- ο ΝΙΤΣΕ σε μία σελίδα - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Πλάθει θεούς και ήρωες οι οποίοι γνωρίζουν τα πάντα και δε φοβούνται τίποτα , είναι στο πλευρό του και ιδιαίτερα όταν αυτός είναι ανίσχυρος. Τώρα καλείται ο άνθρωπος ή να τους μιμηθεί και να ενταχθεί με τους ισχυρούς ή να φιλοσοφήσει πάνω τους και να ενταχθεί με τους ανίσχυρους. Αν τους μιμηθεί οι ανίσχυροι θα του καταλογίσουν βλασφημία και αλαζονεία. Αν φιλοσοφήσει πάνω τους οι ισχυροί θα του καταλογίσουν υπεκφυγή κι αδυναμία. Αυτό που μένει να γίνει τώρα είναι να διαλυθεί η σύγχυση με έναν πιο έξυπνο τρόπο. Ο ανίσχυρος άνθρωπος εισαγάγει τώρα την ηθική : αν ανήκω στους αδύναμους θα υποστώ πολλά, αλλά θα ανταμειφθώ μετά θάνατο. Αν ανήκω στους ισχυρούς θα καρπωθώ πολλά αλλά θα τιμωρηθώ μετά θάνατο. Έτσι ως καλός θα αρκούμαι στο να ονειρεύομαι μόνο όσα οι κακοί διαπράττουν, αλλά οι καλοί θεοί μου θα τιμωρήσουν μετά το θάνατο αυτούς τους ισχυρούς που αδυνατώ να τιμωρήσω εγώ εν ζωή. Βλέποντας ο ισχυρός αυτή την ηθική, ταυτίζεται υποκριτικά μαζί της και ενισχύεται η θέση του. Καταλαβαίνει ότι είναι ένα τέχνασμα αδυναμίας , το ενθαρρύνει και το επισφραγίζει προκειμένου να παραμείνει πάντα ισχυρός. Δίνει χρήματα να σηκωθούν ναοί και να γραφτούν βιβλία. Ο ανίσχυρος τώρα γοητεύετε και γίνεται πιο υποτελής, δοξάζει στις τελετές του το Θεό που τα όρισε όλα έτσι βολικά και περνάει στα βιβλία του τη βούληση του ισχυρού. Συνεπώς και οι δύο συνάπτουν στο βάθος ένα συμβόλαιο, μια συμφωνία κι αλίμονο σ’ αυτόν τον τρίτο που θα την διαταράξει.
Το δρόμο αυτό επέλεξαν και οι δύο προκειμένου με κάποιον τρόπο να στηθούν και να ξεχωρίσουν απέναντι στη ζωή με όσο γίνεται πιο ανώδυνο για αυτούς τρόπο. Συνεπώς το πρώτο αίτιο της φιλοσοφίας δεν είναι ο θαυμασμός αλλά η διάκριση και η επικράτηση πάνω στους άλλους έστω και πλαστά. Αυτό με μια λέξη λέγεται εγωισμός ο οποίος είναι αληθινό κίνητρο. Ο λόγος και η ισχύς είναι συμπληρώματα κι όχι αιτίες.
Αφού σφραγιστεί η συμφωνία ισχυρού-ανίσχυρου, ακολουθεί ένα άλλο ζητούμενο που δίνει χρώμα και στους δύο, η ηδονή: είναι και οι δύο πια σκεπτόμενοι και ολοκληρωμένοι, υιοθετούν στάση ζωής και την μεταδίδουν στους απογόνους τους. Θεσπίζουν ιερά σύμβολα και αξίες. Ανοίγουν πανεπιστήμια που’ ναι οι ναοί της γνώσης, διακηρύττουν δημοκρατίες, ελευθερίες και ισότητες. Κάποιοι πιο ευφυείς ισχυροί επινοούν την ισότητα των τάξεων και των ευκαιριών. Οι ανίσχυροι ενθαρρύνονται και ζητούν διαρκώς να αλλάξουν όλα εκείνα που οι ίδιοι θα διατηρούσαν αν ήταν στη θέση των άλλων.
Το θέατρο αποκρυσταλλώνεται και αλίμονο πάλι σε όποιον εναντιωθεί προφορικά και μόνο σε αυτά. Πρακτικά ισχύει και επιτρέπεται οτιδήποτε όπως ένας ανίσχυρος μπορεί κάλλιστα να ζει φαυλότερα από έναν ισχυρό αρκεί να μη το ομολογεί. Ο εγωισμός αφορά τον προφορικό λόγο και όχι την πράξη. Ουδείς δύναται να τολμήσει να εναντιωθεί προφορικά της ισότητας ή της δημοκρατίας άσχετα αν στο όνομά τους γίνανε τα μεγαλύτερα αίσχη.
Ως κερασάκι στην τούρτα της ηδονής έρχεται η απληστία: Εγώ ο ισχυρός θα αποκτώ όλο και περισσότερα υλικά, εσύ ο ανίσχυρος θα μοιρολατρείς επικριτικά μέσα σε ένα σωρό από βιβλία που εγώ σου υπέδειξα και θα καταφέρεσαι πάνω σ’ αυτά που έχω για να μην μπεις και συ ποτέ στον επώδυνο κόπο να τα αποκτήσεις. Συνεπώς ο ισχυρός και ο ανίσχυρος είναι έτσι όχι από βιολογική αδυναμία ή φυσική ιδιότητα αλλά από γνωστική επιλογή κατά την οποία ζητούν να αλλάξουν όλα γύρω τους προκειμένου να αποφύγουν να αλλάξουν οι ίδιοι. Ο ένας φοβάται την ανέχεια και ο άλλος τη δράση. Αυτό όμως είναι σύμβαση κι όχι αληθινή επιθυμία γιατί αν αλλάξουν όντως τα πράγματα γύρω τους θα πανικοβληθούν ακόμα περισσότερο. Όποιος βγαίνει από μια πλαστή κατάσταση δεν ξέρει τι είναι αληθινό για να το επιλέξει.
Γίνεται κανείς ηθικός όχι επειδή είναι ηθικός. Η υποταγή σε μια ηθική είναι δουλική, ιδιοτελής ή απελπισμένη. Γι’ αυτό δεν έχει τίποτα ηθικό μέσα της. Να δέχεσαι μια πίστη από έθιμο δείχνει ότι είσαι ή δειλός ή τεμπέλης στη σκέψη κι αυτά γίνανε οι προϋποθέσεις για να ‘σαι ηθικός. Οι άνθρωποι σκεπτόμενοι τον εγωισμό τους δεν κάνουν τίποτα για το εγώ τους αλλά μόνο για το φάντασμα του εγώ τους. Όλοι μαζί ζουν σε ένα νέφος από αυθαίρετες προσωπικές γνώμες σε διαδοχικά κεφάλια: ένας θαυμαστός κόσμος φαντασμάτων με νηφάλια εμφάνιση. Έτσι συνάπτουν ένα αναιμικό πλάσμα ως πρότυπο ηθικής το οποίο απευθύνεται σε άτομα που τρομάζουν με την ευτυχία. Αυτό που θέλουν είναι η διάκριση κατά βαθμίδες: δισταγμός, φόβος, θαυμασμός, φθόνος, χλευασμός, ανάταση, καταξίωση, θάνατος.
Στο τέλος της βαθμίδας ο μάρτυρας-ασκητής έχει ως απόλαυση μόνο τη διάκρισή του από το βάρβαρο στον οποίο επιβάλλει το δίδαγμα να υποφέρουν πάντα οι άλλοι ενώπιον των οποίων θέλει να διακριθεί. Τώρα όλοι οι υπόλοιποι θεατές συντάσσουν τα απομνημονεύματα του Αγίου τους, καθένας γίνεται τέλειος ηθικός κριτής ενώ το βάρος της εκτέλεσης κουβαλούν πάντα ξένοι ώμοι.
Το σκουλήκι μαζεύεται όταν το πατούν. Με τούτο τον τρόπο μειώνει την πιθανότητα να το πατήσουν πάλι. Στη γλώσσα της ηθικής αυτό λέγεται ταπεινοφροσύνη. Ο ηθικός είναι εκείνος ο γεννημένος για ηθοποιός που υποδύεται τον γεννημένο για ηθικό. Αυταπατώνται όσοι νομίζουν ότι απαλλάσσονται από μια παρακμή με το να κηρύσσουν απλώς πόλεμο εναντίον της. Αυτό που διαλέγουν τελικά δεν είναι παρά μια άλλη έκφραση της παρακμής καθόσον υψώνουν νέους ναούς, ηθικότερους από αυτούς που τάχα γκρέμισαν. Η χριστιανική ηθική είναι ένας κηρυγμένος πόλεμος εναντίον του ανθρώπινου πάθους σε συμμαχία με όλα τα πανάρχαια ηθικά τέρατα και με βασικό στόχο την αυθόρμητη σεξουαλικότητα. Ενοχοποιεί το σώμα και ευνουχίζει την πρωτοβουλία. Μετά είναι εύκολο υποχείριο του ιερέα ο οποίος όντας βαθιά άθεος αθετεί τα ιερά του. Ο Άγιος ως ιδεώδης ευνούχος των αδυνάτων καλεί όλους τους πιστούς να κοιτούν μόνο τα γραπτά κι όχι ότι νιώθουν μέσα τους. Κατασκευάζει για όλους κρεβάτια σαν του Προκρούστη αλλά ποτέ για δική του χρήση. Έχει ποτέ αναρωτηθεί αν ο άνθρωπος είναι ένα λάθος του θεού ή μήπως ο Θεός ένα λάθος του ανθρώπου;………………………Φρειδερίκος ΝΙΤΣΕ
Το ερώτημα είναι , ποιός τον ακούει φίλε μου...
Δηλώνω απερίφραστα θαυμαστής ΚΑΙ του Νίτσε..τον οποίο θεωρώ πολύ εύστοχο στις απόψεις του...!!!
Θα αναμείνω και γι'αλλες τοποθετήσεις και θα τα ξαναπούμε πιο αναλυτικά -ελπίζω- περί Νίτσε και ειδικότερα για κάθε σκέψη του...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
EXELSIOR : Ομολογώ πως ήταν ο πιο εύστοχος φιλόσοφος όλων. Στον πανεπιστημιακό κύκλο ξέρεις δεν τον συμπαθούν καθόλου. Ιδιαίτερα εκείνοι οι καθηγητές που έχουν κάνει διδακτορικό στη Γερμανία έχουν προσκολλήσει στον Καντ και μόνο. Θυμάστε και την περίπτωση του Καζατζάκη που υπονομεύτηκε από δικούς μας για να μην πάρει το νόμπελ στην εργασία του για το Νίτσε. Είναι το κόκκινο πανί σχεδόν κάθε διανοούμενου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν κάνει ακριβώς φιλοσοφία ο Νίτσε. Κάνει μια τρομακτική ψυχανάλυση στα κίνητρα του φιλόσοφου και του μη φιλόσοφου. Κοιτάζει πολύ βαθειά μέσα στον καθένα, ανακαλύπτει ανατριχιαστικές αλήθειες και γίνεται από όλους αντιπαθής. Όσο τον διαβάζεις τόσο βλέπεις ότι διαβάζεις τον εαυτό σου σαν να σε ήξερε χρόνια. Κανένας φιλόσοφος δεν τον έφτασε και φοβάμαι ούτε θα τον φτάσει ποτέ. Οι ρήσεις του έχουν μείνει ως ριπές στα αφτιά όλων μας. Λένε πως ήταν αφοριστικός. Θα έλεγα όχι αφοριστικός, απλά ήταν ωμά ειλικρινής.
Ας προσθέσω κι εγώ κάτι που αφορά αυτό που σημείωσα με έντονα γράμματα στο προηγούμενο μήνυμά σου, αγαπητέ EXELSIOR, αφού σ'ευχαριστήσω πρώτα για ένα από τα αγαπημένα μου θέματα που ανήρτησες - περί ΝΙΤΣΕ:
Είχε γεννηθεί στο Ραίκεν της Πρωσίας στις 15 Οκτωβρίου 1844 .
Περίπου το 1865, ανακάλυψε τον Κόσμο ως θέληση και ιδέα του Σοπενχάουερ , και βρήκε σ'αυτόν "έναν καθρέφτη στον οποίο ανακάλυψα τον κόσμο", όπως είπε ο ίδιος, "..την ζωή και την ίδια μου την φύση να περιγράφονται με καταπληκτικό μεγαλείο".
Πήρε το βιβλίο στο σπίτι του και διάβασε την κάθε του λέξη με απληστία : "Φαινόταν σαν ο Σοπενχάουερ ν'απευθυνόταν προσωπικά σ'εμένα . Ένοιωσα τον ενθουσιασμό του και μου φαινόταν πως τον έβλεπα μπροστά μου. Η κάθε γραμμή του φώναζε για αυταπάρνηση, αποχή, καρτερία".
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Ομολογώ πως ήταν ο πιο εύστοχος φιλόσοφος όλων. Στον πανεπιστημιακό κύκλο ξέρεις δεν τον συμπαθούν καθόλου. Ιδιαίτερα εκείνοι οι καθηγητές που έχουν κάνει διδακτορικό στη Γερμανία έχουν προσκολλήσει στον Καντ και μόνο. Θυμάστε και την περίπτωση του Καζατζάκη που υπονομεύτηκε από δικούς μας για να μην πάρει το νόμπελ στην εργασία του για το Νίτσε. Είναι το κόκκινο πανί σχεδόν κάθε διανοούμενου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν κάνει ακριβώς φιλοσοφία ο Νίτσε. Κάνει μια τρομακτική ψυχανάλυση στα κίνητρα του φιλόσοφου και του μη φιλόσοφου. Κοιτάζει πολύ βαθειά μέσα στον καθένα, ανακαλύπτει ανατριχιαστικές αλήθειες και γίνεται από όλους αντιπαθής. Όσο τον διαβάζεις τόσο βλέπεις ότι διαβάζεις τον εαυτό σου σαν να σε ήξερε χρόνια. Κανένας φιλόσοφος δεν τον έφτασε και φοβάμαι ούτε θα τον φτάσει ποτέ. Οι ρήσεις του έχουν μείνει ως ριπές στα αφτιά όλων μας. Λένε πως ήταν αφοριστικός. Θα έλεγα όχι αφοριστικός, απλά ήταν ωμά ειλικρινής.
Πως θα μπορούσα να μην συμφωνήσω με το σύνολο των όσων είπες φίλε μου...
Αναρρωτιέμαι όμως , πόσο έτοιμος είναι ή πρόκειται ενδεχομένως να γίνει τούτος δα ο κόσμος , ν'ακούσει ή έστω να αφουγκρασθεί αλήθειες???
Το ψέμμα σε ωραία συσκευασία είναι προτιμότερο...καθησυχάζει εν είδει παυσιπόνου και αρεστούς μας κάνει...ενίοτε και ερωτεύσιμους..
Κάνει μια τρομακτική ψυχανάλυση στα κίνητρα του φιλόσοφου και του μη φιλόσοφου. Κοιτάζει πολύ βαθειά μέσα στον καθένα, ανακαλύπτει ανατριχιαστικές αλήθειες και γίνεται από όλους αντιπαθής.
Είναι προτιμότερο να αντιπαθήσει κάποιος , κάποιον άλλο..παρα τον εαυτό του φίλε μου...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 19/06/2011 11:55:48
quote:
Ομολογώ πως ήταν ο πιο εύστοχος φιλόσοφος όλων. Στον πανεπιστημιακό κύκλο ξέρεις δεν τον συμπαθούν καθόλου. Ιδιαίτερα εκείνοι οι καθηγητές που έχουν κάνει διδακτορικό στη Γερμανία έχουν προσκολλήσει στον Καντ και μόνο.
.
.
.
.
.
Οι ρήσεις του έχουν μείνει ως ριπές στα αφτιά όλων μας. Λένε πως ήταν αφοριστικός. Θα έλεγα όχι αφοριστικός, απλά ήταν ωμά ειλικρινής.
Σοπενχάουερ...
"Αν ένας Θεός δημιούργησε αυτόν τον κόσμο , δεν θα μου άρεσε να είμαι Θεός...η δυστυχία και οι συμφορές του θα ράγιζαν την καρδιά μου"
"Ποτέ δεν βλέπω κάποιον σκύλο δίχως να αισθανθώ την βαθύτερη συμπόνοια γι'αυτόν και μια έντονη αγανάκτηση για τον αφέντη του"
Νίτσε..
"Σε κείνους τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν κάπως , εύχομαι πόνο , ερήμωση , αρρώστια , κακή μεταχείριση , εξευτελισμό - εύχομαι να μην μείνουν ανεξοικείωτοι με την βαθειά αυτο-περιφρόνηση , το μαρτύριο τη δυσπιστίας προς τον εαυτό τους , την αθλιότητα του κατανικημένου".
Αριστοτελική σκέψη , η οποία υιοθετήθηκε απο τον Νίτσε...
"Ο συνετός άνθρωπος αγωνίζεται να ελευθερωθεί απο τον πόνο , ΟΧΙ απο την ηδονή".
Αριστοτέλης-Σοπενχάουερ-Νίτσε...κάπου ανάμεσα τους και ο Μονταίνι.."Αν ο άνθρωπος ήταν σοφός , θα έδινε την αληθινή αξία σε κάθε τι , αναλόγως προς την χρησιμότητα και την καταλληλότητα που θα είχε στην ζωή του"
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Η υποταγή σε μια ηθική είναι δουλική, ιδιοτελής ή απελπισμένη.
Γι’ αυτό δεν έχει τίποτα ηθικό μέσα της.
Να δέχεσαι μια πίστη από έθιμο δείχνει ότι είσαι ή δειλός ή τεμπέλης στη σκέψη κι αυτά γίνανε οι προϋποθέσεις για να ‘σαι ηθικός.
Οι άνθρωποι σκεπτόμενοι τον εγωισμό τους δεν κάνουν τίποτα για το εγώ τους αλλά μόνο για το φάντασμα του εγώ τους. Όλοι μαζί ζουν σε ένα νέφος από αυθαίρετες προσωπικές γνώμες σε διαδοχικά κεφάλια: ένας θαυμαστός κόσμος
Πολύ "σκληρή αλήθεια" φίλε μου για να είναι αλήθεια....
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
"Σε κείνους τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν κάπως , εύχομαι πόνο , ερήμωση , αρρώστια , κακή μεταχείριση , εξευτελισμό - εύχομαι να μην μείνουν ανεξοικείωτοι με την βαθειά αυτο-περιφρόνηση , το μαρτύριο τη δυσπιστίας προς τον εαυτό τους , την αθλιότητα του κατανικημένου".
Νίτσε..
"Γίνεται κανείς ηθικός όχι επειδή είναι ηθικός. Η υποταγή σε μια ηθική είναι δουλική, ιδιοτελής ή απελπισμένη. Γι’ αυτό δεν έχει τίποτα ηθικό μέσα της".
Καθόλου τυχαία δεν ανέφερε την πρώτη σκέψη του και αυτό διότι μόνο μέσα απο το βίωμα όλων όσων προανέφερε...ερήμωση, αρρώστια, κοκ...θα μπορέσει ο άνθρωπος να αντιληφθεί και τον απέναντι πόνο που δυνητικά μπορεί να αποτελέσει και δικό του πόνο και να συναισθανθεί , ορίζοντας έναν άλλο κώδικα ηθικής...της "Ηθικής-του-Χαρακτήρα".
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
εγω κάτι,που με καθήλωσε οταν ήμουν νεαρός πρωτοετής!
...Έχετε ποτέ αναρωτηθεί αν ο άνθρωπος είναι ένα λάθος του θεού ή μήπως ο Θεός ένα λάθος του ανθρώπου ? Φ.Νίτσε.
Είναι απίθανη αυτη η πρόταση.
Σκεφθείτε:
Οποιο και απο τα δυο αν συμβαίνει,είναι ενα λάθος!
Ή
Αν είναι λάθος του θεού,η δημιουργία του ανθρώπου,τότε και η δημιουργία του θεού είναι λάθος.Επειδή απο το αρχικό λάθος,προήλθε και το επόμενο.
Αρα το σωστό θα ήταν να μην υπάρχει θεός,ή να μην υπάρχει
ο άνθρωπος?
Και κανείς απο τους δύο!!
Ερωτήματα να τα κουβαλάς μια ζωή.
Μεγάλε Νίτσε,μόνο ενας Σωκράτης θα μπορούσε να σε βάλει στη θέση σου!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Δεν εισαι ....κοντα στην απάντηση!?
quote:
Ma nikomaxe, γιατί δεν εξετάζεις, ΜΟΝΟ τη δεύτερη υπόθεση?Δεν εισαι ....κοντα στην απάντηση!?
Σίγουρα ΝΑΙ φίλε Πλάτωνα!!!
Ισως και να έχω την απάντηση!
Οχι ομως 100%.
Και αυτο το απειροελάχιστο 0,001%,που δίνω στην πρώτη υπόθεση
είναι αρκετό να με κρατάει σε εγρήγορση.
Μήν ξεχνας,πώς η δημιουργία όλη,συμφωνα με το Bing-bang,
παιχθηκε σε 0,001% της ύλης που υπερίσχυσε της αντιύλης!!!
Πλάτωνα,είναι όμορφες αυτέ οι σκέψεις,είτε του Νιτσε,είτε δικές
σου και δικές μου.
Η ομορφιά τους είναι και αυτο με γοητεύει ανέκαθεν,οτι
επιδέχονται πέραν της μιας ερμηνειών!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Edited by - ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ on 19/06/2011 16:35:34
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
...Έχετε ποτέ αναρωτηθεί αν ο άνθρωπος είναι ένα λάθος του θεού ή μήπως ο Θεός ένα λάθος του ανθρώπου ? Φ.Νίτσε.
Είναι απίθανη αυτη η πρόταση.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Καλησπέρα Νικόμαχε...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Δανείσθηκα λοιπόν ένα κομματάκι απο το εισαγωγικό κείμενο του Θεματοθέτη απο τον Νίτσε...
"Να δέχεσαι μια πίστη από έθιμο δείχνει ότι είσαι ή δειλός ή τεμπέλης στη σκέψη κι αυτά γίνανε οι προϋποθέσεις για να ‘σαι ηθικός.
Οι άνθρωποι σκεπτόμενοι τον εγωισμό τους δεν κάνουν τίποτα για το εγώ τους αλλά μόνο για το φάντασμα του εγώ τους. Όλοι μαζί ζουν σε ένα νέφος από αυθαίρετες προσωπικές γνώμες σε διαδοχικά κεφάλια: ένας θαυμαστός κόσμος φαντασμάτων με νηφάλια εμφάνιση".
Και θα ήθελε και κείνος -Ο Νίτσε- έχω την αίσθηση , να ακούσει όλες τις απόψεις...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 19/06/2011 16:46:09
Edited by - Εαρινός on 19/06/2011 16:50:31
Δεν ξέρω τίποτα για το αν με δημιούργησε κάποιος θεός, καποιος εξωγηινος, η είμαι φυσιολογικό επακόλουθο σε κάτι.
Γνώρισα, αυτο που ονομάζουμε "Θεό", μέσα στη διαπαιδαγώγηση που έλαβα. Μια σειρα γνώσεων που κατα κάποιο τροπο συνανθρωποι μου, έκτισαν και έντισαν με το μανδύα της θρησκευτικοτητος. Βέβαια σε μια ηλικία, βρήκα πως τα περισσότερα ησαν επιπόλαια και αναλαφρα, έτσι διάβασα, αναρωτήθηκα, εψαξα για σειρα ετών, χωρίς το όλο (τραν τραν) να οδηγήσει κάπου.
Κάποια στιγμη τα έβαλα στην άκρη όλα. Όταν λέω όλα, εννοώ όλα. Οτι ερχόταν απο τη μνήμη σαν γνώση, και αυτο στην άκρη. Λέγανε πως το σεχ είναι ενάντια στη θρησκεία? αμφεβαλα. Αφου μέσα μου είχα τάσεις για σεχ, ζούσα συνεχώς σε σύγκρουση. Ήταν ποτε δυνατόν, η άρνηση της ευχαρίστησης η της ομορφιάς, να έχει κάτι να κάνει με Θεό, η με την θρησκευτική ζωη? και αυτο είναι και ήταν, οτι έκαναν και κανουν, οι πιστοί καθε ισμου στα μοναστήρια μέχρι σήμερα.
Όπως και παραπάνω, για την έννοια του θείου, κάνουν Ένα το λάθος, να θεωρούν την πνευματική ζωη, διαφορετικη απο την καθημερινή ζωη. Ο άνθρωπος που ζει για την ευχαρίστηση, και θύμαται στη χαση και στη φεξη το Θεό, τον ονομάζουμε εγκοσμιο, λαϊκό, κλπ κλπ, ενω τον Πιστο που πηγαινει ταχτικα να προσευχηθει η να κοινωνησει, η το Μόναχο που κάνει το ίδιο, μα κουβαλά μέσα του την κάθε ψυχοτρελλα και μισαλαδοξεια, (να εννωθει με καποιο θεο και τέτοια), τον θεωρούμε πνευματικο! Δεν εξετάζουμε ποτε, πως στο διαχωρισμό, το να θεωρούμε διλ. Διαφορετικο τον πιστο η αφοσιωμένο στο Θεό, απο τον αφοσιωμένο στη γυναικεία ομορφιά η στα λεφτά, έγκειται η εγκοσμιοτης.
Με αλλα λόγια, πιο απλά ο τρόπος σκέψης του πνευματικού και του εγκοσμιου, λιγο διαφέρει. Τόσο δύσκολο είναι να καταλάβουμε, πως δίχως τον υλικό κόσμο, δεν θα ειμαστε εδω, υπάρχει η δεν υπάρχει θεός, του αρέσει η όχι?
Ειμαστε σε ολική σχέση με τη ζωη, η δεν ειμαστε. Όταν δεν ειμαστε, ξεφυτρωνει ο θεός και τα διάφορα μπαλώματα, που το ονομάζουμε πνευματικο, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα. Απο εκει ξεκινάς και καταλαβαίνεις, πως η έννοια θεός η θρησκευτική ζωη, έχει αξία όταν είναι σε σχέση με το όλο, και όχι με τη μερικοτητα.
Και ποια η μερικοτητα?
Η δημιουργία της θρησκείας ως έχει. Παραδείσοι, θα σε κάνει νταντα κάποιος αν δεν είσαι καλός, θα βρεις ποτάμια με ρίζι σε μια αλλη ζωη, και οτι θέλει το συγκρουομενο και περιορισμένο μυαλο προσθέτει, στο θείο και στην φύση του.
Όταν καταστραφεί ο τρόπος που βλέπουμε μέχρι στιγμής τη ζωη, μέσα διλ απο της προεκτάσεις και τις ελπίδες για κάποιο αύριο, αρχίζει αυτο που ονομάζουμε αγάπη, σταθερά, χωρίς το ψαξημο κάποιου θεου, η κάποιας ελπίδας. Όλη η ζωη συμπεριλαμβανομένης και της θρησκευτικής, είναι αυτη η κίνηση, δεν ξεχωρίσεις τη ζωη σε αγάπη, θρησκεία, Θεό, υλικο, πνευματικο κλπ. Μια κίνηση, που δεν κάνει ποτε το λάθος αγαπητοί Νικομαχε και Έαρινε, να ξεχωρίζει το Θεό ως κάτι διαφορετικο, (υπάρχον και μη), και φυσικά δεν τον δημιουργει!
Υπάρχει μια δυσκολία για να κατανοήσει κανείς τον Νίτσε σαν άνθρωπο, και μια ακόμη μεγαλύτερη για να αναλύσει τη σκέψη του.
Ας προσθέσω στο παζλ που προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα ακόμη κομμάτι, μήπως και η όλη προσπάθεια διευκολυνθεί λίγο περισσότερο:
Ο Νίτσε υπήρξε παιδί του Δαρβίνου και αδελφός του Βίσμαρκ .
Δεν έχει καμιά σημασία το ότι γελοιοποίησε τους Άγγλους εξελικτικούς και τους Γερμανούς εθνικιστές : είχε συνηθίσει να καταγγέλλει εκείνους που τον είχαν επηρεάσει περισσότερο , ήταν ο ασυναίσθητος τρόπος του να πληρώνει τα χρέη του .
Η ηθική φιλοσοφία του Σπένσερ δεν ήταν η φυσική συνέπεια της θεωρίας της εξέλιξης .
Αν η ζωή είναι μια πάλη για την ύπαρξη , στην οποία επιζεί ο ισχυρότερος , τότε η δύναμη είναι η υπέρτατη αρετή και η αδυναμία το μόνο σφάλμα .
Καλό είναι ό,τι επιζεί , εκείνο που κερδίζει .
Κακό είναι εκείνο που αποχωρεί και αποτυγχάνει .
Μόνο η δειλία των Άγγλων Δαρβινιστών της μεσοβικτωριανής εποχής και η αστική αξιοπρέπεια των Γάλλων θετικιστών και των Γερμανών σοσιαλιστών , μπορούσαν να κρύψουν το αναπόφευκτο αυτού του συμπεράσματος .
Αυτοί οι άνθρωποι υπήρξαν αρκετά γενναίοι ώστε ν’ απορρίψουν την χριστιανική θεολογία , αλλά δεν τόλμησαν να είναι λογικοί , ν’ απορρίψουν τις ηθικές ιδέες , την λατρεία της πραότητας και της καλοσύνης και του αλτρουισμού , που είχαν αναπτυχθεί από αυτή τη θεολογία .
Έπαψαν να είναι Αγγλικανοί , ή Καθολικοί ή Λουθηριανοί . Αλλά δεν τόλμησαν να πάψουν να είναι χριστιανοί . – Αυτά υποστήριζε ο Φρειδερίκος Νίτσε .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
προσωπικα απο τοσα που ειπε κραταω στον νου μου παντα ενα
"η κολια ειναι ο λογος για τον οποιο ο ανθρωπος δεν νομιζει οτι ειναι θεος"
μεσα σε 5 λεξεις διατυπωνει την προσκολησση των ανθρωπων στην υλη κ την αμεση εξαρτση τους απο αυτη πο αποδεικνυει την μικροτητα του..
d.k
Ο Δαρβίνος ασυναίσθητα συμπλήρωσε το έργο των Εγκυκλοπαιδιστών : αυτοί είχαν αφαιρέσει την θεολογική βάση από τη νεώτερη ηθική , αλλά είχαν αφήσει αυτή την ηθικότητα την ίδια , άθικτη και απαραβίαστη , να κρέμεται κατά θαυμαστό τρόπο στον αέρα .
Άνθρωποι που μπορούσαν να σκεφθούν καθαρά κατάλαβαν σύντομα εκείνο που τα βαθύτερα πνεύματα κάθε εποχής είχαν γνωρίσει : ότι σ’ αυτή τη μάχη που ονομάζουμε ζωή , εκείνο που χρειαζόμαστε δεν είναι καλοσύνη , αλλά δύναμη , όχι ταπεινοφροσύνη , αλλά υπερηφάνεια , όχι αλτρουισμός αλλά αποφασιστική εξυπνάδα .
Ότι η ισότητα είναι εναντίον του σπόρου της επιλογής και της επιβίωσης .
Ότι , όχι οι μάζες , αλλά οι μεγαλοφυΐες είναι η ισχύς είναι ο διαιτητής όλων των διαφορών και όλων των πεπρωμένων . –
Έτσι φαίνονταν στον Φρειδερίκο Νίτσε .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Οφείλουμε -έλεγε ο Νίτσε- να προσανατολιζόμαστε όχι προς αυτό που είναι ευχάριστο και αρεστό στην ζωή αλλα στην αποφυγή όσο το δυνατόν των αμέτρητων κακών της ... Ευτυχέστερος όλων είναι ο άνθρωπος που έχει περάσει την ζωή του δίχως κάποιον μεγάλο πόνο , σωματικό ή πνευματικό!
Επίσης , είχε αναφέρει ότι..
Γνωρίζουμε ότι η ζωή αποτελείται απο βάσανα , ότι όσο περισσότερο προσπαθούμε να την απολαύσουμε τόσο υποδουλωνόμαστε σε αυτά...
Με όλα όσα είχε αναφέρει δείχνει και την βαθειά γνώση του υποκειμένου άνθρωπος και των επιμέρους λειτουργιών στις οποίες είναι υποκείμενος....θέτοντάς τον υπο την αιγίδα του , αγνοώντας επιδεικτικά για την ίδια του την ύπαρξη και υγεία -σωματική και ψυχική-....
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
Εαρινός :Οφείλουμε -έλεγε ο Νίτσε- να προσανατολιζόμαστε όχι προς αυτό που είναι ευχάριστο και αρεστό στην ζωή αλλα στην αποφυγή όσο το δυνατόν των αμέτρητων κακών της ... Ευτυχέστερος όλων είναι ο άνθρωπος που έχει περάσει την ζωή του δίχως κάποιον μεγάλο πόνο , σωματικό ή πνευματικό!
Επίσης , είχε αναφέρει ότι..
Γνωρίζουμε ότι η ζωή αποτελείται απο βάσανα , ότι όσο περισσότερο προσπαθούμε να την απολαύσουμε τόσο υποδουλωνόμαστε σε αυτά...
Με όλα όσα είχε αναφέρει δείχνει και την βαθειά γνώση του υποκειμένου άνθρωπος και των επιμέρους λειτουργιών στις οποίες είναι υποκείμενος....θέτοντάς τον υπο την αιγίδα του , αγνοώντας επιδεικτικά για την ίδια του την ύπαρξη και υγεία -σωματική και ψυχική-....
Τώρα , αν όλ’ αυτά ήταν αληθινά , τίποτα δεν μπορούσε να είναι πιο μεγαλειώδες και πιο σημαντικό παρά ο Βίσμαρκ .
Εδώ ήταν ένας άνθρωπος που ήξερε τις πραγματικότητες της ζωής , που έλεγε ωμά ότι “δεν υπάρχει αλτρουισμός μεταξύ κρατών” και ότι οι λύσεις για τα σύγχρονα ζητήματα δεν πρέπει να αποφασίζονται με ψήφους και ρητορικές , αλλά με αίμα και σίδερο .
Τι καθοριστικός ανεμοστρόβιλος υπήρξε για μια Ευρώπη σαπισμένη από απογοητεύσεις και “ιδεώδη” !
Μέσα σε λίγους σύντομους μήνες είχε αναγκάσει την παρακμάζουσα Αυστρία να παραδεχθεί την ηγεσία του .
Μέσα σε λίγους σύντομους μήνες είχε ταπεινώσει μια Γαλλία που είχε μεθύσει με τον θρύλο του Ναπολέοντα .
Και σ’ αυτούς τους σύντομους μήνες δεν είχε επίσης εξαναγκάσει όλα εκείνα τα μικρά γερμανικά “κράτη” , όλους εκείνους τους ηγεμονίσκους , τα μικρο – πριγκηπάτα και μικρο – εξουσίες να ενωθούν σε μια ισχυρή αυτοκρατορία , το πραγματικό σύμβολο της νέας ηθικής και δυνάμεως ;
Η αυξανόμενη στρατιωτική και βιομηχανική ρώμη αυτής της νέας Γερμανίας χρειαζόταν μια φωνή .
Η διαιτησία του πολέμου χρειαζόταν μια φιλοσοφία για να την δικαιολογήσει .
Ο χριστιανισμός δεν θα την δικαιολογούσε , αλλά ο δαρβινισμός μπορούσε να το κάνει .
Με λίγη τόλμη το πράγμα μπορούσε να πραγματοποιηθεί .
Ο Νίτσε είχε την τόλμη και έγινε η φωνή .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά