- Η κοινωνία παρούσα σε ένα “Κρυφό δωμάτιο” - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Διάβασα μια συνέντευξή του και η οποία με άφησε άναυδο...

Λίγο πριν το τέλος μιας πραγματικά όμορφης συνέντευξής του , ρωτήθηκε αν έχει κανει ψυχανάλυση ποτε....

"Ναί"....μια φορά απάντησε και δεν θα το ξανακάνω ποτέ , όχι ότι ήταν μια άσχημη εμπειρία αλλα επειδή συνήθως μετά απο μια ψυχανάλυση , εστιάζεις πολύ στον εαυτό σου και η άποψή μου είναι ότι αν θές να ξεφύγεις απο μια άσχημη κατάσταση ή συναίσθημα , πρέπει να κοιτάζεις μέσα στον άλλο απέναντί σου και να βιώνεις τον ψυχικό του κόσμο...να μοιράζεσαι και να συμμετέχεις...να "αδειάζεις"....

Πόσο δίκιο έχει...στα απλά πράματα βρίσκεται η μαγεία και που συνήθως βρίσκεται δίπλα μας αλλα εμείς δεν είμαστε 'κεί....μολονότι το "εκεί" είναι πάντα εκεί , αναμένοντας εμάς....

Την καλησπέρα μου σε όλη την όμορφη παρεούλα...

Ας μην ξεχάσουμε ποτε φίλοι μου , τον μικρό Νικόμαχο...τον μικρό Τρελλαντώνη...τον μικρό Κηφέα...τον μικρό Πλάτωνα...τον μικρό Ζίπ...την μικρή Καποδίστρια...την μικρή Hunter1...την μικρή Simori...και τον κάθε μικρό ελεύθερο και αμόλυντο εαυτό μας...εκείνο τον άδολο μικρό/ή της παιδικής ηλικίας μας , που έκανε όνειρα και όλα φάνταζαν τόσο όμορφα γι'αυτόν/ήν....ας ανοίξουμε εκείνη την πόρτα και ας ξαναβρούμε εκείνα τα μικρά μα τόσο υπέροχα πλάσματα και ας πλημμυρίσει η ζωή μας απο τα συναισθηματά τους...μπορούμε αρκεί να το θελήσουμε , έστω και για λίγο...εκεί θα βρούμε την ξεχασμένη -άδολη- αγάπη και την "πνευματική συνήχηση" , πρωτίστως με τον εαυτό μας....τίποτα δεν θα μας το στερήσει , ει μη μόνον ο φόβος που τεχνιέντως εισήγαγαν "ανυπαρκτο-μεγαλοσχήμονα" ανθρωπίδια....

Πόσο δίκιο έχεις !!

....ας ανοίξουμε εκείνη την πόρτα και ας ξαναβρούμε εκείνα τα μικρά μα τόσο υπέροχα πλάσματα και ας πλημμυρίσει η ζωή μας απο τα συναισθηματά τους...μπορούμε αρκεί να το θελήσουμε . . .

"Ιε"...και ψυχοταρακουνήματα...αντιληπτόν...

Σσσσ!!! ε!!! ρε τι πάθαμε....μολις θυμήθηκα την κουβέντα ενός φίλου.."Τα φυτά στα θερμοκήπια"....

“Τι να κάνω;”

Και τότε εμείς (ποιος άλλος;) δίνουμε την απάντηση .

Αφού πρόθεσή μας είναι να μάθουμε ό,τι μπορούμε για τα θεμέλια του είναι μας , δε χρειάζεται να μας απασχολεί το ασήμαντο πρόβλημα του να βιώνουμε μια μεταφορά .

Οφείλουμε να δεχτούμε σαν σύμβολο της πρωτόγονης οπισθοδρομικότητάς μας (ή της φυσικότητας που μας έχει απομείνει) το γεγονός ότι μπορούμε , να συζητάμε με τον εαυτό μας .

Αφού η ψυχή δεν αποτελεί ενότητα αλλά μια πληθώρα από αντιφατικά συμπλέγματα , η διάσχιση που χρειάζεται για να κάνουμε αυτό το διάλογο με την άνιμα δεν είναι τόσο δύσκολη .

Το βασικό σημείο είναι να αφήνουμε την αόρατη συνομιλήτριά μας να ακούγεται , να θέτουμε προσωρινά στη διάθεσή της το μηχανισμό της έκφρασης , χωρίς να επηρεαζόμαστε από τη δυσαρέσκεια που αισθάνεται κανείς επειδή παίζει ένα φαινομενικά γελοίο παιχνίδι με τον εαυτό του , ούτε να έχουμε αμφιβολίες για τη γνησιότητα της φωνής με την οποία μιλάμε . Αυτό το δεύτερο θέμα είναι πολύ σημαντικό από τεχνική άποψη .

Έχουμε συνηθίσει τόσο να ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις που αναδύονται, ώστε δεχόμαστε πάντα ότι τις παράγουμε εμείς.

Κατά περίεργο τρόπο , οι σκέψεις που είναι πιο απίθανο να προέρχονται από μας , μας δημιουργούν τη μεγαλύτερη αίσθηση υποκειμενικής ευθύνης .

Αν είχαμε περισσότερη συνείδηση των άκαμπτων παγκόσμιων νόμων που διέπουν ακόμη και την πιο τρελή φαντασίωση, θα μπορούσαμε ίσως να δούμε πιο εύκολα ότι αυτές οι σκέψεις είναι αντικειμενικά συμβάντα , όπως και τα όνειρα , τα οποία κανείς δεν πιστεύει πως είναι εσκεμμένες ή αυθαίρετες επινοήσεις .

Σίγουρα χρειάζεται μεγάλη αντικειμενικότητα και απουσία προκαταλήψεων για να δώσουμε στην “άλλη πλευρά” την ευκαιρία να εκδηλώσει ψυχική δραστηριότητα με αντιληπτό τρόπο .

Ο συνειδητός νους έχει την τάση να απωθεί αυτές τις εκδηλώσεις και το αποτέλεσμα είναι ότι η άλλη πλευρά αναγκάζεται να καταφύγει σε έμμεσους και καθαρά συμπτωματικούς τρόπους έκφρασης ( συμπτωματική δράση : έτσι ονομάζεται στην ψυχανάλυση κάθε συνηθισμένη πράξη , η οποία – κάτω από ιδιάζουσες συνθήκες – ερμηνεύεται σαν αποτέλεσμα κάποιων ασυνείδητων διεργασιών) , συνήθως συναισθηματικού είδους .

Μόνο σε στιγμές ισχυρής συγκίνησης μπορεί το ασυνείδητο να ανεβεί στην επιφάνεια με τη μορφή σκέψεων ή εικόνων . Τότε , το εγώ ταυτίζεται αναπόφευκτα με αυτές τις εκδηλώσεις , παρόλο που τις καταδικάζει και τις ακυρώνει αμέσως μετά . Πραγματικά , αυτά που λέει κανείς όταν είναι κυριευμένος από έντονα συναισθήματα , φαίνονται μερικές φορές παράξενα και τολμηρά . Όμως το άτομο μπορεί εύκολα να τα ξεχάσει ή να τα αρνηθεί εντελώς .

Φυσικά , αν θέλουμε να υιοθετήσουμε μια αντικειμενική συμπεριφορά , πρέπει να αντιμετωπίσουμε με κάποιο τρόπο το μηχανισμό της υποτίμησης και της άρνησης .

Η συνήθεια να ορμάμε για να διορθώσουμε και να κατακρίνουμε είναι ήδη αρκετά ισχυρή στον πολιτισμό μας και κατά κανόνα ενισχύεται ακόμη περισσότερο από το φόβο – ένα φόβο που το άτομο δεν μπορεί να ομολογήσει ούτε στον εαυτό του , ούτε στους άλλους .

Το άτομο φοβάται τις οδυνηρές αλήθειες , την επικίνδυνη γνώση , τις δυσάρεστες επαληθεύσεις .

Με λίγα λόγια φοβάται όλα εκείνα που μας κάνουν να αποφεύγουμε με κάθε τρόπο να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας .

Λέμε ότι είναι “εγωιστικό” ή “νοσηρό” να ασχολείται κανείς με τον εαυτό του και πως κάτι τέτοιο προκαλεί “μελαγχολία”, κ.τ.λ.

Εδώ βλέπουμε σε πόση υπόληψη έχουμε την ανθρώπινη φύση μας .

Όποιος σκέφτεται με αυτό τον τρόπο προφανώς δεν έχει αναρωτηθεί ποτέ τι απόλαυση μπορεί να βρίσκουν οι άλλοι στην παρέα ενός ανθρώπου που αποφεύγει τον εαυτό του .

Αν δεχτούμε το γεγονός πως όταν το άτομο βρίσκεται σε κατάσταση συγκίνησης παραδίνεται χωρίς να το θέλει στις αλήθειες της άλλης πλευράς , δεν θα ήταν προτιμότερο να χρησιμοποιήσουμε μια τέτοια συγκίνηση για να δώσουμε στην άλλη πλευρά την ευκαιρία να μιλήσει ;

Σε μια τέτοια κατάσταση , η συγκίνηση μιλά από μόνη της , χωρίς να υπολογίζει τη λογική κριτική μας .

Και πραγματικά , όσο μιλά η συγκινησιακή αντίδραση , η κριτική απενεργοποιείται .

Από τη στιγμή όμως που θα πει ό,τι έχει να πει, οφείλουμε να κρίνουμε αυτά που ακούσαμε .

Το κατά πόσο είναι ικανοποιητικό το αποτέλεσμα ή όχι μπορεί να το κρίνει μόνο το υποκειμενικό συναίσθημα . Φυσικά , όλες οι “απατεωνιές” είναι μάταιες σε μια τέτοια συζήτηση .

Οι απαραίτητες προϋποθέσεις αυτής της τεχνικής για την επιμόρφωση του ατόμου είναι η απόλυτη ειλικρίνεια .

Δεν είναι εντελώς αβάσιμος – πέρα από το γεγονός ότι είναι πραγματικός .

Μπορούμε να καταλάβουμε αμέσως το φόβο που αισθάνονται το παιδί και ο πρωτόγονος για το μεγάλο άγνωστο.

Έχουμε κι εμείς τον ίδιο παιδιάστικο φόβο για την εσωτερική μας πλευρά , όπου απλώνεται ένας εξίσου μεγάλος και άγνωστος κόσμος .

Το μόνο που έχουμε είναι το συναίσθημα , ο φόβος , χωρίς να ξέρουμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα φόβο για τον κόσμο – γιατί ο κόσμος των συναισθημάτων είναι αόρατος .

Υπάρχουν από μέρους μας καθαρά θεωρητικές προκαταλήψεις εναντίον του ή ιδέες γεμάτες δεισιδαιμονία .

Ο φόβος είναι αποδεκτός μόνο στο βαθμό που η λογική μας , η οποία συμφωνεί με τις βέβαιες επιστημονικές και ηθικές αντιλήψεις , συντρίβεται από τα γεγονότα της άλλης πλευράς .

quote:

---

Εαρινε
Η εξαρτηση που δημιουργει,μια χρονια ενασχοληση με ενα φορουμ
μπορει να οδηγησει καποιους στην ψυχασθενεια?
Υπαρεχει καποιο σχετικο συνδρομο και θεραπεια?
Μηπως η θρησκεια θα σωσει τα δυο αυτα απωλολοτα προβατα?

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

---

Oι Θρησκείες φίλε μου , το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βγάζουν στον "αφρό" την αγελαία μορφή του "δυνητικού ανθρώπου" και όχι του ανθρώπου....ίσως επέλεξα και επιεική όρο...

"Ανθρώπους" που οι ίδιες οι θέσεις και οι πεποιθήσεις τους , λειτουργούν προβοκατόρικα και τους παραμυθιάζουν , οδηγώντας τους σε μια ατέρμονη διαδικασία αντιπαλότητας με οτιδήποτε διαφορετικό γύρω τους , ασχέτως και αν ακόμα αυτό είναι λάθος...αισθανόμενοι πάντα...ΜΑ ΠΑΝΤΑ ΟΜΩΣ , ότι όλα όσα "πιστεύουν" είναι τα πλέον αληθή...και αυτό είναι εύκολο να το διακρίνεις....

Δεν χρειάζονται καμμιά αφορμή για να "τρελλαθούν" και να συμπεριφερθούν όπως συμπεριφέρονται...μιας και την αφορμή την ορίζει το ίδιο τους το "είναι" , με το οποίο βρίσκονται πάντα σε μια διαρκή αντιπαλότητα και τους εμφανίζει αντιπάλους και αντιπαλότητες....

Θεραπεία...???
Μία και μόνο..."Διάβασμα" απο Παππάδες...

Καλησπέρα Νικόμαχε...

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

Εκείνοι , που μέχρις πρότινος -όλοι το γνωρίζουν- έβριζαν εν χορώ την εμφάνιση του διαδικτυακού χώρου...ως σατανικό δημιούργημα...

Το άλμα πίστης είναι η άποψη που διακρατούσε ο Κίρκεγκωρ όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο θα πρέπει να πιστεύει στον Θεό ή να ενεργεί όταν αγαπάει. Δεν αποτελεί τόσο συνειδητή απόφαση όσο υπερβατικότερη εκλογίκευση υπέρ της ανεξιχνίαστης πίστης. Ως εκ τούτου, θεωρούσε ότι το να πιστεύει κανείς σημαίνει ότι ταυτόχρονα αμφιβάλει. Έτσι, για παράδειγμα, όταν κάποιος έχει πράγματι πίστη στον Θεό, θα πρέπει επίσης να αμφιβάλει για την ύπαρξη του Θεού· η αμφιβολία αποτελεί το έλλογο μέρος της σκέψης του ατόμου, χωρίς την οποία η πίστη δεν θα είχε ουσιαστικό νόημα. Η αμφιβολία αποτελεί απαραίτητο και θεμελιώδες στοιχείο της πίστης. Με απλά λόγια, το να πιστεύει κανείς ότι υπάρχει ο Θεός, χωρίς να έχει αμφιβάλει ποτέ για την ύπαρξη ή την καλοσύνη του Θεού, δεν αποτελεί αξιόλογο είδος πίστης. Για παράδειγμα, δεν είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι υπάρχει το μολύβι ή το τραπέζι εφόσον μπορεί να το δει και να το αγγίξει. Παρόμοια, το να πιστεύει κανείς στον Θεό σημαίνει να έχει την επίγνωση ότι ασκεί πίστη στον Θεό παρόλο που δεν μπορεί να Τον προσεγγίσει μέσω των αισθήσεών του.

Ο Κίρκεγκωρ τόνισε επίσης τη σημασία της προσωπικότητας του ατόμου και τη σχέση που έχει η προσωπικότητα του ατόμου με τον κόσμο καθώς στηρίζεται στην αντανάκλαση του ίδιου του εαυτού της και στην ενδοσκόπηση. Στο έργο του Ολοκλήρωση ενός Μη Επιστημονικού Υστερογράφου στα Φιλοσοφικά Ψιχία υποστηρίζει ότι «η υποκειμενικότητα είναι μια αλήθεια» και ότι «η αλήθεια είναι υποκειμενική». Αυτή η άποψη αφορά τη διάκριση μεταξύ τού τι είναι αντικειμενικά αληθές—για παράδειγμα, το ότι ένα άντρας ονόματι Ιησούς από την Ναζαρέτ έζησε και πέθανε στον σταυρό—και της υποκειμενικής σχέσης του ατόμου (όπως, για παράδειγμα, αδιαφορία ή αφοσίωση) με αυτή την αλήθεια. Άτομα που με οποιοδήποτε τρόπο πιστεύουν τα ίδια πράγματα μπορεί να σχετίζονται με αυτά τα πιστεύω με αρκετά διαφορετικό τρόπο. Δύο άτομα μπορεί να πιστεύουν αμφότερα ότι πολλοί γύρω τους είναι φτωχοί και χρειάζονται βοήθεια αλλά η επίγνωση αυτού του γεγονότος μπορεί να οδηγήσει μόνο τον ένα να πάρει την απόφαση να βοηθήσει ενεργά τους φτωχούς.

Εντούτοις, ο Κίρκεγκωρ κατά κύριο λόγο εξετάζει την υποκειμενικότητα σε σχέση με τα θρησκευτικά ζητήματα. Όπως ήδη σημειώθηκε, υποστηρίζει ότι η αμφιβολία αποτελεί στοιχείο της πίστης και ότι είναι αδύνατο να αποκτηθεί οποιαδήποτε αντικειμενική βεβαιότητα σχετικά με τις θρησκευτικές διδασκαλίες, όπως είναι η ύπαρξη του Θεού και η ζωή του Ιησού Χριστού. Το μέγιστο στο οποίο θα μπορούσε κανείς να αποβλέπει θα ήταν το συμπέρασμα ότι είναι πιθανό οι χριστιανικές διδασκαλίες να είναι αληθείς, αλλά αν ένα άτομο θα πίστευε αυτές τις διδασκαλίες μέχρι του σημείου που φαίνεται πιθανό ότι είναι αληθείς τότε αυτό το άτομο δεν θα ήταν καθόλου γνήσια θρησκευόμενο. Η πίστη συνίσταται στην υποκειμενική σχέση της απόλυτης αφοσίωσης με αυτές τις διδασκαλίες[24].

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B5%CE%BD_%CE%9A%CE%AF%CF%81%CE%BA%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CF%89%CF%81

Αργότερα, το 1938, ταξίδεψε μαζί με τον Μακ Κόρμικ και στην Ινδία, προσκεκλημένος της βρετανικής κυβέρνησης, όπου τιμήθηκε με διδακτορικά διπλώματα από τα Πανεπιστήμια της Καλκούτα (όπου όμως αρρώστησε σοβαρά και παρέμεινε επί δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο με πυρετό και παραμιλητό), του Μπενάρες και του Αλαχαμπάντ, αλλά και προβληματίστηκε σοβαρά από την μεγάλη διαφορά αντίληψης μεταξύ των πολυθεϊστών Ινδών και των χριστιανών Ευρωπαίων: «καλό θα ήταν όποιος επιθυμεί να γνωρίσει την ανθρώπινη ψυχή να αποχαιρετήσει τις μελέτες του και να περιπλανηθεί στον κόσμο με ανοικτή καρδιά. Στην θλίψη των φυλακών, στα ψυχιατρικά άσυλα και τα νοσοκομεία, στις σκοτεινές ταβέρνες των φτωχογειτονιών, στα μπορντέλα και τα χαρτοπαικτικά καταγώγια, στα κοσμικά σαλόνια, στο χρηματιστήριο, στις κοινωνικές συγκεντρώσεις και τις εκκλησίες, μέσα από την αγάπη και το μίσος, την εμπειρία των παθών κάθε μορφής επάνω στο δικό του σώμα, θα δρέψει περισσότερη γνώση από εκείνη που μπορούν να του προσφέρουν τα βιβλία και θα γνωρίσει πώς να συμπεριφέρεται ως γιατρός στους ασθενείς, με πραγματική γνώση της ανθρώπινης ψυχής».

Το λάθος των ανθρώπων -είχε πεί και το ξαναλέω- είναι ότι ψάχνουν να βρούν τον Θεό κάπου εκεί "έξω-πάνω" , ενώ βρίσκεται μέσα τους και σε όλο το είναι τους , έχοντας ως δημιουργός του αφήσει τα αποτυπώματά του...κλασσική Αρχαία Ελληνική Σκέψη δηλαδή...!!!

http://knol.google.com/k/vlassis-rassias/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BB-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B3%CE%BA/gnmodo87aoe9/204#

Αυτή η θέση είναι τόσο παράξενη , ώστε δεν υπάρχει κάποιος που να μην ψάχνει για ασφάλεια , ακόμη και αν καταφύγει στο παρελθόν , στη μητέρα που τον προστάτευε από τους φόβους της παιδικής ηλικίας .

Όποιος φοβάται είναι αναγκαστικά εξαρτημένος .

Καθετί το αδύνατο χρειάζεται υποστήριξη .

Για αυτό και ο πρωτόγονος νους , μέσα από μια βαθιά ψυχολογική ανάγκη , δημιούργησε τη θρησκευτική διδασκαλία και την ενσάρκωσε στο μάγο και τον ιερέα .

“Extra eccelesiam nulla salus” ("Χωρίς την εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία") .

Αυτό το ρητό εξακολουθεί και σήμερα , για όσους μπορούν να επιστρέψουν σε αυτή τη νοοτροπία .

Για τους λίγους που δεν μπορούν , υπάρχει μόνο η εξάρτηση από έναν άνθρωπο . Μια εξάρτηση πιο ταπεινή και πιο περήφανη , μια εξάρτηση πιο αδύνατη και πιο ισχυρή από κάθε άλλη .

Τι μπορεί να πει κανείς για τον Προτεστάντη ;

Δεν έχει ούτε εκκλησία , ούτε ιερέα , παρά μόνο το Θεό – ακόμη και ο Θεός γίνεται αμφίβολος .

Τότε θα πάρει κάποια ιδέα του τι ζει στην άλλη πλευρά .

Οι παλιές θρησκείες με τα θεία και τα γελοία , τα φιλικά και τα δαιμονικά σύμβολα , δεν εμφανίστηκαν χωρίς λόγο .

Όλες αυτές οι καταστάσεις συνεχίζουν να ζουν στην αρχέγονη μορφή τους και μπορούν κάθε στιγμή να εμφανιστούν ορμητικά για να μας αφανίσουν , παίρνοντας τη μορφή μαζικών υποβολών ενάντια στις οποίες το άτομο είναι ανυπεράσπιστο .

Οι φοβεροί θεοί μας άλλαξαν απλά τα ονόματά τους .

Τώρα ονομάζονται με λέξεις που έχουν κατάληξη - ισμός .

Όπως ζούμε εξωτερικά σε έναν κόσμο όπου κάθε στιγμή μπορεί να βυθιστεί μια ολόκληρη ήπειρος ή να αλλάξουν θέση οι πόλοι ή να ξεσπάσει κάποιος νέος λοιμός , έτσι και εσωτερικά ζούμε σε έναν κόσμο όπου κάθε στιγμή μπορεί να συμβεί κάτι παρόμοιο .