- Ζωή και Θάνατος! - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Ο Ηράκλειτος ήταν ο πρώτος που μίλησε για την ανάγκη συνένωσης των αντιθέτων τόσο στην Φύση όσο και μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Πάνω σ' αυτό, ο Jung εφάρμοσε τον περίφημο Νόμο της Εναντιοδρομίας, που σωστά ανέφερες παραπάνω κι εσύ Κηφεύς. Αυτός ο νόμος, της εναντιοδρομίας βρίσκεται πολύ κοντά σε έναν άλλο νόμο, το Νόμο της Ενότητας. Τα αντίθεται συνδέονται, ενώνονται και κατά συνέπεια δεν διαχωρίζονται, "από όλα το ένα κι από το ένα τα πάντα". Το κακό δεν βρίσκεται απέναντι από το καλό αλλά δίπλα, πηγαίνουν μαζί. Η ζωή δεν βρίσκεται απέναντι από τον θάνατο ούτε ο θάνατος απέναντι από την ζωή, αλλά δίπλα είναι το ένα με το άλλο, μαζί πορεύονται, μαζί προχωρούν.
Ο Νόμος της Ενότητας δεν εντάσσεται στα πλαίσια της λογικής. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει πως είναι δυνατόν θάνατος και ζωή να είναι ένα και το αυτό. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό πρέπει κατά την γνώμη μου αρχικώς να αναζητηθούν στην ίδια την λειτουργία του εγκεφάλου μας και κατόπιν στην λειτουργία της γλώσσας (ως κώδικα επικοινωνίας).
Προσωπικά, έχω βάσιμες και ισχυρές ενδείξεις πως αυτοί οι δύο νόμοι, της Εναντιοδρομίας και της Ενότητας, είναι βασικά κομμάτια αυτού του παζλ που ονομάζουμε "Αλήθεια των Πραγμάτων". Αν ο άνθρωπος μπορέσει να κατανοήσει αυτούς τους δύο νόμους, χρησιμοποιώντας όχι το νου του αλλά το συναίσθημά του, τότε όλα τα προβλήματά του θα εξαφανιζόταν ως δια μαγείας. Μεγάλο εμπόδιο σ' αυτό, η γλώσσα, που εκ φύσεως είναι δυϊστική, διαχωρίζει δηλ. τα αντίθετα γιατί διαφορετικά δεν θα μπορούσε καν να υπάρξει.
Τώρα, σχετικά με το θέμα ... κάτι άλλο. Όταν ξεκινάμε τέτοια θέματα, καλό είναι να ορίζουμε ένα πιο συγκεκριμένο πλαίσιο διαλόγου μέσα στο οποίο θα μπορούμε να αναπτύξουμε τον λόγο μας και να παραθέσουμε τις απόψεις μας. Θέλω να πω δηλ. από που να το πιάσεις αυτό το θέμα ; O Κηφεύς έκανε μια προσπάθεια να ξεδιπλώσει το θέμα με βάση κάποιες χρονικές περιόδους της ζωής του ανθρώπου (νεότητα, μέση ηλικία, γηρατειά) θέτοντας έτσι μια σημαντική παράμετρο, τον χρόνο.
Από την μεριά μου, θα προσπαθήσω να αναπτύξω το θέμα, χωρίς να λάβω υπ' όψην μου τον χρόνο. Προσωπικά, στο συγκεκριμένο θέμα, δεν θα με απασχολήσει η συμπεριφορά των ανθρώπων στην διάρκεια της ζωής τους, αλλά θα επικεντρωθώ στην ουσία των εννοιών "ζωή" και "θάνατος" και ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος που μας κάνει να ασχολούμαστε με αυτές.
Edited by - zip on 28/09/2010 10:39:55
Είπα στο προηγούμενο μήνυμά μου πως θα προσπαθήσω να αναφερθώ στο θέμα, χωρίς να λάβω υπ' όψην μου τον χρόνο. Όμως πως είναι δυνατόν να μιλήσω για κίνηση και για παύση, χωρίς την έννοια του χρόνου ; Οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε και εννοούμε την κίνηση μονάχα σε σχέση με τον χρόνο. Ακόμη και μια πέτρα έχει διάρκεια ζωής και λέγοντας "διάρκεια" εννοούμε χρονική διάρκεια. Θα χρησιμοποιήσουμε το ημερόλογιό μας για να αποφανθούμε για την κατάσταση της πέτρας, το πως ήταν δηλ. αυτή η πέτρα πριν από πέντε χρόνια και πως είναι μετά από πέντε χρόνια. Το ερώτημα είναι : Αν συγκρίνουμε την κατάσταση της πέτρας, 5 χρόνια πριν με 5 χρόνια μετά, η πέτρας μας θα είναι στην ίδια κατάσταση ; (προσοχή! δεν μας απασχολεί το υλικό της πέτρας. Μας απασχολεί η κατάστασή της, δηλ. π.χ το χρώμα της, το σχήμα της, ακόμη ακόμη και η σκόνη που θα έχει συσσωρευτεί με τα χρόνια πάνω της). Η απάντηση είναι αρνητική. Η πέτρα μας δεν θα είναι στην ίδια κατάσταση που ήταν πριν από πέντε χρόνια. Κάτι έχει αλλάξει. Κάτι συνέβει στην πέτρα. Μπορεί σκόνη να συσσωρεύθηκε με τα χρόνια πάνω της και από άσπρη πέτρα ξέξασπρη έγινε γκρίζα. Μπορεί κύματα να έπεσαν πάνω της και να άλλαξαν το σχήμα της. Αυτή είναι η ζωή της πέτρας μας. Η πεντάχρονη ζωή της.
Κατά συνέπεια, όταν αναφερόμαστε στη ζωή, εννοούμε γενικότερα μια κίνηση και στο παράδειγμα της πέτρας, μια μεταβολή, μια αλλαγή, γιατί στην ουσία της η κίνηση είναι μια μεταβολή ενός μέτρου πάντα σε σχέση με τον χρόνο. Διαφορετικά, δεν μπορεί να εννοηθεί. Το μυστικό της έννοιας της ζωής, βρίσκεται ακριβώς εκεί : Στην κίνηση, στην μεταβολή, στην αλλαγή. Με βάση αυτό, μπορούμε εύκολα να απαντήσουμε το ερώτημα "τι είναι ο θάνατος". Αφού η ζωή είναι στην ουσία της η κίνηση, η μεταβολή, η αλλαγή, τότε ο θάνατος θα είναι η παύση, η στασιμότητα, η ακινησία.
Για να δούμε όμως, είναι έτσι και στο παράδειγμα με έναν άνθρωπο που φαίνεται ότι ζει ενώ στην πραγματικότητα είναι νεκρός ; Είναι έτσι και με έναν άνθρωπο που φαίνεται νεκρός ενώ στην πραγματικότητα ζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο ;
Αν παρατηρήσουμε σωστά, θα δούμε πως ναι, έτσι είναι. Πόσες φορές δεν έχουμε συναντήσει έναν άνθρωπο απόλυτο στις απόψεις του ; Που δεν έχει αλλάξει τίποτε μέσα του όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει από πάνω του ; Που δεν έχει μεταβάλλει τίποτε στον εαυτό του ; Μισεί για χρόνια κι εκείνο που μισούσε πριν από μια δεκαετία, συνεχίζει να το μισεί. Αγαπά για χρόνια κι εκείνο που αγαπούσε πριν από μια δεκαετία, συνεχίζει να το αγαπά. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, εκείνος εκεί, παραμένει στάσιμος, δεν προχωρά, δεν κάνει ούτε ένα βήμα μπρος ούτε ένα βήμα πίσω. Ακλόνητος, ακίνητος, αμετάκλητος, αμετάβλητος. Τα πάντα γύρω του αλλάζουν, τρέχουν, μεταβάλλονται, όμως εκείνος δεν αλλάζει τίποτε μέσα του. Με μια λέξη ... νεκρός. Κι από την άλλη, πόσες φορές δεν έχουμε συναντήσει νεκρούς που μέσα από τα λόγια τους ζουν ανάμεσά μας ; Που μέσα από τα έργα τους, κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον κόσμο των ζωντανών ; Που συνεχίζουν να μας δίνουν αφορμές για συζήτηση, για κουβέντα, για διάλογο και επικοινωνία ; Νεκροί κι όμως συνεχίζουν να τροφοδοτούν το πνεύμα μας, συνεχίζουν να εμπλουτίζουν τις γνώσεις μας και εξακολουθούν να φροντίζουν να μην σβήσει μέσα μας η φλόγα της ζωής. Ποιος απ' τους δυο λοιπόν, είναι ο πραγματικά ζωντανός και ποιος ο πραγματικά νεκρός ;
Edited by - zip on 28/09/2010 12:08:36
Για να εννοήσουμε την κίνηση, κατά συνέπεια και την έννοια της ζωής, θα πρέπει μοιραία να εισάγουμε στον λογισμό μας ένα μέγεθος που θα μεταβάλλεται σε σχέση με το μέτρο. Αν το μέτρο μας π.χ είναι ένα διάστημα (s) τότε για να εννοήσουμε την ταχύτητα (u), θα πρέπει να εισάγουμε τον χρόνο (t) ώστε να μπορούμε να πούμε πως η ταχύτητα ενός σώματος είναι ο λόγος του διαστήματος που το σώμα κινείται (της απόστασης δηλ.) προς τον χρόνο που κάνει το σώμα για να καλύψει αυτό το διάστημα, το γνωστό u=s/t. Αν δεν χρησιμοποιήσουμε τον χρόνο, (το t δηλ.) μπορούμε να εννοήσουμε την ταχύτητα ; Με λίγα λόγια δηλ. αν δεν έχουμε χρόνο, υπάρχει κάποιος άλλος μαθηματικός τύπος που να μας δίνει την ταχύτητα ; Δεν υπάρχει. Ολόκληρη η Φυσική επιστήμη χρησιμοποιεί τον χρόνο στον λογισμό της και εξηγεί τα φυσικά φαινόμενα, όπως αυτό της κίνησης, με βάση τον χρόνο.
Και ο χρόνος, είναι στην ουσία αυτό το μέγεθος το οποίο μας αναγκάζει να διαχωρίζουμε. Γιατί μόνο χρησιμοποιώντας τον χρόνο μπορούμε να καταλάβουμε (στο παράδειγμά μας δηλ.) αν το σώμα κινήθηκε από μια θέση Α σε μια θέση Β. Αν έχει αλλάξει δηλ. την κατάστασή του. Αν ήταν ζωντανό π.χ και μετά από t χρόνο, πέθανε. Αν η πέτρα μας ήταν λευκή και μετά από t χρόνο, έγινε γκρίζα από τις σκόνες.
Ολόκληρη η ζωή της ανθρωπότητας στηρίζεται σ' αυτό το μη φυσικό μέγεθος, τον χρόνο. Συνηθίσαμε να ονομάζουμε "μέρα" την χρονική εκείνη διάρκεια που η θέση μας (γεωγραφικά δηλ. η θέση του τόπου μας, της Ελλάδος δηλ. ή ενός άλλου έθνους) στο ηλιακό σύστημα φωτίζεται από τον ήλιο και "νύχτα" την χρονική διάρκεια που δεν φωτίζεται. Συνήθισαμε να ονομάζουμε "μήνα" την χρονική διάρκεια 30 ημερών και "έτος" την χρονική διάρκεια 12 μηνών, που συμπίπτει με μια πλήρη περιστροφή του πλανήτη γύρω από αυτή την φωτεινή πηγή που ονομάζεται "ήλιος". Αν δεν υπήρχε ο χρόνος, τίποτε δεν θα είχε νόημα. Ούτε η μέρα, ούτε η νύχτα, ούτε ο μήνας, ούτε το έτος. Θα καταλαβαίναμε μόνο φως και σκοτάδι. Η κίνηση δηλ. του πλανήτη μας, χωρίς εμείς να γνωρίζουμε τι είναι κίνηση κι αν έχει σχέση με τον χρόνο ή όχι, θα μας έφερνε πότε το φως και πότε το σκοτάδι.
Αυτός, κατά πάσα πιθανότητα, θα ήταν και ο πρώτος διαχωρισμός που λογικά θα μπορούσαμε να εννοήσουμε, με βάση πάντα μια κίνηση (την κίνηση του πλανήτη μας, της γεωγραφικής μας θέσης), δηλ. τον χρόνο. Το ερώτημα είναι : "Θα μπορούσαμε να καταλάβουμε το φως και το σκοτάδι και την εναλλαγή τους, χωρίς να εισάγουμε τον χρόνο (την κίνηση δηλ) στην λογική μας ;". Η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ, θα μπορούσαμε. Γιατί ; Γιατί θα μπορούσαμε να αισθανθούμε π.χ ζέστη από τον ήλιο και κρύο από το σκοτάδι.
Αυτό το μεγάλο ΝΑΙ στην παραπάνω ερώτηση, μας δίνει μια ένδειξη να θεωρήσουμε πως υπάρχει και κίνηση χωρίς τον χρόνο. Πως υπάρχει δηλ. ένας μαθηματικός τύπος που εξηγεί την ταχύτητα ενός σώματος όχι σε σχέση με τον χρόνο, αλλά σε σχέση με μια ... Δύναμη (F).
Αυτή η δύναμη, είναι αυτή που κυριαρχεί στο Νόμο της Ενότητας και αυτή που ενοποιεί τις αντίθετες έννοιες.
Edited by - zip on 28/09/2010 13:18:59
Εδώ, η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στην ίδια την λειτουργία του εγκεφάλου μας (και πως έχει ο ίδιος εκπαιδευτεί να δουλεύει) αλλά και στην λειτουργία της διαδικασίας που ονομάζουμε "Λογική" και πιο συγκεκριμένα "Αριστοτελική Λογική" ή διαφορετικά ... Δυτικός Πολιτισμός ή Δυτική Κουλτούρα. Ποια θα μπορούσαν π.χ να ήταν τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά ενός νου που έμαθε να δουλεύει με την αρχή της διάζευξης (ή το ένα ή το άλλο) κι όχι με την αρχή της ζεύξης (και το ένα και το άλλο) ; Να σημειώσω, χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν, πως στην αδυναμία μας να ενοποιήσουμε τα αντίθετα, έχουν βάλει το χεράκι τους και οι δυτικές θρησκείες όπως επίσης και η λεγόμενη "ανάπτυξη" των δυτικών κοινωνιών. Πιο γενικά, η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, προκύπτει από έναν πολύπλοκο συνδυασμό τόσο της ίδιας της λειτουργίας του νου μας, όσο και των εξωτερικών επιδράσεων και επιρροών που συνετέλεσαν στο να "οριμάσει" αυτός ο νους ώστε να μπορεί να παράγει λογικά συμπεράσματα ή τουλάχιστον αυτά που εμείς θεωρούμε ως λογικά συμπεράσματα.
Κατ' αρχήν, θα πρέπει να έχουμε υπ' όψην μας, πως ο νους αν δεν διαχωρίσει, δεν μπορεί να λειτουργήσει, (δεν αναφέρομαι στην βιολογική λειτουργία του), δηλ. δεν μπορεί να παράγει ως αποτέλεσμα αυτό που ονομάζουμε "λογική". Με τον διαχωρισμό, μπορεί να συγκρίνει και να διακρίνει και επομένως μπορεί να συμπεράνει. Επίσης με τον διαχωρισμό μπορεί να κάνει και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό. Να φτιάξει γλώσσα, κώδικα δηλ. να κωδικοποιήσει αυτές τις λειτουργίες του βάζοντάς τες σε μια μορφή που να μπορεί ένας άλλος νους να τις χρησιμοποιήσει με την σειρά του. Ακριβώς όπως συνδέεται ένας υπολογιστής με έναν άλλον. Αν π.χ εγώ σας έγραφα αυτήν την στιγμή σε κάποιον άλλο κώδικα, τότε πιθανώς δεν θα μπορούσε κανείς να με καταλάβει ή δεν θα μπορούσε κανείς να πάρει αυτόν τον κώδικα και να τον "επεξεργαστεί" στον δικό του νου, να ελέγξει την ορθότητα αυτών που γράφω, να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει ή τέλος πάντων να παραθέσει μια άλλη σκέψη, δική του.
Όσον αφορά τις εξωτερικές επιρροές, ας θυμηθούμε τον συμβολισμό του "Πρωπατορικού Αμαρτήματος", το Δέντρο της Γνώσης, του Καλού και του Κακού. Σύμφωνα με αυτό, τότε ο άνθρωπος πρωτο - μαθαίνει το καλό και το κακό, τότε δηλ. μαθαίνει να διαχωρίζει, αιτία των δυσκολιών και των προβλημάτων που θα συναντήσει αργότερα στην ζωή του.
Edited by - zip on 28/09/2010 15:17:43
quote:
Αφού λοιπόν μπορούμε να καταλάβουμε, να αισθανθούμε το φως, το σκοτάδι και την εναλλαγή τους, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε την λογική μιας κίνησης, χωρίς δηλ. το νου μας, τότε ποιος ο λόγος να τα διαχωρίσουμε και να μην θεωρήσουμε πως σκοτάδι και φως είναι ένα και το αυτό ; Γιατί να μη θεωρήσουμε πως ζωή και θάνατος είναι ένα και το αυτό ;Εδώ, η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στην ίδια την λειτουργία του εγκεφάλου μας (και πως έχει ο ίδιος εκπαιδευτεί να δουλεύει) αλλά και στην λειτουργία της διαδικασίας που ονομάζουμε "Λογική" και πιο συγκεκριμένα "Αριστοτελική Λογική" ή διαφορετικά ... Δυτικός Πολιτισμός. Ποια θα μπορούσαν π.χ να ήταν τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά ενός νου που έμαθε να δουλεύει με την αρχή της διάζευξης (ή το ένα ή το άλλο) κι όχι με την αρχή της ζεύξης (και το ένα και το άλλο) ;
Edited by - zip on 28/09/2010 13:52:40
Μια "παρατήρηση" μόνο...
Η αίσθηση και η ακοή και όλες οι αισθήσεις ενεργοποιούνται εφόσον υπάρχει εγκέφαλος...όλα ελέγχονται απο τον εγκέφαλο και τίθενται στην υπηρεσία του εγκεφάλου , η ουσία του ανθρώπου κατα μία ερμηνεία είναι ο εγκέφαλός του και τα εξωτερικά εμφανή μέρη του -χέρια , πόδια κλπ...κλπ..- και όχι μόνο και τα οποία αποτελούν τα εργαλεία του με τα οποία επικοινωνεί με το περιβάλλον και αντλεί πληροφορίες για κάθε τι διαδραματιζόμενο...!!!
Κάθε προσλαμβανόμενο ερέθισμα και απο την οποιαδήποτε αίσθηση , μεταφέρεται και επεξεργάζεται στον εγκέφαλο , όπου είναι καταχωρημένες όλες οι βιωθείσες εμπειρίες κάθε ανθρώπου και κεί γίνεται μια αξιολόγηση , η οποία ορίζει και την επιμέρους κάθε φορά "αντίδραση" ή στάση αν θέλεις απέναντι σ'αυτά..!!!
Είτε φώς .. είτε σκοτάδι... είτε ένα άγγιγμα και αίσθηση του κρύου ή της ζέστης ... είτε ένα άκουσμα...το οτιδήποτε αποτελούν διεργασίες αποκλειστικά και μόνο του εγκεφάλου..!!!
Το "σήμα" είτε ήταν μια εικόνα , είτε ένας ήχος ή αφή .... δεν θα είχε καμμιά αξία αν δεν επεξεργαζόταν απο τον εγκέφαλο...!!!
Απο την στιγμή που παρουσιάσθηκε ο άνθρωπος σε τούτο τον πλανήτη , εκ των πραγμάτων αναγκάσθηκε να κινηθεί και υπήρξε και κίνηση απο το περιβάλλον του προς αυτόν...άρα εκ των πραγμάτων -νομοτελειακά- αντιλήφθηκε την κίνηση αλλα και τον ρέοντα χρόνο , μεταξύ δυο στιγμών...!!!
-Γιατί να μη θεωρήσουμε πως ζωή και θάνατος είναι ένα και το αυτό ;
Διότι -κατα την γνώμη μου- δεν είναι...
Είναι άλλο πράμα , να πούμε ότι Ζωή και Θάνατος είναι τα δυό αναπόσπαστα κομμάτια της ύπαρξης και που χωρίς το ένα δεν θα οριζόταν το άλλο ... που χωρίς το ένα δεν θα θεμελιωνόταν το άλλο...!!!
Αλλα μπορούμε να το συζητήσουμε περαιτέρω..μπορεί εγώ να μην αντιλήφθηκα σωστά το σκεπτικό σου...!!!
-Εδώ, η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στην ίδια την λειτουργία του εγκεφάλου μας (και πως έχει ο ίδιος εκπαιδευτεί να δουλεύει) αλλά και στην λειτουργία της διαδικασίας που ονομάζουμε "Λογική" και πιο συγκεκριμένα "Αριστοτελική Λογική" ή διαφορετικά ... Δυτικός Πολιτισμός.
Εδώ θα συμφωνήσω μαζί σου , επι της αρχής!!!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
ΕαρινόςΕίτε φώς .. είτε σκοτάδι... είτε ένα άγγιγμα και αίσθηση του κρύου ή της ζέστης ... είτε ένα άκουσμα...το οτιδήποτε αποτελούν διεργασίες αποκλειστικά και μόνο του εγκεφάλου..!!!
Μήπως τυγχάνει να γνωρίζεις κάτι φυτά που λέγονται λιόσπορα ; Αν τα γνωρίζεις, ασφαλώς θα ξέρεις πως τα φυτά αυτά σε ορισμένες περιπτώσεις αλλάζουν την θέση τους (καμπουριάζουν) σύμφωνα με τον ήλιο, με την ζέστη δηλ. Και το κάνουν, παρότι δεν έχουν εγκέφαλο. 
Μην είσαι τόσο απόλυτος Εαρινέ. Ερμηνεύουμε τα πάντα με το νου μας, γιατί ; Άλλο πράγμα το αίσθημα, άλλο πράγμα ο νους. Γιατί βάζουμε το αίσθημα υπό τον έλεγχο του νου ; Υπάρχει ζωή, υπέροχη ζωή, π.χ τα λιόσπορα στα χωράφια, που τα έρμα δεν έχουν νου. Κι όμως αισθάνονται την ζέστη. Αυτή είναι η "μαγεία" της ζωής ... Τώρα, το πως την αισθάνονται, σίγουρα θα υπάρχει μια επιστημονική εξήγηση. Σημασία δεν έχει αυτό. Σημασία έχει πως την αισθάνονται ...
Edited by - zip on 28/09/2010 15:27:51
quote:quote:
ΕαρινόςΕίτε φώς .. είτε σκοτάδι... είτε ένα άγγιγμα και αίσθηση του κρύου ή της ζέστης ... είτε ένα άκουσμα...το οτιδήποτε αποτελούν διεργασίες αποκλειστικά και μόνο του εγκεφάλου..!!!
Μήπως τυγχάνει να γνωρίζεις κάτι φυτά που λέγονται λιόσπορα ; Αν τα γνωρίζεις, ασφαλώς θα ξέρεις πως τα φυτά αυτά σε ορισμένες περιπτώσεις αλλάζουν την θέση τους (καμπουριάζουν) σύμφωνα με τον ήλιο, με την ζέστη δηλ. Και το κάνουν, παρότι δεν έχουν εγκέφαλο.
Edited by - zip on 28/09/2010 15:11:20
Είμαστε σίγουροι γι'αυτό ... ???
Ακόμα και οι "αντανακλαστικές κινήσεις" δεν ορίζουν ενός κάποιου είδους νοημοσύνη???
ΣΗΜ:"Δεν είμαι απόλυτος σε διαβεβαιώ..."
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 28/09/2010 15:28:33
quote:
ΕαρινόςΑκόμα και οι "αντανακλαστικές κινήσεις" δεν ορίζουν ενός κάποιου είδους νοημοσύνη???
Τώρα, με αναγκάζεις να σου μιλήσω για τα κέντρα και ρε γμτ, θα πάει αλλού το θέμα. Οι αντανακλαστικές ή ανακλαστικές κινήσεις είναι κομμάτι που ελέγχεται από το κινητικό κέντρο ενός ανθρώπου και πιο συγκεκριμένα από μια υποδιαίρεση του κινητικού που ονομάζεται ενστικτώδες κέντρο. Δεν έχουν σχέση με το νοητικό και σε καμία περίπτωση δεν ορίζουν είδος νοημοσύνης. Μπορώ να σου φέρω εκαντοντάδες απλά παραδείγματα που να το επιβεβαιώνουν αυτό. Μην πάμε τώρα εκεί.
Εν πάσει περιπτώση, σεβαστή η παρατήρησή σου.
quote:quote:
ΕαρινόςΑκόμα και οι "αντανακλαστικές κινήσεις" δεν ορίζουν ενός κάποιου είδους νοημοσύνη???
Τώρα, με αναγκάζεις να σου μιλήσω για τα κέντρα και ρε γμτ, θα πάει αλλού το θέμα. Οι αντανακλαστικές ή ανακλαστικές κινήσεις είναι κομμάτι που ελέγχεται από το κινητικό κέντρο ενός ανθρώπου και πιο συγκεκριμένα από μια υποδιαίρεση του κινητικού που ονομάζεται ενστικτώδες κέντρο. Δεν έχουν σχέση με το νοητικό και σε καμία περίπτωση δεν ορίζουν είδος νοημοσύνης. Μπορώ να σου φέρω εκαντοντάδες απλά παραδείγματα που να το επιβεβαιώνουν αυτό. Μην πάμε τώρα εκεί.
Εν πάσει περιπτώση, σεβαστή η παρατήρησή σου.
Είμαστε εδώ για να συζητήσουμε ... και θα το κάνουμε Zip...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:το φαινομενο ονομαζεται ηλιοτροπισμος και δεν καμπουριαζουν απλα,ακολουθουν την πορεια του ηλιου απο την ανατολη ως τη δυση!Ισχυει σε ολα τα φυτα,ειναι η αναγκη της φωτοσυνθεσης που τα οδηγει να στρεψουν τη φυλλικη τους επιφανεια προς την κατευθυνση του φωτος,απλα στα ηλιοτροπια ειναι πιο εκδηλωτικο!Μήπως τυγχάνει να γνωρίζεις κάτι φυτά που λέγονται λιόσπορα ; Αν τα γνωρίζεις, ασφαλώς θα ξέρεις πως τα φυτά αυτά σε ορισμένες περιπτώσεις αλλάζουν την θέση τους (καμπουριάζουν) σύμφωνα με τον ήλιο, με την ζέστη δηλ. Και το κάνουν, παρότι δεν έχουν εγκέφαλο.
Edited by - zip on 28/09/2010 15:27:51