EXELSIOR
ΜέλοςGreece69Μηνύματα
30Θέματα
08/06/2011, 14:50:05Πρώτο μήνυμα
29/06/2013, 19:04:14Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Ομολογώ πως ήταν ο πιο εύστοχος φιλόσοφος όλων. Στον πανεπιστημιακό κύκλο ξέρεις δεν τον συμπαθούν καθόλου. Ιδιαίτερα εκείνοι οι καθηγητές που έχουν κάνει διδακτορικό στη Γερμανία έχουν προσκολλήσει στον Καντ και μόνο. Θυμάστε και την περίπτωση του Καζατζάκη που υπονομεύτηκε από δικούς μας για να μην πάρει το νόμπελ στην εργασία του για το Νίτσε. Είναι το κόκκινο πανί σχεδόν κάθε διανοούμενου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν κάνει ακριβώς φιλοσοφία ο Νίτσε. Κάνει μια τρομακτική ψυχανάλυση στα κίνητρα του φιλόσοφου και του μη φιλόσοφου. Κοιτάζει πολύ βαθειά μέσα στον καθένα, ανακαλύπτει ανατριχιαστικές αλήθειες και γίνεται από όλους αντιπαθής. Όσο τον διαβάζεις τόσο βλέπεις ότι διαβάζεις τον εαυτό σου σαν να σε ήξερε χρόνια. Κανένας φιλόσοφος δεν τον έφτασε και φοβάμαι ούτε θα τον φτάσει ποτέ. Οι ρήσεις του έχουν μείνει ως ριπές στα αφτιά όλων μας. Λένε πως ήταν αφοριστικός. Θα έλεγα όχι αφοριστικός, απλά ήταν ωμά ειλικρινής.
Ο άνθρωπος αγωνίζεται πρωταρχικά να επιβιώσει. Για να καταφέρει αυτό θα πρέπει να συντηρεί το σώμα του, να το προφυλάξει από κινδύνους και να συμβιώνει με άλλους. Αντίπαλο σ’ αυτά έχει το φόβο και την άγνοια. Ο φόβος οφείλεται στην άγνοια και η άγνοια στον φόβο. Βλέποντας τους άλλους να αγνοούν και να φοβούνται λιγότερο ή περισσότερο από αυτόν πρέπει γρήγορα κι αυτός να λάβει μια θέση ώστε να εξατομικευτεί και να ξεχωρίσει. Μια επώδυνη λύση του αίρει την ηδονή και μια ανώδυνη τη δημιουργία. Αυτό που πρέπει να κάνει τώρα είναι να βρει μια τρίτη λύση που να απαλύνει τις άλλες δύο.
Πλάθει θεούς και ήρωες οι οποίοι γνωρίζουν τα πάντα και δε φοβούνται τίποτα , είναι στο πλευρό του και ιδιαίτερα όταν αυτός είναι ανίσχυρος. Τώρα καλείται ο άνθρωπος ή να τους μιμηθεί και να ενταχθεί με τους ισχυρούς ή να φιλοσοφήσει πάνω τους και να ενταχθεί με τους ανίσχυρους. Αν τους μιμηθεί οι ανίσχυροι θα του καταλογίσουν βλασφημία και αλαζονεία. Αν φιλοσοφήσει πάνω τους οι ισχυροί θα του καταλογίσουν υπεκφυγή κι αδυναμία. Αυτό που μένει να γίνει τώρα είναι να διαλυθεί η σύγχυση με έναν πιο έξυπνο τρόπο. Ο ανίσχυρος άνθρωπος εισαγάγει τώρα την ηθική : αν ανήκω στους αδύναμους θα υποστώ πολλά, αλλά θα ανταμειφθώ μετά θάνατο. Αν ανήκω στους ισχυρούς θα καρπωθώ πολλά αλλά θα τιμωρηθώ μετά θάνατο. Έτσι ως καλός θα αρκούμαι στο να ονειρεύομαι μόνο όσα οι κακοί διαπράττουν, αλλά οι καλοί θεοί μου θα τιμωρήσουν μετά το θάνατο αυτούς τους ισχυρούς που αδυνατώ να τιμωρήσω εγώ εν ζωή. Βλέποντας ο ισχυρός αυτή την ηθική, ταυτίζεται υποκριτικά μαζί της και ενισχύεται η θέση του. Καταλαβαίνει ότι είναι ένα τέχνασμα αδυναμίας , το ενθαρρύνει και το επισφραγίζει προκειμένου να παραμείνει πάντα ισχυρός. Δίνει χρήματα να σηκωθούν ναοί και να γραφτούν βιβλία. Ο ανίσχυρος τώρα γοητεύετε και γίνεται πιο υποτελής, δοξάζει στις τελετές του το Θεό που τα όρισε όλα έτσι βολικά και περνάει στα βιβλία του τη βούληση του ισχυρού. Συνεπώς και οι δύο συνάπτουν στο βάθος ένα συμβόλαιο, μια συμφωνία κι αλίμονο σ’ αυτόν τον τρίτο που θα την διαταράξει.
Το δρόμο αυτό επέλεξαν και οι δύο προκειμένου με κάποιον τρόπο να στηθούν και να ξεχωρίσουν απέναντι στη ζωή με όσο γίνεται πιο ανώδυνο για αυτούς τρόπο. Συνεπώς το πρώτο αίτιο της φιλοσοφίας δεν είναι ο θαυμασμός αλλά η διάκριση και η επικράτηση πάνω στους άλλους έστω και πλαστά. Αυτό με μια λέξη λέγεται εγωισμός ο οποίος είναι αληθινό κίνητρο. Ο λόγος και η ισχύς είναι συμπληρώματα κι όχι αιτίες.
Αφού σφραγιστεί η συμφωνία ισχυρού-ανίσχυρου, ακολουθεί ένα άλλο ζητούμενο που δίνει χρώμα και στους δύο, η ηδονή: είναι και οι δύο πια σκεπτόμενοι και ολοκληρωμένοι, υιοθετούν στάση ζωής και την μεταδίδουν στους απογόνους τους. Θεσπίζουν ιερά σύμβολα και αξίες. Ανοίγουν πανεπιστήμια που’ ναι οι ναοί της γνώσης, διακηρύττουν δημοκρατίες, ελευθερίες και ισότητες. Κάποιοι πιο ευφυείς ισχυροί επινοούν την ισότητα των τάξεων και των ευκαιριών. Οι ανίσχυροι ενθαρρύνονται και ζητούν διαρκώς να αλλάξουν όλα εκείνα που οι ίδιοι θα διατηρούσαν αν ήταν στη θέση των άλλων.
Το θέατρο αποκρυσταλλώνεται και αλίμονο πάλι σε όποιον εναντιωθεί προφορικά και μόνο σε αυτά. Πρακτικά ισχύει και επιτρέπεται οτιδήποτε όπως ένας ανίσχυρος μπορεί κάλλιστα να ζει φαυλότερα από έναν ισχυρό αρκεί να μη το ομολογεί. Ο εγωισμός αφορά τον προφορικό λόγο και όχι την πράξη. Ουδείς δύναται να τολμήσει να εναντιωθεί προφορικά της ισότητας ή της δημοκρατίας άσχετα αν στο όνομά τους γίνανε τα μεγαλύτερα αίσχη.
Ως κερασάκι στην τούρτα της ηδονής έρχεται η απληστία: Εγώ ο ισχυρός θα αποκτώ όλο και περισσότερα υλικά, εσύ ο ανίσχυρος θα μοιρολατρείς επικριτικά μέσα σε ένα σωρό από βιβλία που εγώ σου υπέδειξα και θα καταφέρεσαι πάνω σ’ αυτά που έχω για να μην μπεις και συ ποτέ στον επώδυνο κόπο να τα αποκτήσεις. Συνεπώς ο ισχυρός και ο ανίσχυρος είναι έτσι όχι από βιολογική αδυναμία ή φυσική ιδιότητα αλλά από γνωστική επιλογή κατά την οποία ζητούν να αλλάξουν όλα γύρω τους προκειμένου να αποφύγουν να αλλάξουν οι ίδιοι. Ο ένας φοβάται την ανέχεια και ο άλλος τη δράση. Αυτό όμως είναι σύμβαση κι όχι αληθινή επιθυμία γιατί αν αλλάξουν όντως τα πράγματα γύρω τους θα πανικοβληθούν ακόμα περισσότερο. Όποιος βγαίνει από μια πλαστή κατάσταση δεν ξέρει τι είναι αληθινό για να το επιλέξει.
Γίνεται κανείς ηθικός όχι επειδή είναι ηθικός. Η υποταγή σε μια ηθική είναι δουλική, ιδιοτελής ή απελπισμένη. Γι’ αυτό δεν έχει τίποτα ηθικό μέσα της. Να δέχεσαι μια πίστη από έθιμο δείχνει ότι είσαι ή δειλός ή τεμπέλης στη σκέψη κι αυτά γίνανε οι προϋποθέσεις για να ‘σαι ηθικός. Οι άνθρωποι σκεπτόμενοι τον εγωισμό τους δεν κάνουν τίποτα για το εγώ τους αλλά μόνο για το φάντασμα του εγώ τους. Όλοι μαζί ζουν σε ένα νέφος από αυθαίρετες προσωπικές γνώμες σε διαδοχικά κεφάλια: ένας θαυμαστός κόσμος φαντασμάτων με νηφάλια εμφάνιση. Έτσι συνάπτουν ένα αναιμικό πλάσμα ως πρότυπο ηθικής το οποίο απευθύνεται σε άτομα που τρομάζουν με την ευτυχία. Αυτό που θέλουν είναι η διάκριση κατά βαθμίδες: δισταγμός, φόβος, θαυμασμός, φθόνος, χλευασμός, ανάταση, καταξίωση, θάνατος.
Στο τέλος της βαθμίδας ο μάρτυρας-ασκητής έχει ως απόλαυση μόνο τη διάκρισή του από το βάρβαρο στον οποίο επιβάλλει το δίδαγμα να υποφέρουν πάντα οι άλλοι ενώπιον των οποίων θέλει να διακριθεί. Τώρα όλοι οι υπόλοιποι θεατές συντάσσουν τα απομνημονεύματα του Αγίου τους, καθένας γίνεται τέλειος ηθικός κριτής ενώ το βάρος της εκτέλεσης κουβαλούν πάντα ξένοι ώμοι.
Το σκουλήκι μαζεύεται όταν το πατούν. Με τούτο τον τρόπο μειώνει την πιθανότητα να το πατήσουν πάλι. Στη γλώσσα της ηθικής αυτό λέγεται ταπεινοφροσύνη. Ο ηθικός είναι εκείνος ο γεννημένος για ηθοποιός που υποδύεται τον γεννημένο για ηθικό. Αυταπατώνται όσοι νομίζουν ότι απαλλάσσονται από μια παρακμή με το να κηρύσσουν απλώς πόλεμο εναντίον της. Αυτό που διαλέγουν τελικά δεν είναι παρά μια άλλη έκφραση της παρακμής καθόσον υψώνουν νέους ναούς, ηθικότερους από αυτούς που τάχα γκρέμισαν. Η χριστιανική ηθική είναι ένας κηρυγμένος πόλεμος εναντίον του ανθρώπινου πάθους σε συμμαχία με όλα τα πανάρχαια ηθικά τέρατα και με βασικό στόχο την αυθόρμητη σεξουαλικότητα. Ενοχοποιεί το σώμα και ευνουχίζει την πρωτοβουλία. Μετά είναι εύκολο υποχείριο του ιερέα ο οποίος όντας βαθιά άθεος αθετεί τα ιερά του. Ο Άγιος ως ιδεώδης ευνούχος των αδυνάτων καλεί όλους τους πιστούς να κοιτούν μόνο τα γραπτά κι όχι ότι νιώθουν μέσα τους. Κατασκευάζει για όλους κρεβάτια σαν του Προκρούστη αλλά ποτέ για δική του χρήση. Έχει ποτέ αναρωτηθεί αν ο άνθρωπος είναι ένα λάθος του θεού ή μήπως ο Θεός ένα λάθος του ανθρώπου;………………………Φρειδερίκος ΝΙΤΣΕ
Πλάθει θεούς και ήρωες οι οποίοι γνωρίζουν τα πάντα και δε φοβούνται τίποτα , είναι στο πλευρό του και ιδιαίτερα όταν αυτός είναι ανίσχυρος. Τώρα καλείται ο άνθρωπος ή να τους μιμηθεί και να ενταχθεί με τους ισχυρούς ή να φιλοσοφήσει πάνω τους και να ενταχθεί με τους ανίσχυρους. Αν τους μιμηθεί οι ανίσχυροι θα του καταλογίσουν βλασφημία και αλαζονεία. Αν φιλοσοφήσει πάνω τους οι ισχυροί θα του καταλογίσουν υπεκφυγή κι αδυναμία. Αυτό που μένει να γίνει τώρα είναι να διαλυθεί η σύγχυση με έναν πιο έξυπνο τρόπο. Ο ανίσχυρος άνθρωπος εισαγάγει τώρα την ηθική : αν ανήκω στους αδύναμους θα υποστώ πολλά, αλλά θα ανταμειφθώ μετά θάνατο. Αν ανήκω στους ισχυρούς θα καρπωθώ πολλά αλλά θα τιμωρηθώ μετά θάνατο. Έτσι ως καλός θα αρκούμαι στο να ονειρεύομαι μόνο όσα οι κακοί διαπράττουν, αλλά οι καλοί θεοί μου θα τιμωρήσουν μετά το θάνατο αυτούς τους ισχυρούς που αδυνατώ να τιμωρήσω εγώ εν ζωή. Βλέποντας ο ισχυρός αυτή την ηθική, ταυτίζεται υποκριτικά μαζί της και ενισχύεται η θέση του. Καταλαβαίνει ότι είναι ένα τέχνασμα αδυναμίας , το ενθαρρύνει και το επισφραγίζει προκειμένου να παραμείνει πάντα ισχυρός. Δίνει χρήματα να σηκωθούν ναοί και να γραφτούν βιβλία. Ο ανίσχυρος τώρα γοητεύετε και γίνεται πιο υποτελής, δοξάζει στις τελετές του το Θεό που τα όρισε όλα έτσι βολικά και περνάει στα βιβλία του τη βούληση του ισχυρού. Συνεπώς και οι δύο συνάπτουν στο βάθος ένα συμβόλαιο, μια συμφωνία κι αλίμονο σ’ αυτόν τον τρίτο που θα την διαταράξει.
Το δρόμο αυτό επέλεξαν και οι δύο προκειμένου με κάποιον τρόπο να στηθούν και να ξεχωρίσουν απέναντι στη ζωή με όσο γίνεται πιο ανώδυνο για αυτούς τρόπο. Συνεπώς το πρώτο αίτιο της φιλοσοφίας δεν είναι ο θαυμασμός αλλά η διάκριση και η επικράτηση πάνω στους άλλους έστω και πλαστά. Αυτό με μια λέξη λέγεται εγωισμός ο οποίος είναι αληθινό κίνητρο. Ο λόγος και η ισχύς είναι συμπληρώματα κι όχι αιτίες.
Αφού σφραγιστεί η συμφωνία ισχυρού-ανίσχυρου, ακολουθεί ένα άλλο ζητούμενο που δίνει χρώμα και στους δύο, η ηδονή: είναι και οι δύο πια σκεπτόμενοι και ολοκληρωμένοι, υιοθετούν στάση ζωής και την μεταδίδουν στους απογόνους τους. Θεσπίζουν ιερά σύμβολα και αξίες. Ανοίγουν πανεπιστήμια που’ ναι οι ναοί της γνώσης, διακηρύττουν δημοκρατίες, ελευθερίες και ισότητες. Κάποιοι πιο ευφυείς ισχυροί επινοούν την ισότητα των τάξεων και των ευκαιριών. Οι ανίσχυροι ενθαρρύνονται και ζητούν διαρκώς να αλλάξουν όλα εκείνα που οι ίδιοι θα διατηρούσαν αν ήταν στη θέση των άλλων.
Το θέατρο αποκρυσταλλώνεται και αλίμονο πάλι σε όποιον εναντιωθεί προφορικά και μόνο σε αυτά. Πρακτικά ισχύει και επιτρέπεται οτιδήποτε όπως ένας ανίσχυρος μπορεί κάλλιστα να ζει φαυλότερα από έναν ισχυρό αρκεί να μη το ομολογεί. Ο εγωισμός αφορά τον προφορικό λόγο και όχι την πράξη. Ουδείς δύναται να τολμήσει να εναντιωθεί προφορικά της ισότητας ή της δημοκρατίας άσχετα αν στο όνομά τους γίνανε τα μεγαλύτερα αίσχη.
Ως κερασάκι στην τούρτα της ηδονής έρχεται η απληστία: Εγώ ο ισχυρός θα αποκτώ όλο και περισσότερα υλικά, εσύ ο ανίσχυρος θα μοιρολατρείς επικριτικά μέσα σε ένα σωρό από βιβλία που εγώ σου υπέδειξα και θα καταφέρεσαι πάνω σ’ αυτά που έχω για να μην μπεις και συ ποτέ στον επώδυνο κόπο να τα αποκτήσεις. Συνεπώς ο ισχυρός και ο ανίσχυρος είναι έτσι όχι από βιολογική αδυναμία ή φυσική ιδιότητα αλλά από γνωστική επιλογή κατά την οποία ζητούν να αλλάξουν όλα γύρω τους προκειμένου να αποφύγουν να αλλάξουν οι ίδιοι. Ο ένας φοβάται την ανέχεια και ο άλλος τη δράση. Αυτό όμως είναι σύμβαση κι όχι αληθινή επιθυμία γιατί αν αλλάξουν όντως τα πράγματα γύρω τους θα πανικοβληθούν ακόμα περισσότερο. Όποιος βγαίνει από μια πλαστή κατάσταση δεν ξέρει τι είναι αληθινό για να το επιλέξει.
Γίνεται κανείς ηθικός όχι επειδή είναι ηθικός. Η υποταγή σε μια ηθική είναι δουλική, ιδιοτελής ή απελπισμένη. Γι’ αυτό δεν έχει τίποτα ηθικό μέσα της. Να δέχεσαι μια πίστη από έθιμο δείχνει ότι είσαι ή δειλός ή τεμπέλης στη σκέψη κι αυτά γίνανε οι προϋποθέσεις για να ‘σαι ηθικός. Οι άνθρωποι σκεπτόμενοι τον εγωισμό τους δεν κάνουν τίποτα για το εγώ τους αλλά μόνο για το φάντασμα του εγώ τους. Όλοι μαζί ζουν σε ένα νέφος από αυθαίρετες προσωπικές γνώμες σε διαδοχικά κεφάλια: ένας θαυμαστός κόσμος φαντασμάτων με νηφάλια εμφάνιση. Έτσι συνάπτουν ένα αναιμικό πλάσμα ως πρότυπο ηθικής το οποίο απευθύνεται σε άτομα που τρομάζουν με την ευτυχία. Αυτό που θέλουν είναι η διάκριση κατά βαθμίδες: δισταγμός, φόβος, θαυμασμός, φθόνος, χλευασμός, ανάταση, καταξίωση, θάνατος.
Στο τέλος της βαθμίδας ο μάρτυρας-ασκητής έχει ως απόλαυση μόνο τη διάκρισή του από το βάρβαρο στον οποίο επιβάλλει το δίδαγμα να υποφέρουν πάντα οι άλλοι ενώπιον των οποίων θέλει να διακριθεί. Τώρα όλοι οι υπόλοιποι θεατές συντάσσουν τα απομνημονεύματα του Αγίου τους, καθένας γίνεται τέλειος ηθικός κριτής ενώ το βάρος της εκτέλεσης κουβαλούν πάντα ξένοι ώμοι.
Το σκουλήκι μαζεύεται όταν το πατούν. Με τούτο τον τρόπο μειώνει την πιθανότητα να το πατήσουν πάλι. Στη γλώσσα της ηθικής αυτό λέγεται ταπεινοφροσύνη. Ο ηθικός είναι εκείνος ο γεννημένος για ηθοποιός που υποδύεται τον γεννημένο για ηθικό. Αυταπατώνται όσοι νομίζουν ότι απαλλάσσονται από μια παρακμή με το να κηρύσσουν απλώς πόλεμο εναντίον της. Αυτό που διαλέγουν τελικά δεν είναι παρά μια άλλη έκφραση της παρακμής καθόσον υψώνουν νέους ναούς, ηθικότερους από αυτούς που τάχα γκρέμισαν. Η χριστιανική ηθική είναι ένας κηρυγμένος πόλεμος εναντίον του ανθρώπινου πάθους σε συμμαχία με όλα τα πανάρχαια ηθικά τέρατα και με βασικό στόχο την αυθόρμητη σεξουαλικότητα. Ενοχοποιεί το σώμα και ευνουχίζει την πρωτοβουλία. Μετά είναι εύκολο υποχείριο του ιερέα ο οποίος όντας βαθιά άθεος αθετεί τα ιερά του. Ο Άγιος ως ιδεώδης ευνούχος των αδυνάτων καλεί όλους τους πιστούς να κοιτούν μόνο τα γραπτά κι όχι ότι νιώθουν μέσα τους. Κατασκευάζει για όλους κρεβάτια σαν του Προκρούστη αλλά ποτέ για δική του χρήση. Έχει ποτέ αναρωτηθεί αν ο άνθρωπος είναι ένα λάθος του θεού ή μήπως ο Θεός ένα λάθος του ανθρώπου;………………………Φρειδερίκος ΝΙΤΣΕ
Φίλε Γιάννη, συμφωνώ μαζί σου και δέχομαι τις ερμηνείες σου. Γιατί αυτοαποκαλείσαι ψεύτης; Εμένα για ειλικρινής μου φάνηκες.
Όσο για το σύμπαν που λες, σου παραθέτω κάτι που είχα δημοσιεύσει και σε άλλο φόρουμ:
Όσο για το σύμπαν που λες, σου παραθέτω κάτι που είχα δημοσιεύσει και σε άλλο φόρουμ:
Το σύμπαν έχει συγκεκριμένο ορισμό: το σύνολο της υπάρχουσας ύλης και ενέργειας έτσι όπως αυτά έχουν εξαπλωθεί από το πρώτο μπιγκ μπαγκ έως σήμερα, δηλαδή περίπου πριν από 18 με 20 δισεκατομύρια έτη. Συνεπώς σήμερα μιλάμε για μια σφαίρα ύλης και ενέργειας διαμέτρου περίπου 40 δισεκατομυρίων ετών φωτός.
εδώ γεννιούνται 4 ερωτήματα:
1. Τι γίνεται με την διάμετρο του σύμπαντος αν υπάρχουν σωματίδια ταχύτερα του φωτός;
2. Τι είναι έξω από αυτήν τη διάμετρο; που σταματά ο εν δυνάμει χώρος;
3. Υπήρξε μόνο ένα μπιγκ μπαγκ ή το σύμπαν ανακυκλώνεται μετά την μοιραία βαρυτική κατάρρευση; (για όσους γνωρίζουν)
4. Μήπως γίνονται πολλά τέτοια μπιγκ μπαγκ σε διαφορετικούς χώρους; δηλαδή μήπως μιλάμε για πολλά σύμπαντα;
Αν θέλετε τη γνώμη μου, εν ολίγοις, θα έλεγα το εξής:
το σύμπαν δεν είναι τοπικό φαινόμενο. Υπάρχουν άπειρα σύμπαντα πολύ μακριά το ένα από το άλλο (το ίδιο πίστευε και ο Επίκουρος: υπάρχουν άπειροι κόσμοι που ανάμεσά τους μεσολαβεί το μετακόσμιο κενό).
Υπάρχουν σίγουρα ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός αλλά δεν είμαστε έτοιμοι να τις αποδεχτούμε γιατί θα καταρρεύσουν οι μέχρι τώρα εξισώσεις μας, (γιαυτό άλλωστε κώλυσε η αστροφυσική και δεν μπορεί να εξελιχτεί σε κάτι άλλο. Μέσα στα απείρως μικρά μεγέθη των σταθερών του Πλανκ κρύβονται οι υπόλοιπες 7 διαστάσεις) Πιστεύω πως σε λίγο καιρό η φυσική θα παραδεχτεί και τα ταχυόνια αλλά και τον αιθέρα που καταλαμβάνει το άπειρο κενό το οποίο δεν είναι ...κενό. Μέσω του αιθέρα συμβαίνουν οι κβαντώσεις, οι ιδιοτροπίες της σκιώδους ύλης, η μαθηματική ασυνέχεια στον ορίζοντα γεγονότων των μαύρων τρυπών και άλλα που θα αναγκαστεί κάποια στιγμή η φυσική να αποδεκτεί.
Ο χώρος είναι άπειρος και η ύλη πεπερασμένη μόνο για κάθε Σύμπαν ξεχωριστά. Ο μέσος αριθμός των στοιχειωδών σωματιδίων του κάθε σύμπαντος είναι ο αρθμός γκούγκολπλεξ (googolplex)που είναι το 10 εις την δεκάτη και όλο εις την εκατοστή.(για όσους γνωρίζουν). Πολύ ωραία αποδίδει τον αριθμό αυτόν ο Καρλ Σαγκάν, όσοι θυμούνται. (κοίτα
http://www.youtube.com/watch?v=0lFQOmb6mVs
αυτό που λες για τον όχλο, πολύ σωστό....το πλήρωσε και το πληρώνει όλη η ανθρώπινη ιστορία.
Έλενα, αν μπεις στο site που σου λέω θα πάθεις ...πλάκα.
Την ποιότητα της βούλησης του καθενός την κρίνει συνήθως ο μέσος όρος της κοινής διάχυτης αντίληψης που έχουμε όλοι για μια προσδιορισμένη πλευρά του επιθυμητού. Ο Μπέρναντ Σω έλεγε: η μειοψηφία έχει καμιά φορά δίκιο, η πλειοψηφία ποτέ..... βγάλε συμπέρασμα.
Υπαρχει λες, τελικά κάτι τυχαίο; Δεν θα άλλαζε και η ποιότητα του αποτελέσματος ξέρεις. Είτε εργαστώ για 1000 €, είτε τα κερδίσω στο λόττο, στον ίδιο καταναλωτισμό θα εξαντληθούν. Το τυχαίο θα αποκτούσε γοητεία μόνο αν μας απομάκρυνε από το παρωχημένο. Όταν όμως κάποιος αρχίζει να δίνει ερμηνεία στο τυχαίο γίνεται προληπτικός ή μάντης, κάτι που κουράζει τους άλλους ή μειώνει την αξιοπιστία του υποκειμένου. Μην βάζετε κανόνες στους κανόνες, σκεφτείτε ανέμελα και αυθόρμητα. Καμία ειμαρμένη δεν μας υποσχέθηκε κάτι.
Την ποιότητα της βούλησης του καθενός την κρίνει συνήθως ο μέσος όρος της κοινής διάχυτης αντίληψης που έχουμε όλοι για μια προσδιορισμένη πλευρά του επιθυμητού. Ο Μπέρναντ Σω έλεγε: η μειοψηφία έχει καμιά φορά δίκιο, η πλειοψηφία ποτέ..... βγάλε συμπέρασμα.
Υπαρχει λες, τελικά κάτι τυχαίο; Δεν θα άλλαζε και η ποιότητα του αποτελέσματος ξέρεις. Είτε εργαστώ για 1000 €, είτε τα κερδίσω στο λόττο, στον ίδιο καταναλωτισμό θα εξαντληθούν. Το τυχαίο θα αποκτούσε γοητεία μόνο αν μας απομάκρυνε από το παρωχημένο. Όταν όμως κάποιος αρχίζει να δίνει ερμηνεία στο τυχαίο γίνεται προληπτικός ή μάντης, κάτι που κουράζει τους άλλους ή μειώνει την αξιοπιστία του υποκειμένου. Μην βάζετε κανόνες στους κανόνες, σκεφτείτε ανέμελα και αυθόρμητα. Καμία ειμαρμένη δεν μας υποσχέθηκε κάτι.
Edited by - EXELSIOR on 15/06/2011 11:19:39
Ορθά ρωτάς. Καλύτερο να το πούμε "μη προβλέψιμο" γιατί το τυχαίο είναι πολύ μεγάλη κουβέντα. Λέμε για παράδειγμα: εκεί που περπατούσα στο δρόμο βρήκα τυχαία 5 ευρώ. Είναι σχήμα λόγου αφού δεν τα βρήκα τυχαία καθόσον καποιανού του έπεσαν κατά λάθος. Το πεντάευρω δεν φύτρωσε μόνο του.
Θυμήθηκα κι ένα ρητό: το τυχαίο είναι το πιο έξυπνο κόλπο του θεού για να είναι καλά κρυμμένος.
Θυμήθηκα κι ένα ρητό: το τυχαίο είναι το πιο έξυπνο κόλπο του θεού για να είναι καλά κρυμμένος.
Αγαπητέ/ή Νέμεσις, δεν ξέρω αν είσαι άντρας ή γυναίκα. Ωραίο η φωτογραφία που έβαλες. Μου θυμίζει εικόνες από το www.fantasygallery.com τέλος πάντων.... άνοιξες ένα θέμα τεράστιο. Από ποιά διάσταση να το πάρω; Να μιλήσω για τον ντετερμινισμό; την τυχαιότητα του Επίκουρου και τη θεωρία του χάους; Το αν υπάρχει θεϊκό ευφυές σχέδιο ή ανθρωπική αρχή; Να μιλήσω για τη βούληση του Νίτσε και τις βιολογικές μας ορμές; για το πρόβλημα της ελευθερίας; από που να αρχίσω;
Πιστεύω (εκ του προχείρω με λίγα λόγια) ότι έχουμε βούληση τόση όση μας χρειάζεται για να φανεί η ποιότητά μας. Δεν υπάρχει πλήρης ελευθερία γιατί θα ήταν μια άλλη μορφή σκλαβιάς, ούτε πλήρης υποταγή αφού υπάρχει πάντα και το απροσδιόριστο ενδεχόμενο του τυχαίου. Όπως κάθε γνωστικό στοιχείο, η αλήθεια πιστεύω είναι κάπου στη μέση όπως όλα. Θέλω πιο συγκεκριμένη ερώτηση για να πούμε κάτι παραπάνω.
Με την ευκαιρία θα έλεγα ότι και γω έχω κάποιες ερωτήσεις: Στο φόρουμ δημοσιεύονται θέματα που έχουν να κάνουν μόνο με το ανεξήγητο και τον εσωτερισμό ή οτιδήποτε; Γίνεται πιο πολύ χαβαλές ή μιλάμε με ότι και να συναντήσουμε;
Πιστεύω (εκ του προχείρω με λίγα λόγια) ότι έχουμε βούληση τόση όση μας χρειάζεται για να φανεί η ποιότητά μας. Δεν υπάρχει πλήρης ελευθερία γιατί θα ήταν μια άλλη μορφή σκλαβιάς, ούτε πλήρης υποταγή αφού υπάρχει πάντα και το απροσδιόριστο ενδεχόμενο του τυχαίου. Όπως κάθε γνωστικό στοιχείο, η αλήθεια πιστεύω είναι κάπου στη μέση όπως όλα. Θέλω πιο συγκεκριμένη ερώτηση για να πούμε κάτι παραπάνω.
Με την ευκαιρία θα έλεγα ότι και γω έχω κάποιες ερωτήσεις: Στο φόρουμ δημοσιεύονται θέματα που έχουν να κάνουν μόνο με το ανεξήγητο και τον εσωτερισμό ή οτιδήποτε; Γίνεται πιο πολύ χαβαλές ή μιλάμε με ότι και να συναντήσουμε;
Edited by - EXELSIOR on 15/06/2011 11:46:12
παιδιά ένας -ένας..... μιλάω και με άλλο φόρουμ, μιλάω και με το ε-μαιλ μου. Ταυτόχρονα είμαι ο σέρβερ αλληλογραφίας της Δ/νσης ΠΕ Γ΄ Αθήνας και από τα χέρια μου περνάνε όλες οι ηλεκτρονικές εφαρμογές.
Ο gianipseftis έχει πολλές εύλογες ερωτήσεις. Κατ' αρχάς δεν είμαι το παιδί που απαντά σε όλα, ούτε κανένας σοφός.Είμαι σαν όλους εσάς. Με ρωτάτε για τη φράση "πιστεύουμε πάντα ανάμεσα σε ένα αβέβαιο κάτι κι ένα βεβαιο τίποτα. Είναι φράση που δανείστηκα από τον Νίτσε στο έργο του "ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο". Αυτό δεν συμβαίνει πάντα; Ποιός είναι 100% σίγουρος για κάτι; Η ίδια η δημιουργία είναι αντιφατική. Το φωτόνιο είναι και κύμα και σωματίδιο. Η σκιώδης ύλη στο σύμπαν καθορίζει την διασπορά της γνωστής ύλης. Ο Ηράκλειτος είχε πει πως η αδικία είναι μια καθολική διακιοσύνη. Για τον όρο "τίποτα" δν δίνω την παρμενίδεια άποψη όπως πιθανόν λες, γιατί αυτή αυτοαναιρεί τον εαυτότης. Δίνω την διττή άποψη του κόσμου μας ο οποίος δεν είναι αυτός που βλέπουμε, αλλά είναι κι αυτός που βλέπουμε.....
Όσο για το άλλο, που λέω ότι η Συνείδηση είναι μόνιμο μέρος του σύμπαντος.... είναι άποψη του Έγκελς που λέει: μην ψάχνετε το Σύμπαν στο εξώτερο διάστημα, μεσ' τον εγκέφελό μας είναι όλο μαζί. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ήμαστε το μοναδικό νοήμον ον που πλαισιώνει με αναζητήσεις την ύπαρξη, σίγουρα με κάποιους θα μοιραζόμαστε την άγνοια κι ας μην τους ξέρουμε. Η βούληση που έχουμε προεκτείνεται στα πάντα γύρω μας και σκιαγραφεί και μας τους ίδιους. Αυτό δεν πιστεύω ότι γίνεται μόνο στη Γη.
Για το άλλο που ρωτάτε....η ξύλινη γλώσσα των φιλοσόφων.... έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι φιλόσοφοι είναι εγκλωβισμένοι στις λέξεις τους και δεν τολμούν να βγουν πιο έξω. Το ότι ο άνθρωπος ρωτά και απαντά δεν σημαίνει ότι είναι και ο κεντρικός παρατηρητής του παντός. Απλώς αυτό νομίζουμε. Ο άνθρωπος έχει γνώμη κι όχι γνώση (Γοργίας), απλά προσπαθεί για ...γνώση.
Αμαλία το "ένας-ένας" δεν ήταν για το φόρουμ σας, ήταν δικό μου σχήμα λόγου.
Edited by - EXELSIOR on 15/06/2011 09:55:41
Edited by - EXELSIOR on 15/06/2011 09:57:12
Edited by - EXELSIOR on 15/06/2011 10:04:45
Edited by - EXELSIOR on 15/06/2011 10:09:45
Ναι παιδιά, είμαι ο Στέλιος Ευσταθίου. Συμμετέχω και στο φόρουμ του www.filosofia.gr με το όνομα stefstath.Δεν περίμενα ότι το μπλογκ μου θα είναι ευδιάκριτο με αναζήτηση στο διαδίκτυο. Νόμιζα ότι τα μπλογκ δεν σκανάρονται. Στο μπλογκ μου και στο φόρουμ που προείπα θα δείτε τις απόψεις μου για πολλά πράγματα.
Edited by - EXELSIOR on 15/06/2011 09:33:06
φίλε Τραντούλ, οι ανησυχίες σου είναι δικαιολογημένες. Κάναμε ένα πλανήτη βόθρο. Κάναμε έναν παράδεισο, χωματερή. Οι επιστήμονες λένε ότι το ανώτερο ον είναι άνθρωπος επειδή σκέφτεται, μιλά και έχει αντιτακτό αντίχειρα. Ας μη το σχολιάσω.... γιατί θα λογοκριθώ.
Μάθε πως είμαστε ο 7ος σχηματισμός πολιτισμού στον Πλανήτη. Οι έξι προηγούμενοι καταστράφηκαν κι αυτοί από την αλλαζονία τους. Η παχυδερμική αναισθησία κι ο απρόσκοπτος εκμαυλισμός πρυτανεύουν στην Γη μας την καλή. Η αλήθεια και η ειλικρίνεια είναι πλέον μυθώδεις γραφικότητες.
Οι σεισμοί που λες, και τα άλλα βίαια φυσικά φαινόμενα δεν είναι προϊοντα θείας βούλησης ούτε πάντα αποτέλεσμα της ανθρώπινης επέμβασης. Είναι οι διεργασίες της φύσης που κάνει όταν εκείνη το κρίνει. Η ποιότητα της μουσικής που ακούνε κάποιοι σχετίζεται με το σχήμα που έχουν τα εγκεφαλικά τους κύματα.....αν π.χ. είναι ρηχού παλμού κύματα (μικρές κοιλότητες και όρη) τότε τους αρέσουν τα κουδουνίσματα και η βαβούρα. Δεν υπάρχουν χάπια για αυτό...
Μάθε πως είμαστε ο 7ος σχηματισμός πολιτισμού στον Πλανήτη. Οι έξι προηγούμενοι καταστράφηκαν κι αυτοί από την αλλαζονία τους. Η παχυδερμική αναισθησία κι ο απρόσκοπτος εκμαυλισμός πρυτανεύουν στην Γη μας την καλή. Η αλήθεια και η ειλικρίνεια είναι πλέον μυθώδεις γραφικότητες.
Οι σεισμοί που λες, και τα άλλα βίαια φυσικά φαινόμενα δεν είναι προϊοντα θείας βούλησης ούτε πάντα αποτέλεσμα της ανθρώπινης επέμβασης. Είναι οι διεργασίες της φύσης που κάνει όταν εκείνη το κρίνει. Η ποιότητα της μουσικής που ακούνε κάποιοι σχετίζεται με το σχήμα που έχουν τα εγκεφαλικά τους κύματα.....αν π.χ. είναι ρηχού παλμού κύματα (μικρές κοιλότητες και όρη) τότε τους αρέσουν τα κουδουνίσματα και η βαβούρα. Δεν υπάρχουν χάπια για αυτό...
το παράδοξο ξέρεις που βρίσκεται; .... στην βολική γενίκευση.
Για παράδειγμα λέμε: ο άνθρωπος μολύνει το περιβάλλον.Είναι σωστό αυτό; Για σκέψου λίγο.... Βάζει εμένα που πετάω το τσιγάρο κάτω, το ίδιο με τον Ζακ Σιράκ που κάνει πυρηνικές δοκιμές στον Ινδικό Ωκεανό και με ένα παιδάκι της Σομαλίας που κατούρησε στο δάσος. Είναι το ίδιο; Μήπως βολεύουμε έτσι τον Σιράκ και ενοχοποιούμε τους άλλους; Μήπως το λάθος ξεκινά από τις αξιολογικές μας κρίσεις με τις οποίες γράφαμε και εκθέσεις ιδεών στο γυμνάσιο;
Όσο για το τέλος του κόσμου που λες....... ο Τόμας Έλιοτ είχε πει πως: το τέλος του κόσμου δεν θαρ' θει με έναν κρότο αλλά με έναν ψίθυρο.
Edited by - EXELSIOR on 01/07/2011 14:08:01
Ο RedArrowZ μιλάει ορθά, έχει πιάσει το νόημα της συζήτησης......
Να προσδιορίσουμε την Ελίτ του πλανήτη; Είναι κάτι δύστυχα άτομα με πολλά λεφτά και πιο πολλά ψυχοφάρμακα. Όλα δεν προσδιορίζονται οικονομικά; Όμως όλο αυτό που λέμε οικονομία δεν είναι κάτι αρρωστημένο;
Η ίδια η κρίση δεν είναι φιάσκο; Μάλιστα, γύρω από την οικονομία πιστεύω το εξής: Δεν υπάρχει καμία λογική στην οικονομία. Ξέρετε ότι το 70% του παγκόσμιου χαρτονομίσματος δεν είναι κομμένο σε χρήμα, υπάρχει μόνο ως νούμερα σε τραπεζικούς υπολογιστές. Που σημαίνει ότι οι τράπεζες έχουν αγοράσει τα πάντα με λεφτά που ποτέ δεν υπήρξαν ή που δεν ήταν ποτέ δικά τους. Όσα λεφτά και να δώσεις ή να μη δώσεις σε έναν λαό πάλι σε αυτούς θα επιστρέψουν μεσω κατανάλωσης και φορολογίας. Συνεπώς η ανέχεια δεν είναι θέμα οικονομίας, είναι θέμα ψυχολογίας. Το έχω ξαναπεί: αυτοί που προκαλούν τους πολέμους΄είναι ήδη βαθύπλουτοι. Το πρόβλημά τους άρα, δεν είναι οικονομικό, είναι ψυχολογικό. Δηλαδή πληρώνουμε τις ψυχολογικές μαλακίες πέντε-δέκα οικογενειών ίσα ίσα για να γεμίζουν αθρόα τις πίσίνες οι χοντρές και ψυχοπαθείς κόρες τους. Αυτές είναι η ελίτ του πλανήτη μας. Μην σας ξενίζει. 10-20 άρρωστοι διοικούν τα .....πάντα.
Εσείς τι λέτε; ότι υπάρχει οργανωμένο ευφυές σχέδιο; Οργανωμένο ναι, ευφυές όχι! Η οικονομία είναι Επιστήμη ή αυνανισμός; Μπορώ να την πω επιστήμη και να την βάλω δίπλα στην ιατρική; Ας φέρω καλύτερα ένα παράδειγμα: ένα λίτρο νερό έχει π.χ. 50 λεπτά, κι ένα λίτρο βενζίνη έχει 150 λεπτά. Από την μία οπτική γωνία με ένα λίτρο νερό κρατιέσαι ζωντανός και με ένα λίτρο βενζίνη αυξάνεις την μολύνση. Άρα θα έπρεπε το νερό να είναι πιο ακριβό. (περίμενε-μη βιάζεσαι) Από την άλλη οπτική γωνία με ένα λίτρο βενζίνη έχεις ενέργεια να πας ώς την Αυλώνα που δεν θα άντεχες με τα πόδια, ενώ με ένα λίτρο νερό πλένεις τα χέρια σου και το πετάς στον υπόνομο. Άρα τώρα, η βενζίνη πρέπει να είναι πιο ακριβή. Ωραίααααααα:Και τώρα για πεστε μου, με ποιό κριτήριο έγινε η τιμολόγηση του κάθε είδους αφού όπως και να το πάρεις είναι λάθος. Δηλαδή όπως και να το πάρεις είναι και κλέφτες, είναι και χαζοί. Άμα σας κλείσω σε ένα δωμάτιο με ένα κουβά διαμάντια, την τρίτη μέρα δεν θα μου τον δίνατε όλα πίσω για μια μπουκιά ψωμί; Άρα ποιός έδωσε και ποιος καθόρισε αξία σε αυτές τις μπούρδες και πως οι υπόλοιποι τον ακολούθησαν; Γιαυτό σας λέω ότι η οικονομία είναι ένα σαχλό ζήτημα το οποίο έχουν ανάγει σε επιστήμη οι ηλίθιοι και ταλαιπωρούν και τους φοιτητές άδικα. Είτε λοιπόν έχουμε λεφτά είτε δεν έχουμε για τους ισχυρούς είναι το ίδιο, η διαφορά δεν είναι οικονομική, είναι ψυχολογική. Δηλαδή μας θέλουν εξαθλιωμένους από καθαρή κακία και μίσος προς τον άνθρωπο κι όχι γιατί κάτι δεν πάει καλά υλικά. Η ηδονή τους είναι ψυχολογική όχι υλική.
Λέτε λοιπόν, να είχε δίκιο ο Νίτσε όταν έλεγε: καλοί είναι εκείνοι που αρκούνται στο να ονειρεύονται όσα οι κακοί διαπράττουν....;
Η ίδια η κρίση δεν είναι φιάσκο; Μάλιστα, γύρω από την οικονομία πιστεύω το εξής: Δεν υπάρχει καμία λογική στην οικονομία. Ξέρετε ότι το 70% του παγκόσμιου χαρτονομίσματος δεν είναι κομμένο σε χρήμα, υπάρχει μόνο ως νούμερα σε τραπεζικούς υπολογιστές. Που σημαίνει ότι οι τράπεζες έχουν αγοράσει τα πάντα με λεφτά που ποτέ δεν υπήρξαν ή που δεν ήταν ποτέ δικά τους. Όσα λεφτά και να δώσεις ή να μη δώσεις σε έναν λαό πάλι σε αυτούς θα επιστρέψουν μεσω κατανάλωσης και φορολογίας. Συνεπώς η ανέχεια δεν είναι θέμα οικονομίας, είναι θέμα ψυχολογίας. Το έχω ξαναπεί: αυτοί που προκαλούν τους πολέμους΄είναι ήδη βαθύπλουτοι. Το πρόβλημά τους άρα, δεν είναι οικονομικό, είναι ψυχολογικό. Δηλαδή πληρώνουμε τις ψυχολογικές μαλακίες πέντε-δέκα οικογενειών ίσα ίσα για να γεμίζουν αθρόα τις πίσίνες οι χοντρές και ψυχοπαθείς κόρες τους. Αυτές είναι η ελίτ του πλανήτη μας. Μην σας ξενίζει. 10-20 άρρωστοι διοικούν τα .....πάντα.
Εσείς τι λέτε; ότι υπάρχει οργανωμένο ευφυές σχέδιο; Οργανωμένο ναι, ευφυές όχι! Η οικονομία είναι Επιστήμη ή αυνανισμός; Μπορώ να την πω επιστήμη και να την βάλω δίπλα στην ιατρική; Ας φέρω καλύτερα ένα παράδειγμα: ένα λίτρο νερό έχει π.χ. 50 λεπτά, κι ένα λίτρο βενζίνη έχει 150 λεπτά. Από την μία οπτική γωνία με ένα λίτρο νερό κρατιέσαι ζωντανός και με ένα λίτρο βενζίνη αυξάνεις την μολύνση. Άρα θα έπρεπε το νερό να είναι πιο ακριβό. (περίμενε-μη βιάζεσαι) Από την άλλη οπτική γωνία με ένα λίτρο βενζίνη έχεις ενέργεια να πας ώς την Αυλώνα που δεν θα άντεχες με τα πόδια, ενώ με ένα λίτρο νερό πλένεις τα χέρια σου και το πετάς στον υπόνομο. Άρα τώρα, η βενζίνη πρέπει να είναι πιο ακριβή. Ωραίααααααα:Και τώρα για πεστε μου, με ποιό κριτήριο έγινε η τιμολόγηση του κάθε είδους αφού όπως και να το πάρεις είναι λάθος. Δηλαδή όπως και να το πάρεις είναι και κλέφτες, είναι και χαζοί. Άμα σας κλείσω σε ένα δωμάτιο με ένα κουβά διαμάντια, την τρίτη μέρα δεν θα μου τον δίνατε όλα πίσω για μια μπουκιά ψωμί; Άρα ποιός έδωσε και ποιος καθόρισε αξία σε αυτές τις μπούρδες και πως οι υπόλοιποι τον ακολούθησαν; Γιαυτό σας λέω ότι η οικονομία είναι ένα σαχλό ζήτημα το οποίο έχουν ανάγει σε επιστήμη οι ηλίθιοι και ταλαιπωρούν και τους φοιτητές άδικα. Είτε λοιπόν έχουμε λεφτά είτε δεν έχουμε για τους ισχυρούς είναι το ίδιο, η διαφορά δεν είναι οικονομική, είναι ψυχολογική. Δηλαδή μας θέλουν εξαθλιωμένους από καθαρή κακία και μίσος προς τον άνθρωπο κι όχι γιατί κάτι δεν πάει καλά υλικά. Η ηδονή τους είναι ψυχολογική όχι υλική.
Λέτε λοιπόν, να είχε δίκιο ο Νίτσε όταν έλεγε: καλοί είναι εκείνοι που αρκούνται στο να ονειρεύονται όσα οι κακοί διαπράττουν....;
Edited by - EXELSIOR on 23/06/2011 23:02:33
Ο υπεράνθρωπος του Nietzsche είναι ο άνθρωπος μιας καινούριας κουλτούρας, του οποίου πρόδρομος είναι ο δημιουργός και προφήτης ο Ζαρατούστρα. Ο υπεράνθρωπος δεν μπορεί να είναι κάποιο καινούριο είδος, που θα προέκυπτε από τη δαρβινική διαδικασία της «φυσικής επιλογής». Επίσης, δεν μπορεί να ανήκει σε κάποια ιδιαίτερη φυλή. Είναι συνεπώς, ο άνθρωπος μιας καινούριας ηθικής, που εμψυχώνεται από μια δημιουργική, καταφατική θέληση για δύναμη. Η θέληση του υπερανθρώπου αρνείται την ύπαρξη οποιουδήποτε "άλλου κόσμου" ή "επέκεινα" αυτού. Οι αξίες του στρέφονται εναντίον κάθε δυισμού και δεν προέρχονται από καμιά υπερβατικότητα. Η θέλησή του είναι θέληση επιμονής, έχει την πηγή της και τον σκοπό της "εδώ κάτω" στη Γη. Συγχρόνως, ο υπεράνθρωπος είναι ο άνθρωπος μιας καινούριας μεταφυσικής, ένα υπερβατικός άνθρωπος.
Παρατηρούμε ότι η εποχή μας διακρίνεται από μια επιστημονικά ευγονική και ευθανασιακή νοοτροπία, καθώς και από μια αθανασιακή νοοτροπία μέσω της κλωνοποίησης. Τις εκδηλώσεις αυτών των νοοτροπιών, τις βλέπουμε καθημερινά στην ζωή των συνανθρώπων μας, αλλά πολλές φορές αυτό επηρεάζει και εμάς τους ίδιους.
Θεολογικά μπορούμε να πούμε ότι τόσο η ευγονική όσο και η ευθανασιακή νοοτροπία συνδέεται με το πάθος της φιλαυτίας και της ευζωίας, αλλά και της απολυτοποίησης της παρούσης ζωής, με την παραθεώρηση της μετά τον θάνατον ζωής. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια νοοτροπία που αρνείται την θνητότητα και την παθητικότητα, όπως και τον πόνο που συνδέεται με αυτές, αλλά παραθεωρεί και την εμπιστοσύνη στην τυχόν Πρόνοια κάποιου Θεού. Ενώ η ζωή και ο θάνατος είναι δεδομένα και συνδέονται με τον μεταφυσικό, οι άνθρωποι τα ιδιοποιούνται και συμπεριφέρνονται ως ιδιοκτήτες. Τα συνθήματα που επικρατούν περί της «διαχειρίσεως και επιλογής της ζωής» και της «διαχειρίσεως του θανάτου» και του δικαιώματος στην ζωή και τον θάνατο συνιστούν μια διαφωτιστική νοοτροπία που απολυτοποιεί και αυτονομεί την ανθρώπινη ζωή. Θα νομίζει κανείς πολύ πρόχειρα, ότι και στο θέμα αυτό εφαρμόζεται πρακτικά η θεωρία του υπερανθρώπου του Nietzsche.
Όπως φαίνεται, ο Nietzsche είναι ο εκφραστικότερος εκπρόσωπος μιας τάσης που αναπτύχθηκε στα μέσα του 19ου αιώνος που χαρακτηρίζεται ως «φιλοσοφία της ζωής». Μεταξύ των άλλων ο Nietzsche διακηρύσσει ότι οι ηθικές έννοιες δεν είναι αντικειμενικές, όπως διατυπώνεται στο βιβλίο του «Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο» και ακόμη ότι ο μόνος υπαρκτός κόσμος είναι ο φυσικός κόσμος όπως διατυπώνεται στο βιβλίο του «Πέραν του καλού και του κακού» που μνημονεύσαμε νωρίτερα. Στα βιβλία του «Τάδε έφη Ζαρατούστρας» και «Η θέλησις προς δύναμιν» παρουσιάζεται η δική του αξία, που είναι η δύναμη, η υγεία και η ευτυχία.
Ο υπεράνθρωπος φαντάζει σαν ένας εναλλακτικός Σωτήρας ή σαν ένας άλλος επαναστάτης – καθοδηγητής της ανθρωπότητας ο οποίος θα την οδηγήσει με άκομψο, αν χρειαστεί τρόπο, έξω από το πέπλο της υποκρισίας και του εν γένει θρησκευτικού φαρισαϊσμού. Είναι μια ιδέα απόγνωσης ή αγανάκτησης και ταυτόχρονα απελευθέρωσης του ανθρώπου από την μικρότητά του.
Το γεγονός της πνευματικής παρακμής δεν ξεκινά ούτε τελειώνει μέσα από την Παιδεία. Είναι αποτέλεσμα μιας ιστορικής αλυσίδας διαδοχικών παρακμών και πνευματικής έκπτωσης που αποκρυσταλλώθηκαν μοιραία μέσα στο σχολείο. Την εκάστοτε πολιτεία την ενδιαφέρει να παράγει καλούς διεκπεραιωτές αξιών της ήδη υπάρχουσας κοινωνίας των ενηλίκων προς διευκόλυνσή της, κι όχι ευτυχισμένους πολίτες. Τα υπόλοιπα που τάχα ασπάζεται και ευαγγελίζεται τα έχει προς διακοσμητική χρήση διδακτορικών διατριβών.
Από τα αρχαία χρόνια πίστευαν ότι η άριστη πολιτεία είναι προϊόν της ορθής Παιδείας. Σε αυτό θα διαφωνήσω, γιατί υπάρχει ένα τεχνικό πρόβλημα που οδηγεί σε οξύμωρο. Ούτε τους πολιτικούς φορείς της εκπαίδευσης μπορεί κάποιος να ξαναγυρίσει στα θρανία για να τους διδάξει ορθή παιδαγωγική ώστε στη συνέχεια να την νομοθετήσουν, ούτε μπορεί το σχολείο να ορθώσει φωνή ένστασης ως υφιστάμενο όργανο απέναντι σε μια πολιτεία της οποίας τις εντολές οφείλει να εκτελέσει˙ συμπεριλαμβανομένου ότι οι εκπονητές των ΑΠΣ του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου είναι κομματικά τοποθετημένοι. Πολιτεία και παιδεία είναι σώμα και ψυχή, κι όταν η ψυχή βυθιστεί στο σκοτάδι, το σώμα απλά ακολουθεί. Δεν εξυγιαίνεται το ένα, όσο νοσεί το άλλο˙ ή συμπλέουν ή καταρρέουν.
Πριν από την πολιτεία και την παιδεία υπάρχει ένας πιο θεμελιώδης θεσμός, η οικογένεια όπου αποστραγγίζει τους άλλους δύο. Αυτόν το θεσμό μπορούν να επιτελέσουν ελεύθερα όλοι οι άνθρωποι, οποιασδήποτε ποιότητας και ήθους και χωρίς να τους ζητηθεί επίσημα να πληρούν καμία προϋπόθεση. Κι αν κάποιος τολμήσει να θέσει τέτοιο θέμα προϋποθέσεων, τότε οι λιγότεροι χαρακτηρισμοί που θα αντιμετωπίσει θα είναι «φασίστας» και «ρατσιστής», καθότι είναι δύο λέξεις που φοριούνται τελευταία. Όλοι αυτοί όμως οι δοκησίσοφοι, δεν θα έρθουν ποτέ να πάρουν την ευθύνη των χιλιάδων διαζυγίων που αφήνουν πίσω τους προβληματικά παιδιά, των χιλιάδων συζυγικών ξυλοδαρμών και καταπιέσεων που καταρρακώνουν κάθε παιδική ψυχή, των χιλιάδων ασελγειών και σεξουαλικών κακοποιήσεων καθώς και των χιλιάδων γκρεμισμένων ονείρων και οραμάτων για έναν καλύτερο αυριανό κόσμο. Πως θα κοιτάξουμε στα μάτια όλα αυτά τα πληγωμένα παιδιά και τι θα τους πούμε την ώρα που θα παίρνουν την σκυτάλη της ιστορίας στα χέρια τους για να κάνουν δική τους οικογένεια και να μας στείλουν τα δικά τους παιδιά στα αυριανά σχολεία; Θα τους πούμε: «μην ανησυχείτε που είχατε ανάξιους γονείς γιατί εμείς έχουμε μελετήσει παιδαγωγική επιστήμη;»
Κάθε κοινωνία δυστυχώς χαρακτηρίζεται και σκιαγραφείται από τα παθολογικά της στοιχεία κι όχι από τα «υγιή», που επαναπαύονται εφησυχασμένα. Μετά λύπης μου αναγκάζομαι να αναρωτηθώ αν θα ήταν δέον να τεθούν προϋποθέσεις στην άσκηση του θεσμού της οικογένειας από ειδικές επιστημονικές επιτροπές. Όσα λάθη κι αν κάνουν αυτές, θα είναι σαφώς λιγότερα από αυτά που γίνονται ήδη. Οποιαδήποτε άλλη απόπειρα εξυγίανσης, αν δε γίνει αυτό, θα πέσει στο κενό.
Για να μπορέσει ένας εκπαιδευτικός να εφαρμόσει αυθόρμητα το έργο του, θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με την ιστορική του νομοτέλεια, συνεπώς μιλάμε όχι για έναν εκπαιδευτικό, αλλά για έναν διαχρονικό ταχυδακτυλουργό του οποίου ο ψυχικός κόσμος είναι η εξέλιξη του ήρωα ενός καλού δραματικού έργου που θα καθορίζεται από την τελευταία του πράξη.
Θα μου πείτε : οι προβληματικές περιπτώσεις των παιδιών είναι μεμονωμένες και όχι πολλές. Έστω και ένας ή δύο μαθητές είναι αρκετοί να ανατρέψουν με την συμπεριφορά τους το ομαλό κλίμα μιας τάξης. Ο χρόνος που θα χρειαστεί ο δάσκαλος για να ασχοληθεί με αυτούς μέσα στα όρια του σχολικού ωραρίου θα αποβεί σε βάρος των άλλων παιδιών. Δεν γνωρίζω κατά πόσο έχει δικαίωμα να στερήσει και από τους άλλους μαθητές εκείνο που τους ανήκει. Για εκείνους δεν ισχύει η δημοκρατία; Για να ερευνήσει ο δάσκαλος και τα άλλα περιβάλλοντα του μαθητή θα πρέπει να κάνει μια ειδική έρευνα που ίσως χρειαστεί να χτυπήσει ξένες πόρτες ή να γίνει γραφικός και αδιάκριτος μέσα σε μια κοινότητα δύστροπη. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι ρομαντικοί, λοιδορούνται ως «Δον Κιχώτες».
Κάθε σχολείο θα πρέπει να απασχολεί καθημερινά ειδικούς επιστήμονες ψυχολογικής στήριξης και θεραπείας, κοινωνικούς λειτουργούς, οικογενειακούς σύμβουλους, κοινωνιολόγους κτλ οι οποίοι θα πρέπει να συνεργάζονται με την σχολική διοίκηση και την οικογένεια των μαθητών κατά περίσταση. Ένας δάσκαλος που έχει 20 παιδιά σε μια τάξη, στην πραγματικότητα έχει 20 οικογενειακές προβολές με όλα τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία που τις διέπουν σε νεώτερη έκδοση. Θα πρέπει λοιπόν ο εκπαιδευτικός προκειμένου να αποκωδικοποιήσει κάποιες συμπεριφορές, τις οποίες νομίζει ότι τάχα αποκωδικοποίησε, να είναι γνώστης τουλάχιστον δέκα κοινωνικών κι ανθρώπινων επιστημών ταυτόχρονα.
Είναι σίγουρο ότι για να επέλθει η μάθηση μέσα στο παιδί πρέπει πρώτα να ισορροπήσουν οι εσωτερικές του καταστάσεις με την εικόνα που έχει σχηματίσει για τον εαυτό του, το γνωστικό αντικείμενο, το σχολείο, την κοινωνία και τη ζωή. Εάν ο δάσκαλος είχε όλο το χρόνο να ασχοληθεί προσωπικά με κάθε μαθητή και να εμβαθύνει στα προβλήματά του κατά το μέτρο που θα τα έκανε αντιληπτά για αυτόν και με τον όρο ότι και ο ίδιος χαίρει ψυχικής ισορροπίας, τότε μεταφερόμαστε στα αρχαία χρόνια όπου ένας δάσκαλος είχε ένα μαθητή κάθε φορά και του πρόσφερε τα μέγιστα.
Ο σημερινός δάσκαλος μπορεί μόνο ως ένα μικρό βαθμό να ενσκήψει πάνω από κάθε παιδί και να αποβεί σε εκτιμήσεις για το μέσο όρο χειρισμών μιας τάξης που περικλείει ποικίλες προσωπικότητες ανθρώπων.
Ποιος θα δώσει, για παράδειγμα, όρια σεβασμού και ευθύνης στους γονείς των μαθητών που παρεμβαίνουν μερικές φορές στο έργο του εκπαιδευτικού; Οι περιστάσεις είναι πολλές και διαφορετικές πάνω σε αυτό το θέμα, ο εκπαιδευτικός δεν έχει πάντα την ίδια δυνατότητα να τις αντιμετωπίζει. Αρκετοί γονείς έχουν προσχηματισμένη γνώμη για το παιδί τους, δεν δέχονται καμία αντίρρηση και είναι αδιάλλακτοι. Κάποιοι διευθυντές για να μην έρθουν σε ρήξη με την διεύθυνση, την τοπική κοινωνία ή και τα κανάλια ακόμα (π.χ. το θέμα του σημαιοφόρου ή ενός παιδικού τραυματισμού στο διάλειμμα) και προκειμένου να μη χαλάσουν το προφίλ τους ενόψει μιας μελλοντικής καριέρας και δίκην καλής υστεροφημίας, φέρονται δουλικά απέναντι στο σύλλογο των γονέων και άλλων φορέων αφήνοντας το δάσκαλο εκτεθειμένο να διαφυλάξει μόνος του την αξιοπρέπειά του απέναντι σε έναν «αδηφάγο όχλο».
Το θέμα αυτό της δυστροπίας της τοπικής κοινωνίας του σχολείου αν και τυγχάνει μικρής έκτασης, είναι καθοριστικού περιεχομένου. Η κάθε τοπική κοινωνία έχει ένα περίεργο εσωτερικό σκεπτικό απέναντι στον κάθε εκπαιδευτικό, με το οποίο τον ακτινογραφεί καθημερινά και διαχέει με ταχύτητα ψιθύρου τις εκτιμήσεις στα μέλη της. Αυτό φτάνει και στα παιδικά αφτιά και αποτελεί ένα μέρος της καθημερινής εικόνας του παιδιού για το δάσκαλο.
Η μέση εικόνα της σημερινής οικογένειας είναι μια τηλεόραση που παίζει συνήθως μόνη της όλη μέρα, μια χύτρα που φυσάει ασταμάτητα και κάποιοι άνθρωποι που μπαινοβγαίνουν από πόρτες κλείνοντας αυτές νευρικά πίσω τους. Οι αγχωτικοί ρυθμοί της σύγχρονης οικογένειας έχουν υποκαταστήσει τις διαχρονικές αξίες με το μπουφέ μιας γιορτής, τις θερμές χειραψίες, ένα εύκολο χαμόγελο και μια ορισμένη έκφραση στα μάτια. Τα περισσότερα κορίτσια κοινωνικοποιούνται στο πώς να αρέσουν, και αν δεν προλάβουν να αποκτήσουν την τέχνη της γοητείας κινδυνεύουν να αποκτήσουν την τέχνη της πλοκής. Τα περισσότερα αγόρια κοινωνικοποιούνται όχι με πρότυπα αρετής παλαιών μεγάλων ανδρών τους οποίους διασύρουν περιέργως κάποιες κινηματογραφικές υπερπαραγωγές, αλλά με πρότυπα κάποιους τυχάρπαστους παρακμίες των ριάλιτυ σόου. Και φυσικό είναι τα παιδιά να κρατούν όλη μέρα ένα τηλεχειριστήριο, αφού τα περισσότερα είναι κλεισμένα στους τέσσερις τοίχους μιας τσιμεντούπολης όπου δεν υπάρχει μια αλάνα να τρέξουν, να σκαρφαλώσουν, να γδάρουν τα γόνατά τους, να σκληραγωγηθούν ώστε να ελευθερώσουν προς τα έξω όλη τη φυσική τους ενέργεια. Αντί αυτού, γίνονται μαλθακές ψυχές και μεμψίμοιροι πολίτες που με το παραμικρό θα σέρνονται στα αυριανά δικαστήρια. Οι μετέπειτα πιθανότερες εκβάσεις του χαρακτήρα τους είναι: ή να γίνουν μαρξιστές, ή θρησκόληπτοι, ή τυχοδιώκτες. Οι υπόλοιποι σκιαγραφούν τη μεσότητα.
Δεν είναι και τόσο εύκολο να νομίσει κανείς ότι η διαπαιδαγώγηση είναι πλέον στα χέρια των γονέων, πόσο μάλλον στα χέρια των εκπαιδευτικών. Είναι στα χέρια του θελκτικού εντυπωσιασμού της τηλεόρασης, του ισχυρού της φιλικής παρέας, του ανίερου περιοδικού τύπου και μετέπειτα της οικογένειας και του σχολείου. Θα μου πείτε: εδώ στα δύσκολα σε θέλω άξιε δάσκαλε και γονέα, ώστε να καταφέρεις να θωρακίσεις με πνευματικές άμυνες το παιδί ώστε να μην επηρεάζεται από όλα αυτά. Το θέμα δεν είναι τι αξίες και αντιστάσεις θα λάβει το παιδί για να θωρακιστεί, αλλά κατά πόσο αυτές έχουν τελικό αντίκρισμα στην πραγματικότητα. Δηλαδή: Όταν διδάσκει κάποιος αξίες σε ένα παιδί, οφείλει να έχει ελέγξει πρώτα κατά πόσο αυτές υπήρξαν πραγματικά, υπηρετήθηκαν τίμια και απέδωσαν στον κοινωνικό κορμό, χωρίς να μένουν ως αόρατες δοξασίες στη σφαίρα της θεωρίας.
Δεν είναι δυνατόν να παρουσιάζονται όλα καλλωπισμένα στο παιδί και στη συνέχεια μεγαλώνοντας αυτό, να γίνεται η ζωή του βαθμιαία απογοήτευση. Που είναι η γνησιότητα των σχέσεων; Πού θα αντικρίσει αρετές το παιδί; Στο χώρο της πολιτικής, της εκκλησίας, της αγοράς, του στρατού, της τέχνης και των γραμμάτων; Λίγο δύσκολο. Κάθε σημερινό παιδί που ξεκινά με όνειρα να σπουδάσει, στη συνέχεια το πιθανότερο είναι να συγκαταλεχθεί στις αυριανές στρατιές ανέργων, η βιτρίνα των ψεύτικων υποσχέσεων ίσως του αποβεί σε κατάθλιψη. Κι αυτό γιατί δεν τόλμησε καμία πολιτεία να συνδέσει τον αριθμό εισακτέων στα πανεπιστήμια με την αγορά εργασίας. Λένε κάποιοι βολεμένοι μεγαλοσχήμονες, ότι αυτό θα ήταν παραβίαση των φυσικών αναγκών, κλίσεων και οραμάτων του παιδιού. Ωραία ακούγονται αυτοί, αλλά κανένας δεν θα εμφανιστεί να απαλύνει το όραμα κάποιου άνεργου με πολλά πτυχία όταν θα μεταφέρει πίτσες. Βλέπετε, το προσωπείο, πολλές φορές, δεν είναι τεχνητή μάσκα, είναι το ίδιο μας το αληθινό πρόσωπο.
Κάποιες θεωρίες που επικρατούσαν επί μακρώ, μιλούσαν για ελληνορθόδοξες και δημοκρατικές εκπαιδευτικές αρχές και ιδεώδη. Μήπως αυτές οι έννοιες περιέχουν μακροϊστορικά αμαρτήματα; Μήπως δεν υπήρξαν ποτέ έτσι όπως θέλουμε να εννοούνται; Μήπως είναι απλά ιδεώδη για άλλοθι εκείνων που θέλουν να κατευθύνουν την ανθρωπότητα;
Αν ξεκινήσουμε από την αρχαία ελληνική δημοκρατία θα δούμε τους αμέτρητους διωγμούς των αρίστων στρατηγών και φιλοσόφων, τις θανατώσεις, τις αυτοεξορίες, τους εξοστρακισμούς κτλ. Η σημερινή κοινωνία φέρει κι αυτή το όνομα «δημοκρατική», αλλά αν ρίξουμε μια προσεκτική ματιά, θα απογοητευτούμε. Διαφθορά, εκφυλισμός, πορνεία, ναρκωτικά, ανεργία, εξαθλίωση, απαξίωση, διαφθορά, αποστράγγιση, παχυδερμική αναισθησία, απρόσκοπτος εκμαυλισμός και βιτρίνα. Στο όνομα κάποιων ιδανικών τάχα, έχουν γίνει τα φοβερότερα εγκλήματα στην ιστορία και είναι γελασμένος κάποιος που νομίζει ότι μετά από κάθε επανάσταση, η διάδοχη κατάσταση ήταν πιο αξιόπιστη. Η δημοκρατία διαφαίνεται πλέον σαν την εξυπνότερη επινόηση των αλαζόνων ισχυρών και το απατηλότερο παυσίπονο των αδυνάτων.
Μήπως διδάσκουμε απατηλές ιδέες στα παιδιά μας; Τους κρεμάμε στην τάξη τη φωτογραφία ενός ήρωα χωρίς να τους λέμε ποιοι πραγματικά τον σκότωσαν στο τέλος και είναι εκείνοι που αποτελούν τις ίδιες ιστορικές προεκτάσεις των σημερινών φορέων εξουσίας. Το παιδί πρέπει να συνδεθεί με την πραγματικότητα κι όχι να γίνει ονειροπαρμένο. Οι θρησκείες λειτούργησαν ως τροχοπέδη κάθε ιστορικής εξέλιξης.
Ο Χριστός και ο χριστιανισμός είναι δύο πολύ ξεχωριστά πράγματα. Ο Χριστός φαίνεται να ήταν ένας βαθιά μυημένος φιλόσοφος της απόκρυφης γνώσης των αρχαιοελληνικών ιερατείων. (πχ το φαινόμενο της ανάστασης και άλλων «θαυμάτων» ήταν κι από πριν γνωστά από τον Εμπεδοκλή, τον Άβαρι τον υπερβόρειο, τον Ανάχαρση, τον Απολλώνιο τον Τυανέα κ.αλλ. Δεν αποτελούσαν μεταφυσικές δυνατότητες, αλλά επιστήμη πολύ πιο προχωρημένη από τη σημερινή, καθόσον η διανόηση είχε εξαντληθεί στην αρχαία Ελλάδα –παρόλο που θάφτηκε- κι αυτό το βλέπουν καθημερινά οι επιστήμονες σε κάθε τρέχουσα ανακάλυψη που βρίσκεται ήδη στην κλασική πραγματεία, παραλλαγμένη κατά το περικείμενο πχ η θεωρία των υπερχορδών στη σύγχρονη μικροφυσική, ο 10ος πλανήτης του Ηλιακού μας συστήματος, η ύπαρξη του αιθέρα, η απειροδεκαδικότητα του π = 3,14..., ο απειροστικός λογισμός του Αρχιμήδη, η απόκρυφη ενεργειακή γεωδαισία των ναών, το big bang των Ορφικών κτλ…κτλ).
Στη συνέχεια, ο χριστιανισμός ήταν εβραϊκό κίνημα για την κατάπνιξη του αρχαιοελληνικού πνεύματος όπως φάνηκε από τα αμέτρητα αίσχη που σημείωσε κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες και αναγορεύοντας στυγνούς δολοφόνους σε αγίους της εκκλησίας (πχ Μέγας Θεοδόσιος, Άγιος Κων/νος, Κύριλλος και Μεθόδιος κτλ). Πάτησε πάνω στην ανθρώπινη άγνοια του πλήθους, στο καταπιεσμένο σεξουαλικό ένστικτο, βάφτισε ακάθαρτες τις γυναίκες που δεν επέτρεπε να εισέλθουν στο ιερό τους, στο οποίο έβαζε μόνο αγοράκια. Δεν μπορούμε συνεπώς να νομιμοποιούμαστε εισάγοντας δοξασίες που κηλίδωσαν ανεπιστρεπτί κάθε ανθρώπινη αρετή και αξία. Εκτός κι αν διδάσκουμε φανταστικά στη σφαίρα της θεωρίας και του ονείρου. Αλλά έτσι μην περιμένουμε να δημιουργήσουμε υγιείς ανθρώπους. Πόσες αξίες έχουν μείνει όρθιες για να τις υπερασπίσει κάποιος; Μήπως γι αυτό το λόγο οι πραγματικά σκεπτόμενοι άνθρωποι προτιμούν τη σιωπή; Μήπως η γνώση δεν πρέπει να είναι μόνο η απομάκρυνση της ξενικότητας, αλλά και η απομάκρυνση της επιβεβλημένης εξαπάτησης; Μήπως η εισρεόμενη διανόηση καταστρατηγείται από σαπρόφυτα της εκάστοτε εξουσίας; Υπάρχουν πραγματικά καθαρές αξίες για να διδάξει κάποιος, όπως το δίκαιο, η ειλικρίνεια, η τιμιότητα, η συνέπεια, το μέτρο, ο σεβασμός και άλλες αξίες που ακόμα κι αν υπηρετήθηκαν μεμονωμένα, έχουν κανόνες που διευκολύνουν τη διδαχή τους.
Τον αιώνα που πέρασε –για παράδειγμα- κουράστηκε η ανθρωπότητα με μια βλακώδη και πλαστή διαμάχη μεταξύ του καπιταλισμού και του κομμουνισμού. Αυτή άφησε ανάγλυφα τα ίχνη της με τρόπο προπαγανδιστικό και στους φορείς της γνώσης. Ο καπιταλισμός με μια βαριά κι ασύδοτη παρεμβατική οικονομική πολιτική λειτουργούσε ως κομμουνισμός πάνω στην ατομική επιχείρηση και ιδιοκτησία, ενώ ο κομμουνισμός καταρρέοντας αποκάλυψε ότι κρυβόταν από κάτω ένας σκεπασμένος καπιταλισμός των ολίγων. Το ένα σύστημα φορούσε τη μάσκα του άλλου και εναλλάσσονταν τον εμπαιγμό για να καθυστερούν άδικα την ανθρωπότητα από την εξέλιξή της και να μη βλέπει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει. Φτάσανε στο σημείο να εξορίζουν, να φυλακίζουν και να βασανίζουν ανθρώπους που από άγνοια και καλοπροαίρετα πίστευαν σε κάτι που ουδέποτε υπήρξε παρά μόνο ως θεωρία και χωρίς να τους ενημερώσει κανείς από την ιδεολογική ηγεσία για την αλήθεια που συμβαίνει στο παρασκήνιο. Είναι τελικά παρατηρημένο ότι ανά τους αιώνες πάντα κάποιοι εφευρίσκουν διχαστικά σκευάσματα για τους λαούς, τα οποία στην πραγματικότητα είναι ανίερου περιεχομένου και αρρωστημένου εγωισμού. (πχ εικονομαχίες, σταυροφορίες, διαμάχη υλισμού-ιδεαλισμού, εθνικός διχασμός κτλ)
Το πιο δυσάρεστο είναι, ότι αυτά απηχούσαν ωμά πάνω στην παιδεία και την καταστούσαν παραδουλεύτρα της ιστορικής σκοπιμότητας. Ο δάσκαλος γινόταν ένα αναγκαίο υποπροϊόν του αγώνα για την ύπαρξη που συνεπάγεται η οικονομική μας ζωή. Ακόμα και ο φιλόσοφος δεν ξέρει αν πρέπει να αφορίζει ή να στοχάζεται.
Αν θεωρήσουμε ότι ο άνθρωπος είναι το υποκείμενο που παρατηρεί τον κόσμο και ο κόσμος είναι το αντικείμενο που παρατηρείται από αυτόν, τότε ο παρατηρητής είναι και παρατηρούμενος ταυτόχρονα, καθόσον η νόηση και οι αισθήσεις του είναι κι αυτές μέρος του κόσμου που παρατηρεί. Από το κατακόκκινο τριαντάφυλλο που έχω απέναντί μου και στο οποίο έχω στραμμένο το βλέμμα μου, εκπέμπονται σύμφωνα με τη φυσική, ηλεκτρομαγνητικά κύματα 650 δισεκατομμυρίων δονήσεων το δευτερόλεπτο προς όλες τις κατευθύνσεις, συνεπώς και προς τον αμφιβληστροειδή μου χιτώνα, ο οποίος διεγείρει τα κατάλληλα κύτταρα, στέλνει ένα μήνυμα στον εγκέφαλο και εκείνος ως απάντηση μου χαρίζει την αίσθηση του κόκκινου. Ο άνθρωπος μετουσιώνει σε αίσθηση χρώματος μόνο μια γκάμα δονήσεων από 330μ.μ. (ιώδες) έως και 650μ.μ. (κόκκινο). Τις άλλες τιμές δονήσεων δεν τις μεταφράζει σε χρώμα, ενώ υπάρχουν για να μετουσιωθούν ως αίσθημα από άλλα όντα με τα ανάλογα αισθητήρια. Ξέρουμε ότι υπάρχουν ήχοι που ακούει ο σκύλος ενώ δεν ακούει ο άνθρωπος και χρώματα που βλέπει η μέλισσα ενώ δεν βλέπει ο άνθρωπος. Συνεπώς αίσθημα είναι η υποκειμενική απεικόνιση του αντικειμενικού κόσμου για κάθε ον, με τέτοιο ξεχωριστό τρόπο, όσο του χρειάζεται για να επιβιώνει ως τέτοιο.
Αν κάποιος γράψει μια λέξη με τόσο μεγάλα γράμματα όσο είναι μια πόλη, τότε δεν θα μπορεί να την διαβάσει κανείς από κάτω, παρά μόνο αν κοιτάξει από αεροπλάνο. Τότε σκεφτείτε τα άστρα που είναι τόσο μεγάλα και αραιά, πόσο αδύνατον είναι να δούμε τι παριστάνουν. Φανταστείτε ακόμα πως θα έβλεπε εμάς ένα μόριό μας, όπως βλέπουμε και εμείς τα άστρα την νύχτα, δεν θα καταλάβαινε ποτέ το σχήμα μας. Άρα και ως προς τα μεγέθη ο άνθρωπος έχει ένα πεπερασμένο όριο αντίληψης του κόσμου, όπως και κάθε ον. Αν αναπαράγουμε μια κασέτα με ομιλίες παίζοντας αυτή πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, τότε κανείς δεν θα καταλάβει τι λένε οι ομιλίες. Στην πρώτη περίπτωση θα ακούει ένα μπάσο θόρυβο και στην δεύτερη περίπτωση μια στιγμιαία στριγκλιά. Οι στριγκλιές της φάλαινας είναι ομιλία με μαθηματική κανονικότητα όπως ηχογραφήθηκε και παίχτηκε πολύ αργά από ειδικά επιστημονικά μηχανήματα. Συνεπώς κι ως προς την ταχύτητα των δονήσεων ο άνθρωπος έχει πεπερασμένες δυνατότητες μετουσίωσης σε αντιληπτό αίσθημα.
Ο άνθρωπος έχει πέντε συγκεκριμένες και πεπερασμένες αισθήσεις, με τις οποίες και με τη βοήθεια της νόησης μελετά τον κόσμο και τα όντα. Αν η γάτα που μελετά ο επιστήμονας έχει έξι ή επτά αισθήσεις, τότε κάποιες από αυτές θα του διαφύγουν της εποπτείας, θα νομίζει ότι την έχει μελετήσει, ενώ πιθανόν να τον μελέτησε εκείνη και λόγο μη συγγενών αισθητηρίων αυτό να μη το μάθει και ποτέ. Κάθε τι συνεπώς καθίσταται υπαρκτό, επειδή υπάρχει το αντίστοιχο ον που το αντιλαμβάνεται με τους μηχανισμούς του ως υπαρκτό, αλλά και το υποκειμενικό είναι μια πραγματικότητα άσχετα αν δεν ισχύει για όλους. Το αντικειμενικό είναι η κοινή ερμηνεία για τα όντα που δίνουν οι θετικές επιστήμες με βάση την παρατήρηση και το πείραμα που επιτρέπουν οι αισθήσεις και η νόηση του ερευνητή που τις επεξεργάζεται. Άρα ο διαχωρισμός υποκειμενικό-αντικειμενικό είναι εσφαλμένος γιατί το ένα επισφραγίζει το άλλο.
Αν κοιτούσαμε ένα κομμάτι ατσάλι στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο θα βλέπαμε τεράστια κενά χώρου και ελάχιστα τμήματα ύλης. Συνεπώς και το πιο βαρύ υλικό είναι ένα τμήμα του άδειου χώρου όσο κι αν φαίνεται ο χώρος γεμάτος γύρω μας. Η πλάνη που έχουμε δεν είναι μειονέκτημα, είναι απαραίτητη και καθοριστική προϋπόθεση για την επιβίωσή μας. Αιώνες τώρα μάχονταν οι φιλόσοφοι για το αν ο κόσμος υπάρχει αντικειμενικά ή είναι απλή παράσταση ή ψευδαίσθηση των ανθρωπίνων αισθήσεων. Πόσο εγωιστικό και απλοϊκό ακούγεται. Δηλαδή αν δεν υπήρχε κανένα έλλογο ον να δει κάποιο δέντρο σημαίνει ότι και το δέντρο θα είναι ανύπαρκτο. Ένα μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας αναλίσκεται με την αποφυγή του ουσιώδους, αυτό είναι όμως ένα άλλο θέμα. Είναι σαν να λέμε λοιπόν ότι: ή θα έχει μόνο ο άνθρωπος όλη την αντικειμενική αλήθεια ή όλα είναι υποκειμενικά και έτσι δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα. Αυτό είναι ένα παιδιαρίστικο πείσμα που δεν ταιριάζει σε στοχαστές. Το ψάρι δεν βλέπει το νερό, όπως ο άνθρωπος δεν βλέπει τον αέρα. Το κάθε ον δεν βλέπει το πρωταρχικό του ζωτικό στοιχείο. Αν βγει για λίγο από το νερό τότε θα το δει, όπως και εμείς θα βλέπαμε την ατμόσφαιρα της γης από το διάστημα. Αυτό που λέγεται υπέρβαση δεν μας κάνει ούτε πιο αντικειμενικούς, ούτε πιο υποκειμενικούς με την αλήθεια, απλά πιο σκεπτόμενους.
Πιστεύω πως ο κόσμος υπάρχει αντικειμενικά από μόνος του και δεν περιμένει να έρθουν τα υποκείμενα να τον επιβεβαιώσουν με τις όποιες αισθήσεις τους. Και κανένα μάτι να μην υπήρχε να δει το κόκκινο τριαντάφυλλο, αυτό θα συνέχιζε να εκπέμπει τις δονήσεις του. Η διαφορά είναι ότι δε θα μιλάγαμε για αυτό ποτέ, κι ούτε θα ξέραμε για δονήσεις αν δεν υπήρχαν οι θετικές επιστήμες, πράγματα που επινοήσαμε με τη νόηση η οποία έβαλε πρώτα τις αισθήσεις να πειραματιστούν με αυτό. Και να μην τις είχαμε ανακαλύψει τις δονήσεις αυτές πάλι θα υπήρχαν όπως υπάρχουν και δονήσεις στο απώτερο διάστημα και χωρίς την ανθρώπινη εποπτεία. Δυστυχώς ή ευτυχώς ο άνθρωπος δεν έχει άλλο εφόδιο άμεσης εποπτείας από τις αισθήσεις κι αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε διαφεύγει από αυτές είναι και ανύπαρκτο. Οι αισθήσεις δεν είναι ένα απόλυτο αλγεβρικό μηχάνημα και αυτή είναι η χάρη τους, να μας δίνουν ένα κόσμο μέσα από ένα όνειρο κι όχι ένα κόσμο μέσα από ημιτονοειδείς γραφικές παραστάσεις. Η ξύλινη γλώσσα των φιλοσόφων που προσπαθεί να βρει κάτι που δεν έχει καν κατανοήσει οδηγεί σε πνευματική μεμψιμοιρία. Ένα ηλιοβασίλεμα δεν αποκτά χρώματα για να έρθει ο άνθρωπος να το χαρακτηρίσει όμορφο, είναι έτσι επειδή υπάρχουν κάποιοι νόμοι που δεν έφτιαξε ο άνθρωπος και ούτε έχει δικαίωμα να απορρίψει επειδή δεν τους κατανοεί εξολοκλήρου. Κάποτε θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τη μανία να πιστεύουμε ανάμεσα σε ένα αβέβαιο κάτι και ένα βέβαιο τίποτα. Όλοι είμαστε φτιαγμένοι από την ίδια αστρική ύλη, η νόηση και η βούληση που ελέγχει όλα αυτά είναι μόνιμα μέρη του σύμπαντος κι όχι ένα προσωρινό επεισόδιο πάνω σε έναν μικρό πλανήτη.
Αν κάποιος γράψει μια λέξη με τόσο μεγάλα γράμματα όσο είναι μια πόλη, τότε δεν θα μπορεί να την διαβάσει κανείς από κάτω, παρά μόνο αν κοιτάξει από αεροπλάνο. Τότε σκεφτείτε τα άστρα που είναι τόσο μεγάλα και αραιά, πόσο αδύνατον είναι να δούμε τι παριστάνουν. Φανταστείτε ακόμα πως θα έβλεπε εμάς ένα μόριό μας, όπως βλέπουμε και εμείς τα άστρα την νύχτα, δεν θα καταλάβαινε ποτέ το σχήμα μας. Άρα και ως προς τα μεγέθη ο άνθρωπος έχει ένα πεπερασμένο όριο αντίληψης του κόσμου, όπως και κάθε ον. Αν αναπαράγουμε μια κασέτα με ομιλίες παίζοντας αυτή πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, τότε κανείς δεν θα καταλάβει τι λένε οι ομιλίες. Στην πρώτη περίπτωση θα ακούει ένα μπάσο θόρυβο και στην δεύτερη περίπτωση μια στιγμιαία στριγκλιά. Οι στριγκλιές της φάλαινας είναι ομιλία με μαθηματική κανονικότητα όπως ηχογραφήθηκε και παίχτηκε πολύ αργά από ειδικά επιστημονικά μηχανήματα. Συνεπώς κι ως προς την ταχύτητα των δονήσεων ο άνθρωπος έχει πεπερασμένες δυνατότητες μετουσίωσης σε αντιληπτό αίσθημα.
Ο άνθρωπος έχει πέντε συγκεκριμένες και πεπερασμένες αισθήσεις, με τις οποίες και με τη βοήθεια της νόησης μελετά τον κόσμο και τα όντα. Αν η γάτα που μελετά ο επιστήμονας έχει έξι ή επτά αισθήσεις, τότε κάποιες από αυτές θα του διαφύγουν της εποπτείας, θα νομίζει ότι την έχει μελετήσει, ενώ πιθανόν να τον μελέτησε εκείνη και λόγο μη συγγενών αισθητηρίων αυτό να μη το μάθει και ποτέ. Κάθε τι συνεπώς καθίσταται υπαρκτό, επειδή υπάρχει το αντίστοιχο ον που το αντιλαμβάνεται με τους μηχανισμούς του ως υπαρκτό, αλλά και το υποκειμενικό είναι μια πραγματικότητα άσχετα αν δεν ισχύει για όλους. Το αντικειμενικό είναι η κοινή ερμηνεία για τα όντα που δίνουν οι θετικές επιστήμες με βάση την παρατήρηση και το πείραμα που επιτρέπουν οι αισθήσεις και η νόηση του ερευνητή που τις επεξεργάζεται. Άρα ο διαχωρισμός υποκειμενικό-αντικειμενικό είναι εσφαλμένος γιατί το ένα επισφραγίζει το άλλο.
Αν κοιτούσαμε ένα κομμάτι ατσάλι στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο θα βλέπαμε τεράστια κενά χώρου και ελάχιστα τμήματα ύλης. Συνεπώς και το πιο βαρύ υλικό είναι ένα τμήμα του άδειου χώρου όσο κι αν φαίνεται ο χώρος γεμάτος γύρω μας. Η πλάνη που έχουμε δεν είναι μειονέκτημα, είναι απαραίτητη και καθοριστική προϋπόθεση για την επιβίωσή μας. Αιώνες τώρα μάχονταν οι φιλόσοφοι για το αν ο κόσμος υπάρχει αντικειμενικά ή είναι απλή παράσταση ή ψευδαίσθηση των ανθρωπίνων αισθήσεων. Πόσο εγωιστικό και απλοϊκό ακούγεται. Δηλαδή αν δεν υπήρχε κανένα έλλογο ον να δει κάποιο δέντρο σημαίνει ότι και το δέντρο θα είναι ανύπαρκτο. Ένα μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας αναλίσκεται με την αποφυγή του ουσιώδους, αυτό είναι όμως ένα άλλο θέμα. Είναι σαν να λέμε λοιπόν ότι: ή θα έχει μόνο ο άνθρωπος όλη την αντικειμενική αλήθεια ή όλα είναι υποκειμενικά και έτσι δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα. Αυτό είναι ένα παιδιαρίστικο πείσμα που δεν ταιριάζει σε στοχαστές. Το ψάρι δεν βλέπει το νερό, όπως ο άνθρωπος δεν βλέπει τον αέρα. Το κάθε ον δεν βλέπει το πρωταρχικό του ζωτικό στοιχείο. Αν βγει για λίγο από το νερό τότε θα το δει, όπως και εμείς θα βλέπαμε την ατμόσφαιρα της γης από το διάστημα. Αυτό που λέγεται υπέρβαση δεν μας κάνει ούτε πιο αντικειμενικούς, ούτε πιο υποκειμενικούς με την αλήθεια, απλά πιο σκεπτόμενους.
Πιστεύω πως ο κόσμος υπάρχει αντικειμενικά από μόνος του και δεν περιμένει να έρθουν τα υποκείμενα να τον επιβεβαιώσουν με τις όποιες αισθήσεις τους. Και κανένα μάτι να μην υπήρχε να δει το κόκκινο τριαντάφυλλο, αυτό θα συνέχιζε να εκπέμπει τις δονήσεις του. Η διαφορά είναι ότι δε θα μιλάγαμε για αυτό ποτέ, κι ούτε θα ξέραμε για δονήσεις αν δεν υπήρχαν οι θετικές επιστήμες, πράγματα που επινοήσαμε με τη νόηση η οποία έβαλε πρώτα τις αισθήσεις να πειραματιστούν με αυτό. Και να μην τις είχαμε ανακαλύψει τις δονήσεις αυτές πάλι θα υπήρχαν όπως υπάρχουν και δονήσεις στο απώτερο διάστημα και χωρίς την ανθρώπινη εποπτεία. Δυστυχώς ή ευτυχώς ο άνθρωπος δεν έχει άλλο εφόδιο άμεσης εποπτείας από τις αισθήσεις κι αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε διαφεύγει από αυτές είναι και ανύπαρκτο. Οι αισθήσεις δεν είναι ένα απόλυτο αλγεβρικό μηχάνημα και αυτή είναι η χάρη τους, να μας δίνουν ένα κόσμο μέσα από ένα όνειρο κι όχι ένα κόσμο μέσα από ημιτονοειδείς γραφικές παραστάσεις. Η ξύλινη γλώσσα των φιλοσόφων που προσπαθεί να βρει κάτι που δεν έχει καν κατανοήσει οδηγεί σε πνευματική μεμψιμοιρία. Ένα ηλιοβασίλεμα δεν αποκτά χρώματα για να έρθει ο άνθρωπος να το χαρακτηρίσει όμορφο, είναι έτσι επειδή υπάρχουν κάποιοι νόμοι που δεν έφτιαξε ο άνθρωπος και ούτε έχει δικαίωμα να απορρίψει επειδή δεν τους κατανοεί εξολοκλήρου. Κάποτε θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τη μανία να πιστεύουμε ανάμεσα σε ένα αβέβαιο κάτι και ένα βέβαιο τίποτα. Όλοι είμαστε φτιαγμένοι από την ίδια αστρική ύλη, η νόηση και η βούληση που ελέγχει όλα αυτά είναι μόνιμα μέρη του σύμπαντος κι όχι ένα προσωρινό επεισόδιο πάνω σε έναν μικρό πλανήτη.
Δεν είναι του Λιακόπουλου.
Για την κοίλη Γη πρώτος μίλησε ο Πλάτων στον Κρατύλο και Ευθύδημο. Μίλησε ο Χάλεϋ, Ο Σιμς, ο Έμερσον και άλλοι. Το γνωρίζει και η Νάσα και οι μυστικές υπηρεσίες, γι αυτό καμουφλάρουν όποια δορυφορική εικόνα έχουν από τους πόλους. Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και εμπλέκεται με την επιχείρηση υπερβορεία του Χίτλερ, με το κλείσιμο των πυλών της Καυκασίας από τον Μ. Αλέξανδρο ....και πάει λέγοντας... αν θέλετε εισάγετε ένα θέμα περί κοίλης γης να το αναπτύξουμε.
Για την κοίλη Γη πρώτος μίλησε ο Πλάτων στον Κρατύλο και Ευθύδημο. Μίλησε ο Χάλεϋ, Ο Σιμς, ο Έμερσον και άλλοι. Το γνωρίζει και η Νάσα και οι μυστικές υπηρεσίες, γι αυτό καμουφλάρουν όποια δορυφορική εικόνα έχουν από τους πόλους. Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και εμπλέκεται με την επιχείρηση υπερβορεία του Χίτλερ, με το κλείσιμο των πυλών της Καυκασίας από τον Μ. Αλέξανδρο ....και πάει λέγοντας... αν θέλετε εισάγετε ένα θέμα περί κοίλης γης να το αναπτύξουμε.
και κάτι άλλο .......... μη νομίζετε πως ότι λέει ο Λιακόπουλος είναι και λάθος. Η αλήθεια είανι πιο απίστευτη από τη φαντασία, απλώς πρέπει να έρθει σιγά-σιγά γιατί μας τρομάζει.
Edited by - EXELSIOR on 04/07/2011 13:37:03
Νόα, ωραίο το ερώτημά σου, αν η μυθολογία μας σώθηκε παραποιημένη.
Ξέρεις ότι το τραίνο, το έλεγαν οι ινδιάνοι "σιδερένιο άλογο" και το ουίσκυ το έλεγαν "το νερό της φωτιάς". Όταν λοιπόν ένας πολιτισμός πολύ αργοπορημένος συμπορεύεται με έναν εξελιγμένο (θα σας πως) τότε η γραπτή του παράδοση είναι γραμμένη με ένα τελείως διαφορετικό και αλληγορικό λεξιλόγιο.Έτσι είναι και η μυθολογία μας.
Τώρα, ακούστε ένα παράδειγμα. Αν γινότανε ένα πυρηνικός πόλεμος ή μια μεγάλη γεωλογική ανατροπή, όπως π.χ. στην Ατλαντίδα, τότε τα πάντα στην επιφάνεια της γης θα καταστρέφονταν και η ζωή θα ξεκινούσε πάλι από την αρχαία της κατάσταση. Το μόνο που δεν θα καταστρεφόταν θα ήταν, για παράδειγμα, οι υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις των πυρηνικών σταθμών, κάποιες υπόγειες βιβλιοθήκες κ.τ.λ. Όλες αυτές οι υπόγειες εγκαταστάσεις που υπάρχουν ανά τη γη και περιέχουν μυστικές και ανώτατες γνώσεις από προηγούμενους πολιτισμούς που καταστράφηκαν, όπως θα γνωρίζεται λέγονται χρονοκάψουλες και είναι ουκ ολίγες. Κάποιες μυστικές λέσχες ανα εποχή που κατάφερναν να έχουν πρόσβαση σε αυτές διοικούσαν την ανθρωπότητα παράγοντας θρησκείες και διαχέοντας σιγά-σιγά μυστική τεχνολογία. Οι υπόλοιποι όντας πρωτόγονοι τους θεοποιούσαν και έγραφαν ότι καταλάβαιναν με δικές τους λέξεις, πράγμα που γέννησε τη μυθολογία.
Να ξέρετε ότι, κάποιοι ερευνητές της εναλλακτικής ιστορίας λένε πως αυτοί που φέρονται ως θεοί του Ολύμπου ήσαν αληθινά πρόσωπα λαμπρών βασιλεών οι οποίοι έζησαν περί το 20.000 πΧ. και έμειναν στις μνήμες των επόμενων γενεών ως θεοί. (Αυτοί πολύ πιθανόν να μην ήσαν γήινοι). Σε αυτή την εποχή κατατάσσει και ο Ησίοδος το "χρυσούν γένος". Τα ίδια περίπου πίστευε και ο Εύδοξος.
Ο Όλυμπος, για παράδειγμα, είναι ένας πολύ περίεργος τόπος (είχε και εκπομπή μια φορά ο Χαρδαβέλλας) όπου εμφανίζονται γύρω του και πάνω περίεργα και άγνωστα αντικείμενα τα οποία χάνονται στο εσωτερικό του. Οι αρχαίοι μιλούσαν για άρματα θεών γύρω από τον Όλυμπο και ο μύθος με την ιστορία συναντιούνται κάπου στη μέση. Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και εμπλέκεται με τη θεωρία της κούφιας γης...και πάει λέγοντας...
Το θέμα που άνοιξες είναι πράγματι πολύ μεγάλο.....................
Ξέρεις ότι το τραίνο, το έλεγαν οι ινδιάνοι "σιδερένιο άλογο" και το ουίσκυ το έλεγαν "το νερό της φωτιάς". Όταν λοιπόν ένας πολιτισμός πολύ αργοπορημένος συμπορεύεται με έναν εξελιγμένο (θα σας πως) τότε η γραπτή του παράδοση είναι γραμμένη με ένα τελείως διαφορετικό και αλληγορικό λεξιλόγιο.Έτσι είναι και η μυθολογία μας.
Τώρα, ακούστε ένα παράδειγμα. Αν γινότανε ένα πυρηνικός πόλεμος ή μια μεγάλη γεωλογική ανατροπή, όπως π.χ. στην Ατλαντίδα, τότε τα πάντα στην επιφάνεια της γης θα καταστρέφονταν και η ζωή θα ξεκινούσε πάλι από την αρχαία της κατάσταση. Το μόνο που δεν θα καταστρεφόταν θα ήταν, για παράδειγμα, οι υπόγειες στρατιωτικές εγκαταστάσεις των πυρηνικών σταθμών, κάποιες υπόγειες βιβλιοθήκες κ.τ.λ. Όλες αυτές οι υπόγειες εγκαταστάσεις που υπάρχουν ανά τη γη και περιέχουν μυστικές και ανώτατες γνώσεις από προηγούμενους πολιτισμούς που καταστράφηκαν, όπως θα γνωρίζεται λέγονται χρονοκάψουλες και είναι ουκ ολίγες. Κάποιες μυστικές λέσχες ανα εποχή που κατάφερναν να έχουν πρόσβαση σε αυτές διοικούσαν την ανθρωπότητα παράγοντας θρησκείες και διαχέοντας σιγά-σιγά μυστική τεχνολογία. Οι υπόλοιποι όντας πρωτόγονοι τους θεοποιούσαν και έγραφαν ότι καταλάβαιναν με δικές τους λέξεις, πράγμα που γέννησε τη μυθολογία.
Να ξέρετε ότι, κάποιοι ερευνητές της εναλλακτικής ιστορίας λένε πως αυτοί που φέρονται ως θεοί του Ολύμπου ήσαν αληθινά πρόσωπα λαμπρών βασιλεών οι οποίοι έζησαν περί το 20.000 πΧ. και έμειναν στις μνήμες των επόμενων γενεών ως θεοί. (Αυτοί πολύ πιθανόν να μην ήσαν γήινοι). Σε αυτή την εποχή κατατάσσει και ο Ησίοδος το "χρυσούν γένος". Τα ίδια περίπου πίστευε και ο Εύδοξος.
Ο Όλυμπος, για παράδειγμα, είναι ένας πολύ περίεργος τόπος (είχε και εκπομπή μια φορά ο Χαρδαβέλλας) όπου εμφανίζονται γύρω του και πάνω περίεργα και άγνωστα αντικείμενα τα οποία χάνονται στο εσωτερικό του. Οι αρχαίοι μιλούσαν για άρματα θεών γύρω από τον Όλυμπο και ο μύθος με την ιστορία συναντιούνται κάπου στη μέση. Το θέμα είναι πολύ μεγάλο και εμπλέκεται με τη θεωρία της κούφιας γης...και πάει λέγοντας...
Το θέμα που άνοιξες είναι πράγματι πολύ μεγάλο.....................
Κι αυτό δεν σταματά στη μυθολογία. Διακυβεύεται και η ιστορία ξέρετε, ως προς την αξιοπιστία της.
ΙΣΩΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥΙΤΗ ΖΑΝ ΧΑΡΝΤΟΥΙΝ (1646-1729).
ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ. ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΙΣΤΗΚΕ ΠΩΣ Η ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΙΗΣΟΥΙΤΕΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΥΣ-ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΓΙΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.
ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ, ΕΝΩ ΟΛΑ ΤΟΥ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΑΘΑΜΕ ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΚΑΠΟΙΟΣ. ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΕΝΑ ΠΕΡΣΙΝΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ STRANGE.
Όποιος ενδιαφέρεται μπορώ να του πω και το τεύχος.
Edited by - EXELSIOR on 03/07/2011 23:57:57
Edited by - EXELSIOR on 04/07/2011 00:00:14
Edited by - EXELSIOR on 04/07/2011 00:54:59
Σεσόστρις, είσαι άψογος. Έχεις δίκιο σε όλα.Όλα περιγράφονται στο 10τομο έργο "Η εγκληματική ιστορία του Χριστιανισμού" του ΝΤΕΣΝΕΡ ΚΑΡΛΧΑΙΝΤΣ ...(κι ακόμα δεν το'χει τελειώσει) ¨Οποιος το διαβάσει θα ξερνάει για μέρες στα ράσα των ιερέων....
Οι προφητείες είναι πολύ μεγάλες απάτες γιατί είναι στημένες. Για παράδειγμα, άμα πάω και δω από τηλεσκόπιο ότι πλησιάζει ένας κομήτης και βγω να πω ότι έρχεται ένας κομήτης, δεν είμαι προφήτης. Προφήτης θα ήμουν αν δεν είχα κοιτάξει από το τηλεσκόπιο.
Αφού κάποιοι, ας πούμε, διάβασαν στην αποκάλυψη για το 666 και μετά πήγαν και το τύπωσαν στον μπαρ κόουντ σύστεμ, δεν πρόκειται για προφητεία αλλά για καλοστημένη εκπλήρωση εντολής. Όλοι οι λεγόμενοι ειρωνικά "μετά Χριστόν προφήτες" είναι κάποιοι κουτοπόνηροι που ερμηνεύουν το εύλογο. π.χ. αν βγω και πω ότι η οικονομία μας το 2012 θα χειροτερέψει, λογικό είναι να πέσω μέσα κι ας μην είμαι προφήτης. Είμαι αυτοεκπληρούμενος προφήτης, δηλαδή ...απατεώνας.
Αφού κάποιοι, ας πούμε, διάβασαν στην αποκάλυψη για το 666 και μετά πήγαν και το τύπωσαν στον μπαρ κόουντ σύστεμ, δεν πρόκειται για προφητεία αλλά για καλοστημένη εκπλήρωση εντολής. Όλοι οι λεγόμενοι ειρωνικά "μετά Χριστόν προφήτες" είναι κάποιοι κουτοπόνηροι που ερμηνεύουν το εύλογο. π.χ. αν βγω και πω ότι η οικονομία μας το 2012 θα χειροτερέψει, λογικό είναι να πέσω μέσα κι ας μην είμαι προφήτης. Είμαι αυτοεκπληρούμενος προφήτης, δηλαδή ...απατεώνας.
ο.κ. συγνώμη