- Τι γνωρίζουμε για τη δημιουργία του Κόσμου - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Θα το κάνω, μόλις βρω λίγο περισσότερο ...χωρόχρονο

Μέχρι τότε να δώσω μερικά λινκς, ώστε τουλάχιστον να έχουμε μια βάση εννοιών/ορισμών/συζήτησης.

http://physics4u.wordpress.com/2011/02/01/%CF%8D-%CE%AF-%CE%AF-250-%CE%ADsigma/

http://physicsgg.me/2013/01/06/%CE%BF-%CF%80%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AD%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BD/

http://www.blackstate.gr/10_mysteries.htm

"2. Το πρόβλημα του συμπαντικού ορίζοντα
Το σύμπαν μας φαίνεται πως είναι απροσμέτρητα ομοιογενές. Εάν κοιτάξει κανείς το διάστημα από τη μία άκρη του ορατού σύμπαντος έως την άλλη άκρη, θα δει ότι η μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου που γεμίζει τον κόσμο έχει παντού σχεδόν την ίδια θερμοκρασία. Αυτό ίσως δε φαίνεται παράξενο εκτός εάν σκεφτεί κανείς ότι οι δύο άκρες απέχουν μεταξύ τους περίπου 28 δισεκατομμύρια έτη φωτός και πως το σύμπαν μας έχει ηλικία μόνο 14 δισεκατομμύρια χρόνια.

Τίποτε δεν μπορεί να ταξιδέψει γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός, έτσι δεν υπάρχει κάποιος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να έχει ταξιδέψει η ακτινοβολία της θερμότητας μεταξύ των δύο οριζόντων, ώστε να εξομαλύνει τα ψυχρά και τα θερμά σημεία που δημιουργήθηκαν από τη μεγάλη έκρηξη και να αφήσει την θερμική ισορροπία που παρατηρούμε σήμερα.

Το 'πρόβλημα του ορίζοντα' είναι ένας μεγάλος πονοκέφαλος για τους κοσμολόγους, τόσο μεγάλος που κατέληξαν σε κάποιες αρκετά τολμηρές λύσεις. Όπως για παράδειγμα η θεωρία του 'πληθωρισμού'. "

και η φιλενάδα μας η "Σταθερά Hubble", που δεν είναι (και ίσως ποτέ δεν ήταν) "σταθερά"
( -είναι μάλλον λίγο αλανιάρα....)

http://physicsgg.me/2012/10/06/%CE%B1%CF%85%CE%BE%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-hubble/

http://www.astronomia.gr/wiki/index.php?title=%CE%A3%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AC_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%97ubble

Προσέξτε κάπου αυτό που (περι)γράφεται ως "όγκος Hubble".

Επίσης τη σημαντική διαφορά στα 13,6 δις ετη και στα 40τόσα δις έτη από το μακρυνότερο παρατηρηθέν αντικείμενο.

Φρεσκάρετε επίσης και τον "οριζοντα γεγονότων" της Μαύρης Τρύπας.

Αν υποθέσουμε ότι το CMBR (κοσμικη ακτινοβολια υποβαθρου) είναι απλώς ένας άλλου είδους ορίζοντας γεγονότων του "Απ Έξω", και εμείς, εντός του όγκου Hubble, είμαστε το "Από Μέσα"

Θα τα ξαναπούμε σύντομα

έννοια σου ...και σού'ρχεται

Αλλά δεν το κάνω για σένα βασικά, πρώτα απ'όλα το κάνω για μένα.
Νομίζω αυτή είναι και η υγιής διαδικασία.
Να δω τι γίνεται γύρω, να βάλω ερωτήματα στον εαυτό μου, να δω άμα τυχόν τα έχουν απαντήσει άλλοι, αν ναι πώς και γιατί, αν όχι μάλλον πέσαμε σε φλέβα χρυσού υπό την έννοια ότι εκεί κρύβεται περισσότερη ή άγνωστη "γνώση" και άρα έχουμε έναν προσανατολισμό και ένα στόχο (κοινό).

Τελοσπαντων, για να μη μακρυγορώ με αυτά,
κατευθείαν στο ζουμί:

Θα δωσω μερικά ακόμα λινκ
(σχετικά με το παράδοξο του Olbers)

http://www.sfak.org/page/%CE%93%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF%20%CE%BF%20%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82%20%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9%20%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CF%82%20%CF%84%CE%B7%20%CE%BD%CF%8D%CE%BA%CF%84%CE%B1/390

http://tinanantsou.blogspot.gr/2012/10/new-scientist.html

και με εύκολη και γρήγορη αναζητηση μπορείτε να βρείτε πολλά περισσότερα.
Το κάνω απλώς και μόνο για να αποφύγω περιττές επαναλήψεις και να ξαναακαλύπτουμε τον τροχό (χαριν οικονομίας της συζητησης δηλαδή).

Το ερώτημα/παράδοξο με είχε απασχολήσει κι εμένα πριν κάποια χρόνια, αλλά όχι ακριβώς με αυτή τη μορφή. Το είχα δεί τότε λίγο πιο "φαντασιακά". Λέω όταν έχουμε νύχτα, απλώς η Γη μας έχει γυρισμένη την "πλάτη" της στον Ηλιο (δηλαδή τον antimeridian του τόπου που βρισκόμαστε εμείς).
Αλλά ας υποθέσουμε ότι μπαίνουμε στο διαστημικό μας Porsche Cayenne να κόψουμε μια βόλτα "παραέξω". όχι πολύ μακριά, δηλαδή, μεχρι το φεγγάρι ή τον Αρη, ή εν πάση περιπτώσει σε ένα σχετικά κοντινό range περί του δικού μας Ηλιου σε αποστάσεις κυμαινόμενες από 0.5 έως και 4-5 AU

αν βγάλουμε έξω τις περιπτώσεις που μας κόβει τη θέα κανας πλανήτης ή κανας αστεροειδής ή κανας δορυφόρος ή ο,τιδήποτε άλλο (και μας κάνει 'έκλειψη' δηλαδή), τότε στη συντριπτική πλειονότητα των θέσεων μας θα έχουμε φάτσα-κάρτα τον Ηλιο (δηλαδή θα υπάρχει ευθυγραμμο τμήμα που να μας ενώνει απευθείας χωρίς εμπόδιο με τον Ηλιο).

Δηλαδή θα έχουμε "μέρα" όλη την ώρα... Τι είδους "μέρα" θα είναι αυτή όμως?
Πώς θα τον βλέπουμε τον Ηλιο δηλαδή? Με τι φωτεινότητα? Με τι λαμπρότητα?
Ίδια, παρόμοια, μικρότερη ή μεγαλύτερη από αυτή που τον βλέπαμε στη Γη?
Και αν για το τι βλέπουμε στη Γη παίζει κεφαλαιώδη ρόλο η ατμόσφαιρα (από το χρώμα του ουρανού μέχρι και το χρώμα των Άστρων) παραέξω τί γίνεται?
Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά? Ή μήπως ασπρη πέτρα ξέξασπρη?

Γιατί αν μεταξύ άλλων η ατμόσφαιρα παίζει και το ρόλο του φίλτρου τότε τί είδους φίλτρο είναι ως προς τη λαμπρότητα του Ηλιου? Φίλτρο που την ενισχύει ή που την ελλατώνει?

Το ερώτημα του Olbers το θέτουν ακόμα και κάποια παιδιά. Οχι όλα και ίσως όχι πολλά.
Αλλά την απάντηση στο ερώτημα του Olbers την δίνουν αβίαστα (και σωστά) όλα τα παιδιά!
Σε πρόχειρο "γκάλοπ" που έκανα μεταξύ συγγενικών-φιλικών προσώπων με παιδιά ηλικίας 4-7 χρονών,
με την απλή και μοναδική ερώτηση γιατί η νύχτα είναι μαύρη (ή σκοτεινή επεξηγηματικά, κλπ), και δεν είναι πχ. όπως η μέρα που βλέπουμε,

άκουσα "προφανείς" απαντήσεις του τύπου:

• Γιατί δεν έχουμε ...Ηλιο,
• Γιατί δεν έχουμε πολλά αστεράκια,
• ή δεν φτάνουν τα αστεράκια




• ή είναι πολύ μικρά τα φωτάκια/αστεράκια
• Γιατί έχουμε πολύ ...σκοτάδι.

Δεν έχουμε αρκετά αστέρια...(ωστε να έχουμε τόσο φως και να φύγει όλη η μαυρίλα της νύχτας και του μεσοδιαστημικού χώρου)

Άρα τα Αστέρια δεν είναι άπειρα σε αριθμό.
Είναι ένα πεπερασμένο σύνολο.
Ευμεγέθες μεν και ασύλληπτο, αλλά πεπερασμένο!

Άστρα λοιπόν μη με μαλώνετε που τραγουδώ τη νύχτα (φίλε Ελάχιστε )

Αυτό είναι η μια όψη του νομίσματος...

Αλλά υπάρχει και η άλλη, που την έθεσε ένας "εξυπνάκιας" ανιψιός μου.
Η νύχτα είναι μαύρη λέει, γιατί είναι ...πολύ το σκοτάδι!
Ουάου! Εκ πρώτης όψεως ταυτοσημία αυτονόητη, όμως για να το δούμε αυτό, τι υπονοεί?
Τι σημαίνει "πολύ σκοτάδι"? Βάλαμε μήπως 1 κιλό Φως και 5 κιλά σκοτάδι απάνω και το ...έπνιξε? Ρε μπας και....

και ύστερα έρχονται και οι θεωρίες του 'μέσου' και του 'αιθέρα'
και ο ορίζοντας, και το ενυδρείο του Αμεινία (φοβερό παράδειγμα από καθε άποψη!).

Είσαι το ψάρι στη γυάλα. Η Γη και η ατμόσφαιρά της είναι το νερό. Το γυαλί του ενυδρείου, πιθανόν να είναι η εξώτερη δυνατή Εξώσφαιρα αυτού που περιβάλλει τη Γη. Το όριο με τον μεσοπλανητικό, μεσοδιαστημικό "χώρο", ότι κι αν είναι αυτός, από "κενό" και "σκότος" μέχρι άγνωστο ρευστό ή άγνωστο τσουνάμι ενέργειας, δηλαδή ο αέρας του δωματίου του σπιτιού που βρίσκεται το ενυδρείο. Το ψάρι βλέπει φώτα και χρώματα απ'έξω. Πολλά σήματα και διάφορα. Από τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου δεντρου στην απέναντι γωνία, μέχρι το φακό του μικρού σκανταλιάρη που τον πλησιάζει στη γυάλα στα κλεφτά.
Καμιά φορά ανοίγουν και οι πόρτες άλλων δωματίων και φαίνονται κι άλλα φώτα άλλων εντάσεων και χρωμάτων, συνήθως πιο αμυδρά.
Σε όλα όμως φαίνεται να υπάρχει ένα όριο.

Σαν το κρεμμύδι του Κηφέα, αλλά αυτή τη φορά πάμε από μέσα προς τα έξω. Από εμάς (παρατηρησιακά - Γεωκεντρικά) προς τα όρια του όγκου της σφαίρας Hubble .

Και παραέξω?
Μήπως υπάρχει και παραέξω? και τί και πώς....
Κάτσε, κάτσε, εδώ καλά καλά δεν μάθαμε το παραμέσα, πώς να πάμε στο παραέξω...

quote:

---

επιφυλάσσομαι για απαντησεις με βαση τα παραπάνω, στοχευμένα σε 4 κατηγορίες/άξονες κυρίως:

1) Το παράδοξο του Olbers που εθίχθη παραπάνω
2) To ενυδρείο του Αμεινία
3) Τα απλά δομικά στοιχεία (ατομα, κουάρκ) και τις "μικροδιαταραχές" της "αυστηροχαλαρής τάξης" που (φαίνεται να) υπάρχει σε αυτά και στη συμπεριφορά τους.
4) Τον δρόμο χωρίς επιστροφή προς το θερμοδυναμικό θάνατο, που αναχαιτίζεται φαινομενικά μόνο κατά μικρά διαστήματα και πρόσκαιρα, όπως το περιέγραψε ο Κηφέας

Στο τέλος θα προσπαθήσω να τα συνδυάσω όλα αυτά και να τα αντιπαραβάλω με τις διπολικές θεωρίες των θρησκειών και καποιες εννοιες που χρησιμοποιούμε όπως καλό ή κακό, Θεός ή Διαβολος, Ζωή ή Θάνατος
αλληγορικά.

---

Edited by - PY8AGORAS on 10/01/2013 15:41:32

Η λαμπρότητα του κεντρικού άστρου είναι πάντα η ίδια.Αυξομειώνεται αναλόγως των εκλάμψεων,αλλά στιγμιαία,επανερχόμενη στα φυσιολογικά επίπεδα σχεδόν άμεσα.Ο λόγος της απόστασης του παρατηρητή,απο το άστρο και το τείχος προστασίας του (ατμόσφαιρα ),διαμορφώνουν την "φαινομενική" λαμπρότητα,ώς προς τον λόγο της απορόφησης.
Σε μια φυσιολογική ημέρα,η λαμπρότης του ηλίου μας είναι η ίδια εκατομμύρια χρόνια,είτε βρισκόμαστε κάτω απο πυκνή ατμόσφαιρα ( πεδινά ),είτε σε αραιή ατμόσφαιρα ( ορεινά ).Εκείνο που αλλάζει είναι μόνο η ακτινοβολία του.Δεν πρέπει να συγχέουμε την λαμπρότητα με την ακτινοβολία.

Η θέαση της ηλιακής λαμπρότητας,δυνατόν να επηρρεαστεί απο ατμοσφαιρικούς παράγοντες,απο γωνίες οπτικής και απο γεωγραφικές θέσεις.Ομως αυτο δεν σημαίνει ότι αλάζει η ίδια η λαμπρότητα,αλλά μόνο η αντίληψή της απο εμας.

Η ατμόσφαιρά μας δεν παρέχει φίλτρο προστασίας απο την λαμπρότητα, αλλά απο την ηλεκτρομαγνητική επίδραση του άστρου μας,ειδικά δε όταν ο ήλιος ευρίσκεται σε έξαρση όπως τώρα.Οι στεματικές εκλάμψεις στέλνουν προς όλες τις κατευθύνσεις φορτισμένα ηλεκτρόνια, με ταχύτητα φωτός.Ως γνωστόν οι ταχύτητες αυτές δημιουργούν γύρω απο τα ταχέως κινούμενα ηλεκτρόνια,μαγνητικά πεδία.Τα "εισερχόμενα" πεδία συγκρούονται με αυτα του γήϊνου πεδίου,άλλα απωθούνται,άλλα διαπερνούν.Αυτα που διαπερνούν το πεδίο μας,αναλαμβάνει η ατμόσφαιρά μας να τα πεδίσει,ή να το εξοστρακίσει.Μέχρι τώρα τα καταφέρνει καλά...!!

quote:

---

Πυθαγόρας
αλλά και σε μια θεωρία ενός φίλου μου (περί διαρκούς καύσης των πάντων -ακόμα και των ανθρώπων αφού αναπνέουμε Οξυγόνο!),

---

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

θα σου δώσω την απλούστερη απάντηση φίλε μου.

Αν αφαιρέσεις το c απο όλες τις εξισώσεις τι αποτελέσματα θα πάρεις?

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

Να το αφαιρέσω ή να το θεωρήσω άπειρο;