- ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Άλλα τοτεμικά κατάλοιπα ήταν η συχνή απεικόνιση του Ιεχωβά ως ταύρου και η απαγόρευση της βρώσης χοιρινού κρέατος , οφειλόμενη προφανώς στο γεγονός ότι ο άγριος κάπρος υπήρξε το τοτέμ των πρωτόγονων Εβραίων .

Ένα σημαντικό στοιχείο του Μωσαϊκού Νόμου , ήταν οι Δέκα Εντολές . Αλλά και αυτές ήταν πρωτόγονοι . Ήταν ένας κώδικας , για την φυλή , όχι για την ανθρωπότητα .

Αυτή η τελευταία έπρεπε να περιμένει τους προφήτες .

Η εντολή «ου φονεύσεις» δεν απέβλεπε στο να απαγορεύσει τον πόλεμο , διότι κατ’επανάληψη ο Ιεχωβάς διέταξε ή επιδοκίμασε γενική σφαγή .

Ο Ιεχωβάς , ήταν ένας θεός του πολέμου , ήταν μία μόνο από τις θεότητες της αρχαίας φυλής των Ιουδαίων .

Ο Ιερεμίας είπε : «Ανάλογος προς τον αριθμό των πόλεων είναι ο αριθμός των θεών σου , ω Ιούδα» .

Και η Ναομί είπε προς την Ρουθ : «Η αδελφή σου επέτρεψε στον λαό της και στους θεούς της» . Η δε Ρουθ απάντησε : «Ο λαός σου θέλει είσθαι λαός μου και ο θεός σου θεός μου» .

Όπως βλέπομε , λοιπόν , η αλλαγή φυλής συνεπαγόταν και την αλλαγή θεού , (Allen , σελ. 181 . Smith , W. R . , σελ. 37) .

Φιλικά

Κηφεύς

Αυτός ο πολυθεϊσμός διατηρήθηκε μέχρι της εποχής κατά την οποία γράφτηκε η Πεντάτευχος .

Διότι αρχικά η δημιουργία λέγεται ότι οφειλόταν στον Ιεχωβά και αργότερα στον Ελοχίμ – όνομα γενικό , που περιλαμβάνει όλους τους θεούς .

Αυτός ο μύθος της Δημιουργίας και της Εδέμ ήταν κοινός μεταξύ των λαών της Μικράς Ασίας , πολύ πριν το ιερατείο του Ναού τον καταγράψει στην Βίβλο , κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα . Απαντά στους Πέρσες , τους Φοίνικες , τους Χαλδαίους , τους Βαβυλώνιους κ.α.

Ο Ησίοδος , ο οποίος περί το 800 π.Χ. έγραψε την ελληνική εκδοχή του μύθου , μας μιλάει για τα νησιά των Μακάρων , όπου φύτρωνε ένα δένδρο που παρήγε χρυσά μήλα και έδινε στους ανθρώπους αθανασία .

Και ο λαός της Ινδίας έχει παρόμοιο μύθο . Στις Βέδες αναφέρεται ότι ο θεός Σίβα έριξε μια συκιά από τον ουρανό και παρακίνησε την γυναίκα να εξαπατήσει με αυτήν τον άνδρα , ισχυριζόμενη ότι το δέντρο αυτό δίνει την αθανασία . Ο άνδρας έφαγε τον καρπό και τότε ο Σίβα τον καταράστηκε και τον καταδίκασε να είναι δυστυχής και να μοχθεί σε όλη του τη ζωή , (Doane , T. W. : “Bible Myths” , σελ. 12) .

Επίσης σε ένα από τα ιερά βιβλία των αρχαίων Σινών , το «Τσι – Κίνγκ» , υπάρχει το ακόλουθο χωρίο : «Όλα τα πράγματα ήταν αρχικά κτήμα του ανθρώπου , αλλά η γυναίκα, μας έριξε στην δουλεία εξ αιτίας της φιλόδοξης επιθυμίας της για την γνώση . Η δυστυχία μας προέρχεται όχι από τον ουρανό , αλλά από την γυναίκα» .

Φιλικά

Κηφεύς

Οι Εβραίοι έδωσαν στον κόσμο τον μονοθεϊσμό .

Ο φυλετικός χαρακτήρας των παλιών θεοτήτων οφειλόταν εν μέρει στην οικονομική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία της ομάδας και εν μέρει στο ότι ο κάθε θεός ήταν θεοποιημένος γεννήτορας μιας ορισμένης φυλής .

Η εξέλιξη , του μεταξύ των φυλών εμπορίου και η συνακόλουθη αύξηση της οικονομικής αλληλοεξάρτησής τους επέφερε την συνένωση των φυλών και την συγχώνευση των θεών τους .

Πρώτος ο Ησαΐας εξέφρασε την ιδέα του καθολικώτερου θεού .

Η εν συνεχεία εξέλιξη υπήρξε η σύλληψη της έννοιας του Θεού από τον Ιώβ ως της τάξης του Σύμπαντος .

Εδώ , η θρησκεία των Εβραίων , αφού ξεκίνησε από την μαγεία και την πρόληψη , ανέρχεται στα ύψη της σκέψης του Σπινόζα .

Φιλικά

Κηφεύς

Ας περάσουμε τώρα στον Χριστιανισμό:

Ο Χριστιανισμός προήλθε από δύο μεγάλα πλέγματα ιστορικών συνθηκών :

Πρώτον , από τη δημιουργία ενός ανίσχυρου και απελπισμένου προλεταριάτου και από την εκμετάλλευση εκ μέρους των βιομηχάνων και των εμπόρων στην Ιερουσαλήμ , την Αλεξάνδρεια , την Αντιόχεια , την Αθήνα και την Ρώμη .

Δεύτερον , από την επαφή και ανάμιξη των ηθικών ιδεών των Εβραίων , με τις φιλοσοφικές και θεολογικές ιδέες των Ελλήνων .

Πριν από την εποχή ακόμη του Σολομώντα , η γεωγραφική θέση της Ιερουσαλήμ , στο σταυροδρόμι των μεγάλων εμπορικών οδών που συνέδεαν την Φοινίκη με τον Περσικό κόλπο και τα έθνη της Μεσογείου με την Ασσυρία , την Βαβυλωνία και την Περσία , έδωσε την δυνατότητα να δημιουργηθούν εμπορικά κέντρα και να αναπτυχθεί το εμπορικό πνεύμα μεταξύ των Εβραίων και έγινε έτσι αφορμή να διευρυνθεί το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών .

Οι Εβραίοι εκείνοι που επανήλθαν από την Βαβυλώνα ήταν φτωχοί . Οι κοσμοκράτορες Έλληνες και Ρωμαίοι έκαναν επιδρομές για προμήθεια δούλων κατά του απροστάτευτου αυτού πληθυσμού , αιχμαλωτίζοντας τους νέους κατά χιλιάδες .

Επί των ημερών της παιδικής ηλικίας του Ιησού , ολόκληρες πόλεις κοντά στην Ναζαρέτ πουλήθηκαν στις αγορές δούλων από τους Ρωμαίους .

Παντού στα μεγαλύτερα λιμάνια της Μεσογείου αναπτυσσόταν μια τάξη ανθρώπων χωρίς καμιά ιδιοκτησία . Και διαμορφωνόταν μεταξύ τους μια θρησκευτική σκέψη , η οποία ήταν εχθρική και αντίθετη εκείνης των κυρίων τους .

Φιλικά

Κηφεύς

quote:

---

Κηφεύς:
Αντιλαμβάνομαι γιατί ο Βούδας , στους μύθους της Ανατολής , εμφανίζεται ότι γεννήθηκε από Παρθένο .

---

quote:

---

Κηφεύς:
Οι αρχαιότεροι Εβραίοι για τους οποίους υπάρχουν ειδήσεις, λάτρευαν βράχους, βόδια , πρόβατα και τα πνεύματα των σπηλαίων και των πηγαδιών , (Shotwell σελ.30 ).

Τιμούσαν διάφορα φετίχ , όπως τα Τεραφίμ – φορητά είδωλα όμοια με τις νεράϊδες των Ρωμαίων – και εφάρμοζαν μια πρωτόγονη μαγεία . Ακόμη και η ρίψη ενός κύβου από ένα κουτί χρησιμοποιούταν για να γνωσθεί το θέλημα των θεών , (Reinach , σελ. 177) .

Είχε το μερίδιό της και η φαλλική λατρεία . Ο όφις και ο ταύρος ήταν φαλλικά σύμβολα και ο θεός Βάαλ εθεωρείτο ως η αρσενική αρχή η οποία γονιμοποίησε την γη , (Smith , W. R. , σελ. 101) .

Το Πεζάχ (Πάσχα) ήταν η γιορτή των πρώτων καρπών των ποιμνίων . : Ένα αρνί ή ένα ερίφιο θυσιαζόταν και τρωγόταν και το αίμα του ριχνόταν πάνω στις πόρτες σαν μερίδα του πεινώντος θεού .

Αργότερα , το έθιμο αυτό το εξηγούσαν σαν υπόμνηση του ότι ο Θεός είχε θανατώσει όλα τα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων και είχε εξαιρέσει τα πρωτότοκα παιδιά των Ισραηλιτών εκείνων , των οποίων οι πόρτες ήταν σημειωμένες με το αίμα του αμνού .

Αυτή όμως η ερμηνεία ήταν επινόηση του ιερατείου .

Η γιορτή του Πάσχα , όπως και οι άλλες παραλήφθηκαν από τους υποδουλωθέντες Χαναναίους , για τους οποίους ήταν απλώς θυσία ενός εριφίου στον τοπικό θεό .

Ο αμνός ήταν αρχικά το τοτέμ , το ιερό ζώο της φυλής των Χαναναίων . Μεταδόθηκε στον χριστιανισμό και έγινε , ως Agnus Dei (Θείος Αμνός) , το σύμβολο του Χριστού .

---

Σύμφωνα πάντα με τον μύθο τέσσερις θεότητες, οι φύλακες της γης μετέφεραν την Μάγια στα Ιμαλάια ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, την άλειψαν με θεϊκά αρώματα και την έραναν με ουράνια Άνθη, ένας λευκός ελέφαντας με έξι προβοσκίδες κατέβηκε από τον ουρανό φέροντας ανθό λωτού και τον έβαλε στην μήτρα της .

Πηγη: Παγκόσμια μυθολογία (L. Bernard)

quote:

---

elo:
Σύμφωνα με τον μύθο μια νύχτα η Μάγια (μητέρα του Σιντάρτα) είδε ένα παράξενο όνειρο που σήμαινε ότι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, γνωστός ως βούδας επρόκειτο να γεννηθεί πάλι στην γη ( ο βούδας/Σιντάρτα είναι η ένατη ενσάρκωση του Βισνού) .

Σύμφωνα πάντα με τον μύθο τέσσερις θεότητες, οι φύλακες της γης μετέφεραν την Μάγια στα Ιμαλάια ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, την άλειψαν με θεϊκά αρώματα και την έραναν με ουράνια Άνθη, ένας λευκός ελέφαντας με έξι προβοσκίδες κατέβηκε από τον ουρανό φέροντας ανθό λωτού και τον έβαλε στην μήτρα της .

Πηγη: Παγκόσμια μυθολογία (L. Bernard)

---

Σύμφωνα με το μύθο. Σύμφωνα όμως με το Θρησκειολογικό Λεξικό της Magenda, όχι. Εξάλλου ο ίδιος ο Βούδας ποτέ του δεν είπε ότι ήταν Υιός Θεού.

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

Μιλάει για ενσάρκωση…

quote:

---

elo:
Μα ούτε και ο μύθος της γένεσης του Σιντάρτα αναφέρει για θεό… «είδε ένα παράξενο όνειρο που σήμαινε ότι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, γνωστός ως βούδας επρόκειτο να γεννηθεί πάλι στην γη»

Μιλάει για ενσάρκωση…

---

Για την οποία ποτέ δε μίλησε ο ίδιος ο Βούδας!

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

quote:

---

europaios2 -Για την οποία ποτέ δε μίλησε ο ίδιος ο Βούδας!

---

Ο Σιντάρτα δεν διεκδίκησε καμία θειότητα, ούτε είπε πως είναι ενσάρκωση ενός ανώτερου όντως, αλλά υποστήριξε πως Βούδας μπορεί να είναι ή να γίνει όποιος αφυπνίζεται πλήρως στην αληθινή φύση της ύπαρξης και απελευθερώνεται από τον κύκλο της γέννησης, του θανάτου και της αναγέννησης και επιτυγχάνει την κατάσταση της παντογνωσίας, ήταν ένας άνθρωπος που με τις δικές του προσπάθειες πέτυχε τη φώτιση, την ουσιαστική φύση της ύπαρξης .

Όπως τόνισα φίλε ευρωπαίε ο μύθος η εσωτερική ινδική μυθολογία αναφέρεται για τις συνεχείς ενσαρκώσεις αυτών των αφυπνισμένων που λέγονται βούδες, και που το σημαντικό είναι πως μέσα από δοκιμασίες και προσπάθειες γίνονται αυτό που λέμε αφυπνισμένοι .

Όπως πχ υπάρχει και η άλλη ονομασία, χριστοί/Χριστός (αυτός που έχει το χρίσμα)..

Μόλις άνοιξα τον υπολογιστή και είδα τον όγκο των μηνυμάτων που έγραψες χθες.
Έριξα μια γρήγορη ματιά σ'αυτά που γράφεις και δεν κατάλαβα τι ακριβώς θέλεις.
Πιστεύεις ότι, ό,τι γράφω είναι δικές μου απόψεις;
Όχι βέβαια. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό εννοείς.
Κατά διαστήματα παραθέτω την βιβλιογραφία από την οποία έχω αντλήσει τις πληροφορίες που αναφέρω. Αυτή η βιβλιογραφία αποτελείται από τα πιο αξιόπιστα βιβλία Θρησκειολογίας που υπάρχουν. Δυστυχώς τα περισσότερα είναι ξενόγλωσσα τα οποία δεν έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.
Τα βιβλια του Ιώσηπου τα έχω, και μάλιστα είναι του Παπύρου, οπότε μπορείς να ανατρέχεις σ'αυτά με την βεβαιότητα ότι μπορούμε να συννενοηθούμε πιο εύκολα, αφού τα έχω διαβάσει. Το μόνο που θα ήθελα (αν θέλεις να με διευκολύνεις), όταν αναφέρεσαι σ'αυτά να μου γράφεις την παράγραφο ή την σελίδα στην οποία αναφέρεται κάποιο συγκεκριμένο χωρίο που σε έκανε, διαβάζοντάς το, να αμφισβητείς κάτι από αυτά που γράφω.
Θα επανέλθω.

Φιλικά

Κηφεύς

quote:

---

quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Κηφεύς:
Αντιλαμβάνομαι γιατί ο Βούδας , στους μύθους της Ανατολής , εμφανίζεται ότι γεννήθηκε από Παρθένο .

--------------------------------------------------------------------------------

Η λέξη «Βούδας» είναι τίτλος. Σημαίνει «Ο Πεφωτισμένος».

Ο πατέρας του ονομάζονταν Σουντοντάνα ή Ζουδοδάνα και ήταν ηγετικό μέλος της φατρίας των Σακύα ή -κατά άλλους- ήταν βασιλιάς.

Ο πρίγκιπας Σιντάρτα Γκοτάμα γεννήθηκε το 560-3 π.Χ στη βόρεια Ινδία στα σύνορα με το Νεπάλ και πέθανε στην ηλικία των 80 χρόνων. Καταγόταν από την ευγενή κάστα των Σάκυα και σ' αυτό οφείλεται το όνομά του ''Σακυαμούνι''. Μεγάλωσε μέσα στα πλούτη, παντρεύτηκε στα 16 του χρόνια και απέκτησε ένα γιο.

Βιβλιογραφία & άλλες πηγές πληροφοριών:
Θρησκειολογικό Λεξικό της Magenda, άρθρα του Γ. Βλάχου
Ζέν Βουδισμός και Ψυχανάλυση - ‘Eριχ Φρόμ, Ντ.Τ.Σουζούκι και Ρ.Ντέ Μαρτίνο, Εκδόσεις Μπουκουμάνης
Εισαγωγή στην Μυστική Διδασκαλία - Giorgio A.Livraga, Εκδόσεις Nέα Ακρόπολη.

quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Κηφεύς:
Φαίνεται ότι κάθε θεός πρέπει , με την γέννησή του , να αποδοκιμάζει την φυσική μητρότητα – η οποία κάποτε υπήρξε το σύμβολο και η πηγή κάθε θεότητας .

--------------------------------------------------------------------------------

Φαίνεται ότι δεν έχεις δίκιο. Όπως δεν έχεις και με τη θρησκεία των Ιουδαίων. Θα σχολιάσω όμως αργότερα αφού πρώτα μελετήσω.

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

---

Κηφεύς

quote:

---

Κηφεύς:
Οι αρχαιότεροι Εβραίοι για τους οποίους υπάρχουν ειδήσεις, λάτρευαν βράχους, βόδια , πρόβατα και τα πνεύματα των σπηλαίων και των πηγαδιών , (Shotwell σελ.30 ).

Τιμούσαν διάφορα φετίχ , όπως τα Τεραφίμ – φορητά είδωλα όμοια με τις νεράϊδες των Ρωμαίων – και εφάρμοζαν μια πρωτόγονη μαγεία . Ακόμη και η ρίψη ενός κύβου από ένα κουτί χρησιμοποιούταν για να γνωσθεί το θέλημα των θεών , (Reinach , σελ. 177) .

Είχε το μερίδιό της και η φαλλική λατρεία . Ο όφις και ο ταύρος ήταν φαλλικά σύμβολα και ο θεός Βάαλ εθεωρείτο ως η αρσενική αρχή η οποία γονιμοποίησε την γη , (Smith , W. R. , σελ. 101) .

Το Πεζάχ (Πάσχα) ήταν η γιορτή των πρώτων καρπών των ποιμνίων . : Ένα αρνί ή ένα ερίφιο θυσιαζόταν και τρωγόταν και το αίμα του ριχνόταν πάνω στις πόρτες σαν μερίδα του πεινώντος θεού .

Αργότερα , το έθιμο αυτό το εξηγούσαν σαν υπόμνηση του ότι ο Θεός είχε θανατώσει όλα τα πρωτότοκα παιδιά των Αιγυπτίων και είχε εξαιρέσει τα πρωτότοκα παιδιά των Ισραηλιτών εκείνων , των οποίων οι πόρτες ήταν σημειωμένες με το αίμα του αμνού .

Αυτή όμως η ερμηνεία ήταν επινόηση του ιερατείου .

Η γιορτή του Πάσχα , όπως και οι άλλες παραλήφθηκαν από τους υποδουλωθέντες Χαναναίους , για τους οποίους ήταν απλώς θυσία ενός εριφίου στον τοπικό θεό .

Ο αμνός ήταν αρχικά το τοτέμ , το ιερό ζώο της φυλής των Χαναναίων . Μεταδόθηκε στον χριστιανισμό και έγινε , ως Agnus Dei (Θείος Αμνός) , το σύμβολο του Χριστού .

--------------------------------------------------------------------------------

-Oι Εβραίοι όπως όλοι οι άλλοι οι λαοί της γης ήσαν ειδωλολάτρες, έτσι λογικό είναι πριν την επαφή τους με το Θεό μέσω του Αβραάμ να πίστευαν και αυτοί σε βράχια, βόδια και τοτέμ.

---

Τι σε ενάχλησε;

quote:

---

Πάσχα Λέξη εβραϊκή, pasah = διάβαση.

-Αγαπητέ Κηφεύς ο μεγάλος Ιουδαίος Ιστορικός Ιώσηπος (1ος αιώνας μ.Χ.) γράφει για την έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο, προς τιμή της οποίας γιόρταζαν το Πάσχα

Καμία απολύτως σχέση με τους Χαναναίους. Σκέψου το απλά με τη λογική, οι κατακτητές πήραν ένα έθιμο από τους κατακτημένους?

Στο βιβλίο λοιπόν του ΦΛΑΒΙΟΥ ΙΩΣΗΠΟΥ "ΚΑΤ' ΑΠΙΟΝΟΣ ΛΟΓΟΣ Α' " εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, εάν ανατρέξεις θα βρεις και την έξοδο, αλλά και το λόγο για τον οποίο την ιστορική τους πορεία και ειδικά αυτή προ Χριστού, την αποθανάτιζαν με γραφή οι Ιερείς των.
Εγώ θα σου παραθέσω απλά ορισμένα χωρία από αυτό το όντως πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του.
Έτσι διαβάζουμε για παράδειγμα στο κεφάλαιο 6 του βιβλίου τα εξής:

Αιγύτπιοι, Βαβυλώνιοι και Ιουδαίοι κατέγραφαν τα γεγονότα διά των ιερέων.

'Ότι μεν οι Αιγύπτιοι και Βαβυλώνιοι από μακροτάτων αρχαίων χρόνων οι ιερείς είχον την επιμέλειαν της αναγραφής των γεγονότων, οίτινες περί ταύτα ησχολούντο, οι δε Χαλδαίοι παρά τοις Βαβυλωνίοις (επιμελούντο της καταγραφής),(....)
Ότι όμως οι πρόγονοί μας την ιδίαν, ίνα μη είπω μεγαλυτέραν από τους ανωτέρω λαούς, κατέβαλαν επιμέλειαν διά την αναγραφή των γεγονότων, εμπιστευθέντες την εργασίαν ταύτην εις τους αρχιερείς και τους προφήτας και ότι μέχρι των χρόνων μας μετά μεγάλης ακριβείας τούτο τηρήται.(..)

Το γένος των ιερέων παρέμεινε άμεικτον και καθαρόν.
Όχι μόνον απ' αρχής τους αρίστους και τους περίν την λατείαν του Θεού ασχολουμένους εγκατέστησαν εις το έργον τούτο, αλλά και προνόησαν όπως το γένος των ιερέων παραμείνει αμιγές και καθαρόν.

-Συνεχίζει αναφέροντας στοιχεία που επιβεβαιώνουν την αμεροληψία των ιερέων. Κάτι εξάλλου που και σήμερα μέσα από την Παλαιά Διαθήκη μπορούμε να διαπιστώσουμε αφού οι Εβραίοι δεν αφαίρεσαν από την ιστορία τους ούτε τα κομμάτια αυτά που τους δείχνουν ως αγροίκους ή εγκληματίας. Εάν υπήρχαν ιδιοτελής σκοποί, θα είχαν φροντίσει να εξαλείψουν αυτά τα σημεία.

Και έτσι διαβάζουμε στη συνέχεια....."Μεγίστη δε απόδειξης της ακρίβειας είναι τούτο, ότι δηλαδή των αρχιερέων ημών από δύο χιλιάδων ετών είναι γνωστά και καταγεγραμμένα εις τους καταλόγους τα πατρικά ονόματα.Εκείνοι δε, οι οποίοι ήθελον παραβή ό,τι δήποτε εκ των λεχθέντων δεν δύναται ούτε εις βωμόν να παρίστανται ούτε να μετέχουν της λοιπής λατρείας.

-Στη συνέχει κάνει αναφορά στον Μανένθων ο οποίος ήταν Αιγύπτιος ιερέας είχε Ελληνική μόρφωση και από τους Αιγυπτίους ιερείς πήρε τα συγγράμματα και έγραψε την ιστορία των Αιγυπτίων στην Ελληνική γλώσσα.

Ας δούμε ένα απόσπασμα......"Εις άλλο δε τι βιβλίον των Αιγυπτίων ο Μανένθων λέγει ότι τούτο το έθνος, το οποίον καλείται <<ποιμένες>> (Ισραηλινοί), αναφέρεται εις τας ιεράς των (Αιγυπτίων) βίβλους <<αιχμάλωτοι>>......(.....)
Πάλιν λοιπόν θα παραθέσω τους λόγους του Μανένθωνος σχετικώς προς την χρονολογίαν. Λέγει δε τα εξής:<<Mετά την έξοδον των ποιμένων εξ Αιγυπτίου εις Ιεροσόλυμα, ο εκδιώξας αυτούς εξ Αιγυπτίων βασιλεύς εβασίλευσε μετά ταύτα 25 έτη και 4 μήνες......."

---

quote:

---

quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Κηφεύς:
Ο αμνός ήταν αρχικά το τοτέμ , το ιερό ζώο της φυλής των Χαναναίων . Μεταδόθηκε στον χριστιανισμό και έγινε , ως Agnus Dei (Θείος Αμνός) , το σύμβολο του Χριστού .
--------------------------------------------------------------------------------

Λάθος δε μεταδόθηκε τίποτα. Οι Εβραίοι με το Πάσχα γιορτάζουν την έξοδο από την Αίγυπτο, ενώ και εμείς οι Χριστιανοί την έξοδο από την αμάθεια περί Θεού και την Ανάσταση του Κυρίου. Καμία σχέση το ένα Πάσχα με το άλλο. Το ότι σουβλίζουν αρνιά και όχι κάτι άλλο έχει να κάνει με την ευκολία αλλά και την αφθονία του είδους εκείνης της εποχής.

Είναι σα να λες ότι οι Τούρκοι κάνουν στρατιωτικές παρελάσεις, οι Έλληνες το ίδιο ........άρα γιορτάζουν το ίδιο πράγμα......είναι δυνατόν αγαπητέ Κηφεύς?

quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Κηφεύς:
Όλες σχεδόν οι ιουδαϊκές γιορτές πηγάζουν από τις γιορτές της βλάστησης :

Οι γιορτές παραδείγματος χάριν του Μαζώθ , του Σαβαώθ (Πεντηκοστής) και του Σουκκώθ ήταν αρχικά γιορτές της έναρξης του θερισμού του κριθαριού , του τέλους του θερισμού του σιταριού και του τρυγητού , (Reinach , σελ. 184) .

--------------------------------------------------------------------------------

Από πουθενά δεν πηγάζουν ως τέτοιες.
1) Η Εβραϊκή Πεντηκοστή:

Λέγεται επίσης και «Εορτή των Επτά Εβδομάδων» ή «Εορτή Θερισμού». Τελείται 50 ημέρες μετά την δευτέρα ημέρα του Πάσχα, σε ανάμνηση της μετα πάροδο 50 ημερών Αποκαλύψεως του Θεού στο Σινά.

Οι Εβραίοι κατά την πεντηκοστή τους λοιπόν, γιορτάζουν το γεγονός της παράδοσης από τον Θεό στο όρος Σινά του Θείου Νόμου στον Προφήτη Μωυσή, που οδηγούσε τον Εβραϊκό λαό από την Αίγυπτο στη γη της επαγγελίας, στην γη των προγόνων τους. Απλά επειδή σε αυτήν προσφέρονταν μεταξύ άλλων και δύο ένζυμοι άρτοι (στο ανατολικό σημείο της αυλής του τότε Ναού), από το νέο σιτάρι, που αγοράζονταν με έξοδα του Ναού ονομάστηκε και «Εορτή Θερισμού»

---

Κηφεύς

quote:

---

2) Η Χριστιανική Πεντηκοστή:

Πρώτιστα εορτάζουμε την εκπλήρωση της υποσχέσεως του Κυρίου για αποστολή και κάθοδο του εκ του Πατρός εμπορευόμενου Παρακλήτου. Του Τρίτου δηλαδή Υποστατικού Προσώπου της Αγίας Τριάδος.

Κατά δεύτερο λόγο στην Πεντηκοστή είχαμε την ίδρυση της Εκκλησίας.

Όταν συμπληρώθηκαν πενήντα ημέρες από την ημέρα που ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε από τον τάφο, όλοι οι μαθητές Του ήταν μαζεμένοι στην Ιερουσαλήμ, στη σοφίτα ενός σπιτιού.
Ξαφνικά ήρθε από τους ουρανούς μια βοή, σαν να φυσούσε δυνατός άνεμος, και μπήκε μέσα στο σπίτι. Την ίδια στιγμή εμφανίστηκαν στον κάθε ένα μαθητή πύρινες γλώσσες σαν φλόγες φωτιάς. Όλοι τότε πήραν μέσα τους το άγιο Πνεύμα και ταυτόχρονα άρχισαν να μιλούν γλώσσες ξένες, γλώσσες που πριν δε γνώριζαν.

Στα Ιεροσόλυμα βρίσκονταν εκείνες τις ημέρες - λόγω της γιορτής των Εβραίων που ονομάζεται Πεντηκοστή - ευσεβείς Ιουδαίοι από όλα τα μέρη του κόσμου. Έμειναν κατάπληκτοι, γιατί έβλεπαν αυτά που συνέβαιναν και δεν πίστευαν στα μάτια και στα αυτιά τους - δηλαδή τη βοή και τους Αποστόλους να μιλούν τις ξένες γλώσσες.

Οι Ιουδαίοι έλεγαν μεταξύ τους: «Αυτοί δεν κατάγονται από τη Γαλιλαία; Πως ξέρουν να μιλούν τόσες γλώσσες; Όλοι εμείς, κάτοικοι της Μεσοποταμίας, της Μ. Ασίας, της Αφρικής, της Ελλάδας ακούμε να μιλούν στη γλώσσα μας για τα θαυμαστά έργα που έκανε ο Χριστός, όσο ήταν στη γη.»

Μετά από όλα αυτά που συνέβησαν, τρεις χιλιάδες Ιουδαίοι πίστεψαν ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού.
(Πράξεις κεφ. Β' στοίχοι 1-13).

Συνεχίζεται......

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Ας συνεχίσουμε για τον Χριστιανισμό:

Οι πλούσιοι μολονότι άπιστοι κατ’ιδίαν , υποστήριζαν την παλιά ορθόδοξη λατρεία και πίστη .

Οι φτωχοί διαμόρφωσαν ένα ηθικό κώδικα , ο οποίος πρόβαλε σαν αρετές την υλική αδυναμία τους , τη δυστυχία και τη φτώχια τους , καθώς και μια θεολογία , κορύφωμα της οποίας ήταν ένας παράδεισος για τον φτωχό και μία κόλαση για τον πλούσιο .

Γι’αυτό και ο Νίτσε αποκρούει τον χριστιανισμό , σαν νίκη ενός ταπεινότερου επί ενός ισχυρότερου τύπου ανθρώπου .

Ο κόσμος των προλετάριων ήταν έτοιμος για μια θρησκεία , η οποία θα έπαιρνε το μέρος των καταπιεζομένων , θα κήρυττε τις αρετές των πράων και ταπεινών στην καρδιά και θα πρόσφερε την ελπίδα για ένα παράδεισο , όπου όλα τα δεινά μιας άδικης μοίρας θα αποζημιωνόντουσαν με την αιώνια ευδαιμονία .

Το μέγιστο πρόβλημα τακτικής του σύγχρονου χριστιανισμού είναι να συμβιβάσει την εξάρτησή του από τους πλούσιους με μία φυσική προσήλωσή του στους φτωχούς .

Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο της αδικίας και της φτώχιας ακριβώς τοποθετώ τον «κομμουνισμό» και την ηθική του Ιησού .

Διότι ήταν ασφαλώς κομμουνιστής , πιστεύοντας ότι όλα τα αναγκαία αγαθά ανήκουν σε όλους και ότι οι πλούσιοι έπρεπε να τα μοιραστούν όλα με τους φτωχούς .

Ο Ιησούς (όπως μας περιγράφεται) είναι η ασύγκριτα περισσότερο γοητευτική μορφή της ιστορίας .

Είναι κρίμα , αν και νομίζω ότι ήταν ανάγκη , το ότι το όνομά του συνδέθηκε με μία θεολογία και μια Εκκλησία .

Διότι , όταν αυτή η θεολογία και αυτή η Εκκλησία θα έχουν περάσει , η ανθρωπότητα ίσως ξεχάσει , κατά τρόπο ασυγχώρητο , αυτόν τον μεγάλο διδάσκαλό της .

Φιλικά

Κηφεύς