- ΜΑΡΛΟΝ ΜΠΡΑΝΤΟ (1924 - 2004)ΑΦΙΕΡΩΜΑ - - Κινηματογράφος -
«Μια παρουσία αινιγματική και επιβλητική, ο Marlon Brando θεωρείται, όχι άδικα, ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του Αμερικάνικου κινηματογράφου. Ο μαγνητισμός, η γοητεία και η λάμψη αλλά και οι εκπληκτικές υποκριτικές ικανότητες, τον έχουν τοποθετήσει στην κορυφή μιας λίστας ηθοποιών - σταρ. Η απήχηση του ξεπερνά εθνικά σύνορα, κουλτούρες, γλώσσα. Η παρουσία του σε μια ταινία εκμηδενίζει τον μύθο της, την σκηνοθεσία της. Ο Marlon Brando όλα τα χρόνια της μακράς καριέρας διατήρησε αλώβητες τις υποκριτικές του ποιότητες. Η αντισυμβατικότητα και ο συχνά αιρετικός του λόγος υπήρξε πάντα σύμφωνος με την βαθύτερη ουσία της υποκριτικής του παρουσίας. ένας ηθοποιός που αρνήθηκε πάντα τους μέσους όρους, που απέρριψε τους βολικούς συμβιβασμούς, διαλέγοντας να βαδίσει τον μοναχικό και δύσκολο δρόμο της τέχνης του.
Γεννήθηκε το 1924 στην Νεμπράσκα. Μεγάλωσε στο Ιλινόις και μετά από την αποβολή του από την στρατιωτική ακαδημία κατέληξε στην Νέα Υόρκη. Εκεί σπούδασε στο περίφημο Actor' s Studio με καθηγητές την Stella Adler και τον Lee Strasberg. Ηθοποιός της "μεθόδου" (υποκριτική μέθοδος που έδινε έμφαση στα κίνητρα των χαρακτήρων που ο ηθοποιός υποδυόταν), γρήγορα ξεχώρισε στο εξαιρετικά ανταγωνιστικό περιβάλλον της Νέας Υόρκης: ψηφίστηκε ως καλύτερος νέος ηθοποιός από τους θεατρικού κριτικούς της Νέας Υόρκη το 1946 .
Ο πρώτος του ρόλος στον κινηματογράφος ήταν ως παραπληγικός βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην ταινία The Men (1950). Για την προετοιμασία του ρόλου ο Brando έμεινε καθηλωμένος ένα μήνα σε στρατιωτικό νοσοκομείο. Υποδυόμενος τον Stanley Kowalski στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του Tennessee Williams Λεωφορείο ο Πόθος, ο Brando έγινε ευρύτερα γνωστός. Σκηνοθετημένος από τον Elia Kazan δημιούργησε ένα κινηματογραφικό πρόσωπο που επηρέασε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο γενιές ηθοποιών.
Οι επόμενοι ρόλοι, τόσο διαφορετικοί και ανόμοιοι μεταξύ τους, πιστοποίησαν το ταλέντο του αλλά και την ικανότητα να αλλάζει με χαρακτηριστική ευκολία προσωπεία. Ο μεξικάνος επαναστάτης Εμιλιάνο Ζαπάτα (Viva Zapata!, 1952), Ιούλιος Καίσαρας (στην ομώνυμη ταινία του 1953) αρχηγός μιας ομάδας μοτοσυκλετιστών (Wild One, 1954) και τέλος πυγμάχος (On the Waterfront, 1954): οι ρόλοι αυτή αποδεικνύουν πέρα απ' όλα τα άλλα ένα στοιχείο του χαρακτήρα του Brando την άρνηση του για τυποποίηση. Η ταινία Mutiny on the Bounty (1962) υπήρξε μια οικονομική αποτυχία, η οποία αποδόθηκε σ' ένα βαθμό και στα προβλήματα που δημιούργησε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων. Η ασταθής συναισθηματική ζωή και η αλλοπρόσαλλη και εκκεντρική του συμπεριφορά είχαν σαν αποτέλεσμα να πέσει σε δυσμένεια από τους υπεύθυνους των στούντιο. Πρόλαβε όμως να γυρίσει το 1961 μια ταινία σε δική του σκηνοθεσία: είναι το One - Eyed Jack (1961). Ένα αρκετά φιλόδοξο και αντισυμβατικό γουέστερν, που αρνιόταν όλα τα κλισέ του είδους.
Το 1972 ήταν η χρόνια που επέστρεψε δυναμικά στην επικαιρότητα. Ο ρόλος του ως Don Corleone στην ταινία του Francis Ford Copolla, Godfather (ε.τ. Ο Νονός) του χάρισε το δεύτερο του Όσκαρ (το πρώτο το πήρε για την ταινία On the Waterfront) . Εδώ ώριμος πλέον στα χρόνια εξακολουθεί να μαγνητίζει και να υποβάλλει με την παρουσία του τόσο το οικογενειακό του περιβάλλον στην ταινία, όσο και στους θεατές στην αίθουσα. Χωρίς την παράνοια και την υστερία με την οποία απεικονίζονταν οι γκάνγκστερ στο παρελθόν ο Brando πρωτοτυπεί: Ο χαμηλός τόνος της φωνής του γίνεται ένα μέσο για να επιβάλλει την εξουσία του, για να στήσει ένα ιστό της αράχνης από τον οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει (σύμφωνα με τον Brando ο γκάνγκστερ δεν είναι παρά ένας επιχειρηματίας).
Η συνεργασία του με τον Ιταλό σκηνουθέτη Bernardo Bertolucci υπήρξε αποκαλυπτική: Στο Last Tango in Paris (1973) υποδύθηκε ένα μεσήλικα αμερικανό που συνδέεται σεξουαλικά μάλλον, παρά συναισθηματικά, με μια νεαρή Γαλλίδα. Μέσα όμως απ' αυτή την σωματική σχέση και οι δύο χαρακτήρες θα έρθουν αντιμέτωποι με τα φαντάσματα της προσωπικής τους ζωής. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Brando σχετικά με τον ρόλο του: "Για πρώτη φορά ως ηθοποιός αισθάνθηκα μια βεβήλωση του πιο ενδόμυχου μου εαυτού".
Η ταινία The Missouri Breaks (1976) σημαδεύει την συνάντηση του μ' ένα άλλο μεγάλο αμερικανό ηθοποιό, τον Jack Nickolson. Αυτό το αντισυμβατικό γουέστερν παρουσιάζει το Brando σε μια σειρά από εκκεντρικές εμφανίσεις (με γυναικεία ρούχα) οι οποίες ουσιαστικά παρωδούν και σατιρίζουν την εικόνα του ως σταρ.
Η ταινία Apocalypse Now (1979) είναι η τελευταία μεγάλη ερμηνεία του ηθοποιού. Υποδυόμενος έναν αμερικάνο συνταγματάρχη ο οποίος λιποτακτεί και χάνεται στην ζούγκλα, κατά την διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, ο Brando απεικόνισε όλες τις ενοχές και τις τύψεις μιας κοινωνίας για ένα βρώμικο πόλεμο. Κρυμμένος στο σκοτάδι και μιλώντας συνεχώς με υποβλητική φωνή, δημιούργησε μια υποκριτική ερμηνεία ανεπανάληπτη. Όπως γράφει σε μια κριτική του ο Βασίλης Ραφαηλίδης, η ερμηνεία του μετατόπισε το κέντρο βάρους της ταινίας, "από το οπτικό θέαμα (του πολέμου) στην καθαρή απελπισία, από την φρίκη του πολέμου στην ιδιόμορφη τρέλα ενός ανθρώπου, που έχει χάσει όλα τα ερείσματα και κολυμπάει στο πλήρες ηθικό κενό".
Τα τελευταία χρόνια ο Brando είναι αποστασιοποιημένος από τον κινηματογράφο. Τα οικογενειακά προβλήματα, η υψηλή του αμοιβή αλλά και οι δυσκολίες του χαρακτήρα του έχουν περιορίσει τις εμφανίσεις του. A Dry White Season (1989), The Freshman (1990), Don Juan De Marco (1995), The Score (2001): μας παρουσιάζουν έναν ηθοποιό ο οποίος με αυτοπεποίθηση και συχνά με μια αίσθηση χιούμορ και αυτοσαρκασμού, φέρνει στις εικόνες ένα λαμπρό υποκριτικό παρελθόν.
Όπως δήλωσε και ο David Thewlis (συμπρωταγωνιστής του στο The Island of Dr. Moreau, 1996) "Όταν μπαίνει σ' ένα δωμάτιο αμέσως καταλαβαίνεις ότι είναι εκεί".»
πηγή:www.cinephilia.gr
Συγγραφέας:Δημήτρης Μπάμπας
Δυστυχως πεθανε μονος και πικραμενος.Για μια ακομη φορα η κοινωνια εδειξε την σκληροτητα της,δεν σεβαστηκε ουτε αυτο το μεγαλο ηθοποιο.Ο μονος που του σταθηκε στο πλευρο ηταν ο Τζακ Νικολσον.
Αναρωτιεμαι δεν μπορουσε το κρατος ή διαφοροι μεγαλοεπιχειρηματιες
της Αμερικης να τον βοηθησουν καθως ηταν καταχρεωμενος;Δυστυχως και εκει δεν υπαρχει τελικα αξιοκρατια.Και η σκληρη αληθεια ειναι οτι πριν λιγα χρονια ηταν υγειης(θυμασαι ειχε ερθει και στην Ελλαδα).Δυστυχως τα οικονομικα προβληματα που ειχε του κατεστρεψαν την υγεια.
Εζησε σε μια εποχη που χρονικα απεχει πολυ απο την δικη μου γενια,παρολα αυτα εχω δει πολλες σπουδαιες ταινιες στις οποιες πρωταγωνιστησε οπως Νονος,οπως η καταπληκτικη ταινια Λεωφορειο ο Ποθος οπου σε αυτην επαιζε αν θυμασαι φιλε 1900 η Βιβιαν Λι.
Η καλύτερη ερμηνεία κατά την γνώμη μου στο Apocalypse Now … μια μάσκα θανάτου.. που βγαίνει από τις σκιές..
Γιώργος
…Whaddaya got.?
quote:Πραγματι, καταπληκτικές ερμηνείες σε μια θαυμασια μεταφορα του θεατρικου του Tennessee Williams, "Α Streetcar Named Desire" (Λεωφορειο ο Ποθος)
Εζησε σε μια εποχη που χρονικα απεχει πολυ απο την δικη μου γενια,παρολα αυτα εχω δει πολλες σπουδαιες ταινιες στις οποιες πρωταγωνιστησε οπως Νονος,οπως η καταπληκτικη ταινια Λεωφορειο ο Ποθος οπου σε αυτην επαιζε αν θυμασαι φιλε 1900 η Βιβιαν Λι.
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
quote:Συμφωνώ Γιώργο. Ο θανατος προσωποποιημένος!!!
Η καλύτερη ερμηνεία κατά την γνώμη μου στο Apocalypse Now … μια μάσκα θανάτου.. που βγαίνει από τις σκιές..
Δε ξερω γιατι...αλλα ο χαρακτήρας μου θυμίζει λίγο τον Hannibal Lecter!!!...
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Edited by - 1900 on 05/07/2004 21:06:28
Για σκεψου μηπως σε τρωει ο κωλος σου να μαθεις?
Αν ναι στρωσε τον κατω και ερευνα.
Αν οχι κανε αυτο που λες και αντιο.
Ποσο ακομη νομιζεις οτι θα μπορουμε να σε ακουμε και να σου απανταμε?
Δωσε ενα δειγμα καλης θελησης προς διαλογο και θα σου δωσουμε δεκα!!!!!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Σουρης.
φαντασου τις γυναικες χωρις ορμες ... χαχαχα οκ σε πειραζω
αλλα γιατι καποιος να θελει να "εξαφανισει" τις ορμες του και οχι να τις αυξησει ή να τις σταθεροποιησει ή να τις ελεγχει μια πανω μια κατω ... γιατι πρεπει να ΠΡΕΠΕΙ και οχι οπως ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ??? γιατι τοσο κακια και μισος ρε φιλε για την φυση μας ? για τον ανθρωπο ?? τι κακο σας εχει κανει στο κατω κατω ?
ο εγωισμος δεν εχει καμια σχεση με του που γραφει ο καθενας αλλα με το ΤΙ γραφει και ΠΩΣ οριζει το κοσμο του ...
[ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΗΣ - Όποιος πραγματικά έχει γνώση για κάποιο θέμα λέει «κατάλαβα». Όποιος δεν έχει γνώση λέει «πιστεύω».]
εγω θα προτεινα αντι να τον πολεμας να προσπαθησεις να τον καταλαβεις ...ξερεις τι ειναι ? πως προκυπτει ? τι τον κανει να σε ελεγχει ? .. εαν πας και κλειστεις μεσα σε ενα δωματιο για δεκα χρονια (που και χου λεμε) εσυ θα λες οτι τον εξαφανισες αλλα στην ουσια δεν θα εχεις κανει τιποτα , οταν εισαι μονος ο εγωισμος μηδενιζεται(και εαν δεν μηδενιζεται ελαχιστοποιηται , εχει ελαχιστους λογους να επιβληθει και μπορεις να τον κοντρολαρεις) ... ενω οταν σταθω διπλα σου τοτε ορθονεται αναμεσα μας (ΕΓΩ και ΕΣΥ ... ΕΣΥ και ΕΓΩ ... αμεσως εχει λογο , εχει λογο να αντιδρασει, ΔΕ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ .. ΟΥΤΕ ΕΣΥ) ... αρα οσο τον αποφευγεις αυτον ή εμενα , δεν κανεις τιποτα, εαν θες να κανεις κατι , αυτο ειναι να σταθεις ΔΙΠΛΑ , σε μενα και σε καθε εναν ειτε συμφωνεις ειτε διαφωνεις και να ακουσεις , μιλησεις , κατανοησεις ... χωρις καταρες , χωρις δε με καταλαβαινεις , χωρις δε ξερεις κατσε να σε δειξω ... γιατι αυτο ακριβως ειναι ο εγωισμος , αυτο που λες οτι δεν το εχεις το εχεις σε υπερθετικο βαθμο ... αυτο που λες οτι δεν εχεις σε οδηγει , δεν τον πεταξες αυτος σε ΠΕΤΑΞΕ και εχει παρει το κουμαντο...
ετσι το βλεπω , αποψη μου οκ ?
[ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΗΣ - Όποιος πραγματικά έχει γνώση για κάποιο θέμα λέει «κατάλαβα». Όποιος δεν έχει γνώση λέει «πιστεύω».]
βλέπεις εγωισμό σε εμένα γιατί συνεχίζω να γράφω μέσω του ίντερνετ. για αυτό θα αποχωρήσω εντελώς, για να σου αποδείξω έτσι ότι αυτό που λέω είναι αλήθεια και ότι δεν έχω ανάγκη να γράφω απο το ιντερνετ και οτιδήποτε άλλο σχετικό.
κρίμα όμως γιατί έστω και ένας λίγο να πίστευε αυτα που λέω τοτε θα του έλεγα (σε προσωπικό επίπεδο πάντα) πράγματα τα οποία είναι εντελώς ακατανόητα. πράγματα τα οποία κατέχω. για παράδειγμα πως μπορείς να νικήσεις τις ορμές (για τους άνδρες και για τις γυναίκες βέβαια), χωρίς κανέναν κόπο. απλά θα εξαφανιστούν. δεν θα ξάνα νοιώσεις ποτέ ορμή για το έτερο φύλο, και για οτιδήποτε άλλο.
αλλά.... είπαμε, εαν κάποιος πίστευε έστω και λίγο ότι αυτά που λέω είναι αλήθεια.
............
Μα το θέμα δεν είναι να νικησεις, μα να κατανοησεις.
Άμα νικησεις, θα χρειασθεί να ξαναπολεμησεις σε καποια άλλη μορφή.
Οι πραγματικά πνευματικοί άνθρωποι, γνωρίζουν να διοχετεύουν τις ενέργειες τους για καλο δικο τους, και για την ανθρωπότητα.
Εμένα προσωπικά το σεχ δεν με ενοχλεί, μα αυτό δεν θα πει πως άμα θελει η γυναικα, η βρεθεί κάποιο εξωγήινο πλάσμα, 
θα της πω συγνώμη, αλλά εχω υποστει επουρανια αφλογησια.
(μπορεί να μην φθανω σε οργασμο, (θελημενα) μα αυτά είναι προσωπικά.)
Γράφω κάτι για σένα.
Το σύνδρομο του ακολουθούν
Σε τι διαφέρει ένας που λέει είμαι Ολυμπιακός η Παναθηναϊκός,
απο Ένα χριστιανο Ένα βουδιστη Ένα ισλαμιστη?
Στην ουσία κάτι δεν θέλουν όλοι? δεν κάνουν αμάν να κερδίσει η ομάδα τους, να δουν το είδωλο τους, να πάρουν το προταθλημα? αυτοί λοιπόν, (οι φίλαθλοι ακόλουθοι) δεν είναι Μαραντόνα, δεν ειναι μεσσι, δεν είναι πελε, και τουλάχιστον αυτοί, (που παιζουν) στο άθλημα, έχουν απειρως μεγαλύτερες ικανότητες απο εσένα τον ακόλουθο/ φιλαθλο.
Υπάρχει πάντα ένας αγώνας, μια πάλι, έτσι δεν είναι?
Κοίταξε το τώρα και στα πνευματικά παιχνίδια. Οι χριστιανοί έχουν τον παισσιο αμυνα τον Εφραιμ χαβ και παει λέγοντας...
Μάχονται λένε εναντίον των κακών πνευματων. Έτσι δεν εγραψες? ασπροι εναντίων μαύρων?
ΕΣΥ δεν είσαι οπαδός, αφου ακολουθείς τι λένε οι....παίχτες? οι βουδιστες οι ισλαμιστες δεν κάνουν το ίδιο?
Αυτό που σου λέμε, και είμαστε σωβαροι μην το βλέπεις σαν αστείο, είναι ερεύνησε λίγο περισσωτερο, γιατί αυτό το βιολί, αυτή η μουσική σε διαφορετικά πλάνα, παίζεται παντού.
Και αν το παιχνίδι είναι στημένο, καλο θα ήταν να το ανακαλύψεις για την πάρτυ σου.
Τι άλλο να γραψω...
Η φύση το πουλί σου στο έδωσε για αρκετούς λόγους.
Άμα το χρησιμοποιείς μόνο για πιπι, βρε αδερφέ...σκέψου το λιγο παραπάνω. Μην παθεις και τίποτα.
I am sorry,have problem on my keyboard.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Σουρης.
quote:
για παράδειγμα πως μπορείς να νικήσεις τις ορμές (για τους άνδρες και για τις γυναίκες βέβαια), χωρίς κανέναν κόπο. απλά θα εξαφανιστούν. δεν θα ξάνα νοιώσεις ποτέ ορμή για το έτερο φύλο, και για οτιδήποτε άλλο.αλλά.... είπαμε, εαν κάποιος πίστευε έστω και λίγο ότι αυτά που λέω είναι αλήθεια.
Εκείνο που αναστατώνει και καθιστά δυστυχισμένες τις νεαρές ηλικίες είναι το κυνήγι της ευτυχίας ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΑΚΛΟΝΗΤΗ ΥΠΟΘΕΣΗ , ότι μπορεί να βρεθεί στην ζωή.
Απο αυτό πηγάζει η σταθερά παραπλανητική ελπίδα , όπως επίσης και η δυσαρέσκεια.
Πολλά θα μπορούσαν να επιτευχθούν αν μέσω έγκαιρων συμβουλών και οδηγιών οι νεαρές ηλικίες μπορούσαν να διαγράψουν απο την σκέψη τους την εσφαλμένη αντίληψη ότι ο κόσμος έχει πολλά να τους προσφέρει.
Όπως είχε πεί ο αγαπημένος του Νίτσε , ο Μονταίνι και ο οποίος -Νίτσε- υπήρξε ένθερμος θαυμαστής -κατ'αρχάς του Σοπενχάουερ- , στο τελευταίο κεφάλαιο των Δοκιμίων "Η τέχνη της ζωής επαφίεται στην εκμετάλλευση των αντιξοοτήτων μας"
Πρέπει να μαθαίνουμε να υπομένομε ότι δεν είμαστε σε θέση να αποφύγουμε...η ζωή μας συντίθεται -όπως η αρμονία του κόσμου- απο αντίθετα πράματα , καθώς και απο διαφόρους τόνους ... γλυκούς και τραχείς , οξείς και επίπεδους , μαλακούς και δυνατούς.
Τα καλά και τα κακά , είναι ομοούσια στην ζωή μας.
*Υπάρχει ένα εγγενές σφάλμα και αυτό είναι η αντίληψη , ότι υπάρχουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι...και όσο επιμένουμε σε αυτό το σφάλμα -εγγενές- , ο κόσμος μας δίνει την εντύπωση ότι είναι γεμάτος αντιφάσεις.
Φίλε Azael , θα ήταν λογικότερο να προετοιμάζαμε κατάλληλα τον εαυτό μας επι του περιβάλλοντος το οποίο αυτός καλείται να επιχειρήσει , αφού πρωτίστως -προϋπόθεση- είχαμε ανιχνεύσει αυτό το πεδίο και μπορούσαμε να υποκειμενικοποιηθούμε επαρκώς επ'αυτού και όχι μονομερώς όπως ορισμένοι θέλουν αυτό να το βλέπουν...η γνώση λυτρώνει και η "πίστη" στον εαυτό μας που αποτελεί -υποτίθεται- το εργαλείο με το οποίο θα επιδράσουμε στο περιβάλλον που ζούμε...
Όλα τ'αλλα , μου φαντάζουν ζωηρή φαντασία ανεκπαίδευτου και φοβισμένου παιδιού , που κάθε φορά καλεί τον "Μπαμπά" του να βγάλει τα κάστανα απο την φωτιά , δηλώνοντας την αδυναμία και την εξάρτησή του απο αυτόν!!!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
azael
Άσχετο. Κάπου αλλού σε άλλο θέμα ακούστηκε ότι πρέπει να τιμούμε το σώμα μας. Λοιπόν εγώ λέω δοξάστε το, τιμήστε το, θρέψτε το, εξιώστε το. και όταν έρθει το τέλος παραδώστε το, σαν ψεύτικο που είναι. Και τότε θα φανεί το αληθινό σώμα του ανθρώπου, το υπέρλαμπρον. Διότι όπως όλα τα έργα που έχουν τέλος είναι φτιαχτά, έτσι και όλα μέσα σε αυτά είναι ψεύτικά. έτσι συμβαίνει και με αυτή την ζωή. αφού έχει τέλος και αυτή. Είναι τόσο απλό να το νοήσει κανείς αυτό. δεν χρειάζεται ούτε επιστήμη, ούτε και τίποτα.
Αυτά τα λόγια, αλλά και η σκέψη ότι πρέπει να μισήσουμε το σώμα για να φωτιστούμε, μου θυμίζουν τον εαυτό μου στα εφηβικά και μετεφηβικά χρόνια. (δεν είναι ούτε άμεση, ούτε έμμεση προσβολή σε σένα - εγώ πάλι ακόμα νέος είμαι). Είναι σα να ακούω τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει ότι το σώμα μου είναι μια απο τις πηγές του "κακού".
Και γώ ήμουν και συνεχίζω να είμαι υπερμαχος όλων των αρετών τις οποίες αναφέρουν οι δάσκαλοι ανάμεσα στις οποίες είναι και η εγκράτεια τόσο στο φαγητό όσο και στην ερωτική πράξη και στην θεωρία και στην πράξη.
Για να χαριτολογήσουμε κιόλας, θα λεγα "Υπερμαχος του δόγματος Ταξης και Ηθικής", όπως θα λεγε και ο φίλος μας ο Περίανδρος απο το Καφέ της Χαράς στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά.
Όλα αυτά τα χρόνια βίωνα εσωτερικά πολλές, μεγάλες και επαναλαμβανόμενες-κυκλικές συγκρούσεις.
Και θα συνέχιζα να τις βιώνω στην ίδια ένταση ίσως και μεγαλύτερη, αν δεν ερευνούσα, δεν προβληματιζόμουν γενικότερα σ' αυτά τα θέματα που άπτονται των μεγάλων ερωτημάτων της ύπαρξης της ζωής.
Αυτό που λένε όλοι οι φίλοι εδώ, έρευνα όχι για να νικήσεις αλλά για να κατανοήσεις.
Η έρευνα, η αυτονοητική διαδικασία, το καθρέφτισμα του νού είναι μεγάλη δουλειά.
Θα δανειστώ μια φράση ενός άλλου φωτισμένου ανθρώπου:
Αλλαγή έδρας συνείδησης.
Και τώρα είμαι το ίδιο υπέρμαχος των αρετών για τον δικό μου εαυτό και στην θεωρία και στην πράξη και για την εγκράτεια στα επίμαχα θέματα, αλλά σιγά-σιγά εξαφανίζονται, αμβλύνονται οι εσωτερικές συγκρούσεις, γιατί απο την έρευνα, την αυτονοητική διαδικασία και το νοητικό καθρέφτισμα η κατανόηση γίνεται ολοένα και βαθύτερη.
Εχω κατανοήσει λοιπόν ότι:
Το σώμα μας είναι ο φορέας-το μέσον της ζωής μας σ' αυτόν τον κόσμο, στο φυσικό επίπεδο.
Το σώμα μας το τιμούμε σαν κάτι μοναδικά υπαρκτό, όχι για να το δοξάζουμε για λατρευτικούς (λαγνείες) ή μη σκοπούς σαν ειδωλολάτρες ή δογματιστές, αλλά γιατί είναι το όχημα με το οποίο πορευόμαστε στη ζωή πάνω σε τούτο δώ τον κόσμο, σε τούτο δώ το επίπεδο.
Σαν το αυτοκίνητο με το οποίο ταξιδεύεις και "το νοιάζεσαι", το ακούς (έχεις ακούσει τις στροφές-"πως μουγκρίζει" για να αλλάξεις σχέση στο κιβώτιο όταν πατάς το γκάζι και αυξάνεις ταχύτητα?) , το φροντίζεις δηλαδή για να δύνασαι εσύ μαζί με αυτό να κάνεις-κάνετε το ταξίδι, όλη την διαδρομή.
Όλη τη διαδρομή? Ποιά διαδρομή? Έχει προορισμό? Ποιό προορισμό?
Ισως γι'αυτό είμαστε εδώ, για να τα ανακαλύψουμε όλα αυτά.
Αλλά χρειαζόμαστε το όχημα, το αυτοκίνητο. Χωρίς αυτό δεν πάς πουθενά, δεν ταξιδεύεις σε καμιά διαδρομή, δεν φθάνεις σε κανένα προορισμό (ούτε σε ενδιάμεσους σταθμούς).
Το χρειαζόμαστε εδώ (σ'αυτό το επίπεδο) για να ανακαλύπτουμε αυτές τις νοητικές και πνευματικές διαδρομές που δύναται να μας οδηγήσουν βιωματικά σε άπειρες δυνατότητες, όπως λένε άλλοι φωτισμένοι δάσκαλοι.
Και αυτά που λέω φίλε azael δεν είναι ούτε μόνο για σένα, αλλά ούτε μόνο για τους λοιπούς φίλους που γράφουν ή διαβάζουν αυτό το θέμα, είναι πρώτιστα και κύρια για να τα ακούω κι εγώ ο ίδιος.
Συνδυαζόμενα με όλα τα λοιπά αξιόλογα γραφόμενα και τα δικά σου και των άλλων φίλων, είναι μια αυτονοητική διαδικασία και ένα καθρέφτισμα και του δικού μου νού.
Όχι πως μ'αυτά τώρα ξέρω. Αυτό που διαπιστώνω συνέχεια, είναι πως το μόνο που ξέρω είναι ότι τίποτα δεν ξέρω.
Με απλά λόγια, η συνείδηση μου αλλάζει έδρα. Μου συμβαίνει αλλαγή έδρας συνείδησης.
Εμπνεύστηκα απο την όλη συζητήση και θα θελα να δανειστώ μια ιστορία ζεν (μπορεί να την βρεί ο καθένας στο web):
"Εμμονή
Δύο μοναχοί ταξίδευαν μαζί. Όταν έφτασαν σε ένα ποτάμι, είδαν μια νέα γυναίκα ανήσυχη να κοιτά το ποτάμι. Όταν τους είδε, τους ρώτησε εάν μπορούν να την κουβαλήσουν στην απέναντι όχθη, διότι φοβόταν ότι θα πνιγεί. Ο ένας μοναχός δίστασε, μιας και απαγορεύεται σε μοναχούς να αγγίζουν γυναίκες. Ο άλλος όμως χωρίς δισταγμό, ανέβασε την γυναίκα στους ώμους του και την πέρασε απέναντι.
Καθώς συνέχιζαν το ταξίδι τους, ο πρώτος μοναχός δεν σταματούσε να επιπλήττει τον δεύτερο που κουβάλησε την γυναίκα. Μέχρι που τέλος ο δεύτερος δεν άντεξε άλλο και του αποκρίθηκε «αδελφέ μου, εγώ την κουβάλησα για λίγα λεπτά, μα εσύ ακόμα την κουβαλάς»".
Και κλείνοντας, θα ηθελα να δανειστώ και αυτές τις φράσεις ενός άλλου φωτισμένου δασκάλου:
(κάποιοι ίσως τις αναγνωρίσουν,ίσως όχι, δεν έχει ουδεμία σημασία)
"Όταν ταιριάζει το παπούτσι, ξεχνιέται το πόδι.
Όταν ταιριάζει η ζώνη, ξεχνιέται η κοιλιά.
Όταν η καρδιά είναι σωστή, τα υπέρ και τα κακά ξεχνιούνται."
Και δεν τα λέω μόνον για σένα azael αλλά και για μένα.
Φιλικά,
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Edited by - trelantonis on 12/01/2011 15:23:20
Ειπες χθες μια κουβεντα για αστειο.
Αστειευθηκες με τον Πεπιτο,αποκαλωντας τον,κβαντοφυσικο σκυλο!
Για ωρα το σκεπτομουν αυτο.Τον κοιταζα και του ελεγα Εισαι κβαντοφυσικος ρε!Υπαρχεις σε δυο μορφες,το ξερεις?
Τι να μου πει ο Πεπιτο...
Ομως ειναι γεγονος αυτο.Ειναι και φωτονια και υλη.Υπαρχει και δεν υπαρχει.
Υπαρχει για μενα και για σενα.Δεν υπαρχει ομως για τον ψυλλο που ειναι πανω του.Για αυτον ο Πεπιτο ειναι ενα συμπαν ολοκληρο!!!
Μηπως και εμεις ειμαστε ψυλλοι στον κορφο ενος αλλου τεραστιου ασυληπτου οντος?Και αμα ξυστει,η καποιο ον ακομη μεγαλυτερο του ριξει
φαρμακο για να μας εξοντωσει?Απιστευτη οδος προς την τρελλα.Εδω ομως
κολαει η σταθερη σκεψη που σου ελεγα και κοβει την γεφυρα με το τρελαδικο.
Δεν ξερω και ησυχασα.Οταν ερθει η ωρα και πρεπει να μαθω θα το μαθω.
Α ρε Σωκρατη!Μεγαλη δικλειδα ασφαλειας, το εν οιδα οτι ουκ οιδα!!!!!!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Σουρης.
Νικόμαχε!
Αρχίζω με τον χαιρετισμό:
Socrates! Socrates! - Σωκράτη! Σωκράτη!
Παιδιά πόσο δίκιο έχετε!!! Ο σοφός των σοφών - εν οίδα ότι ουδέν οίδα
Ναι μ' αρέσει να μιλάω μαζί τους και να αστειεύομαι σαν παιχνίδι. Είναι ψυχούλες σαν και εμάς.
Τα θεωρώ φιλαράκια μας και τα βλέπω στο ίδιο επίπεδο με εμάς. Τα βλέπω στα μάτια και τους μιλάω πολλές φορές σαν να είναι φίλοι μου.
Μπορεί να με περάσουν για τρελό.
Νικόμαχε βούτηξες κάτω στην λαγουδότρυπα και γύρισες πάλι πίσω στην επιφάνεια!
Νικόμαχε, Πλάτωνα είστε ανεξάντλητες αυθεντικές πηγές έμπνευσης.
Και οι άλλοι φίλοι δεν πάνε πίσω, βοηθούν όλοι με τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς τους.
Σκεφτόμουν και γώ αυτά που λέγαμε χθές βράδυ.
Θα γράψω κάποιες σκέψεις και στο τέλος θα προσπαθήσω να τις συνδέσω μ'αυτό που είπες.
1)Σκεφτόμουν το μοντέλο του σύνθετου δημιουργημένου νού σε συνδυασμό με αυτούς των ατομικών ευρύτερα σε επαγγελματικές σχέσεις, συζυγικές σχέσεις, οικογενειακές σχέσεις, ερωτικές σχέσεις και γενικότερα παντός είδους κοινωνικές σχέσεις δύο ή περισσότερων ατόμων ανά μεταξύ τους και γενικά στο σύνολο.
Για παράδειγμα σκέψου ένα σύνθετο δημιουργημένο νού μιας ομάδας ποδοσφαίρου που συνυπάρχει μαζί με τους ατομικούς των παικτών. Αυτό αναφέρεται κάπου μέσα στην ταινία το μπλιπ, αλλά τώρα νοιώθω ότι καταλαβαίνω το πραγματικό νόημα της. Σκέψου τώρα δύο ομάδες που παίζουν ένα αγώνα πως επηρεάζεται η εκδηλούμενη πραγματικότητα καθώς υπάρχει η ας πούμε "σύγκρουση" ή αλληλεπίδραση-αλληλοπαρεμβολή των σύνθετων δημιουργημένων νόων (απο τους νόες - διορθώστε αν κάνω λάθος), (δεν ξέρω τι άλλη λέξη να βρώ) τέλος πάντων αυτό το intermind interference των σύνθετα δημιουργημένων στις ομάδες.
2)Σκεφτόμουν αυτό απο την απάντηση του Πλάτωνα αλλά και την ερώτηση του makfor για το ότι κρύβεται η σκέψη πίσω και απο τον μηχανισμό που μας οδηγει να κανουμε σεξ απο ευχαριστηση.
Ναι ξέρω θα μου πείς αυτό το ξέρουμε ότι πίσω απο όλα κρύβεται ο μηχανισμός της σκέψης, ο μηχανισμός του νού.
Σκέφτόμουν όμως την ερώτηση που κάνουμε πολλοί σε φίλους και γνωστούς που είναι παντρεμένοι.
Δεν λέμε πολλές φορές: "Σκέφτεστε να κάνετε παιδί?", "Για πότε με το καλό το σκέφτεστε να κάνετε κανα παιδί?" και άλλες παρόμοιες παραλλαγές της ίδιας ερώτησης.
Σκεφτόμουν ότι αυτό το "σκέφτεστε να κάνετε παιδί" ότι κρύβει μέσα της την έννοια της συνδημιουργίας με το ας το πούμε Ανώτερο Ον της Υπαρξης που αποκαλούμε Θεό.
Καλά θα μου πείς ότι συνδημιουργία κάνουμε κάθε στιγμή στα πάντα.
Σκεφτόμουν αυτό που έλεγαν και στην ταινία ότι τα πράγματα δεν αποτελούνται απο άλλα πράγματα αλλά απο ιδέες,έννοιες,πληροφορίες δηλαδή το "υλικό" των σκέψεων.
Σκεφτόμουν ότι έτσι είμαστε και εμείς δημιουργημένοι και τα πάντα γύρω μας, ότι βλέπουμε και δεν βλέπουμε.
3)Θα μου πείς σπουδαία ανακάλυψη?
Οχι, αλλά σκεφτόμουν για πρώτη φορά με πολύ βαθύτερη κατανόηση-νοιώθοντας το περισσότερο, ότι όταν βλέπω μια κοπέλα (το είπα με αφορμή το ερώτημα-απάντηση makfor-Πλάτωνα) ή οτιδήποτε άλλο, αν η "ΜΑΤΙΑ" μου διεισδύσει μέσα της ή μέσα σ'αυτό όπως είπε ο Πλάτωνας στον azael για τον φόβο και περάσει μέσα του με αυτήν την καθαρή αγάπη της ύπαρξης πέρα απο τον νού που διαιρεί-διαχωρίζει παράγει την σκέψη και μας βάζει στο κυνήγι της ψευδαίσθησης του θέλω-δεν θέλω, του σεξ-της ευχαρίστησης και των ορμονών, του όμορφο-άσχημο τότε θα δούμε την καθαρή ύπαρξη του κάθετι της κοπέλας ή οτιδήποτε άλλο πέρα απο αυτήν την υλική τετραδιάστατη προβολή που έχει δημιουργηθεί μέσα απο τα (διορθώστε με αν κάνω λάθος) μορφογενετικά πεδία των διαφόρων επιπέδων της ύλης.
Πίστεψε με Νικόμαχε, για πρώτη φορά ένοιωσα τόσο βαθιά στην ζωή μου ότι αυτό είναι το παιχνίδι του νού, της δημιουργίας της ύλης και το κυνήγι της ψευδαίσθησης. Αυτού του μηχανισμού δηλαδή που μας οδηγεί να αναζητούμε και να κάνουμε σεξ απο ευχαρίστηση.
Για λίγη ώρα το βίωσα αυτό τόσο έντονα και ένοιωθα ότι το σεξ δεν έχει καμία σημασία. Κάτι σαν διαλύθηκε, σαν να έγινε σκόνη, όπως το νοιώσιμο και η διάλυση της σκέψης του φόβου που έλεγε ο Πλάτωνας στον αζαέλ. Ενοιωσα αυτήν την απελευθέρωση σε βάθος, σαν ολοκληρωτική λύτρωση. Γι αυτές τις στιγμές.
Δεν κρύβω ότι τέτοιες στιγμές νοιώθω ότι πηγαίνω όλο και βαθύτερα στα πράγματα.
Και το πιο τρελό ένοιωσα ότι αυτή η ΜΑΤΙΑ και η ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ της μπορεί να γίνει αντιληπτή και σε πραγματικό χρόνο (real time), κάτι σαν το ματριξ μέσα απο τη ματιά του άχρονου βέβαια.
Ξερω, μπορεί να λέω μπαρούφες, πολλοί θα με πούν τρελό!
Διάβασε και τα παρακάτω.
Και τώρα έρχομαι στο αποκορύφωμα συνδυάζοντας την τελευταία σκέψη μου μ'αυτό που είπες.
------------------------------------------------------------------------------------------
Νικομαχος
Μηπως και εμεις ειμαστε ψυλλοι στον κορφο ενος αλλου τεραστιου ασυληπτου οντος?Και αμα ξυστει,η καποιο ον ακομη μεγαλυτερο του ριξει
φαρμακο για να μας εξοντωσει?Απιστευτη οδος προς την τρελλα.Εδω ομως κολαει η σταθερη σκεψη που σου ελεγα και κοβει την γεφυρα με το τρελαδικο.
------------------------------------------------------------------------------------------
Μήπως όλα αυτά είναι οι κβαντικές φυσαλίδες, νοητικές κβαντικές φυσαλίδες που δημιουργούνται και είναι συνδεδεμένες με κάποιον τρόπο με αυτό το άλλο τεράστιο ασύλληπτο ον που περιέγραψες ως "εμεις που ειμαστε ψυλλοι στον κορφο του?". Σαν το ψύλλο πάνω στον Πεπίτο που είναι γι'αυτόν το άγνωστο σύμπαν?
Και μήπως αυτό το ξύσιμο που λές ή το ψέκασμα, είναι αυτό το "τσουφφφ" της νοητικής κβαντικής φυσαλίδας που σκάει σαν μια φούσκα???
Θυμάσαι το παιχνίδι με τις σαπουνόφουσκες??? Φυσάς μέσα σε εκείνο το πλαστικό και δημιουργείται η σαπουνόφουσκα.
Μήπως δημιουργούνται τέτοιες νοητικές κβαντικές φυσαλίδες και ερχόμαστε και εμείς και καθόμαστε μέσα σ'αυτές? και μετά κάποια στιγμή "τσουφφφ" σκάει η φούσκα και διαλύεται όπως η σαπουνόφουσκα???Μήπως εδώ χωράνε τα μορφογενετικά πεδία??? και ο μετασχηματισμός και ανακύκλωση της ύλης στα διάφορα επίπεδα της???
Και όπως πολύ σωστά λες η σταθερή σκέψη που κόβει την γέφυρα με το τρελάδικο και μας επαναφέρει στην επιφάνεια!
-------------------------------------------------------------------------------
Νικόμαχος
Δεν ξερω και ησυχασα.Οταν ερθει η ωρα και πρεπει να μαθω θα το μαθω.
Α ρε Σωκρατη!Μεγαλη δικλειδα ασφαλειας, το εν οιδα οτι ουκ οιδα!!!!!!
-------------------------------------------------------------------------------
Αυτό το συνυπογράφω με τα τετρακις-τρις-δις-εκατομύρια 1000000000000000000000000000000!!!!
Νικόμαχε, κλείνω το σχόλιο με το χαιρετισμό:
Socrates! Socrates! - Σωκράτη! Σωκράτη!
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Edited by - trelantonis on 13/01/2011 22:43:41
Με το τελευταίο πόστ τρελαντωνη, μου ειρθε στο νου όταν διάβαζα Πλάτωνα το πως οι λόγοι, με εβγαζαν απο την πισινα, και πως δημιουργούσαν
ποίηση και βαθύ στοχασμό.
Έτσι για σήμερα, σας παραθέτω κάτι απο παλιά, επίκαιρο με ότι συζητάμε.
...................
Αναρωτιόμουν.
Αν η αρχή ψυχής είναι αριθμός, και του σώματος η γεωμετρία…
Αν η ψυχή είναι η ιδέα του πνεύματος…
και έχει έδρα η λογική.. στο κεφάλι…
ο θυμός στην καρδιά…
και επιθυμία κάπου στον αφαλό… και στο συκώτι…
Αν περιβάλει το σώμα από μέσα και αποτελείται από στοιχεία...
Αν διαιρείται ομόκεντρα και αρμονικά σε κύκλους….
Αν υπάρχουν επτά κύκλοι στο σώμα… πως δουλεύουν, αν είναι, η όχι αρμονισμενοι...
Αν ένας από δαύτους είναι η κίνηση της ψυχής…*(Εαυτός)
Και οι άλλοι έξη μοιάζουν με την κίνηση του Σύμπαντος…. και των Πλανητών.
Αν από των ένα προέρχεται η επιστήμη..
Αν από τους (άλλους)… οι απόψεις….
Αν οι Αρχές, είναι ο Θεός και η ύλη….
Αν Νους Αίτιο Θεός….. είναι συνώνυμα….
Αν η ύλη κάποτε ήταν ασχημάτιστη…..άπειρη….και από αυτή ήρθαν όλα τα σύνθετα….
Αν υπάρχουν δυο είδη κίνησης…. με τάξη και δίχως τάξη
Αν κάποια από τις δυο είναι σπουδαιότερη και γιατί,
Αν από την τάξη ξεπήδησαν φωτιά, νερό, αέρας και γη…
Αν από αυτά τα στοιχεία…. έγινε ο κόσμος….
Σταματησα να ρωτάω.
Άδειασα το μυαλό μου από κάθε ερώτηση, και έγειρα το κεφάλι μου.
Βρέθηκα ψηλά, πολύ ψηλά.
Όλοι ήταν μαζωγμένοι εκεί….άλλοι με τις γενειάδες τους…άλλοι με τα αυστηρά πρόσωπα…Όσους είχα μέσα στο μυαλό μου σαν γνώσεις, Φιλόσοφοι, Μύστες φιλοι, Άγιοι.
Όλοι ήσαν εκεί!
Γύρισαν προς το μέρος μου.
Τους κοίταξα… μα δεν ρώτησα τίποτα.
Άρχισαν ένας ένας…. να φεύγουν.
Τι ησυχία!!
Τι ομορφιά!!
Στο βάθος….η Δημιουργία…χρώμα… ήχος…. αρμονία….λόγος…
Ένοιωσα κάτι να με ακουμπάει.
Μισάνοιξα τα μάτια…. το μικρό χεράκι του ανιψιού μου, με τράβαγε να ξυπνήσω…
Θειε τι θα παίξουμε?
Τι θέλεις να παίξουμε καρδιά μου?
Ότι θέλεις Θειε….φτάνει να παίξουμε…
Ναι καρδιά μου…έλα, να μάθουμε μαζί, να ζωγραφίζουμε.
Έχεις καθαρό τετράδιο?
.............................
Συ ειπας:
Αν υπαρχουν δυο ειδη κινησης...με ταξη...και διχως ταξη...
---------------------------------------------------------------------Αν απο την ταξη ξεπηδησαν φωτια,νερο,αερας και γη
Αν απο αυτα τα στοιχεια εγινε ο κοσμος...
--------------------------------------------------------------------
Εγω λεω:
Αν απο την κινηση διχως ταξη...ξεπηδησαν το φως,το σκοταδι,ο χωρος και ο χρονος...
Αν απο αυτα τα στοιχεια εγινε η αντι-υλη,ο αντι-κοσμος...!!!!
Και μενα με αποφευγουν ολοι οι φιλοι οι σοφοι,που για αυτους
μαθαινα τοσα χρονια.Παναρχαιοι,Αρχαιοι,Μεσαιωνικοι και Συγχρονοι.
Εμαθα ομως γιατι με αποφευγουν.
Γιατι ειμαι ακομα ζωντανος,εν σαρκα!!
Μου επιτρεπουν μονο να δω που ζουν, Αθανατοι στο περας του Χρονου.
Και αυτο το κανουν,επειδη ξερουν οτι εχω γκρεμισει τις γεφυρες
με το τρελαδικο...
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Σουρης.
Πλάτωνα, απλά μας ανεβάζεις σε ανώτερες νοητικές και μη σφαίρες!
Παλιό και πάντα επίκαιρο. Η έννοια του διαχρονικού!
Δεν μπορώ τώρα να πώ τίποτα άλλο. Απλά το απολαμβάνω.
Συγκεντρώνει τόσο πολλά μέσα στο λόγο του.
Ασύγκριτα βαθύς στοχασμός με ποιητικό μανδύα.
Απο χθές το βράδυ αλλά και σήμερα όλη μέρα αισθάνομαι το κεφάλι μου βαρύ.
Νομίζω και γώ χρειάζομαι λίγο παραπάνω ξεκούραση αυτό το απόγευμα.
Η πραγματικότητα εκεί έξω γίνεται πολλές φορές πολύ απαιτητική σε γήινο χρόνο και ενέργεια και μας φθάνει μέχρι ορίων σωματικής και πνευματικής αντοχής.
Νομίζω πως σε καταλαβαίνω.
Φρόντιζε να αναπληρώνεις την χαμένη ενέργεια, εσύ γνωρίζεις καλύτερα απο μένα.
Εδώ πιστεύω θα είμαστε και θα τα λέμε. Αλλά κάποιες φορές χρειάζεται περισσότερη ξεκούραση και αναπλήρωση δυνάμεων.
Χρειαζόμαστε και σένα και τον Νικόμαχο.
Άνθρωποι σαν κι εσάς δεν βρίσκονται εύκολα γενικότερα μέσα στην κοινωνία, πόσο μάλλον για τέτοιου επιπέδου συζητήσεις.
Σας χρειαζόμαστε με τον δικό σας τρόπο για να το πώ ορθότερα.
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ :
Αναρωτιόμουν.Αν η αρχή ψυχής είναι αριθμός, και του σώματος η γεωμετρία…
Αν η ψυχή είναι η ιδέα του πνεύματος…
και έχει έδρα η λογική.. στο κεφάλι…ο θυμός στην καρδιά…
και επιθυμία κάπου στον αφαλό… και στο συκώτι…Αν περιβάλει το σώμα από μέσα και αποτελείται από στοιχεία...
Αν διαιρείται ομόκεντρα και αρμονικά σε κύκλους….
Αν υπάρχουν επτά κύκλοι στο σώμα… πως δουλεύουν, αν είναι, η όχι αρμονισμενοι...Αν ένας από δαύτους είναι η κίνηση της ψυχής…*(Εαυτός)
Και οι άλλοι έξη μοιάζουν με την κίνηση του Σύμπαντος…. και των Πλανητών.Αν από των ένα προέρχεται η επιστήμη..
Αν από τους (άλλους)… οι απόψεις….Αν οι Αρχές, είναι ο Θεός και η ύλη….
Αν Νους Αίτιο Θεός….. είναι συνώνυμα….Αν η ύλη κάποτε ήταν ασχημάτιστη…..άπειρη….και από αυτή ήρθαν όλα τα σύνθετα….
Αν υπάρχουν δυο είδη κίνησης…. με τάξη και δίχως τάξη
Αν κάποια από τις δυο είναι σπουδαιότερη και γιατί,
Αν από την τάξη ξεπήδησαν φωτιά, νερό, αέρας και γη…
Αν από αυτά τα στοιχεία…. έγινε ο κόσμος….Σταματησα να ρωτάω.
Άδειασα το μυαλό μου από κάθε ερώτηση, και έγειρα το κεφάλι μου.
Βρέθηκα ψηλά, πολύ ψηλά.
Όλοι ήταν μαζωγμένοι εκεί….άλλοι με τις γενειάδες τους…άλλοι με τα αυστηρά πρόσωπα…Όσους είχα μέσα στο μυαλό μου σαν γνώσεις, Φιλόσοφοι, Μύστες φιλοι, Άγιοι.
Όλοι ήσαν εκεί!Γύρισαν προς το μέρος μου.
Τους κοίταξα… μα δεν ρώτησα τίποτα.
Άρχισαν ένας ένας…. να φεύγουν.
Τι ησυχία!!
Τι ομορφιά!!
Στο βάθος….η Δημιουργία…χρώμα… ήχος…. αρμονία….λόγος…
Φίλε μου Πλάτωνα, έχω εντυπωσιαστεί απ'τον υπέροχο στοχασμό σου.
Ας γυρίσω σ'αυτά που γράφεις.
Κι εγώ αναρωτιέμαι φίλε μου .
Όσο περνάνε τα χρόνια η υπόθεσή σου μέσα από τα ερωτήματα που βάζεις έχουν αρχίσει να συγκλίνουν μέσα στο μυαλό μου σ'ένα συμπέρασμα :
Η φιλοσοφία, η επιστήμη και η μεταφυσική μου φαίνεται ότι τείνουν σε απόλυτη ταύτιση ...
Νάσαι καλά!
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
πάνω στο μεγάλο ερωτηματικό που είχα,
Σκέψεις/σκεπτόμενος
και στη φύση τους,
Πως σαν άνθρωποι,
αρχίσαμε να σκεφτόμαστε.
Πάλι, δημιουργικά,
μέσα απο ότι λες φίλε κυφεα,
Ήρθε στο νου και μετά στην πένα
Το παρακάτω,
Το παραθέτω ξανά,
Μιας και κάτι όμορφο θα βρεις
ΕΣΥ,
Μα και οι άλλοι φίλοι.
Οι Φίλοι της Σοφίας!
...............
Γράφω λίγες σκέψεις,
ορισμένοι ίσως τις βρουν τραβηγμένες,
δεν είναι για αυτούς,
άλλοι πάλι ίσως σκεφτούν,
πως σωστά είναι όσα γράφω,
και αυτό, λίγο μετράει
αυτό που μετράει στον καθένα,
είναι η αλήθεια
και είναι τόσο εύκολη και δύσκολη
τόσο φανερή και κρυφή,
τόσο προσιτή και απρόσιτη
όσο και η Ζωή.
Κομμάτια του Νου εδώ και εκεί,
κάποιοι τα θεωρούν αλήθειες,
κάποιοι πάλι κοροϊδεύουν,
γιατί έχουν τα δικά τους κομμάτια
να βαυκαλίζονται,
σκοτεινιασμένα περάσματα,
από θολωμένες συνήθειες,
στο ψάξιμο κάποιας απόλαυσης,
που ζητά έντονα την επανάληψη του,
στην ίδια… η σε καινούργια μορφή,
λαχτάρα,…. το λένε μερικοί.
Βρήκαν ιθακες,
Βρήκανε βάρκες,
Βρήκανε όχθες
Βρήκαν δασκάλους
Βρήκανε σκέψεις
Βρήκανε θλίψη.
Βρήκανε δράση,
Της στιγμής η ανάγκη,
μα όχι αγάπη.
Αχ βρε Νου,
σαν μια σημαία, κυματίζεις,
έγινες σπουδαίος,
σε κάνανε σπουδαίο.
Αχ βρε Νου,
πως κατάντησες.
Σε σύμβολα φυλακίστηκες..
οι στάχτες τους σε θρέψανε
γιατί ήσουν άγονος,
έτσι γεννήθηκες… σαν σκέψη.
Τώρα οι λέξεις,
τα σύμβολα,
έγιναν σπουδαία
σε κυριαρχούν,
και εσύ συνεχώς επινοείς.
ασημαντότητες.
Μπρος, για τον επόμενο Ναό,
από πέτρα φτιαγμένο,
να αντέχει στο χρόνο
και να σε καταστρέφει!
Απεραντοσύνη,
Νοημοσύνη…ελεύθερη,
δεν θα βρεθείς σε μαγαζιά
ούτε σε διδασκάλους,
Κινείσαι αέναα,
άφοβα στο Χρόνο,
μα δεν του ανήκεις.
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ :Γράφω λίγες σκέψεις,
ορισμένοι ίσως τις βρουν τραβηγμένες,
δεν είναι για αυτούς,
άλλοι πάλι ίσως σκεφτούν,
πως σωστά είναι όσα γράφω,
και αυτό, λίγο μετράειαυτό που μετράει στον καθένα,
είναι η αλήθεια
και είναι τόσο εύκολη και δύσκολη
τόσο φανερή και κρυφή,
τόσο προσιτή και απρόσιτη
όσο και η Ζωή.Κομμάτια του Νου εδώ και εκεί,
κάποιοι τα θεωρούν αλήθειες,
κάποιοι πάλι κοροϊδεύουν,
γιατί έχουν τα δικά τους κομμάτια
να βαυκαλίζονται,
σκοτεινιασμένα περάσματα,
από θολωμένες συνήθειες,
στο ψάξιμο κάποιας απόλαυσης,
που ζητά έντονα την επανάληψη του,
στην ίδια… η σε καινούργια μορφή,
λαχτάρα,…. το λένε μερικοί.Βρήκαν ιθακες,
Βρήκανε βάρκες,
Βρήκανε όχθες
Βρήκαν δασκάλους
Βρήκανε σκέψεις
Βρήκανε θλίψη.
Βρήκανε δράση,Της στιγμής η ανάγκη,
μα όχι αγάπη.Αχ βρε Νου,
σαν μια σημαία, κυματίζεις,
έγινες σπουδαίος,
σε κάνανε σπουδαίο.
Αχ βρε Νου,
πως κατάντησες.
Σε σύμβολα φυλακίστηκες..
οι στάχτες τους σε θρέψανε
γιατί ήσουν άγονος,
έτσι γεννήθηκες… σαν σκέψη.Τώρα οι λέξεις,
τα σύμβολα,
έγιναν σπουδαία
σε κυριαρχούν,
και εσύ συνεχώς επινοείς.
ασημαντότητες.Μπρος, για τον επόμενο Ναό,
από πέτρα φτιαγμένο,
να αντέχει στο χρόνο
και να σε καταστρέφει!
Απεραντοσύνη,
Νοημοσύνη…ελεύθερη,
δεν θα βρεθείς σε μαγαζιά
ούτε σε διδασκάλους,
Κινείσαι αέναα,
άφοβα στο Χρόνο,
μα δεν του ανήκεις.
Δυστυχώς , φίλε μου Πλάτωνα , ενώ την ποίηση τη λατρεύω , δεν είμαι ικανός να εκφραστώ μέσα απ’ αυτή . Δεν έχω το δικό σου χάρισμα .
Θέλω να δεις μέσα από την έκφραση και το περιεχόμενο του πεζού μου λόγου τη σχέση που σούλεγα πως υπάρχει, στο προηγούμενο μήνυμά μου, συγκρίνοντας το τι λέει η επιστήμη για το χρόνο με αυτά που με έντονα γράμματα έχω σημειώσει στους στίχους σου :
Στην κβαντική μηχανική βρήκαμε ότι η πλήρης δομή του κόσμου είναι πλουσιότερη απ’ ότι μπορεί να εκφράσει η γλώσσα μας και να καταλάβει ο νους μας .
Έχουμε δυο ουσιαστικές αν και συμπληρωματικές , όψεις αυτής της νέας οπτικής για το χρόνο , που έχουν τόσο κραυγαλέες αντιθέσεις όπως η κόλαση και ο παράδεισος .
Ο παράδεισος κυβερνάται από τις δυναμικές εξισώσεις , που είναι αντιστρεπτές και “αχρονικές” . Η απλότητά τους διασφαλίζει εσαεί σταθερότητα .
Η κόλαση είναι συγγενέστερη προς τον πραγματικό κόσμο , όπου βασιλεύουν οι διακυμάνσεις , η αβεβαιότητα και το χάος . Είναι ένας κόσμος αστάθειας και φθοράς , με κατεύθυνση το θάνατο και την ισορροπία . . .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά