. Teachings that pointed the
way beyond the dysfunction o the human mind, the way out of the collective
insanity, were distorted and became themselves part of the insanity.
And so religions, to a large extent, became divisive rather than
unifying forces. Instead of bringing about an ending of violence and hatred
through a realization of the fundamental oneness of all life, they brought
more violence and hatred, more divisions between people as well as between
different religions and even withing the same religion. They became
ideologies, belief systems people could identify with and so use them to enhance their false sense of self. Through them, they could make themselves
“right” and others “wrong” and thus define their identity through their
enemies, the “others,” the “nonbelievers” or “wrong believers” who not
infrequently they saw themselves justified in killing. Man made “God” in his
own image. The eternal, the infinite, and unnameable was reduced to a
mental idol that you had to believe in and worship as “my god” or “our god.”
And yet… and yet… in spite of all the insane deeds perpetrated in the
name of religion, the Truth to which they point still shines at their core. It
still shines, however dimly, through layers upon layers of distortion and
misinterpretation. It is unlikely, however, that you will be able to perceive it
there unless you have at least already had glimpse of that Truth within
yourself. Throughout history, there have always been rare individuals who
experienced a shift in consciousness and so realized within themselves that
toward which all religions point. To describe that nonconceptual
Truth, they
then used the conceptual framework of their own religions.
Through some of those men and women, “schools” or movements
developed within all major religions that represented not only a rediscovery,
but in some cases an intensification of the light of the original teaching. This
is how Gnosticism and mysticism came into existence in early and medieval
Christianity, Sufism in the Islamic religion, Hasidism and Kabbala in
Judaism, Advaita Vedanta in Hinduism, Zen and Dzogchen in Buddhism.
Most of these schools were iconoclastic. They did away with layers upon
layers of deadening conceptualization and mental belief structures, and for
this reason most of them were viewed with suspicion and often hostility by
the established religious hierarchies. Unlike mainstream religion, their
teachings emphasized realization and inner transformation. It is through
those esoteric schools or movements that the major religions regained the
transformative power of the original teachings, although in most cases, only
a small minority of people had access to them. Their numbers were never
large enough to have any significant impact on the deep collective
unconsciousness of the majority. Over time, some of those schools
themselves became too rigidly formalized or conceptualized to remain
effective.
Eckhart Tolle - A New Earth. Awakening to Your Life's Purpose
"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με τη σκέψη και το συναίσθημα
Το μήνυμά σου μου άρεσε γιατί έχει μια πυκνή γραφή με ενδιαφέρουσες απόψεις . Αλλά ας τα πάρουμε ένα – ένα .
Αρχίζεις με τη φράση :
quote:
Τα παντα ζουν.. αλλα πού?
Αυτό ψάχνουμε και γι’αυτό γίνονται όλες αυτές οι καταθέσεις των διαφόρων απόψεών μας .
quote:
Ως ουτοπίες ο Οσκαρ γουάιλντ μπορεί να μην εννοεί τη φαντασία..
Το "προσωπικο" καταφύγιο μας στη φαντασία δεν είναι παρα ένα ψεύτικο καταφυγιο που μας εμποδίζει να ζούμε στο εδώ και το τώρα, παρα προωθεί μια δεύτερη ανύπαρκτη και ανυπόστατη ζωή σε επίπεδο νοητικό.
Θεωρώ ότι ο Οσκαρ Γουάιλντ , με αυτά που γράφει γνωρίζει πολύ καλά την έννοια της Ουτοπίας του Πλάτωνα .
Ας δούμε και μεις με λίγα λόγια , αν η λέξη «Ουτοπία» , σημαίνει απλώς φαντασία ή μήπως κάτι διαφορετικό , γιατί αυτό θα μας βοηθήσει να γίνει κατανοητό το υπόλοιπο της φράσης σου :
Ο Πλάτων (στην «Πολιτεία» του) καταλαβαίνει ότι η Ουτοπία του δεν πέφτει τελείως μέσα στο βασίλειο της πραγματικότητας . Παραδέχεται ότι έχει περιγράψει ένα ιδεώδες που είναι δύσκολο να επιτευχθεί . Απαντά ότι παρ’όλα αυτά υπάρχει αξία στην παρουσίαση αυτών των εικόνων του πόθου μας . Η σημασία του ανθρώπου έγκειται στο ότι μπορεί να μετατρέψει ένα μέρος σε πραγματικότητα .
« Κοιτάζουμε πριν και μετά και μοχθούμε για ό,τι δεν υπάρχει » .
Όλ’αυτά δεν είναι χωρίς αποτέλεσμα : Πολλά όνειρα έβγαλαν πόδια και περπάτησαν και έβγαλαν φτερά και πέταξαν , όπως το όνειρο του Ίκαρου , ότι ο άνθρωπος μπορεί να πετάξει .
Στο κάτω – κάτω έστω και μόνο αν χαράξαμε μια εικόνα , αυτή μπορεί να χρησιμεύσει σαν στόχος και υπόδειγμα για την κίνηση και την συμπεριφορά μας . Όταν αρκετοί από μας δούν την εικόνα αυτή και ακολουθήσουν την λάμψη της , η Ουτοπία θα βρει τον δρόμο της για να μπει στον Χάρτη .
Αλλ’είτε υπάρχει πραγματικά στη Γη ή θα υπάρξει ποτέ μια τέτοια πόλη , αυτός θα ενεργεί σύμφωνα με τους Νόμους αυτής της πόλεως και όχι διαφορετικά .
Ο σωστός άνθρωπος θα εφαρμόσει , ακόμα και στο ατελές Κράτος , τον τέλειο νόμο .
quote:
Η πνευματική κατάντια της ανθρωπότητας, μιας ανθρωπότητας που έχει ξεχάσει πώς είναι απλά να "είσαι" κάτι που το κάνουν τα ζώα! Εμείς λέμε "ήμουν", "θα είμαι", "θα θελα να είμαι" και δε λέμε απλά "Ειμαι"!. Αυτό που είναι ψέμα για αυτόν που ζει στο ψέμα είναι η αλήθεια για αυτόν που ζει στην αλήθεια!
Η σημερινή χαμηλή πνευματική στάθμη της ανθρωπότητας (όχι όμως στο σύνολό της) , που την θεωρώ και εγώ υπαρκτή , θα ήθελε μια διεξοδική ανάλυση , που νομίζω πως δεν «χωράει» στα πλαίσια του παρόντος θέματος .
quote:
Η προσωπικότητα απο μόνη της είναι περιοριστική.
Γιατί ; Την «ψυχική διόγκωση» του ανθρώπου την ορίζει η «Ψυχολογία» σαν την επέκταση της προσωπικότητας πέρα από τα ατομικά όρια .
quote:
ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει προσωπικότητα έχει μόνο κατανόηση της ζωής και του κόσμου γενικά..
Δεν βλέπω γιατί ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει προσωπικότητα.
quote:
Η ατομικότητα δεν υφίσταται για αυτό ούτε έχει λόγο ύπαρξης.
Γιατί ; Για να το γράφεις κάτι θα εννοείς .
Μήπως αναφέρεσαι στις δυσκολίες απελευθέρωσης της ατομικότητας από την Συλλογική ψυχή ;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Let the Game begin!
Για να δούμε..
quote:
Θεωρώ ότι ο Οσκαρ Γουάιλντ , με αυτά που γράφει γνωρίζει πολύ καλά την έννοια της Ουτοπίας του Πλάτωνα .
Οκ! Τότε πάω πάσο!
quote:
Η σημερινή χαμηλή πνευματική στάθμη της ανθρωπότητας (όχι όμως στο σύνολό της) , που την θεωρώ και εγώ υπαρκτή , θα ήθελε μια διεξοδική ανάλυση , που νομίζω πως δεν «χωράει» στα πλαίσια του παρόντος θέματος .
Για αυτό παρέθεσα κ άλλα λινκ αλλα μάλλον θα χρειαστεί ένα τελείως καινούριο θέμα που θα χει να κανει με την κοσμογονία και τον άνθρωπο.. θα δούμε.Προς το παρόν συλλογίζομαι το πού θα "άρμοζε" να φτιαχτει ενα τέτοιο θέμα..
quote:Μα δεν ιφισταται προσωπικότητα. Είναι μια δημιοργία του ψέματος, του περιορισμού της αλήθειας. Εγω σου λέω οτι ο άνθρωπος είναι μια σταγόνα που απο τη στιγμή οπου επιστρέψει στο ωκεανό χάνει το όνομα της. Μπορεις να δώσεις όνομα στις "σταγόνες" στις σταγόνες του Ωκενού? όχι γιατι δεν ιφισταται σταγόνα, μόνο ωκεανός.. Απο τη στιγμή που βγάλεις μια σταγόνα απο τον ωκεανό ΤΟΤΕ και μόνο τότε ίγίσταται κάποιου είδους "Ταυτότητα". Εσύ όμως λές η Σταγόνα να γίνει απο μόνη της ωκεανός και ξεχνάς οτι ουσιαστικά βρίσκεται ήδη στον ωκεανό άρα δεν μιλάμε για δι-ογκωση αλλα για διαφορετική συνειδητότητα.. αν σε κατατόπισα καθόλου..
Γιατί ; Την «ψυχική διόγκωση» του ανθρώπου την ορίζει η «Ψυχολογία» σαν την επέκταση της προσωπικότητας πέρα από τα ατομικά όρια .
quote:
Ο Πλάτων (στην «Πολιτεία» του) καταλαβαίνει ότι η Ουτοπία του δεν πέφτει τελείως μέσα στο βασίλειο της πραγματικότητας . Παραδέχεται ότι έχει περιγράψει ένα ιδεώδες που είναι δύσκολο να επιτευχθεί . Απαντά ότι παρ’όλα αυτά υπάρχει αξία στην παρουσίαση αυτών των εικόνων του πόθου μας . Η σημασία του ανθρώπου έγκειται στο ότι μπορεί να μετατρέψει ένα μέρος σε πραγματικότητα .« Κοιτάζουμε πριν και μετά και μοχθούμε για ό,τι δεν υπάρχει »
Αυτό είναι ένα ζήτημα πολύ βαθύ που πρέπει να το σκεφτώ..
quote:
Δεν βλέπω γιατί ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει προσωπικότητα.
Τι είναι η ελευθερία ή τι είναι αυτό που καθιστά κάποιον ελεύθερο? Εσύ, εγώ(ποιος εγώ??) είμαστε ελεύθεροι πιστεύεις ?
"..The Matrix can't tell you who you are"
http://www.youtube.com/watch?v=3E4icx7U8Cg
Ασυνείδητος πάει να πει απόλυτα ταυτισμένος με τη σκέψη και το συναίσθημα
quote:
Μα δεν ιφισταται προσωπικότητα. Είναι μια δημιοργία του ψέματος, του περιορισμού της αλήθειας. Εγω σου λέω οτι ο άνθρωπος είναι μια σταγόνα που απο τη στιγμή οπου επιστρέψει στο ωκεανό χάνει το όνομα της. Μπορεις να δώσεις όνομα στις "σταγόνες" στις σταγόνες του Ωκενού? όχι γιατι δεν ιφισταται σταγόνα, μόνο ωκεανός.. Απο τη στιγμή που βγάλεις μια σταγόνα απο τον ωκεανό ΤΟΤΕ και μόνο τότε ίγίσταται κάποιου είδους "Ταυτότητα". Εσύ όμως λές η Σταγόνα να γίνει απο μόνη της ωκεανός και ξεχνάς οτι ουσιαστικά βρίσκεται ήδη στον ωκεανό άρα δεν μιλάμε για δι-ογκωση αλλα για διαφορετική συνειδητότητα.. αν σε κατατόπισα καθόλου..
Έχουν δοθεί πολλοί ορισμοί για την έννοια της λέξης "προσωπικότητα".
Διαλέγω έναν που νομίζω είναι από τους αντιπροσωπευτικότερους :
Προσωπικότητα είναι ένα ψυχολογικό αντικείμενο , το οποίο έχει για τον εαυτό του μια σαφή και ενιαία παράσταση .
Το παράδειγμά σου είναι σαφές, αλλά πρέπει να παρατηρήσω, επίσης , ότι όπως μπορεί να εξαφανιστεί κανείς μέσα στον κοινωνικό του ρόλο , έτσι μπορεί να καταποντιστεί κάποιος άλλος μέσα σε ένα εσωτερικό όραμα και να χαθεί από τον κόσμο .
Πολλές ακατανόητες μεταμορφώσεις της προσωπικότητας , που μοιάζουν σαν ξαφνικές θρησκευτικές μεταστροφές , καθώς και άλλες ανάλογες στην νοοτροπία , ξεκινούν από την ελκτική δύναμη μιας συλλογικής εικόνας , η οποία μπορεί να προκαλέσει μια τόσο μεγάλη ψυχική διόγκωση , ώστε να αποσυντεθεί ολόκληρη η προσωπικότητα . Η παθολογική διόγκωση (εννοώ την «ψυχική διόγκωση») στηρίζεται φυσικά σε κάποια εγγενή αδυναμία που παρουσιάζει η προσωπικότητα σε σχέση με την αυτονομία των συλλογικών ασυνείδητων στοιχείων .
Θα είμαστε ίσως πιο κοντά στην αλήθεια αν θεωρήσουμε ότι η συνειδητή και προσωπική ψυχή στηρίζονται πάνω στην πλατιά βάση μιας κληρονομημένης και παγκόσμιας ψυχικής διάθεσης που , σαν τέτοια , είναι ασυνείδητη , και ότι η προσωπική ψυχή μας έχει με την συλλογική ψυχή την ίδια σχέση που έχει το άτομο με την κοινωνία .
quote:
Τι είναι η ελευθερία ή τι είναι αυτό που καθιστά κάποιον ελεύθερο?
Είχα αναφερθεί παλαιότερα στο θέμα του τι σημαίνει "ελευθερία".
Είναι αλήθεια , πράγματι , ότι οι άνθρωποι πολύ συχνά μιλούν για ελευθερία , με την διαφορά ότι πολύ συχνά με τη λέξη αυτή εννοούν το ακριβώς αντίθετο της πραγματικής της σημασίας . Γι’αυτό είναι ανάγκη να πούμε δυο λέξεις για το ποια είναι η βαθύτερή της έννοια .
Κατά την αρχαιότητα δεν είχε δοθεί ορισμός της ελευθερίας και πρώτοι , απ’ότι γνωρίζομε , οι Στωικοί διατύπωσαν τέτοιο ορισμό . Ο Επίκτητος λέγει («Διατριβαί» I β΄, 9) :
«Ελεύθερός εστιν , ώ γίνεται πάντα κατά προαίρεσιν και ον ουδείς δύναται κωλύσαι» . Και (Διατριβαί IV α΄ 1) :
«Ελεύθερός εστιν ο ζων ως βούλεται ον ουτ’αναγκάσαι έστιν ούτε κωλύσαι , ούτε βιάσασθαι , ού αι ορμαί ανεμπόδιστοι αι ορέξεις επιτευκτικαί , αι εκκλίσεις απερίπτωτοι» . Δηλαδή Ελευθερία είναι η κατάσταση εκείνη του ατόμου κατά την οποία δεν τίθεται εμπόδιο ή φραγμός στην ζωή , την δράση και την εξέλιξή του .
Επίσης κατά την Συντακτική Συνέλευση της Γαλλίας το 1789 δόθηκε ορισμός της ελευθερίας στην «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτου» . Κατά τον ορισμό αυτό :
«Ελευθερία είναι το να κάνει κανείς ό,τι θέλει και μπορεί , αρκεί να μη βλάπτει τον εαυτό του ή τους άλλους» .
Από τα παραπάνω μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ελευθερία του ατόμου είναι το να μη πιέζεται από τίποτε , αλλά να ενεργεί σύμφωνα με την ίδια του τη λογική και θέληση .
quote:
Εσύ, εγώ(ποιος εγώ??) είμαστε ελεύθεροι πιστεύεις ?
Όχι, βέβαια. Δεν πιστεύω ότι είμαστε ελεύθεροι, διότι απλούστατα δεν τηρούνται οι παραπάνω προδιαγραφές.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.