- τι ειναι ο χρονος? - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Εντος του συμπαντος ο χρονος εχει σχετικοτητα, δηλ. εξαρταται απο το σημειο αναφορας. Εκτος συμπαντος σιγουρα υπαρχει ενα απολυτο σημειο αναφορας, με το οποιο μπορουμε να τεμαχισουμε τον χρονο σε κβαντα.

Αλλωστε στο μελλον θα αποδειχθει οτι ο ρυθμος αλλαγης του χρονου σε σχεση με την ταχυτητα του ειναι σταθερος.

Χρονος ....... τι ειναι αυτο....????

Χρονος υπαρχει για αυτους που δουλευουν...για τα ρολογια ...για αυτους που λενε ο χρονος ειναι χρημα...
Χρονου φειδου...

Χρονος ....υπαρχει πραγματι χρονος??? ειναι μια εννοια ...αβεβαιη....

απλα για να μπορεσουμε να ζησουμε και να βαλουμε τα πραμματα σε ταξη...εφευραμε τον Χρονο....

Ο "χρονος" μπροστα στην αιωνιοτητα ...ειναι ( Ο ) ....ποια αιωνιοτητα ??? αυτη που ειναι μεσα στα πλαισια του χρονου ...που οπως ειπαμε χρονος δεν υπαρχει ειναι ολα σχετικα...!!

αν λοιπον σας κουφανα και εγω...καιρος να πατε σε καποιν ΩΡΛ εχετε καιρο <χρονο> μη βιαζεστε....

BYEEEEEEEEE

quote:

---

Αρα βλεπουμε οτι ο χρονος ισως να ανηκει στην κατηγορια των διαστασεων του πλατους, μηκους και υψους!

---

In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...

WHISPERS OF THE DREAMS

με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας

Φιλικά,

Ο μαθηματικός Gerald J. Whitrow , συγγραφέας του σημαντικού έργου “The Natural Philosophy of Time” (Η Φυσική Φιλοσοφία του Χρόνου) , επεξηγεί πώς οι ιδέες του Αρχιμήδη και του Αριστοτέλη αντιπροσωπεύουν δύο ακραίες οπτικές για το χρόνο :

Ο Αριστοτέλης θεωρούσε το χρόνο ενδογενή και , αντίθετα από τον Αρχιμήδη , θεμελιακό για το σύμπαν . Αυτή η διαμάχη συνεχίστηκε , με τη μια ή την άλλη μορφή , μέσα στους αιώνες .

Στο κοσμολογικό έργο του Πλάτωνα , “Τίμαιος” , ο Τίμαιος αρχίζει με τη διάκριση ανάμεσα στο είναι και στο γίγνεσθαι , δύο έννοιες που επανεμφανίζονται με διάφορες μορφές στις σύγχρονες επιστημονικές θεωρίες .

Για τον Πλάτωνα , ο κόσμος του Είναι αποτελεί τον πραγματικό κόσμο “καταληπτό από την νόηση με τη βοήθεια των συλλογισμών , επειδή είναι αιώνια ο ίδιος” , ενώ αυτός του γίγνεσθαι “είναι το αντικείμενο της γνώμης και της ανορθολογικής αισθητηριακής αντίληψης , διότι γεννιέται και πεθαίνει , ουδέποτε όμως είναι απολύτως πραγματικός” .

Ο Πλάτων έκανε την ίδια διάκριση όπως ανάμεσα σε ένα ταξίδι (γίγνεσθαι) και τον προορισμό του (είναι) , ισχυριζόμενος ότι μόνο το τελευταίο είναι πραγματικό . Αυτή η διάκριση , στην οποία ο φυσικός κόσμος , μαζί και ο χρόνος , ανήκαν σε μια δευτερεύουσα , φαινομενική πραγματικότητα , κυριαρχούσε σ’ολόκληρη τη φιλοσοφία του Πλάτωνα .

Σ’αυτή την άποψή του , είχε προηγηθεί του Πλάτωνα ο Παρμενίδης, που πίστευε πως η πραγματικότητα είναι ταυτόχρονα αδιαίρετη και αχρονική.

Ο μαθητής του Ζήνων ο Ελεάτης από τη Νότια Ιταλία μας περιγέλασε με τα φημισμένα παράδοξά του που αποσκοπούσαν να υπονομεύσουν όλη την αντίληψή μας για το χρόνο .

Το παράδοξο ισχυρίζεται ότι δείχνει πως η κίνηση είναι αδύνατη αν ο χρόνος μπορεί να υποδιαιρεθεί απεριόριστα .

Η εικόνα αφορά τον Αχιλλέα που κυνηγάει μια χελώνα : στη διάρκεια του χρόνου που χρειάζεται ο Αχιλλέας για να φτάσει στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε η χελώνα , η τελευταία έχει στο μεταξύ προχωρήσει κατά μια (μικρή) απόσταση .

Στο χρόνο που χρειάζεται ο Αχιλλέας για να καλύψει αυτή την απόσταση , η χελώνα έχει και πάλι προχωρήσει . Και αυτό συνεχίζεται επ’άπειρον.

Οι γνώμες για τη σημασία αυτού και των άλλων παραδόξων του Ζήνωνα διχάζονται .

Στους είκοσι τέσσερις αιώνες που μεσολάβησαν από τη διατύπωσή τους , είτε απορρίφθηκαν ως παράλογα είτε αντιμετωπίστηκαν ως τα πλέον βαθυστόχαστα στην τεράστια βιβλιογραφία που δημιούργησαν .

Στην προσεκτική του ανάλυση ο Whitrow καταλήγει ότι υπάρχουν δύο μόνον τρόποι με τους οποίους είναι δυνατόν να επιλυθούν τα παράδοξα .

Είτε να αρνηθεί κανείς την ιδέα του γίγνεσθαι , οπότε ο χρόνος αποκτά ουσιαστικά ιδιότητες τύπου χώρου , είτε να απορρίψει την παραδοχή ότι ο χρόνος , όπως ο χώρος , μπορεί να διαιρείται επ’άπειρον σε συνεχώς μικρότερα κομμάτια.

Η “υποκειμενιστική” οπτική του Καντ μπορεί να παραλληλιστεί με τον τρόπο που επιλέγουν ορισμένοι σύγχρονοι επιστήμονες να εξηγήσουν το χρόνο . Ένας πολύ απλός και προφανής τρόπος διεξόδου , δημοφιλής ανάμεσα στους ιδεαλιστές όλων των εποχών – τον Παρμενίδη , τον Πλάτωνα , τον Σπινόζα , τον Χέγκελ - , είναι να πεις ότι ο χρόνος είναι βαθύτατα συνυφασμένος με αντιφάσεις , άρα δεν μπορεί να είναι πραγματικός .

Μια περιφρονητική παρατήρηση γι’αυτού του είδους τη μεταφυσική διφορούμενη στάση οφείλεται στον επιστήμονα της λογικής M. Cleugh: “Το να πεις απλώς ότι ο χρόνος πρέπει να είναι μόνο μια φαινομενικότητα επειδή είναι αντιφατικός στο εσωτερικό του , βρίσκεται πολύ μακριά από τη λύση των προβλημάτων . Δεν αποτελεί καν κάποια απάντησή τους” .