- Γνωριζοντας τα ζωα - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Με νέα μελέτη απολιθωμάτων δείχνει ότι οι φάλαινες είχαν πόδια και ουρά μέχρι πριν από 40 εκατ. χρόνια, οπότε άρχισαν να αναπτύσσουν λοβούς, τα γνωστά σήμερα τριγωνικά πτερύγια στην ουρά τους, τα οποία αποτελούνται από δέρμα και συνδετικό ιστό, με κόκαλα στη μέση.
Το τελευταίο εύρημα, στην Αλαμπάμα των ΗΠΑ, προέρχεται από μια Georgiacetus vogilensis, μια από τις τελευταίες φάλαινες στη Γη που είχε δυνατά πίσω πόδια και ουρά σαν του σκύλου και διέσχιζε τον Κόλπο του Μεξικού πριν 40 εκατ. χρόνια. Η φάλαινα είχε ουρά, αλλά όχι πτερύγια, και χρησιμοποιούσε τους γοφούς της για να προχωρήσει στο νερό.
Οι πρώτες φάλαινες που ήταν γνωστό ότι είχαν πτερύγια, ήσαν στενές συγγενείς της Georgiacetus και έζησαν πριν 38 εκατ. χρόνια. Οι επιστήμονες εκτιμούν πλέον ότι μέσα σε διάστημα 2 εκατ. χρόνων (μεταξύ των 40 και 38 εκατ. ετών) οι φάλαινες έκαναν το μεγάλο βήμα από την ξηρά προς τη θάλασσα, εγκαταλείποντας τα πόδια και υιοθετώντας τα πτερύγια.
Οι παλαιοντολόγοι ήξεραν ήδη ότι οι πρόγονοι των φαλαινών κάποτε περπατούσαν στη Γη σε τέσσερα πόδια όπως τα άλλα θηλαστικά (οι φάλαινες δεν είναι ψάρια).
Σταδιακά -και περνώντας από διάφορα μεταβατικά στάδια- οι φάλαινες έμαθαν να ζουν στο νερό και απέβαλαν τους γοφούς και τα πίσω πόδια τους, ενώ τα μπροστινά πόδια έγιναν κι αυτά μικρά πτερύγια, αν και όλες οι σύγχρονες φάλαινες έχουν ακόμ κρατήσει ίχνη από την αρχαία λεκάνη τους.
Η νέα μελέτη, του ερευνητή Mark Uhen, δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Journal of Vertebrate Paleontology".
πηγή:news.pathfinder.gr
Όπως ξέρουμε, οι μεγάλες καμπές της εξέλιξης οφείλονταν πάντοτε στην εισβολή νέων οικολογικών χώρων.
Αν εμφανίστηκαν τα τετράποδα σπονδυλωτά κι'αν μπόρεσαν να δώσουν όλο αυτό το θαυμαστό φούντωμα που αντιπροσωπεύουν τα Αμφίβια , τα Ερπετά , τα Πτηνά και τα Θηλαστικά , τούτο έγινε επειδή, στην αρχή , κάποιο αρχέγονο ψάρι "προτίμησε" να βγεί και να εξερευνήσει την ξηρά , όπου δεν μπορούσε ωστόσο να μετακινείται παρά με αδέξια σκιρτήματα .
Δημιουργούσε έτσι, σαν επακόλουθο μιας αλλαγής στη συμπεριφορά του, την ώθηση της επιλογής που θα ερχόταν να αναπτύξει τα ισχυρά άκρα των τετραπόδων.
Αλλά εδώ συνέβη το αντίθετο: Ένα θηλαστικό, αντίθετα με τη ροή της εξέλιξης "διάλεξε" να γίνει ψάρι (έστω και με "δομή" θηλαστικού).
Οι επιστήμονες (βιολόγοι μάλλον), είχαν επ'αυτού κάποια εξήγηση;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Μη ξεχνάμε άλλωστε ότι εδώ οι δεινόσαυροι που ήταν τα κυρίαρχα ζώα πάνω στον πλανήτη μας εξαφανίστηκαν πριν από 63 εκατομμύρια χρόνια στο τέλος της κρητιδικής περιόδου,από λόγους που μόνο ικασίες μπορούμε να κάνουμε γι' αυτούς( πτώση αστεροειδούς, κλιματικές αλλαγές, σταδιακή εξαφάνιση, μετακινήσεις των πλακών της γης κλπ).
Με αυτή την μορφή η φάλαινα(με τα πόδια) έζησε στην καινοζωική περίοδο (63 εκατομμύρια χρόνια έως 24 εκατομμύρια χρόνια πριν) όπου έχουμε και την εμφάνιση των πρωτευόντων θηλαστικών, και μέσα σε αυτήν την εποχή επέστρεψε και στην θάλασσα, σχετικά πολύ μικρό το διάστημα εμφάνισης της στη ξηρά, στα 40 εκατομμύρια χρόνια πριν αρχίζει η επιστροφή της στο νερό.
quote:
Η φάλαινα με τα πόδια κατά την γνώμη μου ίσως να μην είχε τα απαραίτητα "όπλα" να ανταπεξέλθει και να επιβιώσει στη ξηρά, γι αυτό να επέστρεψε στο νερό, ίσως η στεριά μας να ήταν αφιλόξενη για το είδος της, να υπήρχαν άλλα πλάσματα πιο ισχυρά από αυτήν που να την απειλούσαν με εξαφάνιση, ή ακόμα και οι μεταβολές που γίνονταν στον πλανήτη μας η δυσκολία στην εύρεση τροφής, να την ανάγκασαν να επιστρέψει εκεί από όπου ξεκίνησε.
Πράγματι, αγαπητή keraynos, κι'εγώ θεωρώ πως αυτή είναι η πιθανότερη εξήγηση.
Σ'ευχαριστώ, πάντως, για την απάντηση.
Φιλικά
Κηφεύς
Μάλλον δεν τους φάνηκαν χρήσιμα και μπορεί να μην τα κατάφεραν τόσο καλά στην στεριά οπότε και την έκαναν πάλι για την θάλασσα.
Εξάλλου, το μεγάλο μέγεθος ενός ζώου - όπως έχει αποδειχθεί κι από την Ιστορία - δεν είναι πάντα ικανό να του λύσει κι όλα τα προβλήματα. 
In anticipation of my resurrection...
Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσιεύσεις, ωκεανογράφοι από την Αυστραλία ανακάλυψαν εκατοντάδες νέα θαλάσσια είδη, συμπεριλαμβανομένων εκπληκτικών ειδών μαλακών κοραλλιών και μικροσκοπικών οστρακόδερμων.
Τα εκπληκτικά πλάσματα βρέθηκαν κατά τη διάρκεια μιας θαλάσσιας αποστολής CReefs, η οποία έχει ως στόχο την καταγραφή των κοραλλιογενών υφάλων και αποτελεί μέρος της παγκόσμιας προσπάθειας καταγραφής της θαλάσσιας ζωής των ωκεανών με τίτλο «Απογραφή της θαλάσσιας ζωής» (Census of Marine Life).
Το διεθνές δεκαετές πρόγραμμα ξεκίνησε πριν από 8 χρόνια, με τη συμμετοχή 70 χωρών και 1.000 επιστημόνων και πρόκειται να ολοκληρωθεί το 2010.
«Οι επιστήμονες εργάζονται σε αυτό το πεδίο εδώ και πολύ καιρό, ωστόσο υπάρχουν εκατοντάδες νέα θαλάσσια είδη που δεν έχουν παρατηρηθεί ή ταξινομηθεί ακόμα,» αναφέρει ο Julian Caley, επιστήμονας από το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Επιστήμης στην Αυστραλία.
«Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι πολύ σημαντικό να έχουμε υπόψη μας ότι εάν δεν κατανοούμε τη βιοποικιλότητα που υπάρχει στο θαλάσσιο κόσμο, δεν έχουμε και πολλές πιθανότητες να καταφέρουμε να την προστατεύσουμε,» σχολιάζει ο Caley.
Είναι γνωστό ότι ακόμα και τα πιο ακραία και αφιλόξενα περιβάλλοντα στους ωκεανούς, στην πραγματικότητα βρίθουν από παράξενες μορφές ζωής. Επιστήμονες από διάφορα ερευνητικά κέντρα στην Αυστραλία έχουν ήδη ξεκινήσει με την πολύπλοκη διαδικασία της εξέτασης δειγμάτων για γενετική ταυτοποίηση και ταξινόμηση. Η εργασία αυτή αναμένεται να μας πάρει χρόνια, αναφέρει ο Caley.
Ανάμεσα στα νέα είδη που ανακάλυψαν οι ερευνητές, υπάρχουν και 130 μαλακά κοράλλια, γνωστά επίσης και ως οκτωκοράλλια, η ονομασία των οποίων οφείλεται στα οχτώ πλοκάμια που περιβάλλουν το σώμα τους. Τα είδη αυτά δεν συμπεριλαμβάνονταν έως σήμερα στην επιστημονική βιβλιογραφία, όπως και κάποια οστρακόδερμα που μοιάζουν με μικροσκοπικές γαρίδες, με άκρα μακρύτερα από το συνολικό μήκος του σώματός τους.
Το δεκαετές πρόγραμμα έχει την υποστήριξη των κυβερνήσεων, των Ηνωμένων Εθνών και αρκετών οικολογικών ομάδων.
Οι αποστολές
Οι Αυστραλοί ερευνητές πραγματοποίησαν τρείς αποστολές στα νερά του Μεγάλου Κοραλλιογενούς Υφάλου (Great Barrier Reef) και του κοραλλιογενούς υφάλου Νινγκαλού, στις δυτικές ακτές της Αυστραλίας. Εκατοντάδες δείγματα συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια της ερευνητικής αποστολής που διήρκησε συνολικά 3 εβδομάδες και πραγματοποιήθηκε από το Απρίλιο έως το Σεπτέμβριο.
Οι ερευνητές σχεδιάζουν να εξερευνήσουν τις περιοχές ετησίως για τα επόμενα έξι χρόνια, ώστε να μάθουν περισσότερα για τα κοράλλια, για τα οποία λίγα είναι γνωστά, παρά την ευρεία κάλυψη των υφάλων.
Οι επιστήμονες βύθισαν 36 πλαστικές δομές τυπικών θαλάσσιων ενδιαιτημάτων στη θάλασσα σε διάφορες τοποθεσίες γύρω από τις περιοχές της μελέτης. Οι δομές αυτές πιθανότατα θα προσελκύσουν τους θαλάσσιους οργανισμούς, οι οποίοι θα μεταναστεύσουν μέσα σε αυτές. Στη συνέχεια, οι ερευνητές θα επιστρέψουν και θα μελετήσουν τη ζωή μέσα σε κάθε «σπίτι» μέσα στα επόμενα χρόνια.
Τα σπίτια αυτά θα τοποθετηθούν και σε υφάλους σε άλλα μέρη του κόσμου, βοηθώντας έτσι στην προτυποποίηση της μελέτης των θαλάσσιων οργανισμών σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τα οφέλη
«Η έρευνα αυτή σηματοδοτεί την πρώτη συνειδητή ομαδική προσπάθεια για την εξερεύνηση της βιοποικιλότητας στο Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο,» αναφέρει ο Ron Johnstone, καθηγητής από το πανεπιστήμιο του Κουήνσλαντ.
«Τα ευρήματα των επιστημόνων θα έχουν άμεσα οφέλη για τους ανθρώπους,» σχολιάζει ο Johnstone. «Η θαλάσσια ζωή μπορεί να προσφέρει στην ιατρική, ενώ οι θαλάσσιοι οργανισμοί μας παρέχουν ενδείξεις για τον τρόπο με τον οποίο επιβιώνουν με τις κλιματικές αλλαγές και τη ρύπανση, ζητήματα που αφορούν και τον άνθρωπο.»
«Κάποιοι άνθρωποι αμφισβητούν την αξία της δειγματοληψίας. Ωστόσο, εάν δεν μελετήσουμε, δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχουμε και μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να επιβιώσουμε...»
πηγή:pathfinder.gr
"Ανακαλύφθηκε απολίθωμα γιγάντιας προγόνου της πάπιας και της χήνας με δόντια και φτερά σε μέγεθος μικρού αεροπλάνου "
Ερευνητική ομάδα του γερμανικού Ινστιτούτου Σένκενμπεργκ, ανακάλυψε το καλοδιατηρημένο απολίθωμα του κρανίου ενός γιγάντιου προϊστορικού πουλιού, που ήταν πρόγονος της πάπιας και της χήνας. Το πουλί, που κολυμπούσε στην περιοχή της σημερινής Αγγλίας πριν 50 εκατ. χρόνια, είχε μεγάλα κοφτερά δόντια στην άκρη του ράμφους και οι φτερούγες του είχαν ένα πελώριο άνοιγμα πέντε μέτρων, σαν μικρού αεροπλάνου. Το πουλί ανήκε στο αρχαίο γένος Δασόρνις (Dasornis emuinus) και το κρανίο του βρέθηκε στη νήσο Σέπεϊ, στη νοτιοανατολική ακτή της Αγγλίας.
Η ανακάλυψη περιγράφεται στο βρετανικό περιοδικό "Paleontology" (Παλαιοντολογία), σύμφωνα με δημοσιεύματα του Γαλλικού Πρακτορείου και της ηλεκτρονικής υπηρεσίας Live Science. Τα σύγχρονα πουλιά έχουν σταδιακά χάσει τα δόντια τους στην πορεία της εξέλιξης, καθώς, όπως εκτιμούν οι επιστήμονες, οι πρόγονοί τους ευνοούνταν αν μείωναν το βάρος τους και πέταγαν ευκολότερα.
Όμως πιθανότατα η πρόγονος των χηνών που μόλις ανακαλύφθηκε, ανέπτυξε ξανά ψευτο-δόντια από κερατίνη (την ίδια ουσία που δημιουργεί και τα νύχια μας) για να εμπλουτίσουν την τροφή τους. Αντίστοιχα ψευτο-δόντια είχε αναπτύξει και μια άλλη ομάδα μεγάλων πουλιών (Pelagornithids). Πιθανότατα τα γιγάντια αυτά πουλιά πετούσαν πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και άρπαζαν ψάρια και καλαμάρια με το ράμφος τους, ενώ τα ψευτο-δόντια τους χρειάζονταν για να μην γλιστρήσει η λεία τους ξανά στο νερό.
πηγή:pathfinder.gr
Επιστήμονες επιβεβαίωσαν τη δεύτερη «παρθενογένεση» καρχαρία.
"Σε μία μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Fish Biology, οι επιστήμονες αναφέρουν πως το DNA που εξετάστηκε έδειξε πως το νεογέννητο καρχαριάκι, που γέννησε ένας θηλυκός καρχαρίας, δεν περιείχε γενετικό υλικό από αρσενικό καρχαρία."
Βιρτζίνια — Η πρώτη τεκμηριωμένη περίπτωση μονογονικής αναπαραγωγής σε καρχαρία, γνωστή και ως παρθενογένεση, εντοπίστηκε σε έναν νεογέννητο σφυροκέφαλο καρχαρία σε ζωολογικό κήπο της Ομάχα, στη Νεμπράσκα.
«Η πρώτη περίπτωση δεν μας προκάλεσε έκπληξη,» δήλωσε ο Ντέμιαν Τσάπμαν, επιστήμονας που ασχολείται με τους καρχαρίες και επικεφαλής συγγραφέας της δεύτερης μελέτης. «Είναι πολύ πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο σε θηλυκούς καρχαρίες, καθώς και σε πολλά άλλα είδη.»
Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η σπάνια αυτή μονογονική γέννηση δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως πιθανή λύση για τον ολοένα μειούμενο πληθυσμό των καρχαριών. Οι καρχαρίες των θαλάσσιων πάρκων, που γονιμοποιήθηκαν χωρίς να υπάρξει επαφή με αρσενικό καρχαρία, γέννησαν μόνο ένα νεογνό, ενώ κάποια άλλα είδη μπορούν να γεννήσουν δεκάδες ή και περισσότερα νεογνά.
Το ιατρικό μυστήριο ξεκίνησε πριν από 16 μήνες και μετά το θάνατο της Τίντμπιτ, ενός καρχαρία με μαύρα ακροπτέρυγα, ο οποίος έζησε 8 χρόνια στο θαλάσσιο πάρκο της Βιρτζίνια. Κατά τη διάρκεια της 8ετούς διαμονής της Τίντμπιντ στο πάρκο, δεν υπήρχε αρσενικός καρχαρίας.
Τον Μάιο του 2007, ο 1,5 μέτρου και 43 κιλών θηλυκός καρχαρίας πέθανε όταν του δώσανε ηρεμιστικό για το ετήσιο checkup. Κατά τη διάρκεια της νεκροψίας, οι υπεύθυνοι του πάρκου έμειναν έκπληκτοι όταν βρήκαν στην κοιλιά του καρχαρία το μόλις 25 εκατοστών καρχαριάκι. Στην αρχή συμπέραναν ότι το έμβρυο είτε προέρχεται από παρθενογένεση είτε από διασταύρωση του θηλυκού καρχαρία με αρσενικό ενός άλλου είδους καρχαρία –το οποίο ποτέ δεν τεκμηριώθηκε.
Το νεογνό της Τίντμπιτ ήταν σχεδόν πλήρως ανεπτυγμένο, ενώ εάν γεννιόταν, είχε ελάχιστες πιθανότητες να επιζήσει μέσα στη δεξαμενή, όπου βρίσκονταν τεράστιοι καρχαρίες-τίγρεις της άμμου.
Αυτό ακριβώς συνέβη στον νεογέννητο σφυροκέφαλο της Ομάχα. «Μέχρι οι υπάλληλοι του πάρκου να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς ήταν αυτό που κοιτούσαν, κάτι κατασπάραξε το νεογέννητο. Ότι απέμεινε από το καρχαριάκι περισυλλέγη και υποβλήθηκε σε τεστ DNA.
Η παρθενογένεση έχει επιβεβαιωθεί σε ορισμένους οστεϊχθύες, σε αμφίβια, σε ερπετά και πτηνά, ενώ υπήρχαν και υποψίες για τους ελεύθερους καρχαρίες.
Οι επιστήμονες, που μελέτησαν τους καρχαρίες της Βιρτζίνια και της Νεμπράσκα ανέφεραν ότι όταν τα χρωμοσώματα της μητέρας, κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του ωαρίου, χωρίστηκαν, το νεογνό πήρε μία σειρά μόνο χρωμοσωμάτων.
Χωρίς να έχει χρωμοσώματα από το σπέρμα του αρσενικού, το νεογνό της μονογονικής αναπαραγωγής έχει μειωμένη γενετική ποικιλομορφία και αυτό ίσως να είναι μειονέκτημα για την επιβίωσή του στην ανοιχτή θάλασσα. Τα νεογέννητα αυτά, για παράδειγμα, είναι πιο ευάλωτα σε συγγενείς διαταραχές και ασθένειες.
Οι επιστήμονες δήλωσαν ότι τα ευρήματά τους γεννούν ενδιαφέροντα ερωτήματα σχετικά με τη συχνότητα της παρθενογένεσης στην άγρια φύση.
«Είναι πιθανό η παρθενογένεση να αποτελέσει ένα πιο συχνό φαινόμενο στους καρχαρίες, εάν η ο πληθυσμός τους αποδεκατιστεί τόσο πολύ ώστε οι θηλυκοί καρχαρίες να δυσκολεύονται να βρουν αρσενικούς,» σημείωσε ο Mahmood Shivji, ένας από τους ερευνητές και διευθυντής του ερευνητικού Ινστιτούτου Guy Harvey στο Πανεπιστήμιο της Φλόριδας.
Οι τεχνικές DNA που χρησιμοποίησαν οι επιστήμονες με τους καρχαρίες είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτές που χρησιμοποιούνται και στα τεστ πατρότητας των ανθρώπων.
πηγή:CNN - pathfinder.gr
Ζει στην Ινδονησία και έχει μήκος πάνω από μισό μέτρο.
Ζει ψηλά στα δάση βροχής της νήσου Βόρνεο στην Ινδονησία, τα πόδια του έχουν μικροσκοπικές φτερούγες για να μπορεί να κινείται από το ένα δέντρο στο άλλο και έχει πλέον αποκτήσει το ρεκόρ του μακρύτερου ζωντανού εντόμου στον κόσμο, με μήκος 56,5 εκατοστά, δηλαδή λίγο πάνω από μισό μέτρο, με τα πόδια απλωμένα. Το επιστημονικό όνομά του είναι Phobaeticus chani και ξεχωρίζει για το έξυπνο χρωματικό καμουφλάζ του.
Ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ ήταν το έντομο P.serratipes, που είχε βρεθεί στη Μαλαισία και είχε μήκος ένα εκατοστό λιγότερο.
Ακόμα και χωρίς τεντωμένα πόδια, το πράσινου χρώματος Phobaeticus chain, που έχει πάχος μολυβιού και μοιάζει με καλάμι μπαμπού, έχει το μακρύτερο σώμα στον κόσμο των εντόμων, με μήκος 35,7 εκατοστά, που είναι κατά 2,9 εκατοστά μεγαλύτερο από τον προηγούμενο κάτοχο του ρεκόρ (σε επίπεδο σώματος), το Phobaeticus kirbyi από τη Βόρνεο επίσης.
Το έντομο θα επιδειχθεί στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, σύμφωνα με δημοσιεύματα στην Independent και το Associated Press. Και οι δύο προηγούμενοι κάτοχοι του ρεκόρ μήκους στα έντομα είχαν βρεθεί εδώ και πάνω από 100 χρόνια και οι επιστήμονες δεν περίμεναν να βρουν ένα ακόμη μεγαλύτερο έντομο.
Ο Τζορτζ Μπεκαλόνι, υπεύθυνος του Μουσείου για τα έντομα, είπε πως «είναι λυπηρό ότι πολλά θεαματικά έντομα εξαφανίζονται, καθώς το φυσικό περιβάλλον τους καταστρέφεται, πριν μπορέσουμε να τα βρούμε και να τα ονομάσουμε. Είναι εκπληκτικό πόσα μεγάλα πράγματα βρίσκονται εκεί έξω ακόμα και αναρωτιέται κανείς τι άλλο μπορεί να υπάρχει».
Το έντομο βρέθηκε από ένα ντόπιο χωρικό και παραδόθηκε σε ένα ερασιτέχνη φυσιοδίφη από τη Μαλαισία, ώσπου κατέληξε στα χέρια του εντομολόγου Φίλιπ Μπραγκ, ο οποίος επίσημα ονόμασε και παρουσίασε το έντομο στο επιστημονικό περιοδικό Zootaxa.
πηγή:kathimerini.gr με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν τα απολιθώματα ενός μεγάλου, σε μέγεθος λεωφορείου, σαρκοβόρου δεινόσαυρου, που διέθετε αναπνευστικό σύστημα παρόμοιο με αυτό των σύγχρονων πουλιών. Η ανακάλυψη ενισχύει τη θεωρία για τον εξελικτικό σύνδεσμο ανάμεσα στα πουλιά και τους δεινόσαυρους και βοηθά να ερμηνευθεί η εξέλιξη του μοναδικού αναπνευστικού συστήματος των πουλιών.
Είναι η πρώτη φορά που βρέθηκε ένας σαρκοβόρος δεινόσαυρος με αερόσακους, οι οποίοι είχαν βρεθεί μόνο σε φυτοφάγους δεινόσαυρους (σαυρόποδα) που ζούσαν πριν 180 εκατ. χρόνια.
Ο δεινόσαυρος, που ανήκει στην κατηγορία των λεγόμενων "θηριόποδων", ανασύρθηκε από ένα βράχο ηλικίας 85 εκατ. ετών στις όχθες του Ρίο Κολοράντο στην Αργεντινή. Είχε μήκος περίπου δέκα μέτρα και ύψος 2,5, ήταν δίποδος, ζύγιζε όσο ένας ελέφαντας και πιθανότατα είχε φτερά, σύμφωνα με δημοσιεύματα του πρακτορείου Ρόιτερ και της ηλεκτρονικής υπηρεσίας Live Science. Το εύρημα περιγράφεται στο περιοδικό PLoS ONE, από τον Πολ Σερένο του πανεπιστημίου του Σικάγο.
Αντί για πνευμόνια που συστέλλονται και διαστέλλονται, ο δεινόσαυρος είχε αερόσακους που εργάζονταν σαν φυσερό, ένα σύστημα που μοιάζει με αυτό των μοντέρνων πουλιών. Οι ερευνητές ονόμασαν το δεινόσαυρο Αερόστεον (Aerosteon riocoloradensis), γιατί τα κόκαλά του έχουν μια υφή σπόγγου που επιτρέπουν στους αερόσακους να διεισδύουν σε αυτά κατά την αναπνοή.
Οι περισσότεροι παλαιοντολόγοι πιστεύουν ότι τα πουλιά εξελίχθηκαν από μικρούς φτερωτούς σαρκοφάγους δεινόσαυρους πριν περίπου 150 εκατ. χρόνια (στην Ιουρασική περίοδο) και τα πρώτα γνωστά πουλιά, που έχουν βρεθεί, ήταν πολύ όμοια με δεινόσαυρους.
Ο Σερένο δήλωσε ότι αν οι δεινόσαυροι ήταν θερμόαιμοι και καλυμμένοι με φτερά για θερμική μόνωση, θα είχαν πρόβλημα να αποβάλουν την υπερβολική θερμότητα μερικές φορές, γι' αυτό πιθανώς ανέπτυξαν τους αερόσακους, που αρχικά τους βοηθούσαν να ρυθμίσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους, αλλά στη συνέχεια, τους χρησιμοποίησαν για την αναπνοή τους.
Ο δεινόσαυρος Αερόστεον ήταν μικρότερος από τους πολύ μεγαλύτερους σαρκοβόρους, όπως ο τρομερός Τυρανόσαυρος Ρεξ της Αμερικής, ο Σπινόσαυρος της Αφρικής ή ο Γιγαντόσαυρος της Αργεντινής.
πηγή:pathfinder.gr
πηγή φωτογραφιών:nature magazine
Ένας μικροσκοπικός δεινόσαυρος, που έζησε πριν από 152 - 168 εκατ. χρόνια και ανακαλύφθηκε στη κινεζική Μογγολία από κινέζους επιστήμονες του Ινστιτούτου Παλαιοντολογίας και Παλαιοανθρωπολογίας του Πεκίνου, έρχεται να ρίξει νέο φως στην εξελικτική πορεία των πουλιών. Ο δεινόσαυρος, μακρινός συγγενής του τρομερού "Τυραννόσαυρου Ρεξ", δεν ήταν μεγαλύτερος από γατούλα, του άρεσε να κλέβει αυγά, ήταν καλυμμένος με φτερά, αλλά δεν μπορούσε να πετάξει, σύμφωνα με την παρουσίαση του ευρήματος στο περιοδικό "Nature", όπως αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο.
Ο παράδοξος δεινόσαυρος κατοικούσε στη Μέση έως Ύστερη Ιουρασική περίοδο και ζύγιζε περίπου 164 γραμμάρια. Έζησε λίγο πριν το διάσημο Αρχαιοπτέρυγα, ο οποίος θεωρείται γενικά το πρώτο πουλί στον πλανήτη, γιατί, παρά τα πολλά στοιχεία δεινοσαύρου, μπορούσε να πετάξει.
Όμως ένα από τα αναπάντητα ερωτήματα των επιστημόνων είναι γιατί οι δεινόσαυροι ανέπτυξαν φτερά. Ήταν για λόγους προστασίας από το κρύο ή μήπως επειδή διευκόλυνε την προστασία από τους εχθρούς τους και την αναζήτηση τροφής, αν μπορούσαν, με τα πρωτόγονα φτερά τους, να μετακινούνται από το ένα δέντρο στο άλλο;
Ως "αλλόκοτο" χαρακτήρισαν οι κινέζοι επιστήμονες το απολίθωμα που βρήκαν και ονόμασαν Epidexipteryx hui, από την ελληνική φράση "επίδειξη φτερών", επειδή, σαν το σημερινό παγώνι, ο μικροσκοπικός δεινόσαυρος ήταν εφοδιασμένος με ένα εντυπωσιακό φτέρωμα, το οποίο πιθανότατα αξιοποιούσε για την εξεύρεση συντρόφων. Σύμφωνα με αυτή την εναλλακτική εκτίμηση, τα φτερά αναπτύχθηκαν στους δεινόσαυρους για λόγους σεξουαλικής επίδειξης.
πηγή:ΑΠΕ - madata.gr
"Ένα σπάνιο ερπετό με καταγωγή από την εποχή των δεινοσαύρων βρέθηκε να φωλιάζει στην ενδοχώρα της Νέας Ζηλανδίας για πρώτη φορά εδώ και 200 χρόνια."
Το προσωπικό στο Καταφύγιο Άγριων Ζώων Καρόρι στην πρωτεύουσα Γουέλινγκτον ανακάλυψε τέσσερα άσπρα αυγά από το ιθαγενές τουατάρα κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης, είπε η υπεύθυνη του πάρκου Rouen Epson.
«Η φωλιά ανακαλύφθηκε κατά λάθος και είναι η πρώτη απτή απόδειξη που έχουμε ότι τα τουατάρα αναπαράγονται» είπε η Epson. «Θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρχουν κι' άλλες φωλιές που δεν γνωρίζουμε.»
Τα τουατάρα, ερπετά που μοιάζουν με δράκους και φθάνουν σε μήκος τα 80εκ, είναι οι τελευταίοι απόγονοι ενός είδους που εμφανίστηκε στον πλανήτη μαζί με τους δεινόσαυρους 225εκ χρόνια πριν, λένε οι ζωολόγοι.
Έχουν μοναδικά χαρακτηριστικά, όπως δύο σειρές δοντιών στην επάνω σιαγόνα που κλείνουν πάνω από μια σειρά στην κάτω σιαγόνα.
Επίσης έχουν έναν ευκρινή βρεγματικό οφθαλμό, μια φωτο-ευαίσθητη επίφυση στο πάνω μέρος του κρανίου. Αυτό το άσπρο κομμάτι δέρματος – γνωστό και ως «τρίτο μάτι» - εξαφανίζεται καθώς μεγαλώνουν.
Ιθαγενές είδος της Νέας Ζηλανδίας, το τουατάρα σχεδόν εξαφανίστηκε από τα τρία μεγάλα νησιά της χώρας προς τα τέλη του 1700 λόγω της εισαγωγής αρπαχτικών ζώων όπως οι αρουραίοι. Τα τουατάρα απαντώνται στα 32 υπόλοιπα νησάκια όπου δεν υπάρχουν αρπαχτικά.
Εβδομήντα τουατάρα εγκαταστάθηκαν στο Καταφύγιο Καρόρι το 2005 και 130 ακόμα το 2007. Το καταφύγιο καταλαμβάνει μια έκταση 3200 στρεμμάτων και βρίσκεται πολύ κοντά στην πρωτεύουσα.
Σκοπός της ίδρυσης του ήταν να αποτελέσει ασφαλές τόπο αναπαραγωγής γηγενών πουλιών, εντόμων και άλλων πλασμάτων παρέχοντας προστασία από τα αρπαχτικά πίσω από ένα φράχτη.
Η δεσποινίς Epson είπε ότι τα αυγά – μεγέθους μπάλας του πινγκ-πονγκ – βρέθηκαν σήμερα και μάλλον είναι πιο πολλά αφού η κάθε φωλιά έχει συνήθως δέκα αυγά.
Τα αυγά σκεπάστηκαν αμέσως για να μην διαταραχθεί η επώαση. Μέχρι το Μάρτιο αναμένεται να εκκολαφθούν.
πηγή:pathfinder.gr
Έχετε σκεφτεί ποτέ, ποιοι φροντίζουν τα αδέσποτα ζώα που κυκλοφορούν στους δρόμους, πολλά από τα οποία είναι θύματα της επιπόλαιης επιλογής μας να τα κρατήσουμε για λίγο (όσο βολεύει) ως κατοικίδια;
(Υπάρχουν κάποια προγράμματα σε μερικούς δήμους, αλλά δεν αρκούν).
Έχετε σκεφτεί τι θα γινόταν ένα αδέσποτο και χτυπημένο ζώο στην άκρη του δρόμου, αν δεν βρισκόταν κάποιος να το περιμαζέψει, να το πάει στο γιατρό και να του βρει ένα καινούργιο σπίτι;
(Υπάρχουν κάποια προγράμματα και γι' αυτό, αλλά δυστυχώς δεν αρκούν ή σκοντάφτουν σε γραφειοκρατικές δυσκολίες).
Έχετε σκεφτεί ποτέ να αφήνατε έναν τραυματισμένο άνθρωπο στην άκρη του δρόμου να πεθάνει, προσπερνώντας τον χωρίς δεύτερη σκέψη;(υποθέτω πως δε θα ήταν καθόλου εύκολο!) Θα μπορούσατε να προσπεράσετε ένα τραυματισμένο αδέσποτο; (τα εφημερεύοντα νοσοκομεία δεν δέχονται αδέσποτα ούτε και το ΙΚΑ τα ασφαλίζει, τα έξοδα νοσηλείας είναι συχνά τεράστια, και τα έξοδα για την ευθανασία είναι σαφώς μικρότερα..., πράγμα που κάνει τα πράγματα πολύ δύσκολα)
Κάποιοι άνθρωποι όμως (γνωστοί άγνωστοι) έχουν την ευαισθησία (και το μεράκι) να ασχοληθούν με τη φροντίδα αυτών των μελών της κοινωνίας μας. Με κάποια μικρή χρηματοδότηση από το κράτος (που δεν επαρκεί), με δικά τους χρήματα και με πάρα πολλές ώρες προσωπικής εργασίας. Άνθρωποι δηλαδή, που παίρνουν την κοινωνία στα χέρια τους.
Γνωρίζοντας από κοντά το ανιδιοτελές και αξιόλογο έργο μιας τέτοια φιλοζωικής ομάδας, φιλοξενούμε εδώ την πρόσκληση για ένα Χριστουγεννιάτικο Bazaar που διοργανώνουν στο Δημαρχείο του Χολαργού. Τα έσοδα θα διατεθούν για την φροντίδα των αδέσποτων ζώων.
Ολα τα αυτοκίνητα από πίσω χαμηλώσαμε ταχύτητα και παρακολουθούσαμε το σκυλάκι που είχε σηκώσει το κεφάλι του, δυστυχώς ήτανε ζωντανό...
Τελικά σταματήσαμε μόνο δύο αυτοκίνητα από το δικό μας ρεύμα και ένα από το απέναντι. Πλησιάσαμε το σκυλάκι, είχε πληγή στο κεφάλι (προφανώς από την τριβή) αλλά το τραγικό ήτανε πως φαινότανε να έχει σπάσει την σπονδυλική του στήλη. Κοιτάζαμε και οι τρεις μας σαν χαζοί και ρωτάγαμε ο ένας τον άλλον τι να κάνουμε... Πέρα από εμένα ήτανε ένας ηλικιωμένος άντρας και μία γυνάικα στην ηλικία μου περίπου (35-40). Ο άντρας πλησίασε να πιάσει το σκυλάκι, αυτό όμως προσπαθησε να τον δαγκώσει, ήτανε φανερό πως ήτανε τρομοκρατημένο και πονούσε. Ξανφικά, σηκώθηκε στα πόδια του και κουτσαίνοντας έκανε κάποια βήματα προς την άκρη του δρόμου όπου και σωριάστηκε (πως δεν μας παρέσυρε κανένα αμάξι όλη αυτή την ώρα...). Εμείς συνεχίζαμε να κάνουμε την ηλίθια ερώτηση "τι κάνουμε τώρα" και όσο το πλησιάζαμε το σκυλάκι, τόσο αυτό απομακρυνότανε από εμάς, μέχρι που στμάτησε να σωριάζεται και πήρε την ανηφόρα σε ένα λόφο και αργά αλλά σταθερά έφυγε από τα μάτια μας....
Από εκείνη την στιγμή νοιώθω το ίδιο ένοχος με αυτό το κάθαρμσ που το εγκατέλειψε στον δρόμο. Δεν τόλμησα να βγάλω το σακάκι μου να το μπαγλαρώσω και να το πάω σε κάποιον κτηνίατρο. Γιατί στην τελική, το μόνο που ερχότανε στο νου μου ήτανε να είχαμε μία λινάτσα γιατί με τα χέρια δεν υπήρχε περίπτωση να πιάσουμε το κακόμοιρο το ζωντανό. Έλα που δεν το τολμούσα όμως....
Εύχομαι το κακόμοιρο να πήγαινε σπίτι του, είχε κολάρο, δεν προλάβαμε να το διαβάσουμε. Εύχομαι να έχει καλό αφεντικό και να το φροντήσει, εύχομαι στην τελική να έχει άστρο και να κάνει η ίδια η φύση την δουλειά της. Αυτά τα σταθερά βήματα προς το τέλος μου γέννησαν κάποοια ελπίδα, γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή το θεωρούσα τελειωμένο το κακόμοιρο....
Ερωτήσεις....
1) Τι κάνουμε άμα το φέρει ο διάολος και εγκλωβιστεί ένα σκυλί κάτω από τις ρόδες μας ?
2) Πως "περιθάλπτουμε" τραυματισμένο σκυλί από τον δρόμο ?
3) Υπάρχει αριθμός αντίστοιχος του 166 για άμεση ιατρική βοήθεια για ζώα ?
4) Υπάρχουν ποινικές ευθύνες για εκγατάλειψη ζωντανού από ατύχημα ?
Στο πρώτο, δεύτερο,και τρίτο ερώτημα σου θα σου έλεγα ότι η απάντηση είναι το πάμε άμεσα σε κτηνίατρο, ή αν είναι σε περίεργη ώρα και μέρα που δεν μπορούμε να βρούμε κτηνίατρο, το πάμε σε κτηνιατρική κλινική που λειτουργεί επί 24ώρου βάσεως.
Για την Θεσ/νίκη είναι στην Κτηνιατρική σχολή:
εδώ και
Για την Αθήνα γνωρίζω ότι υπάρχουν κλινικές 24ώρου βάσεως
1.ΑΤΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΖΩΩΝ
20ο χλμ Λ.Λαυρίου
19002 Παιανία, Αττικής
Τηλ΄210 6640552-3
Φαξ΄210-6640559
2. Επί της Λ. Βουλιαγμένης στο ύψος της Ηλιούπολης περίπου.
Επίσης επί πλέον πληροφορίες υπάρχουν εδώ και για διημερεύοντα κτηνιατρεία .
quote:
4) Υπάρχουν ποινικές ευθύνες για εκγατάλειψη ζωντανού από ατύχημα ?
Ναι υπάρχουν.
Δυστυχώς όμως είναι μικρές και δεν εφαρμόζονται πάντα, γιατί οι ένοχοι εξαφανίζονται, εκτός αν κάποιος τους καταγγείλει και αποδειχθεί και η ενοχή τους .
Περισσότερα Εδώ
Είσασταν σχετικά κοντά στο Αττικό νοσοκομείο ζώων, αν σκεφτούμε ότι η περιοχή της Λομβάρδας είναι στο δήμο Κρωπίας(Κορωπί), κρίμα αν γνώριζες την ύπαρξη της κλινικής θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα.
Το σκυλί μάλλον έφυγε και για άλλο λόγο, όχι μόνο από το σοκ που δέχτηκε, πιθανόν με τέτοιο τραυματισμό να είχε εσωτερική αιμοραγία, γνωρίζουμε ότι τα σκυλιά όταν αισθάνονται το τέλος, τους ψάχνουν να κρυφτούν, να βρούν ένα καταφύγιο να πεθάνουν ήρεμα.
Edited by - keraynos on 30/12/2008 18:13:53
Εγώ σκέφτομαι μάλλον το οσο το δυνατόν ηπιότερο σταμάτημα (είναι και θέμα για φυσικούς), αν είναι μεγαλόσωμο το σκυλί και έχει σφηνώσει ? Πως το βγάζεις ???
Κάνει να μετακινήσεις τραυματισμένο ζώο ?
Με ποιόν τρόπο ???
Εγώ σκέφτηκα να είχα μια λινάτσα να το κουκουλώσω και να το μπαγλαρώσω.
Η γυναίκα που ήτανε μαζί μας έλεγε να βρούμε ένα λουρί να του κλείσουμε το στόμα (μην σχολιάσω, στο πανικό της το είπε...). Τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση ???
Και πάλι είναι ανάλογα το κτύπημα, μπορεί να έχει κτυπήσει μόνο το πόδι οπότε μπορεί να μετακινηθεί, με λίγη προσοχή.Αν όμως υπάρχουν και αλλού πληγές σπασίματα ή εσωτερική αιμοραγία, θέλει ή πάρα πολύ προσοχή και ήρεμες κινήσεις, ή κάποιον ειδικό.Στο ΚΑΖ έχουν ειδικό ΒΑΝ μεταφοράς τραυματισμένων ζώων.
Η μεταφορά ενός πληγωμένου ζώου δεν έχει διαφορές στον τρόπο μεταφοράς ενός πληγωμένου ανθρώπου, εκτός μόνο από την σημαντική λεπτομέρεια, ότι το ζώο μπορεί να αντιδράσει, και από τον πόνο και τον φόβο του να γίνει επιθετικό σε αυτόν που θα προσπαθήσει να το μεταφέρει, γι αυτήν και μόνο την λεπτομέρεια θέλει διπλή προσοχή.
Ισως γι αυτο η γυναίκα μίλησε για αυτοσχέδιο φίμωτρο.
Edited by - keraynos on 10/01/2009 14:39:10
Τι είναι αυτό που κολυμπάει, είναι άσπρο και έχει για μάτια, καθρέφτες; Η απάντηση είναι το «Σπούκφις». Πρόκειται για ένα ψάρι που ζει σε βάθος 1.000 μέτρων και η ύπαρξή του είναι γνωστή στους επιστήμονες εδώ και 120 χρόνια.
Ωστόσο, αυτό που δεν ήξεραν είναι ότι, αντί για φακούς στα μάτια, έχει καθρέφτες. Ο καθηγητής Τζούλιαν Πάρτριτζ, του πανεπιστημίου του Μπρίστολ, είπε ότι το σπονδυλωτό ψάρι εντοπίστηκε στο νησί του Ειρηνικού, Τόνγκα. Σύμφωνα με τον καθηγητή, το ψάρι ανέπτυξε τους καθρέφτες, για να «εγκλωβίζει» το φως, λόγω του σκοτεινού περιβάλλοντος που ζει.
Αν και το Σπούκφις φαίνεται ότι έχει τέσσερα μάτια, στην πραγματικότητα έχει δύο, το καθένα από τα οποία χωρίζεται σε δύο μέρη που ενώνονται.
πηγή:zougla.gr
Εάν σας έρχεται στο μυαλό ο Χαϊλάντερ, δεν είστε μακριά. Απλά σκεφτείτε κάτι μικρό, όχι μικροσκοπικό, αρκετά μεγάλο για να είναι ορατό με γυμνό μάτι.
Το είδος Turritopsis nutricula, της ομάδας υδρόζωα (Hydrozoa) έχει πετύχει αυτό που ο άνθρωπος απλώς ονειρεύεται: την αιώνια ζωή!
Οι μεμονωμένοι οργανισμοί είναι καταδικασμένοι σε θάνατο, μετά από την ολοκλήρωση του κύκλου ζωής τους. Τα υδρόζωα ανήκουν στο φύλο Κνιδόζωα, στο οποίο ανήκουν επίσης οι μέδουσες, οι ανεμώνες και τα κοράλλια. Η πλειονότητα των υδρόζωων είναι θαλάσσια είδη και σχηματίζουν αποικίες. Ένα τυπικό υδρόζωο έχει μια βάση, ένα μίσχο και ένα ή περισσότερα ακραία ζωίδια.
Τα περισσότερα ζωίδια είναι τροφικοί πολύποδες και διαθέτουν στόμα και στεφάνη κεραιών με τις οποίες συλλαμβάνουν τη λεία τους (πλαγκτονικούς οργανισμούς), παρέχοντας τροφή σε ολόκληρη την αποικία.
Τα αποικιακά υδρόζωα αναπαράγονται με εκβλάστηση, αυξάνοντας το μέγεθος της αποικίας. Παράλληλα, δημιουργούνται στην αποικία και εκβλαστήματα μεδουσών (υδρομέδουσες), που εγκαταλείπουν την αποικία ως ελεύθερα κολυμβητικά άτομα, παράγουν γαμέτες (ωάρια και σπερματοζωάρια) και αναπαράγονται αμφιγονικά, δίνοντας βλεφαριδοφόρες προνύμφες (πλάνουλες).
Ωστόσο, το είδος Turritopsis nutricula κατάφερε να βρει τον τρόπο να νικήσει το θάνατο. Αμέσως μετά την ωοτοκία, η Turritopsis μπορεί να αντιστρέψει τον κύκλο ζωής της και να μεταμορφωθεί ξανά σε πολύποδα, παραμένοντας έτσι για πάντα νέα. Επιπλέον, όταν βρίσκεται σε ηλικία της πρώτης ωριμότητας φέρει μόνο μερικά πλοκάμια, ενώ σε ώριμο στάδιο διαθέτει 80 – 90.
Οι θαυμαστοί οργανισμοί καταφέρνουν να μεταμορφώνονται σε πολύποδες λόγω της κυτταρικής αλλαγής σε εξωτερικό επίπεδο, κάτι που τους επιτρέπει απλά να προσπερνούν το θάνατο.
πηγή:pathfinder.gr
quote:
Αθάνατος οργανισμός!
Τί αλχημιστές κ πράσινα άλογα???? 
Τελικά άλλος έχει το όνομα και άλλος έχει τη χάρη..
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......