- Ζωή και Θάνατος! - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Αν κριτήριο για την αξία της φιλοσοφίας είναι το να δίνει στη ζωή ένα νόημα που να διασκεδάζει την ιδέα του θανάτου , κριτήριο της σοφίας είναι να δείξει ότι η φθορά επέρχεται στο μέρος μόνο, και ότι η ίδια η ζωή μένει αθάνατη όταν εμείς πεθάνουμε .

Πριν τρείς χιλιάδες χρόνια , ένας άνθρωπος σκέφθηκε ότι ο άνθρωπος θα μπορούσε να πετάξει . Κατασκεύασε λοιπόν φτερούγες , αλλά ο γιός του , ο Ίκαρος , τις εμπιστεύθηκε υπερβολικά και αφού επιχείρησε πτήση , έπεσε στη θάλασσα .

Απτόητη , η ζωή διατήρησε αυτό το όνειρο .

Τριάντα γενιές αργότερα , ο Λεονάρδο ντα Βίντσι , πνεύμα μετουσιωμένο σε σάρκα , σημείωσε πάνω στα σχέδιά του (σχέδια τόσο ωραία , ώστε κρατεί κανείς την αναπνοή του όταν τα βλέπει) υπολογισμούς και λογαριασμούς για μια ιπτάμενη μηχανή . Και άφησε στις σημειώσεις του μία μικρή φράση που , όταν την ακούσει μία φορά κανείς , ηχεί παντοτινά στη μνήμη του : “ Ο άνθρωπος θα αποκτήσει φτερά ” . Ο Λεονάρδο γέρασε πολύ και πέθανε . Αλλά η ζωή διατήρησε το όνειρό του .

Πέρασαν και πάλι γενιές και οι άνθρωποι είπαν ότι ο άνθρωπος ποτέ δεν θα μπορέσει να πετάξει , διότι δεν ήταν θέλημα Θεού . Αλλά ο άνθρωπος , κάποτε πέταξε .

Η ζωή είναι εκείνο που είναι ικανό να διατηρήσει μία επιδίωξη επί τρείς χιλιετίες χωρίς να καμφθεί .

Το άτομο υποκύπτει στην φθορά , αλλά η ζωή πετυχαίνει τον σκοπό της .

Το άτομο πεθαίνει , αλλά η ζωή , χωρίς ποτέ να κουράζεται και να αποθαρρύνεται , προχωρεί μπροστά : απορεί , ποθεί , σχεδιάζει , δοκιμάζει , πετυχαίνει και πάλι ποθεί .

Φιλικά

Κηφεύς

Ζωή "μαζί" και θάνατος -τρόπον τινά "χώρια"....
Άραγε ο άνθρωπος μπορεί να υπάρξει ως μονάδα...δομείται , υποστασιοποιείται και βιώνει την αναφερόμενη ως "ζωή" μόνος του.."μαζί" με τους υπολοίπους συνανθρώπους του ή "χώρια" ως μονάδα..???

Θα μπορούσε να ειπωθεί , ότι "χώρια" είναι η απάντηση...αλλα το ερώτημα θα προκύψει αυτόματα:"Και για τί άραγε , οι άνθρωποι κοιταζονται στα μάτια και έχουν αυτήν την ανάγκη...και επιπλέον για τί κάμπτονται ψυχολογικά η συναισθηματικά απο τους υπολοίπους ή αντιστοίχως βιώνουν συναισθήματα υπέροχα και μοναδικά..αλλα και γιατί αυτό το έχουν ανάγκη"???

Η απάντηση -έχω την αίσθηση- είναι απλή:"Διότι οι άνθρωποι υποκειμενικοποιούνται επι αυτής της θέσεως -ανθρώπινης- επειδή διδάσκονται απο ανθρώπους ότι είναι ανθρωποι και ότι ζούν με υπολοίπους ανθρώπους και αναπόφευκτα έρχονται σε επαφή με τους υπολοίπους ανθρώπους...και δια μέσω αυτών αντιλαμβάνονται την θέση τους σε σχέση με τους υπολοίπους και 'κεί "ευνουχίζονται" επί μιας θέσεως πρός στιγμήν τραυματικής αλλα και κεί μέλλεται να επισημάνουν ή να εντοπίσουν αν θέλετε που ακριβώς αλλα και ποιός είναι εκείνος -την δεδομμένη χρονική στιγμή- που απολαμβάνει του φαλλού -ισχύος- ...!!

Ζωή και θάνατος...σε μια μόνο στιγμή όπου η μεταβαση σε μια άλλη θέση γίνεται επιβεβλημμένη και όπου το νεαρό άτομο συλλαμβάνει εμπειρικά την "δραματική αλήθεια" και που δεν είναι άλλη απο την εφεξής αναπόδραστη γνώση:"Ότι είναι ανίσχυρο και η όποια ισχύς του , οροεξαρτάται απο κάποιον άλλο...τον πατέρα"!

Φόβος και σεβασμός συνάμμα με ελπίδα ... ελπίδα ότι "κάποια μέρα" θα πάρει τα σκήπτρα...θα είναι λεύτερο και θα ορίσει την ζωή του το ίδιο...τυχαία ποτέ δεν ηταν η έκφραση:"Κάτσε να μεγαλώσω και θα δείς.."

Αυτά θεωρούνται και ειναι αναπόδραστες διαδικασίες ....

Η ζωή όμως που φαντάζεται το "ευνουχισμένο εκείνο παιδί"...ποτέ δεν θα είναι έτσι όπως την έχει φαντασθεί...μέλλεται να είναι ακόμα πιο οδυνηρή εκ του ιδίου...!!!

ο θανατος οριζει την ζωη μας , νεκρα κυτταρα μας πρεπει να φαγωθουν απο ζωντανα μικροβια , βακτηριδια που τρωνε τα νεκρα κυτταρα μας για να τρφουν να ζησουν και αυτα οταν πεθαινουν τα τρωνε αλλα ... ο δικος μας θανατος εαν δεν γινει φως μεσα απο την καυση θα ταϊσει χιλιαδες ίσως εκατομυρια αλλα "οντα" .... ζωη θανατος συνεχεια μαζι αγκαλιασμενοι το ενα δεν υπαρχει χωρις το αλλο , ισως να ειναι και το ιδιο πραγματα ζωηανατος ισως ...

η υπαρξη μας - ζωη , γιατι πρεπει να ειναι οδυνηρη , γιατι πρεπει να ποναμε γιατι πρεπει να πληγωνομαστε , γιατι πρεπει ο θανατος να μας τρομοκρατει ? μηπως γιατι ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ? μηπως γιατι ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ? τα παντα γυρω μας ειναι αυτη η λεξη "το ζωανατος" ... παντου

η μη υπαρξη μας - θανατος , τι αλλαγες προκαλει , τι ελειψε με την εξαφανιση μας ? τιποτα ... γιατι ακομη και εαν μας ψαξουν οι δικοι μας , ακομη και εαν μας κλαψουν οι δικοι μας λιγο μετα απλα τιποτα...

ζουμε , υπαρχουμε μαντευοντας το μελλον εκ κατασκευης μας , και κανουμε το λαθος να ΖΟΥΜΕ για το μελλον , αντι να ζουμε το σημερα και να προετοιμαζομαστε (ισως?) για το μελλον , ισως το οτι θελουμε να βλεπουμε το μελλον και εκει καπου βρισκεται ο θανατος να τρομαζουμε , ισως γιαυτο να το βλεπουμε λαθος ... δε ξερω ...

γιατι αυτο πρεπει να προκαλει πονο ? ειναι μια φυσικη διαεργασια μερος της οποιας ειμαστε και εμεις ... μηπως το εχουμε δει λαθος ? μηπως εχουμε παρει λαθος δρομος ? μηπως κοιταμε σε λαθος πλευρα ?

αραγε θα μπορεσουμε καποτε απλα να υπαρχουμε και καποια στιγμη απλα να μην υπαρχουμε ? !!!

Τι φοβερό θέαμα – αυτό το εύθραυστο σώμα με τη σάρκα που συνέχεια φθίνει , αυτό το χωρίς δόντια στόμα σε ένα ωχρό , χωρίς αίμα πρόσωπο , αυτή η γλώσσα που αδυνατεί να μιλήσει , αυτά τα μάτια που δεν βλέπουν .

Σ’αυτό το τέλος κατέληξε η νεότητα , μετά από όλες της τις ελπίδες και προσπάθειες .

Σ’αυτό κατέληξε η ωριμότητα , μετά από όλες τις δοκιμασίες της και όλο της το μόχθο .

Εδώ κατέληξαν η υγεία και η ρώμη και η εύθυμη άμιλλα .

Αυτό το μπράτσο κάποτε έδινε ισχυρά χτυπήματα και αγωνιζόταν για την νίκη σε διάφορα αγωνίσματα .

Εδώ καταλήγουν η γνώση , η επιστήμη , η σοφία : επί ογδόντα χρόνια , ο άνθρωπος αυτός μάζευε την γνώση με χίλιους κόπους και προσπάθειες .

Ο εγκέφαλός του έγινε η αποθήκη ευρύτατης και ποικίλης πείρας , κέντρο χιλιάδων λεπτομερειών αναφερόμενων στην σκέψη και την πράξη .

Η ψυχή του , υποφέροντας , διδάχτηκε την καλωσύνη , όπως ο νους του διδάχτηκε την κατανόηση .

Επί ογδόντα χρόνια ωρίμαζε ανεβαίνοντας από το ζώο στον άνθρωπο και έγινε ικανός να αναζητεί την αλήθεια και να δημιουργεί την ομορφιά .

Αλλά , τώρα , ο θάνατος είναι επάνω του , σφίγγει την καρδιά του , αποσυνθέτει τον εγκέφαλό του , ροχαλίζει στον λάρυγγά του .

Ο θάνατος νικά .

Έξω , στα πράσινα κλαδιά των δένδρων , τερετίζουν πουλιά και ο πετεινός αναπέμπει τον ύμνο του προς τον ήλιο .

Το φως πλημμυρίζει τους αγρούς .

Τα μπουμπούκια ανοίγουν και τα στάχυα σηκώνουν το κεφάλι τους με εμπιστοσύνη .

Οι χυμοί ανεβαίνουν στους κορμούς και τα κλαδιά των δένδρων .

Να , εκεί μερικά παιδιά : τι είναι αυτό που τα κάνει τόσο χαρούμενα , ώστε να τρέχουν σαν τρελά στο χορτάρι , να γελούν , να φωνάζουν , να κυνηγούν το ένα το άλλο , να γλιστρούν ευκίνητα , να λαχανιάζουν – και ποτέ να μην αισθάνονται κούραση ; Πόση ενεργητικότητα , πόση ευφορία , πόση ευτυχία ! Τι τα ενδιαφέρει αυτά ο θάνατος ;

Θα μάθουν και αυτά . θα μεγαλώσουν , θ’αγαπήσουν , θ’αγωνισθούν , θα δημιουργήσουν και θ’ανυψώσουν λίγο ίσως την ζωή , πριν πεθάνουν .

Και , ενώ θα την διαβαίνουν , θα εξαπατήσουν τον θάνατο με το να φέρουν στον κόσμο παιδιά και με την μητρική και πατρική στοργή τους θα κάνουν τα παιδιά τους καλύτερα από αυτά τα ίδια .

Εκεί , στο χλωμό φως του δειλινού , στον κήπο , περπατούν ζευγάρια εραστών , που νομίζουν ότι κανείς δεν τα βλέπει . Τα απαλά τους λόγια ενώνονται με τον απαλό βόμβο των εντόμων , που καλούν τον ερωτικό τους σύντροφο .

Το πανάρχαιο ένστικτο μιλάει και τώρα την γλώσσα του πόθου και τον χαμηλωμένων βλεφάρων και η ευγενική τρέλα διαπερνά τα σώματα μέσα από χέρια που κρατιούνται σφιχτά και από χείλη που ενώνονται σε ένα φιλί .

Η ζωή νικά .

Φιλικά

Κηφεύς

quote:

---

Να , λοιπόν ένας γέροντας , στο κρεβάτι του θανάτου , να τυραννιέται από απαρηγόρητους φίλους και από συγγενείς που κλαίνε .

Τι φοβερό θέαμα – αυτό το εύθραυστο σώμα με τη σάρκα που συνέχεια φθίνει , αυτό το χωρίς δόντια στόμα σε ένα ωχρό , χωρίς αίμα πρόσωπο , αυτή η γλώσσα που αδυνατεί να μιλήσει , αυτά τα μάτια που δεν βλέπουν .

Σ’αυτό το τέλος κατέληξε η νεότητα , μετά από όλες της τις ελπίδες και προσπάθειες .

Σ’αυτό κατέληξε η ωριμότητα , μετά από όλες τις δοκιμασίες της και όλο της το μόχθο .

Εδώ κατέληξαν η υγεία και η ρώμη και η εύθυμη άμιλλα .

Αυτό το μπράτσο κάποτε έδινε ισχυρά χτυπήματα και αγωνιζόταν για την νίκη σε διάφορα αγωνίσματα .

Εδώ καταλήγουν η γνώση , η επιστήμη , η σοφία : επί ογδόντα χρόνια , ο άνθρωπος αυτός μάζευε την γνώση με χίλιους κόπους και προσπάθειες .

Ο εγκέφαλός του έγινε η αποθήκη ευρύτατης και ποικίλης πείρας , κέντρο χιλιάδων λεπτομερειών αναφερόμενων στην σκέψη και την πράξη .

Η ψυχή του , υποφέροντας , διδάχτηκε την καλωσύνη , όπως ο νους του διδάχτηκε την κατανόηση .

Επί ογδόντα χρόνια ωρίμαζε ανεβαίνοντας από το ζώο στον άνθρωπο και έγινε ικανός να αναζητεί την αλήθεια και να δημιουργεί την ομορφιά .

Αλλά , τώρα , ο θάνατος είναι επάνω του , σφίγγει την καρδιά του , αποσυνθέτει τον εγκέφαλό του , ροχαλίζει στον λάρυγγά του .

Ο θάνατος νικά .

Έξω , στα πράσινα κλαδιά των δένδρων , τερετίζουν πουλιά και ο πετεινός αναπέμπει τον ύμνο του προς τον ήλιο .

Το φως πλημμυρίζει τους αγρούς .

Τα μπουμπούκια ανοίγουν και τα στάχυα σηκώνουν το κεφάλι τους με εμπιστοσύνη .

Οι χυμοί ανεβαίνουν στους κορμούς και τα κλαδιά των δένδρων .

Να , εκεί μερικά παιδιά : τι είναι αυτό που τα κάνει τόσο χαρούμενα , ώστε να τρέχουν σαν τρελά στο χορτάρι , να γελούν , να φωνάζουν , να κυνηγούν το ένα το άλλο , να γλιστρούν ευκίνητα , να λαχανιάζουν – και ποτέ να μην αισθάνονται κούραση ; Πόση ενεργητικότητα , πόση ευφορία , πόση ευτυχία ! Τι τα ενδιαφέρει αυτά ο θάνατος ;

Θα μάθουν και αυτά . θα μεγαλώσουν , θ’αγαπήσουν , θ’αγωνισθούν , θα δημιουργήσουν και θ’ανυψώσουν λίγο ίσως την ζωή , πριν πεθάνουν .

Και , ενώ θα την διαβαίνουν , θα εξαπατήσουν τον θάνατο με το να φέρουν στον κόσμο παιδιά και με την μητρική και πατρική στοργή τους θα κάνουν τα παιδιά τους καλύτερα από αυτά τα ίδια .

Εκεί , στο χλωμό φως του δειλινού , στον κήπο , περπατούν ζευγάρια εραστών , που νομίζουν ότι κανείς δεν τα βλέπει . Τα απαλά τους λόγια ενώνονται με τον απαλό βόμβο των εντόμων , που καλούν τον ερωτικό τους σύντροφο .

Το πανάρχαιο ένστικτο μιλάει και τώρα την γλώσσα του πόθου και τον χαμηλωμένων βλεφάρων και η ευγενική τρέλα διαπερνά τα σώματα μέσα από χέρια που κρατιούνται σφιχτά και από χείλη που ενώνονται σε ένα φιλί .

Η ζωή νικά .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητα

---

H Zωή νικά...και θέλει φύση-νιότη...και σαν αυτή περάσει πάντα τη'νε διώχνει....!!!

Μπράβο Κηφέα , αλήθεια λές και σοφία "φέρνεις" για το τί "χάσαμε" εχθές...!!!

Χρόνος και θάνατος σαν το "πετάλι" ποδηλάτου...πάνω-κάτω...μα το ποδήλατο κινείται και απο τα δυό...κάπως έτσι σάπμως δεν είναι η ζωή???

Ζωή και υπάρξεις...αλληλουχία υπάρξεων συνθετουν την ζωή...
Υπάρξεις "μια στιγμή"...
Ζωή αιώνια...!!!

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

Τον ονόμασε "εναντιοδρομία" , δηλαδή κίνηση προς την αντίθετη κατεύθυνση , και με αυτό εννοούσε ότι αργά ή γρήγορα όλα συναντούν το αντίθετό τους .

Έτσι , η λογική στάση του πολιτισμού συναντά αναγκαστικά το αντίθετό της , δηλαδή την παράλογη καταστροφή του πολιτισμού .

Δεν πρέπει ποτέ να ταυτίζουμε τον εαυτό μας με τη λογική , γιατί ο άνθρωπος δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ ένα πλάσμα μόνο με λογική , κάτι που πρέπει να θυμούνται όλοι οι σχολαστικοί προαγωγοί του πολιτισμού .

Το παράλογο δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεριζωθεί . Οι θεοί δεν μπορούν και δεν πρέπει να πεθάνουν . Μέσα στην ανθρώπινη ψυχή φαίνεται να υπάρχει κάτι , ένα είδος ανώτερης δύναμης . Αν αυτή η δύναμη δεν είναι η ιδέα του Θεού , τότε είναι η “κοιλία” .

Με αυτό θέλω να εκφράσω το γεγονός ότι κάποιο απ’όλα τα βασικά ένστικτα ή τα συμπλέγματα των ιδεών , θα συγκεντρώνει πάντα πάνω του τη μεγαλύτερη ποσότητα ψυχικής ενέργειας και θα εξαναγκάζει το εγώ να μπει στην υπηρεσία του .

Κατά κανόνα το εγώ έλκεται προς αυτή την εστία ενέργειας τόσο έντονα που ταυτίζεται μαζί της και νομίζει ότι δεν επιθυμεί και δεν χρειάζεται τίποτε παραπάνω . Με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσει μια μονομανία ή ιδεοληψία , μια μονόπλευρη λειτουργία .

(Συνεχίζεται)

Φιλικά

Κηφεύς

(Συνεχίζεται)

Φιλικά

Κηφεύς

Για αυτό ακριβώς ο πολιτισμός μας προσπαθεί να την καλλιεργεί με κάθε τρόπο .

Το πάθος , η συσσώρευση ενέργειας , που συνοδεύει αυτές τις μονομανίες , είναι εκείνα που ονόμασαν οι αρχαίοι “θεό” – κάτι που κάνουμε μέχρι και σήμερα . Δε λέμε , “΄Εχει κάνει θεό του αυτό ή εκείνο” ;

Μπορεί κάποιος να νομίζει ότι έχει δική του βούληση και ότι επιλέγει , αλλά δεν έχει καταλάβει ότι είναι κυριευμένος , υποδουλωμένος σε αυτή τη μονομανία , ότι το συμφέρον του έχει γίνει ο αφέντης και έχει συγκεντρώσει όλη τη δύναμη για τον εαυτό του .

Αυτά τα συμφέροντα είναι πραγματικοί θεοί κάποιου είδους .

Όταν αναγνωρίσουν αυτό το γεγονός οι πολλοί , σχηματίζουν βαθμιαία μια “εκκλησία” και συγκεντρώνουν γύρω τους ένα κοπάδι πιστών .

Αυτό το ονομάζουμε “οργάνωση” .

Στη συνέχεια ακολουθεί μια αποδιοργανωτική αντίδραση που προσπαθεί με τη βοήθεια του Βελβεζούλ να διώξει το διάβολο .

Η εναντιοδρομία που απειλεί πάντα όταν μια κίνηση φτάνει στο αποκορύφωμα της δύναμης , δεν προσφέρει κάποια λύση στο πρόβλημα , επειδή είναι εξίσου τυφλή στην αποδιοργάνωση όσο και στην οργάνωσή της .

(Συνεχίζεται)

Φιλικά

Κηφεύς

Η πορεία της ζωής μας μοιάζει με την πορεία του ήλιου . Το πρωί δυναμώνει συνεχώς μέχρι που φτάνει στο ζενίθ του μεσημεριού .

“Μετά έρχεται η εναντιοδρομία” .

Η σταθερή κίνηση προς τα εμπρός δεν αυξάνει , αλλά μειώνει τη δύναμη . Έτσι το έργο μας είναι διαφορετικό όταν αντιμετωπίζουμε ένα νέο παρά όταν έχουμε να κάνουμε με ηλικιωμένο άτομο .

Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό να εξαλείψουμε τα εμπόδια που φράζουν την ανοδική πορεία και ανάπτυξη .

Στη δεύτερη πρέπει να καλλιεργήσουμε όλα εκείνα τα στοιχεία που βοηθούν στην κάθοδο .

Ένας άπειρος νέος νομίζει ότι δεν χρειάζεται να ασχολείται κανείς με τους γέρους , επειδή έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να τους συμβεί τίποτε περισσότερο .

Έχουν ζήσει τη ζωή τους και δεν είναι παρά απολιθωμένοι στύλοι του παρελθόντος .

Είναι όμως μεγάλο λάθος να νομίζουμε ότι το νόημα της ζωής εξαντλείται όταν περάσει η περίοδος της νεότητας και της ανάπτυξης .

Το απόγευμα της ζωής είναι γεμάτο νόημα , όπως και το πρωινό – απλά το νόημα και ο σκοπός είναι διαφορετικά .

Φιλικά

Κηφεύς

Ο πρώτος είναι ο φυσικός στόχος , η γέννηση παιδιών και η προστασία τους . Σε αυτό τον τομέα ανήκουν η απόκτηση χρημάτων και η κοινωνική θέση .

Όταν επιτευχθεί αυτός ο στόχος , αρχίζει μια νέα φάση : ο πολιτιστικός στόχος .

Για την επίτευξη του πρώτου στόχου έχουμε τη βοήθεια της φύσης και , επιπλέον , της μόρφωσης .

Για την επίτευξη του δεύτερου , πολύ λίγα πράγματα μας βοηθούν . Συχνά , μάλιστα , επιζεί μέχρι αυτή την ηλικία κάποια ψεύτικη φιλοδοξία , με την έννοια ότι ένας γέρος θέλει να είναι πάλι νέος ή τουλάχιστον αισθάνεται πως πρέπει να φέρεται σαν νέος , παρόλο που κατά βάθος δεν μπορεί πια να προσποιείται .

Αυτό ακριβώς κάνει τόσο δύσκολη για πολλούς τη μεταβολή από την φυσική στην πολιτιστική φάση .

Τα άτομα αυτά προσκολλώνται στην ψευδαίσθηση της νιότης ή στα παιδιά τους , ελπίζοντας να διασώσουν με αυτόν τον τρόπο κάποιο τελευταίο μικρό κομμάτι της νιότης τους .

Φιλικά

Κηφεύς

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που με την αρχή του “απογεύματος” της ζωής εμφανίζονται τόσες άσχημες περιπτώσεις νεύρωσης .

Πρόκειται για μια δεύτερη εφηβεία , μια περίοδο έντασης , η οποία συνοδεύεται συχνά από θυελλώδη πάθη – η λεγόμενη “επικίνδυνη ηλικία”.

Αλλά τα προβλήματα που εμφανίζονται σε αυτή την ηλικία δε λύνονται πια με τις παλιές συνταγές .

Οι δείκτες του ρολογιού δε γυρίζουν πίσω . Αυτό που βρίσκει ο νέος έξω , ο άνθρωπος που βρίσκεται στο απόγευμα της ζωής του πρέπει να το βρεί μέσα του . Εδώ αντιμετωπίζουμε καινούργια προβλήματα .

Φιλικά

Κηφεύς

Τότε πρέπει να εκτιμήσουμε την αξία της αντίθεσης με τα παλιά ιδανικά μας , να αντιληφθούμε τα λάθη των παλιών μας πεποιθήσεων , να αναγνωρίσουμε το ψέμα στις παλιές μας αλήθειες και να αισθανθούμε πόση αντιπάθεια ή μίσος υπάρχει μέσα στο συναίσθημα που μέχρι τότε θεωρούσαμε αγάπη .

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που , όταν εμπλακούν στη σύγκρουση των αντιθέτων , απορρίπτουν όλα εκείνα που τους φαίνονταν προηγούμενα καλά και σωστά και προσπαθούν να ζήσουν σε πλήρη αντίθεση με το προηγούμενο εγώ τους .

Αλλαγές επαγγέλματος , διαζύγια , θρησκευτικές μεταστροφές , αποστασίες κάθε είδους , είναι τα συμπτώματα αυτού του περάσματος σε μια ζωή αντίθετη από αυτή που έκαναν μέχρι τότε .

Φιλικά

Κηφεύς

Αρχίζουν και εμφανίζονται κάποιες διαταραχές μέσα από την απώθηση των παλαιότερων ειδώλων .

Η ζωή είναι περίπλοκη .

Φυσικά είναι λάθος να φανταστεί κανείς πως όταν βλέπουμε την κατάρρευση μιας αξίας , ή την αναλήθεια μιας αλήθειας , η αξία ή η αλήθεια παύουν να υπάρχουν . Απλά , έχουν γίνει σχετικές .

Καθετί το ανθρώπινο είναι σχετικό , επειδή όλα στηρίζονται σε μια εσωτερική πολικότητα και συνθέτουν ένα ενεργειακό φαινόμενο .

Η ενέργεια στηρίζεται αναγκαστικά σε μια προϋπάρχουσα πολικότητα , χωρίς την οποία δεν θα υπήρχε καθόλου .

Πρέπει πάντα να υπάρχει το ψηλό και το χαμηλό , το καυτό και το κρύο , κ.τ.λ. , ώστε να μπορεί να γίνει η εξισορροπητική διεργασία – που είναι η ενέργεια .

Επομένως , η τάση του ατόμου να αρνείται όλες τις προηγούμενες αξίες για χάρη των αντιθέτων τους είναι μια εξίσου υπερβολική αντίδραση , όσο και η προηγούμενη μονόπλευρη ζωή του .

Στο βαθμό που η όλη κατάσταση εκδηλώνεται με την απόρριψη γενικά παραδεκτών και αναμφισβήτητων αξιών , το αποτέλεσμα είναι μια μοιραία απώλεια . "Όποιος φέρεται με αυτό τον τρόπο , αδειάζει τον εαυτό του από τις αξίες του" , όπως έχει πει ο Νίτσε .

Φιλικά

Κηφεύς

quote:

---

Το πρόβλημα που δημιουργείται , όταν γίνεται μια τέτοια ριζική μεταστροφή , είναι ότι η προηγούμενη ζωή του ατόμου απωθείται , με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια κατάσταση εξίσου ανισόρροπη με εκείνη που υπήρχε προηγούμενα .

Αρχίζουν και εμφανίζονται κάποιες διαταραχές μέσα από την απώθηση των παλαιότερων ειδώλων .

Η ζωή είναι περίπλοκη .

Φυσικά είναι λάθος να φανταστεί κανείς πως όταν βλέπουμε την κατάρρευση μιας αξίας , ή την αναλήθεια μιας αλήθειας , η αξία ή η αλήθεια παύουν να υπάρχουν . Απλά , έχουν γίνει σχετικές .

Καθετί το ανθρώπινο είναι σχετικό , επειδή όλα στηρίζονται σε μια εσωτερική πολικότητα και συνθέτουν ένα ενεργειακό φαινόμενο .

Η ενέργεια στηρίζεται αναγκαστικά σε μια προϋπάρχουσα πολικότητα , χωρίς την οποία δεν θα υπήρχε καθόλου .

Πρέπει πάντα να υπάρχει το ψηλό και το χαμηλό , το καυτό και το κρύο , κ.τ.λ. , ώστε να μπορεί να γίνει η εξισορροπητική διεργασία – που είναι η ενέργεια .

Επομένως , η τάση του ατόμου να αρνείται όλες τις προηγούμενες αξίες για χάρη των αντιθέτων τους είναι μια εξίσου υπερβολική αντίδραση , όσο και η προηγούμενη μονόπλευρη ζωή του .

Στο βαθμό που η όλη κατάσταση εκδηλώνεται με την απόρριψη γενικά παραδεκτών και αναμφισβήτητων αξιών , το αποτέλεσμα είναι μια μοιραία απώλεια . "Όποιος φέρεται με αυτό τον τρόπο , αδειάζει τον εαυτό του από τις αξίες του" , όπως έχει πει ο Νίτσε .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά

---

Και το πικρό και το γλυκό βρε πανε χέρι χέρι...
Κι'αν το πικρό δεν ήτανε κανείς και το γλυκό δεν ξέρει...
Αρχίσαμε την διαδρομή και μπλέξαν τα δρομιά μας
Μα το πιο -τ'απ'ολα- κακοτράχαλο οδηγός για τα καλά μας..

Η ζωή είναι τέχνη φίλε μου Κηφέα..που σαν την μάθεις τη'νε ζείς ακόμα πιο ωραία!!!

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

Είναι φυσικό το άτομο να θέλει να αποφύγει μια τέτοια κατάσταση , τόσο από φιλοσοφική όσο και από ηθική άποψη .

Επομένως , η εναλλακτική λύση που επιζητά συχνότερα αντί της μεταστροφής , είναι η σκλήρυνση της προηγούμενης στάσης του .

Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι στην περίπτωση των ηλικιωμένων ανθρώπων, αυτή η αντίδραση , όσο δυσάρεστη και αν είναι , παρουσιάζει πολλά πλεονεκτήματα .

Τουλάχιστον , τα άτομα αυτά δεν προδίδουν τις παλιές αξίες , παραμένουν όρθια , και δεν πέφτουν σε μια κατάσταση νοητικής σύγχυσης . Δεν είναι παραβάτες , είναι απλώς ξερά , νεκρωμένα δέντρα ή , για να το πούμε ευγενικότερα , είναι μνημεία του παρελθόντος . Όμως , τα συμπτώματα που συνοδεύουν μια τέτοια κατάσταση , η ακαμψία και ο αρτηριοσκληρωτισμός είναι δυσάρεστα , για να μην πούμε επιβλαβή .

Φιλικά

Κηφεύς

Το θεμελιώδες αίτιο της ακαμψίας τους είναι ο φόβος για το πρόβλημα των αντιθέτων .

Θεωρούν , επομένως , ότι πρέπει να υπάρχει μόνο μια αλήθεια και μια κατευθυντήρια αρχή δράσης και αυτή πρέπει να είναι απόλυτη – αλλιώς δεν τους προσφέρει καμιά προστασία ενάντια στην επικείμενη καταστροφή , που την αισθάνονται οπουδήποτε αλλού εκτός από τον ίδιο τον εαυτό τους !

Αλλά , στην πραγματικότητα , ο πιο επικίνδυνος επαναστάτης βρίσκεται μέσα μας και αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν όλοι όσοι επιθυμούν να περάσουν χωρίς προβλήματα το δεύτερο μισό της ζωής τους .

Βέβαια κάτι τέτοιο σημαίνει ότι πρέπει να ανταλλάξουν τη φαινομενική ασφάλεια που απολάμβαναν μέχρι τώρα με μια κατάσταση ανασφάλειας , εσωτερικής διαίρεσης , αντιφατικών πεποιθήσεων .

Το χειρότερο από όλα είναι πως δεν υπάρχει κάποια άλλη διέξοδος . Tertium non datur (Τρίτο δεν υπάρχει) λέει η λογική – δεν υπάρχει μέσος δρόμος .

Φιλικά

Κηφεύς

quote:

---

Κηφεύς

Tertium non datur (Τρίτο δεν υπάρχει) λέει η λογική – δεν υπάρχει μέσος δρόμος .

---

quote:

---

zip : Κι όμως ... υπάρχει.

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά