- Η χαμένη Ατλαντίδα είναι..αλήθεια;; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Αλλά έχω μπερδευτεί:Η ύπαρξη αυτής της ''χώρας''΄είναι μύθος ή πραγματικότητα;Ύπήρξε ποτέ και που;
Σύμφωνα με κάποιους επιστήμονες η Ατλαντίδα ήταν μια ήπειρος στην περιοχή του τωρινού Ατλαντικού,δυτικά του Γιβραλταρ μα χάθηκε από άγνωστα αίτια αφήνωντας ως σημάδια τα νησιά Αζόρες και τα Κανάρια.
Άλλοι επιστήμονες υποστηρίζουν οτί βρισκόταν στην σημερινή Σαντορίνη .
Ο πολιτισμός ήταν πολύ ανεπτυγμένος καθώς κατείχαν το μυστικό της αιώνιας νεώτητας και το ελιξήριο της ζωής.Όμως όλα αυτά καταποντήστηκαν στο Αιγαίο Πέλαγος από την έκρηξη του υφαιστείου της Θήρας.
Άλλοι πάλι υποστηρίζουν οτί όλα τα σχετικά με αυτήν είναι μυθικά και θρυλικά και ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα.
Εσείς τι λέτε;Αν έχετε κάποια στοιχεια,είναι καλοδεχούμενα!!
[:Ι] [:Ι] [:Ι] [:Ι]
ΜΙΑΣ ΚΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ-ΕΩΣ ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΙΟ- ΜΕΛΟΣ, ΣΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΠΡΙΝ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΘΕΜΑΤΑ, ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟΝ ΧΩΡΟ. ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ. ΠΑΤΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Αναζήτηση ΣΤΟ ΠΑΝΩ ΔΕΞΙΑ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ, ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΜΙΑ ΛΕΞΗ-ΚΛΕΙΔΙ ΣΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΦΟΡΜΑ (Π.Χ. "ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ"), ΚΑΙ ΣΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΤΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΘΕΜΑΤΑ. ΔΟΚΙΜΑΣΕ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΣ ΟΤΙ ΘΑ ΣΟΥ ΛΥΘΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ.
ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ, ΑΝΤΕ, ΕΙΠΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΤΟ ΚΑΛΟ. ΡΙΞΕ ΛΟΙΠΟΝ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΕΔΩ :
www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=1072
www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=2149
www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=3472
www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=4132
ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΔΕΙΓΜΑ!!!
ΑΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙΣ ΚΑΤΙ, ΚΑΝΤΟ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ.
ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΑ.
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!
Οπότε, το συγκεκριμένο θέμα δεν θα δεχτεί πλέον άλλες απαντήσεις, και η συζήτηση μπορεί να συνεχιστεί σε κάποιο από αυτά τα οποία πρότεινε η φίλη μας.
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
quote:
gianipseftis :Φίλε Κηφέα – πίστεψέ με - μου αρέσει να με «πειράζουν».
Από την ετοιμολογία της λέξης διαφαίνεται τα ωφελήματα που προκύπτουν.
Εξ αρχής είχα δηλώσει πως για λόγους σκοπιμότητας αποφεύγω να αναφερθώ για την απαρχή της ζωής, μια και δεν έχουμε τον τρόπο να αναπαράγουμε την διαδικασία που οδήγησε στην δημιουργία του πρώτου ζωντανού κυττάρου.
Είναι πολύ ποιο εύκολο να εξετάσουμε τους μηχανισμούς που οδηγούν την ροή της εξελικτικής διαδικασίας, γιατί έχουμε το αντικείμενο της εξέλιξης μπροστά μας, και την διαδικασία να τρέχει.
Συμφωνώ μαζί σου απόλυτα, πως με κάποιο ανάλογο τρόπο προέκυψε και η ζωή.
Προσωπικά εξετάζω πολλά ενδεχόμενα.
Η αστροβιολογία ίσως μπορεί να λύσει το γρίφο. Είναι ακόμα χωρίς μια και αυτή η επιστήμη είναι πολύ πρόσφατη.
Οι πληροφορίες λένε πως είμαστε σε καλό δρόμο, για την απομυθοποίηση της «μαγείας»
Ναι φίλε μου , η «Ζωή» είναι το προϊόν της εξέλιξης του σύμπαντος.
Αυτό πιστεύω και εγώ
Το θέμα αυτό θα μπορέσουμε να το κουβεντιάσουμε εδώ ή σε άλλο τόπικ.
Ας δούμε προς το παρόν την «ζωή» μες στη ζωή, και ας προσδιορίσουμε – αν μπορούμε – εμείς σαν άνθρωποι, από πού ήρθαμε, που βρισκόμαστε, που πάμε, αλλά και το γιατί
Η “Ζωή” λοιπόν, φίλε gianipseftis, δεν είναι απόλυτη ιδιότητα που εμφανίστηκε ξαφνικά , αλλά κάτι που πρέπει να αναδύθηκε σταδιακά κατά τη διάρκεια της πρώιμης εξέλιξης .
Μεταξύ των πρώτων εξελισσόμενων οντοτήτων που συμμορφώθηκαν με αυτά τα “αν” και των μεταγενέστερων μορφών που έκαναν το ίδιο περισσότερο επιδέξια , δεν πρέπει να ακολουθήθηκε μια κατευθείαν γραμμή . Αλλά τι σημασία έχει ;
Όταν μπορείς να διαπιστώσεις τι συμβαίνει στη διάρκεια μιας τέτοιας πορείας , το να υψώνεις φραγμούς χάνει κάθε ενδιαφέρον . Όπως είπα , η “ζωή” είναι μια ασαφής ιδέα – και ας την αφήσουμε σ’αυτή την κατάσταση .
Αλλά για περίμενε , θα πεις , μ’ αυτό τον τρόπο δεν χρειάζεσαι και ζωντανά πλάσματα για να δημιουργήσεις “ζωή” ;
Όχι . Εκείνο που χρειάζεται για την εξέλιξη είναι η φυσική επιλογή και για τη φυσική επιλογή απαιτούνται οντότητες που συμμορφώνονται μ’ αυτά τα “αν” .
Δεν υπάρχει κανένας κανόνας που να λέει ότι οι οντότητες αυτές οφείλουν να είναι “ζωντανές” .
Έχομε μια παράξενη εικόνα σήμερα , γιατί όλες αυτές οι οντότητες που γνωρίζουμε ότι μπορούν να εξελιχθούν έχουν ήδη εξελιχθεί .
Έτσι η αρχή του προβλήματος φαίνεται αρκετά σαφής .
Αν πρόκειται ποτέ να κατανοήσουμε την προέλευση της ζωής – που υποθέτουμε ότι αναδύθηκε βαθμιαία – πρέπει να κατανοήσουμε πρώτα την απαρχή της εξέλιξης. Οφείλουμε πάνω απ’ όλα να βρούμε οντότητες που μπορούν να εξελιχθούν και δεν το έχουν κάνει ακόμη . Αν πράγματι υπήρχαν τέτοιες οντότητες στο ξεκίνημα της εξέλιξης θα πρέπει ακόμα και σήμερα να υπάρχουν ή να μπορούμε να κατασκευάσουμε παρόμοιες με αυτές .
Ο οργανισμός είναι μια άλλη έννοια που μπορεί να ενταχθεί στο πλαίσιο της εξέλιξης .
Οι οργανισμοί συμμετέχουν στην εξέλιξη . Ειδικότερα για τις επιδιώξεις μας , οι οργανισμοί είναι προαπαιτούμενα της εξέλιξης .
Αυτές οι πρώτες εξελισσόμενες οντότητες για τις οποίες μίλησα παραπάνω , δεν θα πρέπει να ήταν “ζωντανές” – θα πρέπει όμως να ήταν οργανισμοί .
Μπορεί να νομίσει κανείς ότι τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα όσον αφορά το ζήτημα της προέλευσης της ζωής έχουν βρει εξ ορισμού τη λύση τους , στο βαθμό που , σε γενικές γραμμές , έχουμε κατανοήσει τον τρόπο που η εξέλιξη λειτουργεί και το πώς οι οργανισμοί αναπαράγονται και μεταδίδουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στους απογόνους .
Ήδη από τα μέσα του 20ου αιώνα , βιοχημικοί και άλλοι επιστήμονες είχαν την αίσθηση πως μάλλον δεν είναι μεγάλο το χάσμα ανάμεσα σε κάποιο βακτηρίδιο , όπως αυτά που βλέπουμε στο μικροσκόπιο σαν κηλίδες χωρίς εσωτερική δομή , και κάποια ακόμη μικρότερη συστοιχία μορίων , που ίσως ήταν ένας οργανισμός από τον οποίο ξεκίνησε η εξέλιξη .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Δεν είμαι σίγουρος αν κατάλαβα – στο τέλος της τοποθέτησης σου τι περιγράφεις με τον όρο “οργανισμοί” όταν λες
“οι πρώτες εξελισσόμενες οντότητες για τις οποίες μίλησα παραπάνω , δεν θα πρέπει να ήταν “ζωντανές” – θα πρέπει όμως να ήταν οργανισμοί “
Δηλαδή οι “οργανισμοί” δεν είναι “ζωντανά” όντα?
Ο ίδιος λες (πολυ σωστά) πως
“ οι οργανισμοί αναπαράγονται και μεταδίδουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στους απογόνους .”
Με αυτή την περιγραφή θα μπορούσαμε, με πολύ πολύ απλά λόγια, να περιγράψουμε τα “ζωντανά” όντα, ή μήπως όχι”?
Μήπως αναφέρεσαι στους υιούς με τον όρο “οργανισμοί”?
Οι υιοί θεωρούνται ζωντανοί οργανισμοί ναι ή όχι κατα την άποψή σου?
Βεβαίως, το παράδοξο πως αναπαράγονται μόνο σε “ξένα σώματα” , οδηγεί σε πολλές σκέψεις.
Όπως παράδειγμα, προηγήθηκαν ή ακολούθησαν των “ξένων σωμάτων”?
quote:
Φίλε Εαρινέ,
Στην πιθανή ύπαρξη ενός ιδικού γονιδίου – μοναδικού στον άνθρωπο – που θα εξισορροπούσε την γνώση του κύκλου της ζωής και του θανάτου, είχα οδηγηθεί αρκετά πριν διατυπωθεί και από άλλους, ή ίδια ή παρόμοια άποψη.
Ένιωσα ικανοποίηση αργότερα μαθαίνοντας πως και άλλοι, οδηγήθηκαν στα ίδια με μένα συμπεράσματα, οδηγούμενοι απο δικές τους ανεξάρτητες έρευνες.Κατά την γνώμη μου, η ικανότητα επικοινωνίας, ήταν βασικό συστατικό της μετάλλαξης της ζωής στα σημερινά επίπεδα .
Ο άνθρωπος μόνο σαν κοινωνικό όν θα μπορούσε να φτάσει στο επίπεδο της νοημοσύνης που βρίσκεται σήμερα.
Πιστεύω πως αν απομονώσουμε επικοινωνιακά ένα βρέφος, και προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί του σε ηλικία 20 ετών, θα είναι αδύνατον να το εκπαιδεύσουμε και να το εντάξουμε στην κοινωνία των ανθρώπων, όσο και να προσπαθήσουμε.Το ερώτημα μου είναι αν ο άνθρωπος – για να το θέσω ποιο απλά – φέρει τον ίδιο γενετικό κώδικα (πρόγραμμα συμπεριφοράς) όπως τα όλα τα πρωτεύοντα ή όχι?
Και αν από την φύση του είναι προγραμματισμένος σε κάποιες ενστικτώδεις συμπεριφορές, μπορεί άραγε να τις μεταβάλει, διορθώνοντας το πρόγραμμα της φύσηςΘα επιτρέψει η φύση,- η “σοφία της ζωής”- στον άνθρωπο να “διορθώσει” την “ζωή?
Υ.Γ
Με μεγάλο ενδιαφέρον θα ήθελα να ακούσω την άποψή σου για την πορεία της εξέλιξης του ανθρώπου ως “ψυχολογικό υποκείμενο”.
Πως από ζώο αποκτήσαμε την ψυχή (αυτή που περιγράφεις ώς Ψ.Υ – ψυχολογικό υποκείμενο)
Όλα τα ζώα άραγε έχουν από αυτό, ή είναι μόνο ιδικό γνώρισμα του ανθρώπου?
Που, πότε, πως και γιατί αποκτήθηκε?
Δεν γνωρίζω τι γονίδια υπάρχουν και δεν υπάρχουν και δεν μπορώ να τοποθετηθώ επ'αυτού...
Ακόμα ΚΑΙ να υπάρχουν και να έχουν ανιχνευθεί γονίδια -που δεν το πιστεύω- κανένας δεν μπορεί να "δεί" τις σκέψεις και τις "συμπεριφορές" αυτών των γονιδίων!
Και τον εγκέφαλο τον έχουμε ελέγξει -Ως επιστήμη- , ωστόσο σε καμμιά περίπτωση ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να μελετήσει την "ουσία" των κυττάρων που απαρτίζουν τον εγκέφαλο -μόνο κινήσεις βλέπουν , δραστηριότητα..- και μέχρι εκεί!
Οπότε εγώ τι και πως να τοποθετηθώ και λέγοντας τι και μη κινδυνεύοντας να εκτεθώ???
Εκείνο που μπορούμε να μελετήσουμε είναι η συμπεριφορά του ανθρώπου και κείνο κάνουμε και κατα κάποιο τρόπο να προσπαθούμε να αφουγκρασθούμε εσωτερικές λειτουργίες του!
Πέρα απο αυτό...το ΧΑΟΣ!
Σε αυτόν τον τομέα ασφαλώς έχουμε ως ανθρωπότητα -δια μέσου των επιστημών- κάνει μεγάλη πρόοδο και ασφαλώς θέτοντας στην συζήτηση δεδομμένες γνώσεις , μπορουμε να κάνουμε με σχετική ασφάλεια ορισμένες επισημάνσεις...
Δεν γνωρίζουμε πως σκέπτεται π.χ ο εγκέφαλος του αυτοκινήτου και πως γίνεται η εσωτερική λειτουργία του , ωστόσο το τιμόνι το κρατάμε εμείς και γνωρίζουμε πολύ καλά πως αν το ρίξουμε σε έναν τοίχο θα πάθει ζημιά ... όπως και αν το αφήσουμε χωρίς νερό και χωρίς λάδια κλπ!
Γνωρίζουμε αντίστοιχα αντίστοιχα πράγματα για τον οργανισμό επι του οποίου ενοικούμε και έχουμε με μεγάλη ασφάλεια αποδεικτικά στοιχεία το πως νοηματοδοτείται το πως καταχωρεί συναισθήματα και το πως τα ανακαλεί και τι ρόλο όλα αυτά διαδραματίζουν στις καθημερινές του συνδιαλέξεις...αλλα και πως διαμορφώνεται το ψυχολογικό πρότσες του βάσει αυτών των παραμέτρων!
Στα υπόλοιπα ζητώ την κατανοησή σου αλλα προσωπικά δεν μπορώ να συνδράμω , θα το ήθελα αλλα δεν έχω την επάρκεια εκείνη που χρειάζεται και προτιμώ να σιωπήσω καλύτερα!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Τον εγκέφαλο τώρα μόλις ( τα τελευταία 5 χρόνια ) αρχίζουμε να τον ερευνούμε με επιστημονική μεθοδολογία. Μέχρι πρόσφατα, οι γνώσεις μας ήταν εμπειρικές και φιλοσοφικές στην καλύτερη περίπτωση.
Τεράστιο το αντικείμενο της έρευνας και συνεχώς ο ορίζοντας διευρύνεται.
Πολυδαίδαλο το εγχείρημα.
Σχετικά με τα γονίδια, και αυτό είναι ένας ακόμη νέος «ορίζοντας» πολλά υποσχόμενος.
Πολύ ευρεία η εφαρμογή τους, και η αποκωδικοποίησή τους μπορεί να οδηγήσει σε νέα δεδομένα.
Θεωρώ άδικη και άσκοπη την παρομοίωση του ανθρώπινου εγκέφαλου, με αυτόν του αυτοκινήτου.
Αυτό που κουβεντιάζουμε συγκεκριμένα, και ήταν η αιτία της συμμετοχής μου στη συζήτηση και τους προβληματισμούς του φίλου Κηφέα, είναι κατά πόσον ο άνθρωπος μπορεί να καθορίσει με τις σημερινές του γνώσεις, και να κατευθύνει την εξελικτική του πορεία.
Αυτό είναι το ερώτημα σε αυτό το σημείο της εξέλιξης της συζήτησης.
Οποιαδήποτε δική σου άποψη, είναι καλοδεχούμενη και θα βοηθήσει στην απάντηση του ερωτήματος.
quote:
gianipseftis :Φίλε Κηφέα αυτά που λές στην πλειοψηφία τους είναι σωστά
Δεν είμαι σίγουρος αν κατάλαβα – στο τέλος της τοποθέτησης σου τι περιγράφεις με τον όρο “οργανισμοί” όταν λες
“οι πρώτες εξελισσόμενες οντότητες για τις οποίες μίλησα παραπάνω , δεν θα πρέπει να ήταν “ζωντανές” – θα πρέπει όμως να ήταν οργανισμοί” .
Δηλαδή οι “οργανισμοί” δεν είναι “ζωντανά” όντα?
Ο ίδιος λες (πολυ σωστά) πως“ οι οργανισμοί αναπαράγονται και μεταδίδουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους στους απογόνους .”
Με αυτή την περιγραφή θα μπορούσαμε, με πολύ πολύ απλά λόγια, να περιγράψουμε τα “ζωντανά” όντα, ή μήπως όχι”?
Μήπως αναφέρεσαι στους υιούς με τον όρο “οργανισμοί”?
Οι υιοί θεωρούνται ζωντανοί οργανισμοί ναι ή όχι κατα την άποψή σου?
Βεβαίως, το παράδοξο πως αναπαράγονται μόνο σε “ξένα σώματα” , οδηγεί σε πολλές σκέψεις.
Όπως παράδειγμα, προηγήθηκαν ή ακολούθησαν των “ξένων σωμάτων”?
Η αρχή της δεκαετίας του 1950 σημαδεύτηκε από μεγάλη αισιοδοξία .
Είχε ξαφνικά αποκαλυφθεί η μοριακή βάση της κληρονομικότητας , ενώ οι επικρατούσες απόψεις για τις συνθήκες στην αρχέγονη Γη συνέκλιναν στο ότι τα συστατικά στοιχεία αυτού του μοριακού μηχανισμού υπήρχαν ελεύθερα πάνω στη Γη .
Οι άνθρωποι πίστευαν ότι η ατμόσφαιρα της πρώιμης Γης έμοιαζε με τη σημερινή ατμόσφαιρα του Δία , ότι περιείχε κυρίως αέρια όπως το υδρογόνο , το μεθάνιο και η αμμωνία .
Είχε αποδειχθεί ότι με τέτοια αέρια εύκολα μπορούσαν να σχηματιστούν μερικά από εκείνα τα αμινοξέα τα οποία απαντούν σήμερα σε όλους τους οργανισμούς . Εφόσον υπήρχαν τέτοιες ουσίες , υπήρχε η πιθανότητα να γίνουν και τα υπόλοιπα και , ποιος ξέρει , ίσως ανακαλύπτονταν και ειδικά φαινόμενα που θα μείωναν την ποσότητα τύχης που θα απαιτούνταν για να γίνει κάτι τέτοιο .
Αυτή την αισιοδοξία τη συναντάμε συχνά σε πολλά σχολικά εγχειρίδια , ενώ το όλο ζήτημα μερικές φορές αντιμετωπίζεται σαν να ήταν κάτι το κοινότοπο . Λες και η δυσκολία του οφείλεται απλώς σε μια ελλιπή κατανόηση , στη δυσκολία που έχουμε σήμερα να γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες μακρινών ιστορικών γεγονότων του παρελθόντος .
Θα ήταν κρίμα αν το πρόβλημα ήταν πράγματι τέτοιο !
Ευτυχώς , όμως , δεν είναι .
Παραμένει ιδιόμορφο : Όχι μόνο δεν υπήρξαν εκατομμύρια συγκεκριμένοι τρόποι σύμφωνα με τους οποίους θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει η εξέλιξη , αλλά σήμερα φαίνεται ότι δεν υπήρξε κανένας προφανής τρόπος .
Η ιδιομορφία συνίσταται στο χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στην απλούστερη δυνατή εκδοχή των οργανισμών που γνωρίζουμε , και στα συστατικά που η Γη θα μπορούσε , από λογική άποψη , να έχει παραγάγει .
Αυτό το χάσμα το βλέπουμε σήμερα πιο καθαρά , και είναι τεράστιο .
ΥΓ.: Φίλε gianipseftis ...
Οι ιοί δεν αποτελούν την πρώτη μορφή ζωής (διότι είναι κατ’ ανάγκην παράσιτα) .
Οι απλούστεροι τύποι ελεύθερων μορφών ζωής για τους οποίους γνωρίζουμε πολλά , είναι τα βακτηρίδια .
Όσον αφορά τους “οργανισμούς”, πρέπει να τους αναζητήσουμε στην περιγραφή των βασικών βιοχημικών υλικών που θα παραθέσω στο επόμενο μήνυμα .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
1) Τα άτομα μπορεί να θεωρηθούν ως οι δομικές μονάδες των υλικών που υπάρχουν στη Γη .
2) Το μόριο είναι μία ομάδα ατόμων ενωμένων μεταξύ τους με χαρακτηριστικό τρόπο , μέσω ομοιοπολικών δεσμών .
3) Ιόν είναι ένα άτομο ή ένα μόριο που φέρει ηλεκτρικό φορτίο .
4) Οι κρύσταλλοι μπορεί να συναρμολογούνται κατά τρόπο που θα ταίριαζε στα "χαμηλής τεχνολογίας" γενετικά υλικά . Είναι η πιο συνήθης κατηγορία αυτοσυναρμολογημένων αντικειμένων . Μας έδωσαν την κατεύθυνση στην πορεία των ερευνών για τα πρωτόγονα βιοχημικά υλικά .
5) Τα ορυκτά της αργίλου συντίθενται από υπερβολικά μικροσκοπικούς κρυστάλλους , συνήθως στρωματικά πυριτικά άλατα . Από αυτά ο καολινίτης , ο δικίτης και ο αλλοϋσίτης περιέχουν τον ίδιο τύπο στρώσης , ενώ οι ιλλίτες και οι σμικτίτες περιέχουν έναν άλλο τύπο – παρόμοιο με τις στρώσεις του ορυκτού του μαρμαρυγία μοσχοβίτη . Οι πολύτυποι είναι κρύσταλλοι που διαφέρουν κατά τον τρόπο με τον οποίο πανομοιότυπες στρώσεις στοιβάζονται – η μια πάνω στην άλλη . Οι τρόποι με τους οποίους στοιβάζονται οι στρώσεις ενδέχεται να είναι εύτακτοι , υπάρχουν όμως και άτακτοι πολύτυποι . Ενδέχεται επίσης να στοιβάζονται διαφορετικά είδη στρώσεων σχηματίζοντας αυτό που ονομάζεται μικτός στρωματικός κρύσταλλος .
6) Γυμνό γονίδιο είναι ένας υποθετικός ελάχιστος οργανισμός που δεν έχει ξεχωριστό φαινότυπο . Τα άτομα και τα μόρια συχνά υφίστανται αυτοσυναρμολόγηση και μετατρέπονται σε ανώτερης τάξης δομές , κάτω από συνδυασμένη επίδραση της θερμικής αναταραχής και αντιστρεπτών δεσμών ή δυνάμεων που ασκούνται ανάμεσά τους . Αυτοί οι δεσμοί εύκολα δημιουργούνται και καταστρέφονται σε δεδομένες συνθήκες .
7) Τα κρυσταλλικά γονίδια είναι υποθετικά πρωτόγονα γονίδια που αναπαράγονται μέσω των διαδικασιών ανάπτυξης του κρυστάλλου .
8) Η ζωή είναι ένας άτυπος όρος για τη φαινομενικά σκόπιμη ποιότητα των εξελιγμένων οργανισμών .
Αν οι "οργανισμοί" είναι προαπαιτούμενα για την εξέλιξη , η "ζωή" είναι μάλλον ένα προϊόν αυτής της διαδικασίας .
9) Οργανισμός είναι καθετί που μπορεί να λάβει μέρος στη διαδικασία της εξέλιξης μέσω φυσικής επιλογής . Γι’αυτό το λόγο πρέπει να έχει διπλή ιδιοσύσταση αποτελούμενη από τον γονότυπο και το φαινότυπο .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Εναι δύσκολο - απο την άλλη μεριά - να ορίσουμε τους μηχανισμούς που ξεκινούν την εξελικτική αυτή διαδικασία και η ικανότητα μεταβολισμού, σωστά?
Αν και γνωρίζουμε τα βιοχημικά στοιχεία που συνθέτουν ένα οργανισμό, δεν μπορούμε εργαστηριακά να αναπαράγουμε ένα ζωντανό οργανισμό,
Τα χαρακτηριστικά που παρουσιάζει κάθε επι μέρους οργανισμός, είναι μεν κληρονομικά (γονότυπος) παρόλα αυτά μπορεί να υπάρχουν διαφορές (ανατομικές ή άλλες) από άτομο σε άτομο, και αυτό οφείλεται στην ποικιλία έκφρασης των γονοτύπων .
Τα τελικά μορφολογικά χαρακτηριστικά των έμβιων οργανισμών (φαινότυπος) είναι η συνέπεια της φυσικής επιλογής και προαπαιτούμενο της
Λόγω αδυναμίας περιγραφής μια πρότασης που να οδηγεί στην δημιουργία ενός ζωντανού οργανισμού, αποφεύγω να διατυπώσω οποιαδήποτε εικασία, που θα οδηγούσε σε μια άνευ ουσίας ατελέσφορη συζήτηση.
Αντίθετα η αναζήτηση της εξελικτικής διαδρομής του ανθρώπου, θα μας βοηθούσε - πιθανόν – να ψηλαφίσουμε την πιθανή εξέλιξή του.
Ως εκ τούτου διερωτώμαι
Μπορούμε πλέον ως νοήμονα όντα να ορίσουμε οι ίδιοι και κατευθύνουμε την εξέλιξή μας σαν είδος?
Μήπως η εξελικτική διαδικασία δεν σχετίζεται με την μεμονωμένη εξέλιξη ενός είδους, αλλά συνολικά με την εξέλιξη όλων των έμβιων όντων ενός δεδομένου οικοσυστήματος?
Θα ανεχτεί άραγε η φύση, μονομερείς, άμεσες ή έμμεσες, διαφοροποιήσεις στην φυσική επιλογή, που είναι η βάση της εξελικτικής διαδικασίας?
quote:
gianipseftis : ]
Ως εκ τούτου διερωτώμαι
Μπορούμε πλέον ως νοήμονα όντα να ορίσουμε οι ίδιοι και κατευθύνουμε την εξέλιξή μας σαν είδος?Μήπως η εξελικτική διαδικασία δεν σχετίζεται με την μεμονωμένη εξέλιξη ενός είδους, αλλά συνολικά με την εξέλιξη όλων των έμβιων όντων ενός δεδομένου οικοσυστήματος?
Θα ανεχτεί άραγε η φύση, μονομερείς, άμεσες ή έμμεσες, διαφοροποιήσεις στην φυσική επιλογή, που είναι η βάση της εξελικτικής διαδικασίας?
Κι εγώ διερωτώμαι , φίλε μου !
Αλλά θα παρατηρήσω τα εξής :
Είμαστε πεπεισμένοι ότι το έμβιο όν , ακριβώς εξαιτίας της φυσικής και χημικής υποδομής του , εξαιτίας της αρχιτεκτονικής του , εξαιτίας των νόμων από τους οποίους διέπεται , έχει κάτι αποκλειστικές ιδιότητες που οι περισσότερές τους εξακολουθούν να μας είναι άγνωστες . Η βιολογία , νεότατη επιστήμη , μόλις βγαίνει από τα σπάργανα .
Η ζωή δεν είναι πρωταρχική ιδιότητα της ύλης . Πρέπει να καταπολεμήσουμε αυτή την ιδέα , που παρουσιάζει έτσι τη ζωή και κρύβει από τα μάτια μας την πραγματικότητα . Η ζωή , στην ουσία της , είναι ο αγώνας που διεξάγει ένα διατεταγμένο , αρχιτεκτονημένο , πολυσύνθετο σύνολο , αγώνας με ορισμένο στόχο : να παραμείνει , αυτό το σύνολο , ζωντανό .
Η ικανότητα να γεννάμε ένα άλλο εγώ (αναπαραγωγή μαζί και ομοιοτυπία) είναι ιδιότητα που δεν συλλαμβάνουμε πια την ασυνήθιστη αλλοκοτιά της – τόσο πολύ έχουμε εξοικειωθεί μαζί της .
Με την ιδιότητα αυτή ξεφεύγουμε τελείως από την περιοχή της αδρανούς ύλης .
Το ομοίωμα του οργανισμού δεν φτιάχνεται αμέσως – μεσολαβεί ένα διάστημα : έχοντας για αφετηρία του κάποιο γεννητικό κύτταρο , παρακαταθήκη όλων των εν ενεργεία και εν δυνάμει ιδιοτήτων του είδους , το νέο όν οικοδομείται κατά στάδια και αποτελεί σμικρυσμένη μεν αλλά τέλεια εικόνα των γονιών του .
Το έμβιο όν είναι ένα φυσικοχημικό σύστημα , που ανάμεσα σε άλλες ικανότητες διαθέτει και αυτή : να κρατάει , με δικά του μέσα , την οικονομία του σε αρμονία με το περιβάλλον , να αυτοσυντηρείται , να αυξάνει , να αναπαράγεται , με τέτοιο τρόπο ώστε να παραμένει στη ζωή και να γεννάει άλλα όντα «καθ’ομοίωσή του» .
Στην απλή αυτή απαρίθμηση γεγονότων καμιά ανθρωπομορφική ερμηνεία δεν έρχεται να παραμορφώσει την πραγματικότητα . Από μοναχό του , το έμβιο όν τελεοκρατείται . Αυτή είναι η αλήθεια .
ΥΓ. : Αν έχω κάποια πρόσθετη απάντηση για τα αρχικά ερωτήματα, θα επανέλθω.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Δομήθηκε λειτουργικά θα μπορούσαμε να πούμε , σύμφωνα με τις επιθυμίες και τους σκοπούς της ιδίας και ως εκ τούτου σκέψεις ή απόψεις ή ερωτήματα σαν αυτά -Θα ανεχτεί άραγε η φύση, μονομερείς, άμεσες ή έμμεσες, διαφοροποιήσεις στην φυσική επιλογή, που είναι η βάση της εξελικτικής διαδικασίας"?
...που τέθηκαν απο τον "λογικά σκεπτόμενο" εγκέφαλο των ανθρώπων , θεωρούνται ως άκυρα κατα την άποψή μου!
Ο άνθρωπος είναι η φύση η ίδια , όπως ΚΑΙ κάθε τι σε όλο το σύμπαν .... μιάς και αποτελεί δημιούργημά της και καταστατικά δομημένος απο την ίδια , η οποία τον έχει δημιουργήσει κατά το σχέδιο και τους σκοπους της!
Αναρωτιέται ποιός αναρρωτιέμαι για το κάθε τι???
Εμείς???
Ποιοί εμείς??/
Ως εαυτοί???
Οι επικυρίαρχοι οι οποίοι έχουμε τον γενικό εποπτεύοντα ρόλο ή η θέση η φαντασιακή δηλωμένη επι της οποίας εδραζόμαστε ως οι έχοντες ηγετικό ρόλο???
Είμαστε έστω υποκείμενα???
Δεν νομίζω...
Το ασυνείδητο , αυτό ο τόπος ο οποίος εκφέρει αιτήματα -προφανώς άγνωστα- και ορίζει το υποκείμενο άνθρωπος , ουτε και κεινο δεν έχει την πρωτοκαθεδρία...ούτε αυτό!
Την πρωτοκαθεδρία την έχει το σημαίνον επι του υποκειμενου!
http://virtualschool.web.auth.gr/Lepenseur/SaussureLarbitrduSigne.htm
Τα αιτήματα δε που εκφέρει το ασυνείδητο , μολονότι άρχουν και αναζητούν "πλήρωση" ... ουδέποτε αποκτούν την απόλυτη και ξεκάθαρη αναγνώρισή τους , απλά ο συνειδητός νούς υποθέτει και προσπαθεί να ικανοποποιήσει εκείνο που δεν γνωρίζει ακριβώς τι είναι...
Τι προσφέρει διαρκώς???
ΠΑΥΣΙΠΟΝΑ!!!
Το υποκείμενο μπορεί να υπάρξει μόνο υπο τον όρο , ότι θα αποδεχθεί τους νόμους του συμβολικού...προκύπτει ως προϊόν του σημαίνοντος!
Ποιός λοιπόν αναρρωτιέται???
Ο ριζικά και καταστατικά διηρημένος , εκείνος που δεν γνωρίζει και δεν άρχει επι του "εαυτού" του???
Ο Αλλοτριωμένος???
Ο "Άρχοντας-όλων-των-δακτυλιδιών" είναι εκείνος που ενοικεί εντός μας , έχοντας την άρχουσα τάξη υπο την αιγίδα του , εκείνος που μοιράζει την τράπουλα και χειραγωγεί και κατευθύνει κατευθυνόμενος απο την χαρτογράφιση που επεφύλλαξε ΚΑΙ γι'αυτόν ο ίδιος ο δημιουργός του...
Του αρέσει -δε- έχω την αίσθηση να μας αφήνει την εντύπωση της ηγεμονίας "μας"....έχει τους λόγους του προφανώς!
Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που αναφερόμαστε σε επιθυμίες μας...λές και θεμελιώνουμε "εμείς" την οποιαδήποτε επιθυμία μας , πόσο μικροί και υποτελείς του είμαστε!
ΌΝτως μας καθοδηγεί και μας εξουσιάζει με μοναδικό τρόπο...και το σίγουρο είναι ότι θα μας σπρώξει μέχρις τέλους εκεί όπου αυτός έχει προγραμματίσει ή μάλλον και κείνος έχε προγραμματισθεί , υποκείμενος και κείνος στον σκοπό του δημιουργού του!
Μαριονέτες..και κείνος και μείς εκείνου!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:quote:
gianipseftis : ]
Ως εκ τούτου διερωτώμαι
Μπορούμε πλέον ως νοήμονα όντα να ορίσουμε οι ίδιοι και κατευθύνουμε την εξέλιξή μας σαν είδος?Μήπως η εξελικτική διαδικασία δεν σχετίζεται με την μεμονωμένη εξέλιξη ενός είδους, αλλά συνολικά με την εξέλιξη όλων των έμβιων όντων ενός δεδομένου οικοσυστήματος?
Θα ανεχτεί άραγε η φύση, μονομερείς, άμεσες ή έμμεσες, διαφοροποιήσεις στην φυσική επιλογή, που είναι η βάση της εξελικτικής διαδικασίας?
Κι εγώ διερωτώμαι , φίλε μου !
Αλλά θα παρατηρήσω τα εξής :
Είμαστε πεπεισμένοι ότι το έμβιο όν , ακριβώς εξαιτίας της φυσικής και χημικής υποδομής του , εξαιτίας της αρχιτεκτονικής του , εξαιτίας των νόμων από τους οποίους διέπεται , έχει κάτι αποκλειστικές ιδιότητες που οι περισσότερές τους εξακολουθούν να μας είναι άγνωστες . Η βιολογία , νεότατη επιστήμη , μόλις βγαίνει από τα σπάργανα .
Η ζωή δεν είναι πρωταρχική ιδιότητα της ύλης . Πρέπει να καταπολεμήσουμε αυτή την ιδέα , που παρουσιάζει έτσι τη ζωή και κρύβει από τα μάτια μας την πραγματικότητα . Η ζωή , στην ουσία της , είναι ο αγώνας που διεξάγει ένα διατεταγμένο , αρχιτεκτονημένο , πολυσύνθετο σύνολο , αγώνας με ορισμένο στόχο : να παραμείνει , αυτό το σύνολο , ζωντανό .
Η ικανότητα να γεννάμε ένα άλλο εγώ (αναπαραγωγή μαζί και ομοιοτυπία) είναι ιδιότητα που δεν συλλαμβάνουμε πια την ασυνήθιστη αλλοκοτιά της – τόσο πολύ έχουμε εξοικειωθεί μαζί της .Με την ιδιότητα αυτή ξεφεύγουμε τελείως από την περιοχή της αδρανούς ύλης .
Το ομοίωμα του οργανισμού δεν φτιάχνεται αμέσως – μεσολαβεί ένα διάστημα : έχοντας για αφετηρία του κάποιο γεννητικό κύτταρο , παρακαταθήκη όλων των εν ενεργεία και εν δυνάμει ιδιοτήτων του είδους , το νέο όν οικοδομείται κατά στάδια και αποτελεί σμικρυσμένη μεν αλλά τέλεια εικόνα των γονιών του .
Το έμβιο όν είναι ένα φυσικοχημικό σύστημα , που ανάμεσα σε άλλες ικανότητες διαθέτει και αυτή : να κρατάει , με δικά του μέσα , την οικονομία του σε αρμονία με το περιβάλλον , να αυτοσυντηρείται , να αυξάνει , να αναπαράγεται , με τέτοιο τρόπο ώστε να παραμένει στη ζωή και να γεννάει άλλα όντα «καθ’ομοίωσή του» .
Στην απλή αυτή απαρίθμηση γεγονότων καμιά ανθρωπομορφική ερμηνεία δεν έρχεται να παραμορφώσει την πραγματικότητα . Από μοναχό του , το έμβιο όν τελεοκρατείται . Αυτή είναι η αλήθεια .ΥΓ. : Αν έχω κάποια πρόσθετη απάντηση για τα αρχικά ερωτήματα, θα επανέλθω.
Φίλε Κηφέα θα συμφωνήσω αρχικά, πως σύμφωνα με αυτά που μέχρι τώρα γνωρίζουμε για τα δομικά στοιχεία της ύλης, η ζωή δεν αποτελεί πρωταρχική ιδιότητά της.
Πιστεύω όμως πως θα χρειαστούμε ενδεχομένως τεράστιους επιταχυντές για να μπορέσουμε να “διαβάσουμε” όλη την “ιστορία” της ύλης.
Αυτό που επιπλέον σκέφτομαι είναι πως αν επιβεβαιωθεί η λογική εκτίμηση, πως η ζωή είναι κοινό στοιχείο στο σύμπαν – στις περιοχές τουλάχιστον που οι συνθήκες το επιτρέπουν – τότε θα είχαμε το δικαίωμα να υποθέσουμε, πως και η ζωή είναι μια από τις ιδιότητες της ύλης.
Θα τολμήσω και μια θρασύτατης απορία.
Αν η υλοενέργεια και ό χωροχρόνος, έχουν την ικανότητα να αυτό οργανώνονται με συνεχείς δοκιμές/αλλαγές , διατηρώντας στη μνήμη κάποιου άγνωστου - μέχρι τώρα για μας - κώδικα, τις καλύτερες λύσεις , θα μπορούσαμε άραγε μετά από σχεδόν άπειρες δοκιμές/λύσεις να οδηγηθούμε σε μορφές που συνολικά και συνδυαστικά εμπεριέχουν νόμους και συνθήκες, που οδηγούν σε κόσμους σαν τον δικό μας?
Αν για λόγους κυκλωτικούς, οι λύσεις αυτές αυτοκαταστρέφονται (παράδειγμα , μεγάλη έκρηξη- μεγάλη σύνθλιψη, αλλά και αλά μοντέλα) και αυτό γίνεται αενάως, επ΄άπειρον, το αποτέλεσμα θα ήταν να μην έχουμε ποτέ μια απόλυτα σωστή και τέλεια εξελιγμένη φύση/κόσμο, και κάθε ένας από αυτούς τους άπειρους σε πλήθος κόσμους θα ήταν πεπερασμένος και ατελής.
Βέβαια όλα αυτά είναι δικές μου άσκοπες υποθέσεις, και τις ανέφερα σκεπτόμενος το γεγονός που γνωρίζουμε και όπως πολύ σωστά λες η “ζωή δεν είναι πρωταρχική ιδιότητα της ύλης”.
Και αν είναι?
quote:
ΕαρινοςΕφόσον δεχθούμε ότι ο άνθρωπος αποτελεί προϊόν της ίδιας της φύσεως , τότε δεν μέλλεται παρα να δεχθούμε ότι ακολουθεί τα 'χνάρια που ήδη η ίδια έχει επιλέξει για τον ίδιο....
Δομήθηκε λειτουργικά θα μπορούσαμε να πούμε , σύμφωνα με τις επιθυμίες και τους σκοπούς της ιδίας και ως εκ τούτου σκέψεις ή απόψεις ή ερωτήματα σαν αυτά -Θα ανεχτεί άραγε η φύση, μονομερείς, άμεσες ή έμμεσες, διαφοροποιήσεις στην φυσική επιλογή, που είναι η βάση της εξελικτικής διαδικασίας"?
...που τέθηκαν απο τον "λογικά σκεπτόμενο" εγκέφαλο των ανθρώπων , θεωρούνται ως άκυρα κατα την άποψή μου!
Ο άνθρωπος είναι η φύση η ίδια , όπως ΚΑΙ κάθε τι σε όλο το σύμπαν .... μιάς και αποτελεί δημιούργημά της και καταστατικά δομημένος απο την ίδια , η οποία τον έχει δημιουργήσει κατά το σχέδιο και τους σκοπους της!
Φίλε Δήμο, με αυτές σου τις σκέψεις περιγράφεις περίπου ένα πανθεϊστικό μοντέλο.
Θα μπορούσα να συμφωνήσω μαζί σου, στο μεγαλύτερο μέρος.
Κρατώ κάποιες επιφυλάξεις για την ύπαρξη ή μη κάποιου σκοπού, κάποιου προκαθορισμένου σεναρίου που οδηγεί στο αναπόφευκτο.
quote:
gianipseftis :
Φίλε Κηφέα θα συμφωνήσω αρχικά, πως σύμφωνα με αυτά που μέχρι τώρα γνωρίζουμε για τα δομικά στοιχεία της ύλης, η ζωή δεν αποτελεί πρωταρχική ιδιότητά της.
Πιστεύω όμως πως θα χρειαστούμε ενδεχομένως τεράστιους επιταχυντές για να μπορέσουμε να “διαβάσουμε” όλη την “ιστορία” της ύλης.Αυτό που επιπλέον σκέφτομαι είναι πως αν επιβεβαιωθεί η λογική εκτίμηση, πως η ζωή είναι κοινό στοιχείο στο σύμπαν – στις περιοχές τουλάχιστον που οι συνθήκες το επιτρέπουν – τότε θα είχαμε το δικαίωμα να υποθέσουμε, πως και η ζωή είναι μια από τις ιδιότητες της ύλης.
Θα τολμήσω και μια θρασύτατη απορία.
Αν η υλοενέργεια και ό χωροχρόνος, έχουν την ικανότητα να αυτό οργανώνονται με συνεχείς δοκιμές/αλλαγές , διατηρώντας στη μνήμη κάποιου άγνωστου - μέχρι τώρα για μας - κώδικα, τις καλύτερες λύσεις , θα μπορούσαμε άραγε μετά από σχεδόν άπειρες δοκιμές/λύσεις να οδηγηθούμε σε μορφές που συνολικά και συνδυαστικά εμπεριέχουν νόμους και συνθήκες, που οδηγούν σε κόσμους σαν τον δικό μας?Αν για λόγους κυκλωτικούς, οι λύσεις αυτές αυτοκαταστρέφονται (παράδειγμα , μεγάλη έκρηξη- μεγάλη σύνθλιψη, αλλά και αλά μοντέλα) και αυτό γίνεται αενάως, επ΄άπειρον, το αποτέλεσμα θα ήταν να μην έχουμε ποτέ μια απόλυτα σωστή και τέλεια εξελιγμένη φύση/κόσμο, και κάθε ένας από αυτούς τους άπειρους σε πλήθος κόσμους θα ήταν πεπερασμένος και ατελής.
Βέβαια όλα αυτά είναι δικές μου άσκοπες υποθέσεις, και τις ανέφερα σκεπτόμενος το γεγονός που γνωρίζουμε και όπως πολύ σωστά λες η “ζωή δεν είναι πρωταρχική ιδιότητα της ύλης”.
Και αν είναι?
Όταν διαπιστώνουμε μέσα στον έμβιο κόσμο την παρουσία κάποιας ενύπαρκτης σκοπιμότητας δεν είμαστε υποχρεωμένοι , απ’αυτόν τον λόγο , ν’αναγνωρίσουμε την ύπαρξη τελικών αιτίων.
Η ενύπαρκτη (πιο καλά θα ήταν να λέγαμε : η εμπράγματη ) σκοπιμότητα και η υπερβατική σκοπιμότητα είναι ξεχωριστά πράγματα .
Η πρώτη ανάγεται στη βιολογία της οποίας αποτελεί καίριο χαρακτηριστικό .
Η δεύτερη ανήκει στο χώρο της μεταφυσικής .
Όχι πως αυτός ο διαχωρισμός σημαίνει ότι το πρόβλημα της υπερβατικής σκοπιμότητας δεν τίθεται στη βιολογία .
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πραγματικότητα , με την παρουσία σε κάθε έμβιο όν δομικών διατάξεων , λειτουργιών , αλυσωτών αντιδράσεων , που όλες τους τείνουν στη διατήρηση της ζωής του ενόργανου όντος , δίνοντάς του τα μέσα για να αυτοαναπαράγεται .
Η “προαιώνια πλάνη” δεν ανήκει σ’εκείνους τους παρατηρητές που επισταμένως αναζητούν την αλήθεια , αλλά στους θιασώτες δοξασιών οι οποίες δεν θέλουν να την δουν . Αφορά μάλλον τους αντιτελεοκράτες και όχι τους βιολόγους εκείνους οι οποίοι , αντικειμενικά και χωρίς οπισθοβουλίες , διαπιστώνουν την ενύπαρκτη σκοπιμότητα .
Το ωάριο παρέχει τον τέλειο τύπο συστήματος που είναι όλο διαποτισμένο από τη σκοπιμότητα αυτή . Η παρατήρηση μας αποκαλύπτει , ότι το σύστημα αυτό , έτσι και δεχτεί την πρώτη ώθηση καταλήγει , ύστερα από σειρά αλλεπάλληλων φαινομένων που ακολουθούν ορισμένη τάξη , στο ίδιο πάντα αποτέλεσμα : στο έμβρυο. Η σκοπιμότητα αυτή δεν εξυπονοεί τη μεσολάβηση ούτε κάποιας συνείδησης , ούτε , προφανώς , οποιασδήποτε υπερβατικότητας .
Με τον ουδέτερο όρο “εμπράγματη σκοπιμότητα” , εννοούμε την “Σκοπιμότητα” χάρη στην οποία κρατιέται η ζωή , αναπαράγεται ένα όν από ένα άλλο όν .
Αυτή η σκοπιμότητα , που εμείς τη θεωρούμε μη υπερβατική, είναι , κατά κάποιον τρόπο , για εσωτερική χρήση : έχει πέραση μόνο στο βιολογικό Σύμπαν , συντείνοντας έτσι στο ξεχώρισμά του από τον Μακρόκοσμο , που η δική του , ωστόσο σκοπιμότητα , όπως άλλωστε και κάθε Σύμπαντος , δεν μπορεί να αποκλεισθεί .
Το Σύμπαν της ζωής δεν είναι έξω από τους νόμους που διέπουν τις υλικές και τις χημικές αντιδράσεις , άλλοι όμως κανόνες ισχύουν σ’αυτό .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
ΚηφέαςΌταν διαπιστώνουμε μέσα στον έμβιο κόσμο την παρουσία κάποιας ενύπαρκτης σκοπιμότητας δεν είμαστε υποχρεωμένοι , απ’αυτόν τον λόγο , ν’αναγνωρίσουμε την ύπαρξη τελικών αιτίων.
Η ενύπαρκτη (πιο καλά θα ήταν να λέγαμε : η εμπράγματη ) σκοπιμότητα και η υπερβατική σκοπιμότητα είναι ξεχωριστά πράγματα .
Η πρώτη ανάγεται στη βιολογία της οποίας αποτελεί καίριο χαρακτηριστικό .
Η δεύτερη ανήκει στο χώρο της μεταφυσικής .
Φίλε Κηφέα, ακριβώς αυτό είχα στο μυαλό μου όταν στο προηγούμενο ποστ μου, απαντώντας στον φίλο Εαρινό διατύπωσα επιφυλάξεις, ως προς την ύπαρξη ή μη κάποιου “σκοπού” που παραπέμπει σε προκαθορισμένο σχέδιο.
Η “εν πράγματι” (αυτή είναι κατά την γνώμη μου η σωστή λέξη) σκοπιμότητα, μπορεί να προκύπτει - σαν παρατήρηση- εκ των υστέρων, και να συμφωνεί με τα “πράγματα”, όπως αυτά αποτυπώνουν την πορεία της εξέλιξης που είναι σοφή, που είναι απλή, γιατί φέρει την λογική .
Την λογική της καλύτερης φυσικής επιλογής.
Αυτό που θέλω να δείξω είναι πως αυτή η “σκοπιμότητα” είναι κατά την γνώμη μου “φαινομενική”, και οφείλεται στήν ανθρωπική αρχή.
Γενικεύοντας την αίσθηση της “σκοπιμότητας” σαν αποτέλεσμα της ανθρωπικής αρχής διαπιστώνουμε, πως κάθε τι που συμβαίνει, εχει συνδεθεί με κάποιο “σκοπό γραμμένο”, με το “μοιραίο αποτέλεσμα”.
Το “πραγματικό” δηλαδή γεγονός κάθε “εν πράγματι” εξέληξης της ροής μιας οποιασδήποτε ιστορίας, φαίνεται εκ των υστέρων προκαθορισμένο.
Αυτό οδηγεί στη “λογική” του “πεπρωμένο φυγείν αδύνατον”
Μα και βεβαίως αυτό που έγινε, έγινε.
Θα μπορούσε να γίνει διφορετικά?
Και βεβαίως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αυτό όμως δεν οδηγεί στο προκαθορισμένο.
Κάθε άλλη άποψη θα ήταν παραλογισμός.
Αν παράδειγμα κάποιος είχε προγραμματίσει ένα αεροπορικό ταξίδι, και καθ οδόν προς το αεροδρόμιο, “πέσει” σε καραμπόλα, (ή ξεχάσει το διαβατήριό του) με αποτέλεσμα να χάσει την πτήση του, και στη συγκεκριμένη πτήση “πέσει” το αεροπλάνο, τότε θα λέγαμε πως ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν “γραμμένο” να πάει από αεροπλάνο
Στο παραπάνω παράδειγμα, έχουμε μια σειρά – (αλληλουχία) – δυνατών τυχαίων (απροσδιόριστων) εξελίξεων / ροών μιας “ιστορίας” πραγματικών γεγονότων, που δεν υπακούν όμως σε κάποια “σκοπιμότητα”, αλά ακολουθούν μια απλή “λογική νομοτέλεια”..
Προσπάθησα όσο ποιο απλά να καταδείξω/περιγράψω, την γενική (σχεδόν καθολική) επίδραση της ανθρωπικής αρχής, (μια πτυχή της τουλάχιστον) που μας εμποδίζει να “δούμε” τον κόσμο αντικειμενικά.
Στη γενική τάξη προστίθεται η βιολογική .
Το κυβερνητικό πρόγραμμα που περιέχεται στο έμβιο όν είναι τέτοιο ώστε να συγκρατεί και να αναπτύσσει τη ζωή .
Τίποτα ανάλογο δεν υπάρχει στο μακρόκοσμο της αδρανούς ύλης , κι’αυτό είναι άλλο ένα στοιχείο που το ξεχωρίζει από το βιολογικό Σύμπαν .
Το ενόργανο όν εκδηλώνει τις ιδιότητές του και ζει μόνο χάρη στις σχέσεις που αποκαθιστά με το εξωτερικό περιβάλλον .
Δεν είναι ένα απλό αντικείμενο , αποτελεί ένα σύνθετο , μολονότι ενιαίο , σύστημα , που συνδέεται με τον περίγυρο και που δεν υπάρχει παρά μόνο σε συνάρτηση μαζί του .
Η εξάρτηση αυτή δημιουργεί για το έμβιο όν μόνιμη υποτέλεια , που η πιο άμεση εκδήλωσή της συνίσταται στην εναρμόνισή του με τις εξωτερικές συνθήκες.
Ο εναρμονισμός αυτός έχει ένα όνομα : “Προσαρμογή”, και εμφανίζεται άλλοτε σαν ανατομική διάταξη , άλλοτε σαν λειτουργία συνδεόμενη με κάποιο αποτέλεσμα που προκαλεί , άλλοτε σαν ρυθμιστική ικανότητα .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Αν υπόθεση ύπαρξης ενός “βιολογικού σύμπαντος” αποδειχτεί σωστή, αν δηλαδή επιβεβαιωθεί η ύπαρξη ζωής,, - ανεξάρτητα σε τι στάδιο έχει εξελιχτεί – σε όλες τις περιοχές του σύμπαντος που οι συνθήκες το επιτρέπουν – σύμφωνα με αυτά που μέχρι τώρα γνωρίζουμε για αυτές τις συνθήκες – αυτό δεν γεννά κάποιες σκέψεις, σκέψεις που αποκλείουν το τυχαίο?
Ποια είναι η άποψή σου?
quote:
gianipseftis :Φίλε Κηφέα συμφωνώ με όλα αυτά.
Αν υπόθεση ύπαρξης ενός “βιολογικού σύμπαντος” αποδειχτεί σωστή, αν δηλαδή επιβεβαιωθεί η ύπαρξη ζωής,, - ανεξάρτητα σε τι στάδιο έχει εξελιχτεί – σε όλες τις περιοχές του σύμπαντος που οι συνθήκες το επιτρέπουν – σύμφωνα με αυτά που μέχρι τώρα γνωρίζουμε για αυτές τις συνθήκες – αυτό δεν γεννά κάποιες σκέψεις, σκέψεις που αποκλείουν το τυχαίο?
Ποια είναι η άποψή σου?
Φίλε gianipseftis , η αρμονία μέσα στη Φύση συμβιβάζεται με την ύπαρξη κυβευτικών φαινομένων ;
Το θέμα έχει μεγάλη σημασία για τη συζήτηση που κάνουμε , μιας και είναι τόσο σπουδαίος ο ρόλος που παίζει , κατά τη γνώμη μερικών βιολόγων , η τύχη στην εμφάνιση της ζωής και στη γένεση των ειδών .
Ο όρος τύχη καλύπτει περιπτώσεις διαφορετικές και στην προέλευση και στην υφή τους .
Τα φαινόμενα που παράγονται στον μακρόκοσμο , ξεχωρίζονται το ένα από το άλλο και εντοπίζονται σε διαφορετικά σημεία του χώρου .
Ένα πρώτο είδος τύχης παρατηρείται εκεί που φαινόμενα του ίδιου συνόλου δεν έχουν καμιά υποχρεωτική σχέση μεταξύ τους .
Ένα άλλο είδος τύχης παίρνει σάρκα και οστά όταν συναντώνται , όταν τέμνονται δυό ανεξάρτητοι ειρμοί φαινομένων . Ο αέρας φυσάει , γίνεται θύελλα , ξεκολλάει ένα κεραμίδι από τη σκεπή , το κεραμίδι πέφτει στο κεφάλι ενός περαστικού κι’εκείνος , με σπασμένο το κρανίο , σωριάζεται κάτω νεκρός . Τυχερό ; Τυχερό , αλλά σαφώς απρόβλεπτο και όχι ακαθόριστο .
Δίνουμε το χαρακτηριστικό "κυβευτικός" σε έναν ειρμό φαινομένων που δεν μπορούμε να προβλέψουμε με σιγουριά την έκβασή τους .
Μήπως η πραγματική τύχη δεν έγκειται μάλλον στη συνάντηση δύο ανεξάρτητων ειρμών φαινομένων ;
Κι’έτσι ονομάζουμε τύχη ό,τι δεν μπορούμε ή δεν ξέρουμε να προβλέψουμε .
Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης των φαινομένων , αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης των φαινομένων έχει έντονη τη σφραγίδα του ανθρωπομορφισμού .
Δεν σημαίνει καθόλου χρεοκοπία της αρχής της αιτιότητας και του συμπαντικού ντετερμινισμού , είναι απλώς συναισθηματική εκτίμηση της πραγματικότητας .
Στην τρέχουσα φρασεολογία , όπως και στη γλώσσα των βιολόγων , ο όρος γίνεται συνώνυμος της πολύ χαμηλής πιθανότητας και , όπως είπε πετυχημένα ο Μπερνί :
Η τύχη είναι επινόηση της άγνοιας
και δείγμα νοητικής αδυναμίας .
Να θεοποιούμε την τύχη , να καταφεύγουμε σ’αυτήν για να εξηγήσουμε όσα φαινόμενα έχουν πολύπλοκο ντετερμινισμό , είναι το ίδιο σαν να διακηρύσσουμε το ανίσχυρο της ανάλυσης , σαν να καταθέτουμε τα όπλα μπροστά στη δυσκολία .
Οι νόμοι στους οποίους υποτάσσεται ο υλικός κόσμος τείνουν , με τα αποτελέσματα που έχουν , να τον καθηλώσουν σε ορισμένη κατάσταση κι’όχι να τον αλλάξουν .
Φαινομενικά , ορισμένα γεγονότα ενισχύουν αυτή τη γνώμη :
Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης , λόγου χάρη , δεν αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο , μιαν αρχή αυτής της σταθερότητας ; Οι τροχιές που διαγράφουν τ’αστέρια , με βάση αυτό το νόμο , δεν είναι εντελώς αμετάβλητες ;
Κανένας ωστόσο δεν θα διατεινόταν ότι το Σύμπαν υπήρξε πάντοτε έτσι όπως το ανακαλύπτουμε σήμερα .
Η εξέλιξη των κόσμων είναι γεγονός και η τόσο πιθανή υπόθεση του διαστελλόμενου Σύμπαντος δεν βολεύεται καθόλου με μια αμετακίνητη τάξη πραγμάτων . Η αρχή της εντροπίας εξυπονοεί την φυσική εξέλιξη , αν δεν την δημιουργεί κιόλας .
Καμιά αντίφαση δεν υπάρχει ανάμεσα στην νομοτέλεια και στην εξέλιξη .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Φίλε Μίλτο , αυτό.."Αυτό οδηγεί στη “λογική” του “πεπρωμένο φυγείν αδύνατον”
Μα και βεβαίως αυτό που έγινε, έγινε.
Θα μπορούσε να γίνει διφορετικά?
Και βεβαίως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αυτό όμως δεν οδηγεί στο προκαθορισμένο.
Κάθε άλλη άποψη θα ήταν παραλογισμός.
Αν παράδειγμα κάποιος είχε προγραμματίσει ένα αεροπορικό ταξίδι, και καθ οδόν προς το αεροδρόμιο, “πέσει” σε καραμπόλα, (ή ξεχάσει το διαβατήριό του) με αποτέλεσμα να χάσει την πτήση του, και στη συγκεκριμένη πτήση “πέσει” το αεροπλάνο, τότε θα λέγαμε πως ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν “γραμμένο” να πάει από αεροπλάνο"
..μου θύμισε Γιούνγ και το "μία μη αιτιατή συνδετική αρχή" και θεωρώ ότι έχεις δίκιο -αποτελεί και δική μου άποψη- , ωστόσο παραθέτω σκέψεις του Γιούνγκ περί συγχρονικότητας , έτσι όπως αυτός τουλάχιστον το αντιλαμβανόταν...προσωπικά θεωρώ ότι έκανε την ανάγκη του φιλότιμο...
Όπως πάντα βέβαια, υπάρχουν και οι προσγειωμένες απόψεις περί τυχαίων συμπτώσεων από την πλευρά των σκεπτικιστών. Αυτοί δηλαδή που υποστηρίζουν ότι ακόμη και οι πιο απίθανες συμπτώσεις είναι πιθανές, και ότι η συγχρονικότητα δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Και στατιστικά, δεν μπορεί να πει κάποιος ότι έχουν άδικο, καθώς όταν λέμε τη φράση «ούτε μια στο εκατομμύριο» για ένα γεγονός, μας διαφεύγει ότι -σύμφωνα με αυτό το νούμερο- μπορεί να συμβεί το ίδιο γεγονός σε άλλα 10 άτομα, μόνο στην Ελλάδα. Έτσι λοιπόν, ακόμη και οι πιο απίθανες συμπτώσεις στατιστικά είναι πιθανές. Εξάλλου, συνήθως προσέχουμε περισσότερο τα περιστατικά που σχετίζονται με συμπτώσεις, παρά αυτά που δεν σχετίζονται. Θα μας κάνει εντύπωση, ας πούμε, αν κάνοντας μια βόλτα συναντήσουμε 3 φίλους. Πόσες όμως είναι οι φορές που δε θα συναντήσουμε κανέναν;!
http://www.artofwise.gr/html/categories_content/epistimes/sigxronikotita.html
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...