- H συνταγή για την έλευση της "ζωής" στην ζωή μας! - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
gianipseftis :Φιλε Κηφέα καλημέρα
Ξεκινώ με την παραδοχή ενός αξιώματος, πως ο κόσμος που παρατηρούμαι είναι η κατάληξη μια συνεχούς μεταβολής και εξελικτικής διαδικασίας.
Αν σε ερμηνεύω σωστά και εσύ κάποιο ανάλογο σενάριο έχεις στο μυαλό σου.
Με άλλο σενάριο θα ισχύουν άλλα συμπεράσματα.Πιστεύω λοιπόν, πως ο άνθρωπος έχει καταγραμμένο στο πρόγραμμα (γονιδίωμα) του, όλα τα βασικά στοιχεία από τον πρώτο μονοκύτταρο οργανισμό της ζωής (ή ενός από αυτούς αν ήταν πολλοί), και ακολουθώντας την δενδρική διαδρομή της εξελικτικής του πορείας φέρει όλο το πρόγραμμα της εξελικτικής του πορείας.
Θεωρώ πως κάθε ζωντανή μορφή ζωής - όπως την παρατηρούμε σήμερα,- έχει και αυτή ακολουθήσει μια ανάλογη εξελικτική διαδικασία, και για να υπάρχει μέχρι τις μέρες μας θα πει, πως ο συνδυασμός πλεονεκτημάτων – μειονεκτημάτων είναι ρυθμισμένος με τέτοιο θαυμαστό και περίπλοκο τρόπο, που κρατά τον οργανισμό/είδος σε αρμονία με το τοπικό οικοσύστημα
Αυτό είναι ένα θαύμα της φύσης, που εμείς εγωιστικά δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε, θεωρώντας το άναρχο και σκληρό αποδίδοντας του την εφιαλτική ονομασία “ ζούγκλα”
Θεωρούμε δηλαδή την φυσική ζωή, εφιαλτική ζωή.Αυτά σαν αρχική τοποθέτηση, για να μπορέσουμε να συζητήσουμε την συνέχεια που είναι εφιαλτική
Θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάποια βάση, και προχωρώντας βήμα βήμα να αναλύσουμε και να εξετάσουμε αυτό το σπουδαίο θέμα.
Αυτή είναι η άποψή μου
Καλημέρα φίλε μου
Στο φως του εξελικτισμού ο Άνθρωπος δεν φαίνεται πλέον παρείσακτος στην υδρόγειο . Ξέρει ότι είναι στοιχείο της γήινης πανίδας , ότι η ζωολογική καταγωγή του αποτελεί βεβαιότητα με την οποία πρέπει να συφιλιωθεί και να κοιτάξει να επωφεληθεί από αυτήν .
Η φυσική συνθετότητά μας γίνεται έτσι κατανοητή . Εμφανίζεται σαν καρπός μακράς περιπέτειας . Αν αποσπάσουμε τον Άνθρωπο από την υπόλοιπη Φύση , είναι σαν να παίρνουμε απόφαση ότι δεν πρόκειται να τον εννοήσουμε . Είναι όχι μόνο προσαρτημένος κυριολεκτικά στην επιφάνεια του πλανήτη , αλλά εξαρτάται ακόμα και από τις κοσμικές συνθήκες . Έτσι και διαλυθεί το στρώμα όζοντος που περιβάλλει τη γη θα πεθάνει αμέσως , καψαλισμένος από την υπεριώδη ακτινοβολία .
Η φυσιολογία επισωρεύει απειράριθμα στοιχεία για τις οργανικές μας λειτουργίες . Δεν ερμηνεύει , ωστόσο , τον Άνθρωπο στην ολότητά του : μόλις και μετά βίας θίγει ξώφαλτσα ό,τι πραγματικά ανθρώπινο υπάρχει στο όρθιο ζώο : τη σκέψη , το θυμικό , την κοινωνικότητα .
Η ψυχολογία και η κοινωνιολογία , οι οποίες παίρνουν αυτές τις ιδιότητες σαν αντικείμενο σπουδής , δεν δικαιούνται ακόμα να καταταγούν μεταξύ των επιστημών , επειδή οι ερευνητικές μέθοδοι που χρησιμοποιούν δεν έχουν ούτε την αντικειμενικότητα , ούτε την αυστηρότητα που αξιώνει η επιστήμη , τα δε μέσα της έρευνάς τους παραμένουν υποτυπώδη .
Ο εγκέφαλος του Ανθρώπου έχει υποστεί μια εξέλιξη , άρα και η συμπεριφορά του , την οποία έκανε εφικτή η ζωή του μέσα σε κοινωνίες .
Οι κοινωνικοί συντελεστές τροποποιούμενοι από τον ίδιο τον Άνθρωπο όσο προχωρούσε η εξέλιξή του , επιδρούσαν με τη σειρά τους πάνω σ’αυτόν .
Ένα περίπλοκο παιχνίδι δράσεων και αναδράσεων εναρμόνισε τελικά τη φυσιολογία του εγκεφάλου με την κοινωνική ζωή .
Η προσαρμογή αυτή , επέτρεψε στον Άνθρωπο να εδραιώσει την υπεροχή του πάνω στον πλανήτη .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Πιστεύω λοιπόν, πως ο άνθρωπος έχει καταγραμμένο στο πρόγραμμα (γονιδίωμα) του, όλα τα βασικά στοιχεία από τον πρώτο μονοκύτταρο οργανισμό της ζωής (ή ενός από αυτούς αν ήταν πολλοί), και ακολουθώντας την δενδρική διαδρομή της εξελικτικής του πορείας φέρει όλο το πρόγραμμα της εξελικτικής του πορείας.Θεωρώ πως κάθε ζωντανή μορφή ζωής - όπως την παρατηρούμε σήμερα,- έχει και αυτή ακολουθήσει μια ανάλογη εξελικτική διαδικασία, και για να υπάρχει μέχρι τις μέρες μας θα πει, πως ο συνδυασμός πλεονεκτημάτων – μειονεκτημάτων είναι ρυθμισμένος με τέτοιο θαυμαστό και περίπλοκο τρόπο, που κρατά τον οργανισμό/είδος σε αρμονία με το τοπικό οικοσύστημα
Αυτό είναι ένα θαύμα της φύσης, που εμείς εγωιστικά δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε, θεωρώντας το άναρχο και σκληρό αποδίδοντας του την εφιαλτική ονομασία “ ζούγκλα”
Θεωρούμε δηλαδή την φυσική ζωή, εφιαλτική ζωή.
Εν τω μεταξύ ας σπρώξουμε το θέμα λίγο παρακάτω:
Δύο τάσεις αντιμάχονται ποια θα κερδίσει τον Άνθρωπο : η μια τον παροτρύνει να περιφρουρήσει και να αναπτύξει την ατομικότητά του , η άλλη τον καλεί να πλησιάσει τους όμοιούς του και να συνεργαστεί μαζί τους .
Οι αντιμαχόμενες αυτές τάσεις προκαλούν πλήθος διχοστασίες , που δεν προφταίνουν καλά καλά να καταλαγιάσουν και ξαναφουντώνουν αμέσως .
Θα μπορέσουν άραγε ποτέ να διευθετηθούν ;
Αμφίβολο , κι’έπειτα , θάπρεπε , άραγε να το ευχόμαστε ;
Οι συγκρούσεις αυτές ζωπυρώνουν τον Άνθρωπο και υποκινούν την κοινωνική του εξέλιξη , που είναι και η μόνη υπαρκτή σήμερα
Η βιολογία , παρά τις ατέλειές της και τα όσα αγνοεί που , εξ άλλου , όσο πάνε κάθε μέρα και λιγοστεύουν , είναι εκείνη η γνώση που καλύτερα από κάθε άλλη μας διαφωτίζει για την ιδιαίτερη ουσία του Ανθρώπου , αποκαλύπτει την προέλευσή του και εξηγεί τη φύση του . Η έρευνά της την οδηγεί λογικά να θεωρήσει τη σκέψη , το πνεύμα , σαν ιδιότητες συνδεόμενες με την ύπαρξη ενός άκρως περίπλοκου εγκέφαλου.
Καταπιάνεται έτσι με τα προβλήματα της σκοπιμότητας , της ελευθερίας , του θυμικού , της ηθικής , που ο κόσμος τα θεωρεί , αδικαιολόγητα βέβαια , αποκλειστική δουλειά του μεταφυσικού .
Χωρίς να πάρει για αφετηρία της έρευνάς του ένα μεταφυσικό πρόβλημα , ο βιολόγος , εξετάζοντας και μόνο το συγκεκριμένο , ανακαλύπτει τα όρια της δικής του περιοχής , μια ζώνη φλου , όπου έρχεται αντιμέτωπος με τον μεταφυσικό .
Όλα θα ήταν καλύτερα αν οι φιλόσοφοι ήξεραν βιολογία κι’αν οι βιολόγοι δεν περιφρονούσαν την φιλοσοφία .
Η μεταφυσική δεν πρόκειται να ανανεωθεί , να προχωρήσει , παρά μόνο αν χρησιμοποιήσει τα δεδομένα των θετικών επιστημών .
Πώς είναι δυνατόν να μιλήσουμε υπεύθυνα για την ύλη , αν αγνοούμε τις ιδιότητές της που αποκαλύπτει η φυσική , πώς να μιλήσουμε για τη ζωή και την εξέλιξη , αν δεν κατέχουμε στέρεες γνώσεις ζωολογίας , παλαιοντολογίας και βιοχημείας ;
Πώς θα καταλάβουμε την οργάνωση του Σύμπαντος και της Ζωής , τους βιολογικούς κύκλους , χωρίς να καταφύγουμε στις αναλυτικές και ερευνητικές μεθόδους που θέσπισαν οι δύο νέες επιστήμες, η κυβερνητική και η πληροφορική;
Να γυρεύουμε την εξήγηση των πάντων με μόνη τη δύναμη του λογικού χωρίς να επικαλούμαστε τα γεγονότα και την επιστημονική μέθοδο , είναι μια προσπάθεια αλαζονική και μάταιη , στην οποία εξακολουθούν να επιδίδονται αρκετοί φιλόσοφοι και όχι από τους πιο παρακατιανούς . Θορυβούν απλώς και φλυαρούν – γιατί δεν είναι δυνατόν να υπάρξει φιλοσοφία τελείως ξεκομμένη από την επιστήμη , δηλαδή από την πραγματικότητα .
Η πραγματικότητα , όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε , υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που συνήθως εννοούμε μ’αυτή τη λέξη . Δεν περιορίζεται στην ύλη , λαμβανόμενη σαν τη μοναδική συνιστώσα του φυσικού Σύμπαντος περιέχει τους νόμους , τις ιδιότητες οι οποίες συναρτούν την ίδια την ύπαρξη της ύλης και οι οποίες μπορούν να νοηθούν έξω από τον υλικό φορέα .
Μήπως και η ζωή δεν είναι μια απ’αυτές τις "άυλες" πραγματικότητες που προήλθαν από την "επιδομημένη" ύλη ;
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Όπως από την αρχή κατέθεσα, στηρίζομαι στην αποδοχή της εξελικτικής θεωρίας .
Με βάση αυτή και την λογική υπόθεση πως η ζωή ξεκινά κάποια δις χρόνια (3,5 λένε αλά αυτό δεν μας απασχολεί επί του παρόντος) με την μορφή μονοκύτταρων οργανισμών, - μπορεί ένα ή και περισσότερα – καταλήγουμε να έχουμε μια θαυμαστή ποικιλομορφία ζωντανών οργανισμών, που αποτελούν ένα ισορροπημένο τοπικά οικοσύστημα, για πολύ μεγάλες χρονικές περιόδους.
Θεωρώ πως η εξελικτική διαδρομή του κάθε επιμέρους είδους που παρατηρούμε σήμερα, είναι καταγεγραμμένη από την αρχή της πορείας του και εμπεριέχεται ολόκληρη στο τελικό DNA του κάθε είδους.
Δηλαδή μεγάλες ομάδες και υποομάδες (συνομοταξίες / ομοταξίες) μοιράζονται σε ενα μεγάλο μέρος τους κοινό γενετικό κώδικα
Όποιο τοπικό οικοσύστημα παρατηρήσουμε μεμονωμένα, παρατηρούμε μια απείρως θαυμαστή στις λεπτομέρειες της ισορροπία, ενώ αν απομονώσουμε επί μέρους συμπεριφορές, μπορεί να τις θεωρήσουμε σκληρές και κακές – εμείς οι δήθεν σοφοί και εξευγενισμένοι -
Εξετάζοντας ΟΛΑ τα μεμονωμένα συστήματα (για οικοσυστήματα αναφέρομαι πάντα) και ιδικά σε αυτά που δεν έχουν δεχτεί σημαντικές παρεμβάσεις από τον πολιτισμένο άνθρωπο στα 100 περίπου τελευταία χρόνια, παρατηρούμε μια θαυμαστή σταθερότητα.
Αυτό με οδηγεί στο συμπέρασμα πως για να υπάρχει αυτή η σταθερή βιοποικιλότητα με την τόση πολυπλοκότητα και το τεράστιο πλήθος οργανισμών και μικροοργανισμών, που οδηγεί και καταλήγει στο θαύμα της ζωής που παρατηρούμε σήμερα, θα πρέπει το σύνολο του απέραντου πλήθους των ειδών να έχουν ισοδύναμη αξία και βαρύτητα.
Αν κάποια ήταν αδύναμα και μειονεκτικά, θα είχαν εξαφανιστεί μετά από λίγα χρόνια, αν κάποια πάλι ήταν παρά πολύ ισχυρά, θα προκαλούσαν μεγάλη μεταβολή της ισορροπίας στο οικοσύστημα, που θα πρέπει η φύση να αναλάβει να διορθώσει, διαφορετικά η εξέλιξη της ζωής θα τερματίζετο.
Αυτό θα ήταν αδιανόητο, γιατί η ζωή από την αρχή της, επεξεργάζεται και βρίσκει μετά από τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων αδιάλειπτες τυχαίες δοκιμές/μεταλλάξεις, την καλύτερη για τις εκάστοτε συνθήκες λύση, που διαφυλάσσει την ισότροπη ανάπτυξή της.
Αυτή είναι βέβαια η βάση της εξελικτικής θεωρία στην οποία όπως προείπα στηρίζομαι.
Σε μας τους ανθρώπους που βρισκόμαστε στην κορυφή της εξελικτικής πυραμίδας, προικισμένοι με μια ανώτερη λογική. όταν εξετάζουμε την θαυμαστή φυσική ζωή, διαπιστώνουμε μια συνεχή μάχη επιβίωσης, που το μικρο γίνεται θύμα του μεγαλύτερου, και ονομάσαμε αυτό τον αγώνα επιβίωσης “ο νόμος της ζουγλα”
Στην ουσία όμως αυτό που γίνεται στην φύση είναι η επιβίωση του ισχυρότερου ατόμου, όχι είδους.
Η πλειοψηφία των δυνατών ατόμων - από φυσική και νοητική άποψη- επιβιώνει, και όπου παρατηρείται ομαδική απειλή ειδών, η φύση εξισορροπεί την απώλεια αυξάνοντας εκθετικά τον πολλαπλασιασμό τους.
Οι “κυνηγοί” - στα ανώτερα θηλαστικά για παράδειγμα -διαλέγουν πάντα τα αδύναμα και άρρωστα άτομα. Υπό αυτή την έννοια βοηθούν στην υγεία την σταθερότητα, και στην σωστή αναπαραγωγή και εξέλιξη του είδους. Αν παρόλα αυτά, η οικολογική ισορροπία της ευρύτερης περιοχής κινδυνεύσει, αναλαμβάνει η ίδια η φύση να την αποκαταστήσει, με διαφορετικούς τρόπους κάθε φόρα, - όπως για παράδειγμα – και την αντιστροφή της ιεράρχησης της πυραμίδας .
Δεν ξέρω φίλε Κηφέα αν σε κάλυψα με την τοποθέτηση μου αυτή.
Το θέμα που εξετάζουμε – κατά την δική μου εκτίμηση – είναι πολύ μεγάλο.
Ένα μόνο μέρος του – που είναι ή αρχή – έχουμε θίξει ως τώρα.
Η τοποθέτησή μου για μια συνολική εικόνα απαιτεί πολλές σελίδες, και χρειάζεται χρόνο, και ανταλλαγή πολλών απόψεων
Την καλημέρα μου
Υ.Γ
Αυτά στο πλαίσιο της συζήτησης άν τελικά η φύση θα επιτρέψει στον άνθρωπο να καθορίσει αυτός την πορεία του
Θέλουμε αρκετό δρόμο για να φτάσουμε στην εξέταση αυτού διλήμματος
quote:
gianipseftis :
Δεν ξέρω φίλε Κηφέα αν σε κάλυψα με την τοποθέτηση μου αυτή.
Το θέμα που εξετάζουμε – κατά την δική μου εκτίμηση – είναι πολύ μεγάλο.
Ένα μόνο μέρος του – που είναι ή αρχή – έχουμε θίξει ως τώρα.
Η τοποθέτησή μου για μια συνολική εικόνα απαιτεί πολλές σελίδες, και χρειάζεται χρόνο, και ανταλλαγή πολλών απόψεων
Στο καλά δομημένο μήνυμά σου , φίλε gianipseftis , με κάλυψες με μεγάλη επάρκεια . Εξάλλου αν επεκτεινόσουν σε περισσότερες λεπτομέρειες θα με δυσκόλευες ως προς την τοποθέτησή μου σε όλες τις απόψεις σου .
Αντιλαμβάνομαι την μεγάλη έκταση του θέματος με το οποίο ασχολούμαστε και ότι μια συνολική εικόνα εκ μέρους σου θα απαιτούσε πολλές σελίδες και μεγάλο χρόνο ανταλλαγής απόψεων .
Από το επόμενο μήνυμά μου θα προσπαθήσω να τοποθετηθώ , στα αποσπάσματα του κειμένου σου .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
gianipseftis :Φίλε Κηφέα
Όπως από την αρχή κατέθεσα, στηρίζομαι στην αποδοχή της εξελικτικής θεωρίας .
Με βάση αυτή και την λογική υπόθεση πως η ζωή ξεκινά κάποια δις χρόνια (3,5 λένε αλά αυτό δεν μας απασχολεί επί του παρόντος) με την μορφή μονοκύτταρων οργανισμών, - μπορεί ένα ή και περισσότερα – καταλήγουμε να έχουμε μια θαυμαστή ποικιλομορφία ζωντανών οργανισμών, που αποτελούν ένα ισορροπημένο τοπικά οικοσύστημα, για πολύ μεγάλες χρονικές περιόδους.
Θεωρώ πως η εξελικτική διαδρομή του κάθε επιμέρους είδους που παρατηρούμε σήμερα, είναι καταγεγραμμένη από την αρχή της πορείας του και εμπεριέχεται ολόκληρη στο τελικό DNA του κάθε είδους.
Δηλαδή μεγάλες ομάδες και υποομάδες (συνομοταξίες / ομοταξίες) μοιράζονται σε ενα μεγάλο μέρος τους κοινό γενετικό κώδικα
Όποιο τοπικό οικοσύστημα παρατηρήσουμε μεμονωμένα, παρατηρούμε μια απείρως θαυμαστή στις λεπτομέρειες της ισορροπία, ενώ αν απομονώσουμε επί μέρους συμπεριφορές, μπορεί να τις θεωρήσουμε σκληρές και κακές – εμείς οι δήθεν σοφοί και εξευγενισμένοι -
Εξετάζοντας ΟΛΑ τα μεμονωμένα συστήματα (για οικοσυστήματα αναφέρομαι πάντα) και ιδικά σε αυτά που δεν έχουν δεχτεί σημαντικές παρεμβάσεις από τον πολιτισμένο άνθρωπο στα 100 περίπου τελευταία χρόνια, παρατηρούμε μια θαυμαστή σταθερότητα.
Αυτό με οδηγεί στο συμπέρασμα πως για να υπάρχει αυτή η σταθερή βιοποικιλότητα με την τόση πολυπλοκότητα και το τεράστιο πλήθος οργανισμών και μικροοργανισμών, που οδηγεί και καταλήγει στο θαύμα της ζωής που παρατηρούμε σήμερα, θα πρέπει το σύνολο του απέραντου πλήθους των ειδών να έχουν ισοδύναμη αξία και βαρύτητα.
Αν κάποια ήταν αδύναμα και μειονεκτικά, θα είχαν εξαφανιστεί μετά από λίγα χρόνια, αν κάποια πάλι ήταν παρά πολύ ισχυρά, θα προκαλούσαν μεγάλη μεταβολή της ισορροπίας στο οικοσύστημα, που θα πρέπει η φύση να αναλάβει να διορθώσει, διαφορετικά η εξέλιξη της ζωής θα τερματίζετο.
Αυτό θα ήταν αδιανόητο, γιατί η ζωή από την αρχή της, επεξεργάζεται και βρίσκει μετά από τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων αδιάλειπτες τυχαίες δοκιμές/μεταλλάξεις, την καλύτερη για τις εκάστοτε συνθήκες λύση, που διαφυλάσσει την ισότροπη ανάπτυξή της.
Αυτή είναι βέβαια η βάση της εξελικτικής θεωρία στην οποία όπως προείπα στηρίζομαι.
Συμφωνώντας με τα γραφόμενά σου, θα ήθελα να προσθέσω μερικά πράγματα που ίσως να φανούν κάπου χρήσιμα στην συνέχεια της έρευνάς μας :
Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι η ανακάλυψη των πάγκοινων μηχανισμών στους οποίους στηρίζονται οι βασικές ιδιότητες των έμβιων όντων έκανε πιο καθαρή τη λύση του προβλήματος της αρχικής προέλευσης . Στην πραγματικότητα , οι ανακαλύψεις αυτές , ανανεώνοντας σχεδόν εξ ολοκλήρου το ζήτημα , που σήμερα τίθεται με παραπανήσια ακρίβεια , μας το παρουσίασαν πολύ πιο δύσκολο απ’ότι φαινόταν παλιότερα .
Μπορούμε a priori να καθορίσουμε τρία στάδια στη διαδικασία εκείνη που οδήγησε στην εμφάνιση των πρώτων οργανισμών :
α) το σχηματισμό , επάνω στη γη , των βασικών χημικών συστατικών των έμβιων όντων , δηλαδή των νουκλεοτιδίων και των αμινοξέων .
β) το σχηματισμό , απ’αυτά τα υλικά , των πρώτων , ικανών για ανατύπωση , μακρομορίων .
γ) την εξέλιξη η οποία , γύρω απ’αυτές τις "ανατυπωτικές δομές" , συγκρότησε ένα τελεονομικό μηχανισμό , για να καταλήξει στο αρχέγονο κύτταρο .
Έχει αποδειχθεί ότι μία πολυνουκλεοτιδική άλυσίδα μπορεί, πράγματι, να κατευθύνει , με αυτενεργό σύζευξη , το σχηματισμό των στοιχείων της συμπληρωματικής της αλλυσίδας .
Εξυπακούεται ότι ένας τέτοιος μηχανισμός θα ήταν οπωσδήποτε ατελέσφορος και υποκείμενος σε ένα σωρό σφάλματα .
Από τη στιγμή όμως που έμπαινε σε ενέργεια αυτός ο μηχανισμός , οι τρεις θεμελιώδεις διεργασίες της εξέλιξης : αντιγραφή , μετάλλαξη , επιλογή , είχαν αρχίσει να εργάζονται και θα χάριζαν χωρίς άλλο σημαντική υπεροχή στα μακρομόρια εκείνα που , λόγω της αλυσιδωτής δομής τους , ήταν τα πιο κατάλληλα για αυτενεργό αντιγραφή .
Το τελευταίο στάδιο για τη δημιουργία ζωής αποτελεί , εξ υποθέσεως , η βαθμιαία ανάδυση των τελεονομικών συστημάτων τα οποία , γύρω από τη δομή αντιγραφής , θα έρχονταν να συγκροτήσουν έναν οργανισμό , ένα αρχέγονο κύτταρο .
Κι’εδώ είναι που αγγίζουμε το πραγματικό "φράγμα του ήχου" , επειδή δεν έχουμε ιδέα τι πράγμα θα μπορούσε να είναι η δομή ενός αρχέγονου κυττάρου .
Το πιο απλό ζωντανό σύστημα που γνωρίζουμε , το κύτταρο του μικροβίου , μικρό μηχανοσυγκρότημα εξαιρετικής πλοκής και ευστοχίας , είχε μάλλον , φτάσει στη σημερινή του κατάσταση τελειότητας εδώ και πριν ένα δισεκατομμύριο χρόνια.
Το συνολικό πλάνο χημισμού αυτού του κυττάρου είναι το ίδιο με όλων των άλλων έμβιων όντων .
Το κύτταρο του μικροβίου μεταχειρίζεται τον ίδιο γενετικό κώδικα και την ίδια τεχνική αποκωδικοποίησης με τα ανθρώπινα , αίφνης , κύτταρα .
Οπωσδήποτε θα θέλαμε να μπορούσαμε τουλάχιστον να υποδηλώσουμε κάποια ευλογοφανή υπόθεση σχετικά με τη διαδρομή που ακολούθησε η εξέλιξη αυτή , ιδίως στο ξεκίνημά της .
Η ανάπτυξη του μεταβολικού συστήματος , που χρειάστηκε , όσο αραίωνε η αρχέγονη σούπα , να "μάθει" να αξιοποιεί το χημικό δυναμικό και να συνθέτει τα συστατικά του κυττάρου , παρουσιάζει προβλήματα που η λύση τους είναι πραγματικός άθλος .
Το ίδιο πρέπει να πούμε και για την εμφάνιση της μεμβράνης με την εκλεκτική διαπερατότητα, που χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμο κύτταρο .
Αλλά το μείζον πρόβλημα είναι η προέλευση του γενετικού κώδικα και του μηχανισμού αποκωδικοποίησής του. Στην πραγματικότητα δεν θα πρέπει να μιλάμε για «πρόβλημα» αλλά μάλλον για σωστό αίνιγμα .
Ο κώδικας δεν έχει νόημα αν δεν αποκωδικοποιηθεί .
Η μηχανή αποκωδικοποίησης του σύγχρονου κυττάρου εμπεριέχει τουλάχιστον πενήντα μακρομοριακά συστατικά που και αυτά είναι κωδικογραμμένα μέσα στο DNA : Ο κώδικας δεν μπορεί να αποκωδικοποιηθεί παρά μόνον από προϊόντα της αποκωδικοποίησης.
Πρόκειται για τη μοντέρνα διατύπωση του omne vivum ex ovo ( Κάθε ζωντανός οργανισμός προέρχεται από ένα αυγό ) .
Πότε και με ποιο τρόπο ο κρίκος αυτός έκλεισε μόνος του ολόγυρα στον εαυτό του ; Είναι υπερβολικά δύσκολο να το συλλάβουμε .
Το γεγονός όμως ότι ο κώδικας έχει σήμερα αποκρυπτογραφηθεί , κι’είναι γνωστή η καθολικότητά του , επιτρέπει τουλάχιστον να θέσουμε ακριβολογώντας το πρόβλημα απλουστεύοντάς το λιγάκι .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
gianipseftis :... Σε μας τους ανθρώπους που βρισκόμαστε στην κορυφή της εξελικτικής πυραμίδας, προικισμένοι με μια ανώτερη λογική. όταν εξετάζουμε την θαυμαστή φυσική ζωή, διαπιστώνουμε μια συνεχή μάχη επιβίωσης, που το μικρο γίνεται θύμα του μεγαλύτερου, και ονομάσαμε αυτό τον αγώνα επιβίωσης “ο νόμος της ζουγλα”
Στην ουσία όμως αυτό που γίνεται στην φύση είναι η επιβίωση του ισχυρότερου ατόμου, όχι είδους.
Η πλειοψηφία των δυνατών ατόμων - από φυσική και νοητική άποψη- επιβιώνει, και όπου παρατηρείται ομαδική απειλή ειδών, η φύση εξισορροπεί την απώλεια αυξάνοντας εκθετικά τον πολλαπλασιασμό τους.
Οι “κυνηγοί” - στα ανώτερα θηλαστικά για παράδειγμα -διαλέγουν πάντα τα αδύναμα και άρρωστα άτομα. Υπό αυτή την έννοια βοηθούν στην υγεία την σταθερότητα, και στην σωστή αναπαραγωγή και εξέλιξη του είδους. Αν παρόλα αυτά, η οικολογική ισορροπία της ευρύτερης περιοχής κινδυνεύσει, αναλαμβάνει η ίδια η φύση να την αποκαταστήσει, με διαφορετικούς τρόπους κάθε φόρα, - όπως για παράδειγμα – και την αντιστροφή της ιεράρχησης της πυραμίδας .
Πέρα από αυτά που , σωστά εν πολλοίς , αναφέρεις , φίλε μου gianipseftis , για την επιβολή του ισχυρότερου ανθρώπου επί του ασθενέστερου , θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί σε παλαιότερα μηνύματά μου εκτενώς , θα μπορούσα να παρατηρήσω και τα εξής που αφορούν τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά όπως και την εξελικτική του πορεία :
Ο άνθρωπος έχει επίγνωση του ότι σκέφτεται, και ο ανθρώπινος νους είναι ικανός να μελετήσει τον εαυτό του , διαφοροποιώντας τον έτσι , για μια ακόμα φορά, από τα ζώα .
Ο άνθρωπος άρχισε κάποτε να παρατηρεί τον ήλιο , το φεγγάρι και τ’αστέρια , να προσέχει τις καιρικές μεταβολές και να επωφελείται από τις παρατηρήσεις αυτές .
Η εξέλιξη είναι πριν απ’όλα ανάπτυξη του λογικού και επέκταση του συνειδέναι , παρά μυϊκή ανάπτυξη . Στην “εφηβική ηλικία” της εξέλιξής του , στην ηλικία του homo sapiens , έφθασε ο άνθρωπος μόνο όταν άρχισε να σκέφτεται με αφαιρετικούς συλλογισμούς.
Η βιολογική εξέλιξη είχε εγγράψει πια ένα “έμφυτο” πρόγραμμα στα ανθρώπινα αυτά πλάσματα με τα μακριά σαν χαίτη μαλλιά και τα λαμπερά μάτια . Ήταν φανερό τώρα , ότι ο εγκέφαλός τους θα τους έδινε τη δύναμη να κυριαρχήσουν κάποτε στον πλανήτη και ν’αναζητήσουν μάλιστα δρόμους προς τ’άστρα .
Στο μεταξύ το Ρολόϊ του Γαλαξία εξακολουθούσε να χτυπά και τ’άστρα περίμεναν !
Οι κοσμικοί αιώνες κυλούσαν ο ένας μετά τον άλλο απαρατήρητα και αθόρυβα , επειδή ο Χρόνος τότε αποτελούσε μέρος της Αιωνιότητας !
Η παρουσία του ανθρώπου πάνω σ'αυτόν τον πλανήτη αποκτά τη σημασία της, μόνο όταν την δούμε μέσα στην προοπτική της εξελικτικής πορείας.
Ο άνθρωπος προήλθε από τη βιολογική τάξη των Πρωτευόντων και συνεχίζει την άνοδό του προς μια διαρκώς ανώτερη βιολογική βαθμίδα και μια διαρκώς ανώτερη συνείδηση .
Η εξέλιξη και η ανάπτυξη του ανθρώπου τείνει ολοένα προς το αφηρημένο.
Όταν ο πρωτόγονος άνθρωπος δημιούργησε την μυθολογία, τη θρησκεία, τα μαθηματικά, την αστρονομία, τη μουσική και τις καλές τέχνες, έγινε πραγματικός άνθρωπος.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ούτε στιγμή, ότι αφηρημένο δεν σημαίνει οπωσδήποτε μη πραγματικό.
Οι μαθηματικοί τύποι του Αϊνστάϊν δεν είναι εύκολο να κατανοηθούν, με την αφαιρετικότητα που τους χαρακτηρίζει, κι'όμως, αποτέλεσαν τη βάση της ατομικής βόμβας, που είναι μια τρομακτική πραγματικότητα.
Ο άνθρωπος, κάποτε, ήταν αναγκασμένος να αρχίσει από το μηδέν και, με τη φαντασία και τη διανοητική άσκηση να επινοήσει και ν'ανακαλύψει το καθετί, όπως ακριβώς ένα παιδί.
Και ήταν πραγματικά ένα παιδί, μέσα στο νέο αυτό βασίλειο του ανθρώπινου γένους.
Όταν, τελικά ο άνθρωπος κατάλαβε ότι ήταν προικισμένος με μιαν αθάνατη συνείδηση και με μια ψυχή, ανακάλυψε ξαφνικά τον εαυτό του σαν να είχε κοιτάξει μέσα σ'έναν καθρέφτη, για πρώτη φορά, και είχε δει το είδωλό του.
Τα ζώα ζουν μόνο το παρόν. Ο άνθρωπος όμως ανακάλυψε ότι μπορούσε να ονειροπολήσει για το μέλλον του.
Τα όσα συντελούνταν στη φύση, με τους ανέμους, τις βροχές και τους κεραυνούς, τα εξήγησε σαν πράξεις θεών και γεννήθηκε έτσι η μαγική λατρεία και η θρησκεία. Καμιά σημασία δεν είχε αν οι απόψεις του αυτές αντιπροσώπευαν την αλήθεια ή όχι.
Εκείνο που είχε σημασία ήταν η καινούργια αυτή ικανότητα του ανθρώπου να σκέφτεται αφαιρετικά - να γενικεύει, ν'ανακαλύπτει το άπειρο στο πεπερασμένο, το αιώνιο στο πρόσκαιρο .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Η φυση, εχει κανει και αυτη ενα λαθος, οτι δεν εβαλε φραγμο στην γλωσσα.Η γλωσσα ειναι η αιτια των ταχητερων μεταβολων, της μετατοποισης των συμβαντων και φενομενων στο χωρο-χρονο. Αυτη ειναι η υληκη υποσταση του επακολουθο(της) λαθος στην εξεληκτικη πορεια της κωδοικοποιησης της αντιγραφης, των αλληλεπειδρασεων, των μορφων της υπαρξεος,το οποιο ειναι εφαρμογη του αραβικου αρηθμητικου συστηματος.
Φοιλαι μου αίσκυσαις.Μας βούλοσαις τα αυτοιά.Φωβερί η εξύγυσύ σου για την γλόσα.Ινε αιτία για όλα αυτά?
Να την κόψουμε αμέσωσ!!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Συμφωνώ με το μεγαλύτερο μέρος και των δυο τελευταίων σου τοποθετήσεων.
Σκοπίμως απέφυγα να περιγράψω τις πιθανές διαδικασίες που οδήγησαν σε ένα (ή περισσότερα) αρχέγονα κύτταρα, μια και κάποιες σοβαρές προτάσεις/υποθέσεις που έχουν γίνει ελέγχονται εργαστηριακά, και είναι σε καλό δρόμο.
Αυτά που αναφέρεις είναι σωστά, και πολύ καλά διατυπωμένα.
Δεν έχουμε όμως καταφέρει να δημιουργήσουμε εργαστηριακά ένα ζωντανό μονοκύτταρο οργανισμό.
Έτσι κάποιος κακοπροαίρετος συνομιλητής οπαδός της ευφυούς δημιουργίας, θα μπορούσε να διατυπώσει ενστάσεις με δίφορες προτάσεις, μεταφέροντας την συζήτηση αλλού.
Για τον λόγο αυτό απέφυγα να ξεκινήσω την κουβέντα από “μηδενικό” σημείο, και όρισα εξ αρχής πως ότι θα κουβεντιάσουμε, προϋποθέτει την αποδοχή της εξελικτικής θεωρίας, που πάνω της στηρίζεται
Έτσι οριοθετώντας την συζήτηση, εμποδίζουμε την εκτροπή της, παραμένοντας στην εξέταση της υπόθεσης, αν τελικά ο άνθρωπος ο σοφός σοφός, είναι σε θέση να καθορίσει αυτός από εδώ και στο εξής, την εξέλιξή του, ή αν υπάρχουν στη φύση μηχανισμοί που θα τον εμποδίσουν.
Στο τελευταίο σου ποστ, που είναι και αυτό πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον, αναφέρεσαι στον ίδιο τον άνθρωπο.
Εγώ θα έλεγα – πρόταση – πριν φτάσουμε σε αυτό το στάδιο που είναι το τελικό, να δούμε πως φτάσαμε ως εδώ, σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε την φύση μας , που με “επιτυχία” (πιθανόν) μας οδήγησε ως εδώ.
Αναφέρθηκα ήδη, πως στην φύση διακρίνουμε να επικρατεί ή καλύτερη δυνατή λύση που οδηγεί στην επιβίωση και αρμονική ισορροπία μεταξύ όλων των οργανισμών ενός δεδομένου συστήματος.
Αυτό θα πεί πως κάθε βελτίωση / όπλο ενός οργανισμού που θα του εξασφάλιζε την υπεροχή του στο οικοσύστημα, η φύση φροντίζει να την εξισορροπηθεί σε βάθος χρόνου και να εμποδίσει την δυσαρμονία στο οικοσύστημα.
Αυτό έχει να κάνει με το συσχετισμό και την ισορροπία μεταξύ όλων των ειδών στο οικοσύστημα.
Επί πλέον, η φύση με τις σοφές διαδικασίες των πολλαπλών δοκιμών / μεταλλάξεων και την επικράτηση της πλέον σωστής , που βελτιώνει το κάθε ξεχωριστό είδος, έχει φροντίσει να ενσωματώσει στην “μνήμη της εξέλιξης” - που είναι ο γενετικός κώδικας (DNA) - γιατί ουσιαστικά αυτό είναι το DNA , τα στοιχεία αυτά που θα βοηθούν, την σωστή αντιγραφή του πλέον δοκιμασμένου τελευταίου αντιγράφου του κάθε είδους.
Πως αυτό επιτυγχάνεται?
Μέσω της φυσικής επιλογής, οδηγεί την διαδικασία αναπαραγωγής του κάθε είδους, σε μια ανηλεή και αδυσώπητη μάχη (οικογενειακή), που δίδει στον νικητή – άρα τον ισχυρότερο και με το καλύτερο πρόγραμμα – το δικαίωμα να μεταφέρει το δικό του πρόγραμμα, στους συνεχιστές της ζωής και επιβίωσης του είδους του.
Η διαδικασία αυτή, ενώ είναι κοινή σε αρκετές μορφές της ζωής στην γη, είναι περισσότερο διακριτή και παρατηρήσιμη στα θηλαστικά, τα πλέον εξελιγμένα “μοντέλα ζωής”
Εδώ η καλύτερη επιλογή ήταν, τα μεν θηλυκά να φέρουν το μισό πρόγραμμα και να το μεταφέρουν χωρίς μάχη, τα δε αρσενικά να είναι αναγκασμένα να παλέψουν για την μεταφορά του δικού τους προγράμματος.
Για την αποφυγή του εκφυλισμού, από την δια βίου και άνευ μάχης , δυνατότητα των θηλυκών να μεταφέρουν τον δικό τους μισό κώδικα, η φύση φρόντισε να θέσει ηλικιακή φραγή στα θηλυκά του κάθε είδους.
Φτάνουμε έτσι στους – ανθρωπίδες – ενα είδος με πολλά κοινά στοιχεία με τους σημερινούς ανθρωπόμορφους πιθήκους χωρίς ουρά, αλλά με μεγαλύτερο εγκέφαλο, που έχει κατεβεί απο τα δέντρα και μπορεί να βαδίζει στα δυό του πόδια.
Τον όρθιο πίθηκο,
Ενα είδος που σύμφωνα με τα σημερινά στοιχεία, δεν είχε ακόμα αποκτήσει συνείδηση (με την έννοια της επίγνωσης) του κύκλου της ζωής και του θανάτου, και ούτε σαφή αντίληψη του σύμπαντος κόσμου.
Υ.Γ
Στο προηγούμενο ποστ μου είχα αναφερθεί πως η φύση αναπτύσσει μηχανισμούς εξισορρόπησης, κάθε φορά που διαταράσσεται σοβαρά και μακρόχρονα η ισορροπία του συστήματος, χρησιμοποιόντας τρόπους διαφορετικούς για κάθε περίπτωση, ακόμα και αντιστροφή της πυραμίδας.
Η τελευταία μου αυτή αναφορά έγινε έχοντας κατά νου την ζωή του ιπποπόταμου.
Οι ιπποπόταμοι είναι τα πλέον επικίνδυνα ζώα της Αφρικανικής σαβάνας, και βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας του δικού τους οικοσυστήματος. Δεν έχουν κανέναν εχθρό – (ούτε και τον άνθρωπο μέχρι πριν 100 χρόνια)
Ζουν σε ποτάμια, και μετακινούνται ελάχιστα εφόσον η περιοχή που ελέγχουν τους παρέχει τροφή.
Δίνουν φονικές μάχες ( τα αρσενικά ) για την επικράτηση και διαφύλαξη της ομάδας τους.
Η απουσία εχθρών, οδηγεί στο αποτέλεσμα, ο πληθυσμός τους να αυξάνεται και μια και η περιοχή που μπορούν να επιβιώσουν – ποτάμια και παραπόταμοι – είναι περιορισμένη, η ομάδα / αγέλη οδηγείται σε συχνές μάχες μεταξύ των “οικογενειών” .
Αν δεν ξεπεραστεί το πρόβλημα με την αποχώρηση του ενός αντιπάλου προς αναζήτηση άλλης περιοχής (παραποτάμου), τότε εμφανίζεται ένα βακτήριο που δημιουργείται από τον υπερπληθυσμό τους, και αφανίζει την πλειοψηφία των ατόμων του είδους, και πολλές φορές ολόκληρη την τοπική αγέλη.
quote:
Φίλε Κηφέα καλημέραΣυμφωνώ με το μεγαλύτερο μέρος και των δυο τελευταίων σου τοποθετήσεων.
Σκοπίμως απέφυγα να περιγράψω τις πιθανές διαδικασίες που οδήγησαν σε ένα (ή περισσότερα) αρχέγονα κύτταρα, μια και κάποιες σοβαρές προτάσεις/υποθέσεις που έχουν γίνει ελέγχονται εργαστηριακά, και είναι σε καλό δρόμο.
Αυτά που αναφέρεις είναι σωστά, και πολύ καλά διατυπωμένα.
Δεν έχουμε όμως καταφέρει να δημιουργήσουμε εργαστηριακά ένα ζωντανό μονοκύτταρο οργανισμό.
Έτσι κάποιος κακοπροαίρετος συνομιλητής οπαδός της ευφυούς δημιουργίας, θα μπορούσε να διατυπώσει ενστάσεις με δίφορες προτάσεις, μεταφέροντας την συζήτηση αλλού.
Για τον λόγο αυτό απέφυγα να ξεκινήσω την κουβέντα από “μηδενικό” σημείο, και όρισα εξ αρχής πως ότι θα κουβεντιάσουμε, προϋποθέτει την αποδοχή της εξελικτικής θεωρίας, που πάνω της στηρίζεται
Έτσι οριοθετώντας την συζήτηση, εμποδίζουμε την εκτροπή της, παραμένοντας στην εξέταση της υπόθεσης, αν τελικά ο άνθρωπος ο σοφός σοφός, είναι σε θέση να καθορίσει αυτός από εδώ και στο εξής, την εξέλιξή του, ή αν υπάρχουν στη φύση μηχανισμοί που θα τον εμποδίσουν.
Πολύ καλά έκανες ... , φίλε gianipseftis, και δεν ξεκίνησες από μηδενική βάση το θέμα. Όσον αφορά την εξέταση της υπόθεσης του αν μπορεί ο άνθρωπος να καθορίσει στο εξής την εξέλιξή του ... , θα δούμε κατά πόσο είναι αυτό εφικτό, στην εξέλιξη της συζήτησής μας ... 
Θα επανέλθω αργότερα για την τοποθέτησή μου στο υπόλοιπο του μηνύματός σου ...
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Στο τελευταίο σου ποστ, που είναι και αυτό πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον, αναφέρεσαι στον ίδιο τον άνθρωπο.
Εγώ θα έλεγα – πρόταση – πριν φτάσουμε σε αυτό το στάδιο που είναι το τελικό, να δούμε πως φτάσαμε ως εδώ, σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε την φύση μας , που με “επιτυχία” (πιθανόν) μας οδήγησε ως εδώ.Αναφέρθηκα ήδη, πως στην φύση διακρίνουμε να επικρατεί ή καλύτερη δυνατή λύση που οδηγεί στην επιβίωση και αρμονική ισορροπία μεταξύ όλων των οργανισμών ενός δεδομένου συστήματος.
Αυτό θα πεί πως κάθε βελτίωση / όπλο ενός οργανισμού που θα του εξασφάλιζε την υπεροχή του στο οικοσύστημα, η φύση φροντίζει να την εξισορροπηθεί σε βάθος χρόνου και να εμποδίσει την δυσαρμονία στο οικοσύστημα.Αυτό έχει να κάνει με το συσχετισμό και την ισορροπία μεταξύ όλων των ειδών στο οικοσύστημα.
Επί πλέον, η φύση με τις σοφές διαδικασίες των πολλαπλών δοκιμών / μεταλλάξεων και την επικράτηση της πλέον σωστής , που βελτιώνει το κάθε ξεχωριστό είδος, έχει φροντίσει να ενσωματώσει στην “μνήμη της εξέλιξης” - που είναι ο γενετικός κώδικας (DNA) - γιατί ουσιαστικά αυτό είναι το DNA , τα στοιχεία αυτά που θα βοηθούν, την σωστή αντιγραφή του πλέον δοκιμασμένου τελευταίου αντιγράφου του κάθε είδους.
Πως αυτό επιτυγχάνεται?
Μέσω της φυσικής επιλογής, οδηγεί την διαδικασία αναπαραγωγής του κάθε είδους, σε μια ανηλεή και αδυσώπητη μάχη (οικογενειακή), που δίδει στον νικητή – άρα τον ισχυρότερο και με το καλύτερο πρόγραμμα – το δικαίωμα να μεταφέρει το δικό του πρόγραμμα, στους συνεχιστές της ζωής και επιβίωσης του είδους του.
Η διαδικασία αυτή, ενώ είναι κοινή σε αρκετές μορφές της ζωής στην γη, είναι περισσότερο διακριτή και παρατηρήσιμη στα θηλαστικά, τα πλέον εξελιγμένα “μοντέλα ζωής”
Εδώ η καλύτερη επιλογή ήταν, τα μεν θηλυκά να φέρουν το μισό πρόγραμμα και να το μεταφέρουν χωρίς μάχη, τα δε αρσενικά να είναι αναγκασμένα να παλέψουν για την μεταφορά του δικού τους προγράμματος.
Για την αποφυγή του εκφυλισμού, από την δια βίου και άνευ μάχης , δυνατότητα των θηλυκών να μεταφέρουν τον δικό τους μισό κώδικα, η φύση φρόντισε να θέσει ηλικιακή φραγή στα θηλυκά του κάθε είδους.
Φτάνουμε έτσι στους – ανθρωπίδες – ενα είδος με πολλά κοινά στοιχεία με τους σημερινούς ανθρωπόμορφους πιθήκους χωρίς ουρά, αλλά με μεγαλύτερο εγκέφαλο, που έχει κατεβεί απο τα δέντρα και μπορεί να βαδίζει στα δυό του πόδια.
Τον όρθιο πίθηκο,
Ενα είδος που σύμφωνα με τα σημερινά στοιχεία, δεν είχε ακόμα αποκτήσει συνείδηση (με την έννοια της επίγνωσης) του κύκλου της ζωής και του θανάτου, και ούτε σαφή αντίληψη του σύμπαντος κόσμου.
Συμφωνώ φίλε μου να επικεντρωθούμε στη Φύση και στην πολυποίκιλη δράση της που επιτελεί στην εν γένει εξέλιξη του πλανήτη μας !
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Στο προηγούμενο ποστ μου είχα αναφερθεί πως η φύση αναπτύσσει μηχανισμούς εξισορρόπησης, κάθε φορά που διαταράσσεται σοβαρά και μακρόχρονα η ισορροπία του συστήματος, χρησιμοποιόντας τρόπους διαφορετικούς για κάθε περίπτωση, ακόμα και αντιστροφή της πυραμίδας.
Η τελευταία μου αυτή αναφορά έγινε έχοντας κατά νου την ζωή του ιπποπόταμου.
Οι ιπποπόταμοι είναι τα πλέον επικίνδυνα ζώα της Αφρικανικής σαβάνας, και βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας του δικού τους οικοσυστήματος. Δεν έχουν κανέναν εχθρό – (ούτε και τον άνθρωπο μέχρι πριν 100 χρόνια)
Ζουν σε ποτάμια, και μετακινούνται ελάχιστα εφόσον η περιοχή που ελέγχουν τους παρέχει τροφή.
Δίνουν φονικές μάχες ( τα αρσενικά ) για την επικράτηση και διαφύλαξη της ομάδας τους.
Η απουσία εχθρών, οδηγεί στο αποτέλεσμα, ο πληθυσμός τους να αυξάνεται και μια και η περιοχή που μπορούν να επιβιώσουν – ποτάμια και παραπόταμοι – είναι περιορισμένη, η ομάδα / αγέλη οδηγείται σε συχνές μάχες μεταξύ των “οικογενειών” .
Αν δεν ξεπεραστεί το πρόβλημα με την αποχώρηση του ενός αντιπάλου προς αναζήτηση άλλης περιοχής (παραποτάμου), τότε εμφανίζεται ένα βακτήριο που δημιουργείται από τον υπερπληθυσμό τους, και αφανίζει την πλειοψηφία των ατόμων του είδους, και πολλές φορές ολόκληρη την τοπική αγέλη.
Ένα πολύ ωραίο παράδειγμα επέμβασης της Φύσης, που πρέπει να ομολογήσω ότι δεν το εγνώριζα !
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Παίρνουμε τον όρο “Φύση” στην πιο απλή του εκδοχή : το σύνολο των υλικών όντων (έμβιων ή μη) που απαρτίζουν το Σύμπαν και των νόμων από τους οποίους διέπονται αυτά .
Πανάρχαιες κοσμογονίες τοποθετούν στην αρχή του κόσμου μας το χάος , που όσο μπορεί κανείς να κρίνει από κείμενα ασαφή , νοείται άλλοτε σαν άμορφη και ακατέργαστη μάζα όπου μπερδεύονται μεταξύ τους τα στοιχεία , παράδειγμα το χάος που περιγράφει ο Ησίοδος στη Θεογονία του , άλλοτε σαν το αρχέγονο κενό , προγενέστερο από τη δημιουργία που , αυτή , είναι συνώνυμη με την τάξη .
Η αλήθεια είναι , πως αυτά τα μυθικά χάη πηγάζουν από μια φαντασία που δεν τη χαλιναγωγεί η γνώση .
Ποιος αμφιβάλλει σήμερα , ότι κάθε ύλη είναι οργανωμένη και , ως εκ τούτου ακριβώς , είναι εφοδιασμένη με ακριβείς ιδιότητες και υπόκειται σε νόμους ;
Ο Αριστοτέλης το είχε ήδη διαισθανθεί αφού μέσα στη φιλοσοφία του αντιπαρατάσσει τη φύση στο τυχαίο , στην αταξία .
“Η τάξη δεν νοείται χωρίς την υποταγή , άμεση ή μη , στις αρχές της αιτιότητας και του ντετερμινισμού , επειδή όπου σταματάει ο καθορισμός εκεί αρχίζει η αταξία .”
Η καθολικότητα του ντετερμινισμού ήταν το πιστεύω των επιστημόνων , αλλά με την έλευση της κβαντικής φυσικής (κβαντομηχανικής) ανακαλύφθηκε , στα στοιχειώδη σωματίδια που απαρτίζουν την ύλη , ένας χώρος όπου το καθορισμένο δεν ισχύει .
Τα προβαλλόμενα επιχειρήματα υπέρ αυτής της ερμηνείας είναι από τα σοβαρότερα . Το πιο γνωστό βασίζεται στις σχέσεις απροσδιοριστίας (αβεβαιότητας) του Χάιζενμπεργκ (Heisenberg , 1901 – 1976), οι οποίες αποδεικνύουν , λογουχάρη , ότι στο χώρο της μικροφυσικής , μόνο με τη γλώσσα των πιθανοτήτων μπορούμε να περιγράψουμε την τροχιά ενός σωματιδίου επειδή , σ’αυτή την κλίμακα , δεν είναι δυνατόν να μετρήσουμε με ακρίβεια ταυτόχρονα και την ποσότητα κινήσεώς του (γινόμενο της μάζας επί την ταχύτητα : Ορμή = m.v) και τη θέση του .
Άλλωστε ο παρατηρητής , φωτίζοντας το πεδίο του πειράματος , προκαλεί ένα μεγάλο μπέρδεμα στη μέτρηση . Το φωτόνιο , όταν προσκρούει πάνω σε ένα ηλεκτρόνιο , το κάνει να παρεκκλίνει από την τροχιά του .
Παρ’ότι η αυστηρή πρόβλεψη δεν είναι πια δυνατή στη στάθμη των στοιχειωδών σωματιδίων (υποατομικών) , δεν νομίζω ότι η καθολική ντετερμινιστική αρχή απειλείται έστω και σ’αυτή την οριακή περίπτωση .
Ήδη από πολύ καιρό ο Μαξ Πλανκ (Max Planck , 1858 – 1947), είχε ξεκαθαρίσει ότι την αιτιακή αλληλουχία δεν πρέπει να τη γυρεύει κανείς στον κόσμο της εμπειρίας , όπου κάθε μέτρηση είναι σημαδεμένη από ένα σφάλμα , σφάλμα που οφείλεται στα όργανα που χρησιμοποιούμε , στην ανατομία μας , ακόμα – ακόμα και στη φυσιολογία μας, αλλά στον πραγματικό κόσμο, τον ιδανικό, τον οποίο ο επιστήμονας βάζει στη θέση του άλλου , όταν είναι να διατυπώσει με σαφήνεια τους νόμους της φύσης .
Άδικα θάψαχνε να βρει κανείς μια συγκεκριμένη γραμμή που να αντιστοιχεί , με κάθε ακρίβεια , σε μιαν ευθεία . Αλλά η αδυναμία , ωστόσο , δεν καταργεί την ιδέα της ευθείας ούτε τα θεωρήματα που απορρέουν απ’αυτήν .
Κάθε νόμος είναι σύλληψη του μυαλού μας που έχει καταρτιστεί βάσει ενός φαινομένου που το θεωρήσαμε σαν να ήταν απομονωμένο από τον υπόλοιπο κόσμο . Από την απλούστευση αυτή , χωρίς την οποία η επιστήμη θα ήταν αδύνατη , απορρέει το γεγονός ότι την ώρα που πραγματοποιούνται τα φαινόμενα ο νόμος δεν έχει την ισχύ που του αποδίδει η θεωρία .
Αυτό συμβαίνει επειδή , την ώρα εκείνη , το φαινόμενο δεν είναι πλέον απομονωμένο και , αιτίες που δεν τις υποψιαζόμασταν ή που , θεληματικά , τις είχαμε αγνοήσει έρχονται να διαταράξουν την πορεία του και να αλλοιώσουν την έκβασή του .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Κηφεύς
Ήδη από πολύ καιρό ο Μαξ Πλανκ (Max Planck , 1858 – 1947), είχε ξεκαθαρίσει ότι την αιτιακή αλληλουχία δεν πρέπει να τη γυρεύει κανείς στον κόσμο της εμπειρίας , όπου κάθε μέτρηση είναι σημαδεμένη από ένα σφάλμα , σφάλμα που οφείλεται στα όργανα που χρησιμοποιούμε , στην ανατομία μας , ακόμα – ακόμα και στη φυσιολογία μας, αλλά στον πραγματικό κόσμο, τον ιδανικό, τον οποίο ο επιστήμονας βάζει στη θέση του άλλου , όταν είναι να διατυπώσει με σαφήνεια τους νόμους της φύσης .
Φίλε Κηφέα
Μάλλον αυτούς θα είχες στο μυαλό σου!!
http://ksipnistere.blogspot.com/2011/10/blog-post_6431.html
Αλήθεια,πρόκειται για εξελικτική ή παρεμβατική εξέλιξη?
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Υποστήριξαν ορισμένοι ότι και να ανακαλύψουμε την ή τις αιτίες που προκαλούν τη διατάραξη , πάλι δε σώζεται η αρχή της αιτιότητας, επειδή η τιμή της επικρατέστερης αιτίας μαζί με την ένταση της αιτίας που προκαλεί τη διατάραξη , δεν καθορίζει μονοσήμαντα την έκβαση του φαινομένου .
Η έκβαση αυτή θα πρέπει μάλλον να είναι η μέση τιμή μιας σειράς διαφορετικών καταστάσεων . Στην ουσία , με την ένσταση αυτή δεν κάνουμε τίποτ’άλλο παρά να θέτουμε ένα καινούργιο πρόβλημα που , μας φαίνεται άλυτο , εφόσον χρησιμοποιούμε ιντετερμινιστική φρασεολογία .
Όπου τα πράγματα μπαίνουν σε τάξη , η αρχή της αιτιότητας παίζει ενεργό ρόλο , αλλά δεν πρωταγωνιστεί . Για κάθε φυσικό φαινόμενο υπάρχει κάποια αιτία . Εμείς δεν πρόκειται να ανακατευτούμε στη μεταφυσική συζήτηση για την αρχή της αιτιότητας .
Ως τώρα έχουν αναμιχθεί σ’αυτήν οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι , από τον Ντεκάρτ ως τον Ρενουβιέ .
Τι παραπάνω να προσθέσουμε ; Εκείνο που προέχει εδώ είναι να αποκαταστήσουμε μια διάκριση ανάμεσα στην αρχή της αιτιότητας και στον ντετερμινισμό από τον οποίο εξαρτάται η αρμονία μέσα στη φύση .
Γνωρίζοντας την αιτία είτε τον υποτιθέμενο αιτιακό παράγοντα , αν μπορούμε να θεωρήσουμε προβλεπτά τα αποτελέσματα που πολλές φορές διαπιστώσαμε ότι ήταν ίδια και απαράλλακτα , τότε θα δεχτούμε ότι το φαινόμενο είναι καθορισμένο .
Αρχή της αιτιότητας και ντετερμινισμός : Η τάξη δε γεννιέται αναγκαστικά ούτε από την αρχή της αιτιότητας , ούτε από τον ντετερμινισμό μεμονωμένων φαινομένων . Αν, σ’ένα σύνολο, τα φαινόμενα, παρ’ότι υπακούουν σ’αυτές τις αρχές, δεν είναι ούτε κατελάχιστο εναρμονισμένα , δεν μπορούμε να λέμε πως εκεί επικρατεί τάξη , εφόσον δεν υπάρχει μια αιτιακή σχέση που να συνδέει τα φαινόμενα μεταξύ τους .
Κι’όχι μόνο αυτό . Αν διάφορα σύνολα , με διατεταγμένη δομή , είναι εντελώς ανεξάρτητα , παρ’ότι βρίσκονται συγκεντρωμένα , τότε δεν απαρτίζουν διατεταγμένο σύνολο ανώτερης βαθμίδας .
Όταν ορισμένες αιτίες ενεργούν ασυνάρτητα πάνω στα συστατικά ενός συνόλου, παρ’ότι η πρόβλεψη κάθε φαινομένου χωριστά είναι θεωρητικά εφικτή , η πρόβλεψη στην κλίμακα του συνόλου δεν είναι δυνατή με ακρίβεια , επειδή ο νόμος της εξάρτησης (που επιφέρει την οργάνωση) λείπει .
Η τάξη υπάρχει μόνο εκεί όπου ένας νόμος δημιουργεί , μεταξύ των στοιχείων ενός συνόλου , είτε μεταξύ των συνόλων που σχηματίζουν μια ολότητα ανώτερης βαθμίδας , κάποια σχέση εξάρτησης . Οι γενικότεροι φυσικοί νόμοι , σαν αυτούς που ανακάλυψαν ο Νεύτων , ο Αϊνστάιν , ο Λόρεντς και άλλοι , επιστατούν στην αρμονία του Σύμπαντος σε ό,τι το ουσιαστικότερο έχει .
Οι σκέψεις αυτές μας κάνουν να δεχτούμε ότι η εναρμόνιση των φαινομένων εξαρτάται από νόμους γενικούς οι οποίοι συναρτούν τους επιμέρους νόμους και κυριαρχούν επάνω στους ντετερμινισμούς των ξεχωριστών φαινομένων. Δεν θα μπορούσαμε άραγε να μιλήσουμε , σ’αυτή την περίπτωση για μια κάποια ιεραρχία των νόμων ; όπου οι πιο γενικοί δεσπόζουν πάνω στους άλλους ;
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Αλήθεια,πρόκειται για εξελικτική ή παρεμβατική εξέλιξη ;
Φίλε ΝΙΚΟΜΑΧΕ ... Σοβαρολογώ ... Το ψάχνω ... .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
ΚηφέαςΆλλωστε ο παρατηρητής , φωτίζοντας το πεδίο του πειράματος , προκαλεί ένα μεγάλο μπέρδεμα στη μέτρηση . Το φωτόνιο , όταν προσκρούει πάνω σε ένα ηλεκτρόνιο , το κάνει να παρεκκλίνει από την τροχιά του .
Ήδη από πολύ καιρό ο Μαξ Πλανκ (Max Planck , 1858 – 1947), είχε ξεκαθαρίσει ότι την αιτιακή αλληλουχία δεν πρέπει να τη γυρεύει κανείς στον κόσμο της εμπειρίας , όπου κάθε μέτρηση είναι σημαδεμένη από ένα σφάλμα , σφάλμα που οφείλεται στα όργανα που χρησιμοποιούμε , στην ανατομία μας , ακόμα – ακόμα και στη φυσιολογία μας, αλλά στον πραγματικό κόσμο, τον ιδανικό, τον οποίο ο επιστήμονας βάζει στη θέση του άλλου , όταν είναι να διατυπώσει με σαφήνεια τους νόμους της φύσης .
Αυτό είναι σωστό, και γιαυτό και πρέπει να είμαστε πάντα επιφυλακτικοί, ως προς το αποτέλεσμα αυτών των μετρήσεων.
quote:
Παρ’ότι η αυστηρή πρόβλεψη δεν είναι πια δυνατή στη στάθμη των στοιχειωδών σωματιδίων (υποατομικών) , δεν νομίζω ότι η καθολική ντετερμινιστική αρχή απειλείται έστω και σ’αυτή την οριακή περίπτωση .
Χμ! έχω κάποιες επιφυλάξεις.
Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε άραγε, ότι μια “Μεγάλη Έκρηξη” (αν το καθιερωμένο μοντέλο είναι σωστό) θα οδηγούσε μετά από 13,7 δις χρόνια, στο ίδιο αποτέλεσμα που παρατηρούμε σήμερα?
Και δεν εννοώ, μια ίδια γη, με την ζωή που παρατηρούμε πάνω της (μάλλον απίθανο), αλλά ένα σύμπαν ύλης και ενέργειας με τους ίδιους νόμους (πολύ πιθανό – αλλά όχι σίγουρο 100%)
Αυτή βέβαια είναι μόνο δική μου εκτίμηση.
Θεωρώ πως η αρχή της απροσδιοριστίας είναι κυρίαρχη στα αρχικά στάδια διαμόρφωσης του κάθε καινούργιου συστήματος – σύμπαντος,
quote:
Υποστήριξαν ορισμένοι ότι και να ανακαλύψουμε την ή τις αιτίες που προκαλούν τη διατάραξη , πάλι δε σώζεται η αρχή της αιτιότητας, επειδή η τιμή της επικρατέστερης αιτίας μαζί με την ένταση της αιτίας που προκαλεί τη διατάραξη , δεν καθορίζει μονοσήμαντα την έκβαση του φαινομένου .
Η έκβαση αυτή θα πρέπει μάλλον να είναι η μέση τιμή μιας σειράς διαφορετικών καταστάσεων
Την θέση αυτή χρησιμοποιώ ευρύτατα ακόμα και όταν εξετάζω θέματα νόησης και ψυχολογίας οριοθετώντας σε προκαθορισμένο κάδρο της δυνατές επιλογές, διατυπώνοντας την άποψη της “δέσμης δυνατών θέσεων”
Το εύρος της διασποράς της δέσμης ενώ μπορεί να οριοθετηθεί, δεν είναι δεδομένο.
Επανερχόμενος στο παράδειγμα του ιπποπόταμου, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος – και δικαίως – πως οδηγεί στην παραδοχή μιας ευφυούς παρέμβασης.
Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι.
Τα γνωστά ευρήματα της παλαιοντολογίας με οδηγούν στο συμπέρασμα, πως σε αρκετές περιπτώσεις που παρουσιάζεται μια σχετική διαταραχή στο οικοσύστημα λόγω “υπεροπλίας” κάποιου είδους ή ομάδας ειδών, η λύση μπορεί να ήταν και η καθολική εξαφάνιση του είδους ακόμη και ομάδας ειδών, και αυτό οδηγεί στον επαναπροσδιορισμό των ιδιοτήτων των οργανισμών, εξασφαλίζοντας ισορροπία στις καινούργιες συνθήκες, με ξαφνικές μεταλλάξεις που επωφελούνται-προσαρμόζονται κάποια είδη, ή και όλα τα είδη.
Μεγάλες για παράδειγμα αλλαγές στο κλίμα της γης – συνέπεια εξωγενών και μη παραγόντων – που θα μπορούσαν να επιδράσουν στην φυτική πανίδα, με δραματική και ταχεία αύξηση ή μείωση της βλάστηση και της ποικιλίας φυτών.
Η μεταβολή αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε μαζική εξαφάνιση κάποια ειδών, ή στην ταχεία μετάλλαξη τους.
Δεν είναι τυχαίο πως η εξέλιξη των πρωτευόντων, ακολούθησε της ραγδαίας ανάπτυξης των καρποφόρων δένδρων που τους προσέφεραν τροφή και νερό, με αποτέλεσμα να ζουν μόνο πάνω στα δέντρα, αποφεύγοντας το επικίνδυνο για αυτά έδαφος.
Η ζωή αποκλειστικά στα δέντρα και η ανάγκη μετακίνησης από δέντρο σε δέντρο, οδήγησε σε ταχεία μετάλλαξη του κρανίου με την αλλαγή της θέσης των ματιών για να αποκτήσουν στερεοσκοπική όραση.
Η ανάγκη υπολογισμού των πολύπλοκων συνδυασμών και σεναρίων που απαιτεί μεγάλη επιδεξιότητα, ισορροπία, και ανακλαστικά, σε συνδυασμό με την μετατόπιση της θέσης των οφθαλμών και την ταυτόχρονη διεύρυνση του μετώπου, οδήγησε στην ταχεία ανάπτυξη του εγκεφαλικού όγκου των πρωτευόντων.
Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές, αν όλη αυτή η εξελικτική διαδρομή των διαφόρων ειδών, θα μπορούσε να είναι τυχαία ή κατευθυνόμενη από μια ανώτερη πνευματική οντότητα.
Η γνώμη μου είναι, πως και οι δυο περιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι σωστές.
Η τελειότητα και πολυπλοκότητα του κάθε μεμονωμένου είδους, και η εκπληκτική προσαρμογή του στο οικοσύστημα είναι πολύ θαυμαστή.
Εξετάζοντας από διαφορετική οπτική γωνία την κάθε μια θεωρία, εντοπίζουμε μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα στην κάθε μια ξεχωριστά.
Το θέμα που εξετάζουμε είναι αν ο άνθρωπος με τις γνώσεις που έχει, μπορεί να προσδιορίσει την εξελικτική του πορεία από εδώ και στο εξής.
Αν δεχτούμε την θεωρία της έξωθεν παρέμβασης, τότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μαντέψουμε τα μελλοντικά σχέδια του δημιουργού μας,
Στην περίπτωση αυτή η εξελικτική μας πορεία, καθώς και όλου του κόσμου, ακολουθεί συγκεκριμένο σχέδιο, δεν είναι δική μας επιλογή, επομένως δεν τίθεται θέμα έρευνας
quote:
gianipseftis :Η γνώμη μου είναι, πως και οι δυο περιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι σωστές.
Η τελειότητα και πολυπλοκότητα του κάθε μεμονωμένου είδους, και η εκπληκτική προσαρμογή του στο οικοσύστημα είναι πολύ θαυμαστή.
Εξετάζοντας από διαφορετική οπτική γωνία την κάθε μια θεωρία, εντοπίζουμε μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα στην κάθε μια ξεχωριστά.
Το θέμα που εξετάζουμε είναι αν ο άνθρωπος με τις γνώσεις που έχει, μπορεί να προσδιορίσει την εξελικτική του πορεία από εδώ και στο εξής.
Αν δεχτούμε την θεωρία της έξωθεν παρέμβασης, τότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μαντέψουμε τα μελλοντικά σχέδια του δημιουργού μας,
Στην περίπτωση αυτή η εξελικτική μας πορεία, καθώς και όλου του κόσμου, ακολουθεί συγκεκριμένο σχέδιο, δεν είναι δική μας επιλογή, επομένως δεν τίθεται θέμα έρευνας
Αυτό που πιστεύω, φίλε gianipseftis, είναι ότι με τα μέχρι σήμερα δεδομένα που έχω, δεν δέχομαι σε καμιά περίπτωση την θεωρία της έξωθεν παρέμβασης και πόσω μάλλον στη ύπαρξη δημιουργού μας. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει, νομίζω, να συνεχίσουμε την έρευνά μας !
Το αντιχάος του Σύμπαντος , λοιπόν , εξαρτάται από αρχές μιας βαθμίδας ανώτερης από τη βαθμίδα της απλής αιτιότητας από σχέσεις αναγκαίες που συνδέουν τους διάφορους νόμους μεταξύ τους .
Λόγουχάρη , ο νόμος της παγκόσμιας έλξης έχει σαν επακόλουθο ορισμένους νόμους που είναι κάτι σαν τα πορίσματα τα οποία απορρέουν από ένα και το αυτό θεώρημα . Δεν θα περνούσε ποτέ απ’το μυαλό κανενός αστρονόμου να αρνηθεί την τάξη που βασιλεύει στους κόσμους των άστρων .
Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι στους αστρικούς χώρους ακριβώς ανακαλύφθηκαν οι γενικότεροι νόμοι της φύσης ;
Τα βιολογικά φαινόμενα τώρα : εντάσσονται μέσα στη φυσική αρμονία , ή υπάγονται στο ακαθόριστο ;
Η δυνατότητα να προβλέπουμε τα φαινόμενα που εξετάζει η αστρονομία , η φυσική , η χημεία ή η βιολογία , σημαίνει πως τα φαινόμενα αυτά είναι καθορισμένα , μολονότι η πρόβλεψη δεν είναι πάντοτε του αυτού βαθμού .
Αν τα φαινόμενα προκαλούν σταθερά τα ίδια εκδηλώματα (ή τα ίδια αποτελέσματα) η πρόβλεψη είναι ισχυρότατη και , πρακτικά , δεν αστοχεί ποτέ .
Ο νόμος έχει απόλυτη αξία , αν εξαιρέσουμε τους περιορισμούς που διατυπώνουμε παρακάτω .
Αν τα φαινόμενα δίνουν ορισμένα αποτελέσματα , εκδηλώματα διαφορετικά , τότε η πρόβλεψη δεν είναι απόλυτα σίγουρη , είναι πιθανή .
Δεν παύουν όμως γι’αυτό το λόγο τα φαινόμενα να αιτιοκρατούνται , και , σχετικά μ’αυτό , θα δώσουμε τις απαιτούμενες εξηγήσεις παρακάτω .
Η πρόβλεψη των βιολογικών φαινομένων δεν είναι πάντα εφικτή :
Ο μεγάλος αριθμός των παραμέτρων και οι ποσοτικές και ποιοτικές διακυμάνσεις τους είναι τέτοιες , που ο λογισμός των πιθανοτήτων καταντάει δύσχρηστος .
Υπάρχει ακόμα και το γεγονός ότι η ανάλυση των αιτίων που παρεμβαίνουν στα βιολογικά φαινόμενα είναι ατελής και προ παντός ασυμπλήρωτη .
Η έλλειψη αυτή εμποδίζει μια στέρεη πρόβλεψη .
Η αδυναμία της πρόβλεψης στην κλίμακα της μεμονωμένης περίπτωσης , δεν συνεπάγεται τον ιντερτερμινισμό .
Οποιοδήποτε και να είναι το αποτέλεσμα του φαινομένου , η πορεία των γεγονότων , αντιμετωπιζόμενη σε μια – μια χωριστή περίπτωση υπακούει σε πλήρη ντετερμινισμό και τούτο ισχύει τόσο για τα φυσικά φαινόμενα όσο και για τα βιολογικά .
Απόδειξη ένα κλασσικό παράδειγμα : Όταν παίζουμε κορώνα – γράμματα ο φαινομενικός ιντετερμινισμός οφείλεται σ’ένα σύνολο αιτιών δυσεξέλεγκτων : ποια είναι η θέση του νομίσματος στο χέρι εκείνου που παίζει , με τι δύναμη το πετάει , πόσες στροφές κάνει το νόμισμα πριν πέσει κάτω , κλπ.
Κάθε πείραμα υπακούει σε αυστηρό καθορισμό , αλλά επειδή οι συνθήκες μεταβάλλονται από το ένα πείραμα στο άλλο , τα αποτελέσματα παραλλάζουν ακριβώς επειδή υπάρχει ντετερμινισμός κι’έτσι εξηγείται η αδυναμία μας να προβλέψουμε την έκβαση κάθε φορά .
Αν οι πειραματικές συνθήκες ήταν αμετάβλητες , τότε τα αποτελέσματα δεν θα παράλλαζαν καθόλου .
Αυτού του είδους τα γεγονότα , παρ’ότι η πιθανότητα που τα διέπει είναι στατιστική , δεν απειλούν ούτε την αρχή της αιτιότητας , ούτε τον ντετερμινισμό .
Κάθε φαινόμενο εξεταζόμενο μεμονωμένα , όταν το αποτέλεσμά του μπορεί να προβλεφθεί , επειδή συμβαίνει να γνωρίζουμε το νόμο του , είναι , στα σίγουρα καθορισμένο , αλλά a priori , κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι ένα απρόβλεπτο φαινόμενο δεν είναι καθορισμένο .
Θα ήταν λάθος , σε πολλές περιπτώσεις και προπάντων όταν πρόκειται για βιολογικά φαινόμενα , να συγχέουμε ντετερμινισμό και “βαθμό προβλεπτότητας” .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Κηφεύς
Αυτό που πιστεύω, φίλε gianipseftis, είναι ότι με τα μέχρι σήμερα δεδομένα που έχω, δεν δέχομαι σε καμιά περίπτωση την θεωρία της έξωθεν παρέμβασης και πόσω μάλλον στη ύπαρξη δημιουργού μας. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει, νομίζω, να συνεχίσουμε την έρευνά μας !
διαβάζοντας το ανωτέρω,να υποθέσω φίλε Κηφέα,οτι είσαι υποστηρικτής της Δαρβινικής θεωρίας της εξέλιξης?
Αν ναι εχω μόνο μια ερώτηση: <<πόσες φορές χρησιμοποίησε ο Δαρβίνος την πρόταση:Αν υποθέσουμε πώς...>>?
Αλλωστε θεωρείς σωστό να ασπάζεσαι χωρίς αμφιβολία,όπως λές,μια θεωρία που έχει αποδεδειγμένα κενά?Και μόνο η αβεβαιότητά της θα πρέπει να αφήνει αρκετό <<χώρο>> και για άλλες σκέψεις!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Δεν καταλαβαίνω, φίλε μου, τι δεν καταλαβαίνεις !
ΥΓ.: Πάντως επείδη θεωρώ πλήρη την παραπάνω απάντησή μου, δεν θα επανέλθω για να διευκρινήσω περισσότερο τις "απορίες" του τελευταίου μηνύματός σου.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά