- To «τουπέ» του Γνώστη και του Φιλοσόφου - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Γι’αυτούς , η ασχήμια είναι συνθήκη της αλήθειας .
Και είναι βέβαια η αλήθεια που μπαίνει από την πίσω πόρτα , παρά τις δεδηλωμένες τους προθέσεις να παραιτηθούν από την επιδίωξή της .
Αλλιώς ποιο είναι το νόημα όλου αυτού του σαματά για τις κρυμμένες εξουσίες που προσπαθούν να μας αποπλανήσουν ;
Να μας αποπλανήσουν από τι ;
Τι είναι αυτό που τόσο πολύ ποθούμε να αποκαλύψουμε , αν όχι ξανά το αληθινό πρόσωπο της πραγματικότητας ;
Η διαφορά ανάμεσα στους ονειροπόλους ρουσσωικούς και τους συνειδητοποιημένους αποδομιστές δεν είναι διαφορά ευφυΐας ή στάθμης κατανόησης , ούτε η διαφορά ανάμεσα σε λήθαργο και εγρήγορση , αλλά η διαφορά ανάμεσα σε αφελή ύπνο και νευρική αϋπνία .
Η πραγματική εγρήγορση συνίσταται στο να μη λες περισσότερα απ’όσα γνωρίζεις , στο να μη φαντάζεσαι περισσότερα απ’αυτά που έχεις μπρος στα μάτια σου . Κι αυτό δεν σημαίνει να μη διερευνάς εκείνα που χρήζουν διερεύνησης , αλλά να μη βλέπεις τα πάντα με καχυποψία , έτσι ώστε να χάνεται τελικά η διάκριση ανάμεσα στα ύποπτα και στα αξιόπιστα . Αυτό είναι το γενικό πρόβλημα κάθε αναγωγισμού :
Αν τα πάντα είναι x , τότε όλες οι νοηματικές διακρίσεις , οι οποίες σου επέτρεψαν να διατυπώσεις την αναγωγική σου δήλωση , εξαλείφονται ή γίνονται επουσιώδεις .
Κι αυτό στην περίπτωσή μας σημαίνει : Αν πίσω από κάθε ανθρώπινη εκφορά ή εν γένει ενέργεια κρύβεται η εξουσία , τότε αυτή η εξουσία δεν είναι εκείνη που γνωρίζουμε , γιατί , απλούστατα , εκείνη δεν είναι πανταχού παρούσα . Κι αυτό είναι που μας επιτρέπει να τη φανταστούμε απούσα .
Αλλά , αν είναι κάποια άλλη έννοια εξουσίας , τότε δεν έχουμε λόγο να της συμπεριφερόμαστε όπως στη γνωστή μας εξουσία — φερ’ειπείν , να τη φοβόμαστε , να την αποστρεφόμαστε κλπ. , οπότε η αναγωγή μας πέφτει στο κενό .
Δεν μπορεί κανείς να έχει επαναστατικές απόψεις για τη λογική , γιατί αυτό τον θέτει εκτός λογικής .
“Αν χρησιμοποιείς τεχνάσματα στη λογική, ποιον άλλο θαρρείς ότι κοροϊδεύεις εκτός απ’τον εαυτό σου ;” , θα έλεγε εδώ ο Wittgenstein .
Η βιτγκενσταϊνική απάντηση στην αποδόμηση είναι ίδια για οποιαδήποτε μεταφυσική θεωρία .
Μεταφυσική σημαίνει να μην ξέρεις πότε πρέπει να σταματάς να φιλοσοφείς . Να μη βλέπεις ότι δεν μπορείς να θέσεις εν αμφιβόλω την ίδια την πρακτική που νοηματοδοτεί τις αμφιβολίες σου .
Αν το γεγονός ότι δεν υπάρχει τελεσίδικη ερμηνεία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το νόημα δεν είναι εντοπίσιμο , τότε η ίδια η δήλωση που εκφράζει αυτήν την πεποίθηση δεν έχει εντοπίσιμο νόημα . Είναι επιδεκτική απείρων ερμηνειών .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Αλλά η κατανόηση δεν προϋποθέτει πάντοτε την ερμηνεία .
“Αν κάποιος τραβήξει μαχαίρι εναντίον μου είναι κατά κανόνα ανόητο να του απαντήσω «Το ερμηνεύω ως απειλή »” .
Κάποια στιγμή παύουμε να ερμηνεύουμε , διότι , απλούστατα , καταλαβαίνουμε .
Κι αυτό δεν σημαίνει ότι ήρθαμε σε επαφή με κάτι εκτός γλώσσας ή ότι το σημείο στο οποίο φτάσαμε δεν είναι τελικό , επειδή επιδέχεται επανερμηνεία .
Τελεσίδικη ερμηνεία δεν υπάρχει, μόνο για εκείνους που νομίζουν ότι η ορθότητα μιας ερμηνείας σημαίνει ανταπόκριση σε κάποιαν εξωγλωσσική πραγματικότητα .
Η άρνηση του τελεσίδικου της ερμηνείας γίνεται στο ίδιο εννοιολογικό πλαίσιο με την αποδοχή της δυνατότητάς της : την ύπαρξη ή μη μιας εξωγλωσικής αναφοράς .
Αλλά η πρακτική της ερμηνείας προβαίνει σε αξιολογήσεις ερμηνειών , σε θέσπιση ορθών και εσφαλμένων ερμηνειών , ερήμην τέτοιου είδους μεταφυσικών προϋποθέσεων .
Εκεί που θα πρέπει να σταματήσουμε είναι οι προσφερόμενοι λόγοι για την αποδοχή της ερμηνείας και όχι οι υποτιθέμενες προκαταλήψεις που οδηγούν σ’αυτούς — φερ’ειπείν η αυταπάτη ότι η συγκεκριμένη ερμηνεία ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα .
Διότι , είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει η εξωγλωσσική αναφορά , οι ερμηνείες κάποτε θα φτάσουν σ’ένα αποδεκτό τέλος . Κι όχι επειδή κουραστήκαμε να ψάχνουμε , αλλά επειδή κάθε νοηματική δήλωση προϋποθέτει ότι οι υποκείμενες νοηματικές αμφιβολίες έχουν , για το συγκεκριμένο γλωσσικό παιχνίδι , διευθετηθεί .
Εκείνο που κάνει μια ερμηνεία τελεσίδικη είναι ο τρόπος με τον οποίο τη χρησιμοποιούμε .
Όχι η παρουσία κάποιας πραγματικότητας .
Χωρίς την έννοια της τελικής ερμηνείας δεν είναι διανοητή η δυνατότητα ερμηνείας .
Και η άρνηση αυτής της γραμματικής αλήθειας , ισοδυναμεί με άρνηση του προφανούς προς χάριν του φανταστικού .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
μιάς και αναφέρθηκε από τον Heretic κάπου αλλού ότι δεν κάναμε και συζήτηση κάποτε...
Ουδέν κακόν αμιγές καλού, μια καλή αφορμή έστω και με τον λάθος τρόπο ή για τον λάθος λόγο 
χώρια που είναι και πάντοτε επίκαιρο.
Όταν γνωρίζεις - ή αφουγκράζεσαι/διαισθάνεσαι κάτι, τότε να τη λες στους αδαείς και άσχετους ή όχι?
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
Φ. Ντοστογιέφσκι
quote:
Η ανοχή θα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε οι έξυπνοι άνθρωποι να απαγορεύονται να σκέφτονται για να μην προσβάλλουν τους ηλίθιους.Φ. Ντοστογιέφσκι
Τη σκέψη ακόμα [ευτυχώς] δεν μας την απαγόρεψε/απαγορεύει κανείς.
Όσο για τους ηλίθιους, έχουμε πει ότι είναι η πλειοψηφία δυστυχώς, και βεβαίως εξ αυτού του γεγονότος έχουν και την ανάλογη ισχύ. Την ισχύ της μάζας, του όχλου.
Αυτό που ζούμε είναι ένας έντεχνος ολοκληρωτισμός που με διάφορα προσχήματα εφαρμόζεται και αναπτύσσεται.
Τα χειρότερα δυστυχώς είναι μπροστά μας.
Ο έξυπνος τα βλέπει και τα αφουγκράζεται,
όμως δεν μπορεί να κάνει και πολλά, γιατί το σύστημα έχει τη δύναμη να τον απομονώσει και να τον συνθλίψει, εάν γίνει πολύ φωνακλάς ή πολύ ενοχλητικός.
Πηγαίνεις τη σήμερον ημέρα να εκφράσεις μια βάσιμη αμφιβολία, πχ για τα εμβόλια ή για τα μέτρα, κλπ, στα πλαίσια συζήτησης ή προβληματισμού
και αυτό που βλέπεις απέναντι είναι μια ακραία επίθεση ιεροεξεταστικού τύπου που δεν μπαίνει κάν στην ουσία του προβληματισμού αλλά πετάει αμέσως την ταμπέλα.
Ρωτάς για τη 'λογική' των μέτρων πχ. και αντί να πάρεις μια απάντηση ή να υπάρξει και μια δεύτερη σκέψη έστω από όλες τις πλευρές,
θα σου την πέσουν για να σε λυντσάρουν, επειδή κατ' αυτούς είσαι 'Αντιεμβολιαστής', Ψεκασμένος, κλπ
Οπότε δεν τίθεται θέμα να σωπάσει ο έξυπνος για να μην προσβάλλει τάχα τον ηλίθιο.
Σωπαίνει ο έξυπνος, γιατί οι ηλίθιοι είναι τόσοι πολλοί και είναι παντού και είναι και εξαγριωμένοι (από τα άλλα τους προβλήματα, πολλά από τα οποία αφορούν όλους μας ανεξαιρέτως) και επομένως ο έξυπνος σωπαίνει από φόβο και από ένστικτο επιβίωσης μέσα στον ηλίθιο όχλο που τον περιβάλλει.
Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
quote:
Τα βασικά ερωτήματά μου είναι λοιπόν τα εξής:1) Δικαιολογείται ο (πραγματικός) Γνώστης και ο Φιλόσοφος (αυτός δηλαδή που ξέρει και ξέρει ότι ξέρει) να έχει μια , ας πούμε λελογισμένη «υπεροψία» έναντι των άλλων (που δεν ξέρουν ή δεν το ξέρουν ότι δεν ξέρουν) και να τους «τη λέει» με καθε αφορμή και ευκαιρία?
2) Πρέπει να κρατάει τα «προσχήματα» και τις δήθεν μετριοφροσύνες και φιλοφρονήσεις, εν είδει low profile, να πουλάει εσκεμμένα άγνοια και μετριοφροσύνη για το δήθεν σαβουάρ-βιβρ και το politically correct της υπόθεσης ή να της ρίχνει στ’αυτιά της βλακείας, της αμάθειας, της άγνοιας, της κοτσάνας, της μπαρούφας και της τρέλας όπου βρεθεί κι όπου σταθεί και απ’όπου κι αν προέρχεται?
3) Εχει ένα «χρέος» ο Γνώστης και ο Φιλόσοφος να μην κρατάει τη γνώση και τη φιλοσοφία για τον εαυτό του αλλά να προσπαθεί με όποιο τρόπο θεωρεί πρόσφορο να τη μεταδίδει / «διδάσκει» στον εκάστοτε πλησίον, ή απλώς πρεπει να αφήνει τους άλλους να ερθουν προς αυτόν εάν και εφόσον αυτοί το θέλουν?
Υποθέτω πως όταν αναφέρεσαι στην γνώση δεν εννοείς την κοινή γνώση (π.χ γνώση της Ιατρικής), γιατί εκεί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, αλλά κάποια μυστική ή μυστικιστική γνώση. Συνεπώς, θα προσπαθήσω να απαντήσω στα παραπάνω ερωτήματα, με βάση αυτό.
1. Όχι, δεν δικαιολογείται. Η μόνη ίσως δικαιολογία γι' αυτήν την υπεροψία, θα ήταν η εξής : Επειδή η γνώση (γενικότερα, είτε είναι μυστική είτε είναι κοινή) αποκτιέται δύσκολα, δηλ. με κόπο, με θυσίες - να μην πω βάσανα - με δυσκολίες δηλ. αυτό θα μπορούσε να δικαιολογεί κάπως την υπεροψία ενός γνώστη. Για να αποκτήσεις π.χ γνώση του πως να κάνεις μια εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς, ε, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, συνεπώς ένας τέτοιος γνώστης ιατρικής θα μπορούσε κάπως να δικαιολογηθεί ως υπερόπτης. Αλλά να σου πω κάτι : η πραγματική γνώση δεν αφήνει ίχνος υπεροψίας μέσα μας. Αντιθέτως, οι πραγματικοί γνώστες είναι στην πλειοψηφία τους, ταπεινοί άνθρωποι.
2. Αυτό εξαρτάται από το πού (σε ποιο κοινό δηλ) απευθύνεται. Εδώ το κοινό παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Στους κουφούς δεν μπορείς να μιλήσεις. Δεν θα σε ακούσουν. Και να θες δηλ. Στους τυφλούς δεν μπορείς να δείξεις. Δεν θα δουν. Και να θες δηλ. Συνεπώς, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός στο πού απευθύνεσαι. Ένα άσχετο και ανυποψίαστο κοινό, μπορεί εύκολα να σε παρεξηγήσει και να παρερμηνεύσει τα λόγια σου.
3. Αυτό έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του γνώστη. Άλλος το θεωρεί χρέος του, άλλος όχι, και κάποιος άλλος περιμένει να του ζητηθεί. Γενικά, καλό είναι να βοηθάς κάποιον όταν βλέπεις πως το χρειάζεται. Αλλά με διακριτικότητα και σεβασμό. Είναι μεγάλη συζήτηση αυτό. Πάντως, για να ξεκινήσεις να κάνεις share την γνώση σου θα πρέπει να ισχύουν σωρευτικά οι παρακάτω προϋποθέσεις κατά την άποψή μου :
Ι. Να γνωρίζεις πολύ καλά τον εαυτό σου σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορείς να τον ελέγχεις. (αυτό θα σε βοηθήσει όταν χρειαστεί να σταματήσεις το share ή όταν χρειαστεί να βάλεις όρια ή όταν βάλει όρια ο συνομιλητής σου. Το σταμάτημα δεν είναι εύκολο, όταν ξεκινήσεις).
ΙΙ. Να γνωρίζεις πολύ καλά το αντικείμενο της γνώσης, να είσαι κάτοχος αυτής της γνώσης, όχι με την απλή έννοια της κατοχής, αλλά να είσαι κύριος της γνώσης, να την έχεις βιώσει. Να έχεις πάθει δηλ. για να έχεις μάθει.
ΙΙΙ. Να είσαι σε θέση να παράγεις γνώση. Όλοι οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν με τον ίδιο τρόπο. Συνεπώς, θα πρέπει να μπορείς να παράγεις γνώση την οποία θα την προσαρμόζεις στο δικό τους αντιληπτικό επίπεδο.
Αυτές είναι μερικές σκέψεις μου ως απάντηση.
Edited by - kangaro on 04/07/2023 07:14:48
Κατασκευή χρονομηχανής
14/8/2002
Ο Ronald Mallett, φυσικός στο πανεπιστήμιο του Κοννέκτικατ, πιστεύει ότι γνωρίζει τον τρόπο να κατασκευάσει μία χρονομηχανή, μια πραγματική συσκευή που θα μπορέσει να μεταφέρει κάποιον ή κάτι από το μέλλον στο παρελθόν, ή κι αντίστροφα. Σε αντίθεση με παλαιότερους επιστήμονες που προσέγγιζαν την ιδέα της χρονομηχανής, ο 57 ετών καθηγητής, έχει επινοήσει μια μηχανή που θεωρεί ότι θα μπορούσε να μεταφέρει οτιδήποτε, από ένα άτομο εώς έναν άνθρωπο σε διαφορετικές χρονικές περιόδους."Δεν αστειεύομαι. Ελπίζω να λειτουργήσει ένα πρότυπο και να αρχίσω τα πειράματα άμεσα", λέει ο Mallett, ο οποίος θα αναλύσει τις ιδέες τους για τα χρονοταξίδια σε μία συνάντηση στο μουσείο επιστημών της Βοστώνης." Θα ήμουν λίγο αφελής εάν δεν παραδεχόμουν ότι υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που έχουν εργαστεί με αυτό το θέμα. Δεν πρόκειται για τη θεωρία του Ron Mallett σχετικά με την ύλη ούτε εκτρέπομαι από τους ήδη γνωστούς και αποδεκτούς φυσικούς νόμους. Είναι η θεωρία της σχετικότητας του Einstein".
Όμως ο Alan Guth, καθηγητής φυσικής στο MIT που έχει μελετήσει τη θεωρία των χρονομηχανών, λέει ότι δεν είναι βέβαιος εάν ακόμα και θεωρητικά είναι δυνατόν να ταξιδέψει κάποιος μέσα στο χρόνο. Πολύ περισσότερο, τα χρονοταξίδια να γίνουν και πραγματικότητα: "Σίγουρα όμως όχι κατά τη διάρκεια των επόμενων χρόνων". Ένας άλλος φυσικός, ο Stanley Deser, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Brandeis, που πρόσφατα εξέδωσε μία εργασία με τίτλο "Time travel?" λέει ότι το πρόβλημα δεν είναι η φυσική αλλά η δυνατότητα να γίνει το χρονοταξίδι. "Είναι σαν να προσπαθούμε να συσσωρεύσουμε όλη την ύλη του σύμπαντος σε μία πολύ μικρή περιοχή" κι εύχεται στον Mallett, "Καλή τύχη".
Μετά από 27 έτη στο πανεπιστήμιο του Κοννέκτικατ, ο Mallett έχει την εμπιστοσύνη του προϊσταμένου του, William Stwalley, προέδρου του τμήματος φυσικής του πανεπιστημίου. "Οι ιδέες του βεβαίως έχουν αξία. Σκέφτομαι ότι μερικές από τις ιδέες του είναι αρκετά ενδιαφέρουσες και αποτελούν εφαρμογές της γενικής σχετικότητας". Το σχέδιο του Mallett δεν απαιτεί κάποιο είδος ελκήθρου, το μέσο μεταφοράς στο βιβλίο του H.G. Wells ''The Time Machine" ή να αγγίζει τα 88 μίλια ανά ώρα σε ένα ιπτάμενο DeLorean όπως στην ταινία ''Back to the Future". Η χρονομηχανή του χρησιμοποιεί μονάχα ένα φωτεινό δακτύλιο.
Σύμφωνα με τη θεωρία της βαρύτητας του Einstein, κάθετι που έχει μάζα ή ενέργεια παραμορφώνει το διάστημα και τον χρόνο γύρω από αυτό, όπως μια μπάλλα μπόουλινγκ που πέφει πάνω σε ένα τραμπολίνο. Ακτίνες λέιζερ που κινούνται με τον κατάλληλο τρόπο, επιβραδυνόμενες και μετέπειτα επιταχυνόμενες, μπορούν να χτυπήσουν στόχους και να προκαλέσουν ανάλογη παραμόρφωση δίνοντας θεωρητικά τη δυνατότητα μεταφοράς κάποιου διαμέσου του χρόνου, υποστηρίζει ο Mallett. Ο τελευταίος και οι συνεργάτες από το Κοννέκτικατ σχεδιάζουν να κατασκευάσουν μία συσκευή για να διαπιστώσουν εάν είναι δυνατόν να μεταφέρουν ένα υποατομικό σωματίδιο, πιθανώς ένα νετρόνιο, μέσα στο χρόνο. Η ενέργεια από μια περιστρεφόμενη ακτίνα λέιζερ, θα παραμορφώσει το χώρο στο εσωτερικό ενός φωτεινού δακτυλίου, έτσι ώστε η βαρύτητα αναγκάζει το νετρόνιο να περιστραφεί πλαγίως. Με ακόμη περισσότερη ενέργεια, ο Mallett θεωρεί ότι είναι δυνατόν να εμφανιστεί ένα δεύτερο νετρόνιο. Το δεύτερο μόριο θα είναι το πρώτο που έρχεται από το μέλλον.
Ο Mallett αντιλαμβάνεται ότι η μεταφορά ενός ανθρώπου μέσα στο χρόνο ίσως απαιτεί περισσότερη ενέργεια αλλά ονομάζει αυτή τη δυσκολία ως "πρόβλημα εφαρμοσμένης μηχανικής". Εάν είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί το φως για να σταλεί ένα νετρόνιο πίσω ή εμπρός στο χρόνο, μία διαδικασία που δεν απαιτεί τόσο πολύ ενέργεια όσο η μεταφορά ανθρώπου, ο Mallett θεωρεί ότι δεν θα είναι αδύνατον να κατορθώσουν οι μηχανικοί να στείλουν έναν άνθρωπο.
Για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της καριέρας του, ο Mallett κρατούσε μυστικό ότι η επιθυμία του για την πραγματοποίηση χρονοταξιδίων, ήταν η αιτία που τον ώθησε να γίνει φυσικός. Και μόνο πριν από λίγα χρόνια άρχισε να δημιουργεί την ιδέα κατασκευής κάποιας χρονομηχανής. Και τι θα συμβεί εάν προκύψουν κάποια παράδοξα; όπως κάποιοι χρονοταξιδιώτες που θα επιλέξουν να σκοτώσουν τους γονείς τους ώστε ποτέ να μην γεννηθούν; Ο Mallett εξηγεί ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν γιατί οι ταξιδιώτες θα ζουν σε ένα "παράλληλο σύμπαν". Και τι θα γίνει με την ηθική της ιστορίας που θα μεταβάλλεται; "Θα υπάρχουν νόμοι που θα ελέγχουν τα χρονοταξίδια", σημειώνει. " Οποιαδήποτε τεχνολογία έχει και την κακή της πλευρά. Αλλά νομίζω ότι δεν υπάρχει τρόπος να την σταματήσουμε. Σαν είδη έχουμε αγγίξει και μελετήσει πολλά πράγματα. Από τότε που ζούσαμε σε σπηλιές. Πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσουμε για να επιτύχουμε μία καλύτερη πραγματικότητα. Σκέφτομαι πως μόνο θαρραλέα μπορούμε να πορευτούμε".
Πηγή: http://www.sciencenews.gr
Σχετικές Συνδέσεις
University of Connecticut
Boston's Museum of Science
MIT
Ταξίδι στο χρόνο
The Time Travel Institute
TI ΛΕΤΕ ? ΘΑ ΜΠΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ :) ?
η δηναμη της μαγειας ειναι μεγαλη
«Το τέλος τού κόσμου;» ρώτησε ο Χένρυ.
«Και πήγατε να το δείτε;» είπε η γυναίκα του Χένρυ, η Σύνθια.
«Πώς τα καταφέρατε;» ζήτησε να μάθει η Πώλα.
«Υπάρχει η δυνατότητα από το Μάρτιο», της είπε ο Σταν.
«Νομίζω πως το εκμεταλλεύεται μια θυγατρική της Αμέρικαν Εξπρές».
Ο Νικ σάστισε που ο Σταν το ήξερε κιόλας. Γρήγορα, πριν ξανανοίξει το στόμα του, ο Νικ είπε: «Ναι, μόλις τώρα άρχισαν. Μας ειδοποίησε ο ταξιδιωτικός μας πράκτορας. Το μόνο που κάνουν είναι να σε βάλουν σ' εκείνη τη ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ, μοιάζει με μικροσκοπικό υποβρύχιο, ξέρετε, με ψηφιακά και μοχλούς πίσω από ένα πλαστικό τοίχωμα για να μην τ' αγγίζεις και σε στέλνουν στο μέλλον. Χρεώνεται σ' οποιαδήποτε συνηθισμένη πιστωτική κάρτα»
«Θα πρέπει να είναι πολύ ακριβό», είπε η Μάρσια.
«Χαμηλώνουν το κόστος πολύ γρήγορα», είπε η Τζέην.
«Πέρσι, μονάχα εκατομμυριούχοι μπορούσαν να ανταποκριθούν στα έξοδα. Σοβαρά, δεν είχατε ακούσει τίποτα;»
«Τι είδατε;» ρώτησε ο Χένρυ.
«Για ένα διάστημα, μονάχα γκριζάδα έξω από το φινιστρίνι, είπε ο Νικ. «Και μια αίσθηση τρεμουλιάσματος». Τα μάτια όλων ήταν καρφωμένα πάνω του. Χαιρόταν. Η Τζέην είχε μια σαγηνεμένη έκφραση αγάπης στο πρόσωπό της. «Ύστερα η ομίχλη καθάρισε και μια φωνή από κάποιο ηχείο είπε πως είχαμε φθάσει στο έσχατο άκρο του χρόνου, τότε που η ζωή θα ήταν αδύνατη πάνω στη Γη.
Βέβαια εμείς μέσα στο υποβρύχιο ήμασταν ασφαλισμένοι. Μόνο κοιτάζαμε. Εκείνη την παραλία, την άδεια παραλία. Το νερό είχε ένα παράξενο γκρίζο χρώμα με ροζέ αντανάκλαση. Και τότε ανέτειλε ο ήλιος. Ήταν κόκκινος όπως είναι μερικές φορές στην ώρα της ανατολής, μόνο που παρέμεινε κόκκινος μέχρι που έφτασε καταμεσής στον ουρανό και φαινόταν άμορφος και βαθουλωμένος στις άκρες. Σαν μερικούς από μας, χα χα. Αμορφος και βαθουλωμένος στις άκρες. Στην ακρογιαλιά φύσαγε ένας παγωμένος αέρας».
«Αφού ήσασταν κλειδωμένοι στο υποβρύχιο, πώς ξέρατε πως υπήρχε παγωμένος άνεμος;» ρώτησε η Σύνθια.
Η Τζέην γύρισε και την κοίταξε. Ο Νικ είπε: «Βλέπαμε την άμμο να στροβιλίζεται. Και η ψύχρα φαινόταν. Ο γκρίζος ωκεανός. Όπως το χειμώνα».
«Πες τους για το καβούρι», είπε η Τζέην.
«Ναι, το καβούρι. Η τελευταία μορφή ζωής στη Γη. Δεν ήταν αληθινό καβούρι φυσικά, ήταν ένα πράγμα σχεδόν εξήντα πόντους φαρδύ και τριάντα ψηλό, με σκληρό γυαλιστερό πράσινο θώρακα, είχε καμιά δωδεκαριά πόδια και μερικά κέρατα να προεξέχουν και κινιόταν αργά από τα δεξιά προς τ' αριστερά μπροστά μας. Του πήρε όλη τη μέρα να διασχίσει την παραλία και προς το βράδυ πέθανε. Τα κέρατά του χαλάρωσαν κι έμεινε ακίνητο. Η παλίρροια το πήρε μαζί της. Ο ήλιος έπεσε. Δεν είχε καθόλου φεγγάρι. Τα άστρα ήταν σε λάθος θέσεις. Το ηχείο είπε πως μόλις είχαμε παρακολουθήσει το θάνατο του τελευταίου ζωντανού όντος στη Γη».
«Απόκοσμο!» είπε δυνατά η Πώλα.
«Και λείπατε πολλή ώρα;» ρώτησε η Ρούμπυ.
«Τρεις ώρες», απάντησε η Τζέην. «Μπορείς να μείνεις βδομάδες ή μέρες στο τέλος του κόσμου αν θέλεις να πληρώσεις παραπάνω, αλλά πάντα σε φέρνουν πίσω σ' ένα σημείο τρεις ώρες μετά την αποχώρηση. Για να κρατάνε χαμηλά τα έξοδα για μπέιμπισίτερς».
Robert Silverberg
When We Went to See the End of the World (1972)
Μετάφραση: Γιάννης Ανδρέου
ΦΥΓΑΜΕ!!!!!
Όχι απαραίτητα για να δούμε το τέλος του κόσμου!
Αλλά τη ζωή μας σε 20 χρόνια από τώρα?
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>