- Ζωή και Θάνατος! - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
pyramid...
Αλλά επειδή εγω προτιμώ,
για να μπω και στο θέμα του Εαρινού,
την ΖΩΗ,
γι'αυτό my Captain:
http://www.youtube.com/watch?v=5aK3w4VO78U
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
quote:
Εαρινός : Το γέλιο είναι ζωή...η χαρά και η ευτυχία...Η εσωτερική ηρεμία είναι ο δρόμος για την ζωή και τα όμορφα αποτελέσματα...
Η συνεύρεσή μας και η επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας είναι Ζωή και οτιδήποτε μας καλεί προς υπεράσπισή του εντός μας και μας "διαμελίζει" καταστατικά είναι ο θάνατος , που τον επιφέρουμε οι ίδιοι στν "ζωή" μας...!!!
Μήπως χάνουμε την ζωή , επιφέροντας τον θάνατο στην καθημερινότητά μας και δεν το αναγνωρίζουμε ???
Φίλε Εαρινέ, το θέμα που άνοιξες είναι από κάθε άποψη θαυμάσιο και εξαιρετικά ενδιαφέρον ... αλλά ...
... είναι δυνατόν να συνοψίσουμε μέσα στα πλαίσια ενός topic , μια γενική άποψη της ανθρώπινης ζωής ;
Όχι είναι αδύνατο .
Γιατί η ζωή είναι από τη φύση της ένα μυστήριο , ένας ποταμός που πηγάζει από αθέατη πηγή . Και κατά την πορεία της , μια απειρία ανεπαίσθητων λεπτομερειών , που συνθέτουν ένα όλο εξαιρετικά περίπλοκο για να είναι δυνατόν να το συλλάβει η σκέψη , πολύ δε περισσότερο για να μπορεί να το περιγράψει ο λόγος .
Παρ’όλα αυτά , η δίψα της ενότητας και αρμονίας μας παρασύρει .
Το να «χαρτογραφεί» τις απέραντες άγνωστες εκτάσεις της εμπειρίας και της ιστορίας , το να κατευθύνει προς το μέλλον σαν σταθερή δέσμη προβολέα το ασταθές φως του παρελθόντος , το να προσδίδει νόημα και σκοπό στο χάος των αισθήσεων και επιθυμιών , το να αποκαλύπτει την κατεύθυνση του ρεύματος της ζωής και στη συνέχεια να ελέγχει μέχρις ενός βαθμού τη ροή του : Αυτός ο ασίγαστος μεταφυσικός πόθος αποτελεί μια από τις ευγενέστερες πλευρές του κατά τα άλλα τόσο ατελούς ανθρώπινου γένους .
Θα έλεγα , λοιπόν , έστω και μάταια , να αντικρύσουμε την ανθρώπινη ύπαρξη σαν όλο , από τη στιγμή που ερχόμαστε χωρίς να ερωτηθούμε σ’αυτόν τον κόσμο , μέχρι την στιγμή που ο τροχός , πάνω στον οποίο είμαστε δεμένοι , διαγράψει πλήρη κύκλο με τον θάνατο .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:quote:
Εαρινός : Το γέλιο είναι ζωή...η χαρά και η ευτυχία...Η εσωτερική ηρεμία είναι ο δρόμος για την ζωή και τα όμορφα αποτελέσματα...
Η συνεύρεσή μας και η επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας είναι Ζωή και οτιδήποτε μας καλεί προς υπεράσπισή του εντός μας και μας "διαμελίζει" καταστατικά είναι ο θάνατος , που τον επιφέρουμε οι ίδιοι στν "ζωή" μας...!!!
Μήπως χάνουμε την ζωή , επιφέροντας τον θάνατο στην καθημερινότητά μας και δεν το αναγνωρίζουμε ???
Φίλε Εαρινέ, το θέμα που άνοιξες είναι από κάθε άποψη θαυμάσιο και εξαιρετικά ενδιαφέρον ... αλλά ...
... είναι δυνατόν να συνοψίσουμε μέσα στα πλαίσια ενός topic , μια γενική άποψη της ανθρώπινης ζωής ;
Όχι είναι αδύνατο .
Γιατί η ζωή είναι από τη φύση της ένα μυστήριο , ένας ποταμός που πηγάζει από αθέατη πηγή . Και κατά την πορεία της , μια απειρία ανεπαίσθητων λεπτομερειών , που συνθέτουν ένα όλο εξαιρετικά περίπλοκο για να είναι δυνατόν να το συλλάβει η σκέψη , πολύ δε περισσότερο για να μπορεί να το περιγράψει ο λόγος .
Παρ’όλα αυτά , η δίψα της ενότητας και αρμονίας μας παρασύρει .
Το να «χαρτογραφεί» τις απέραντες άγνωστες εκτάσεις της εμπειρίας και της ιστορίας , το να κατευθύνει προς το μέλλον σαν σταθερή δέσμη προβολέα το ασταθές φως του παρελθόντος , το να προσδίδει νόημα και σκοπό στο χάος των αισθήσεων και επιθυμιών , το να αποκαλύπτει την κατεύθυνση του ρεύματος της ζωής και στη συνέχεια να ελέγχει μέχρις ενός βαθμού τη ροή του : Αυτός ο ασίγαστος μεταφυσικός πόθος αποτελεί μια από τις ευγενέστερες πλευρές του κατά τα άλλα τόσο ατελούς ανθρώπινου γένους .
Θα έλεγα , λοιπόν , έστω και μάταια , να αντικρύσουμε την ανθρώπινη ύπαρξη σαν όλο , από τη στιγμή που ερχόμαστε χωρίς να ερωτηθούμε σ’αυτόν τον κόσμο , μέχρι την στιγμή που ο τροχός , πάνω στον οποίο είμαστε δεμένοι , διαγράψει πλήρη κύκλο με τον θάνατο .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Όντως αγαπητέ μου φίλε...συμφωνώ μαζί σου και με βρίσκουν σύμφωνο τα όσα -και με τόσο όμορφο τρόπο- ανέφερες....
Παρ'ολ'αυτά , θα ήθελα να επισημάνω ... ότι το θέμα , έτσι όπως είναι διατυπωμένο δεν αναφέρεται στον βιολογικό Θάνατο -αυτό καθ'εαυτό- αλλα στον καθημερινό , που μας απομακρύνει απο την ηρεμία και την ζωή και μας θέτει σε μια διαρκή αναστάτωση και απομάκρυνση απο όμορφα και "υγιή συναισθήματα"....
Τι είναι άραγε ο Θάνατος σε σχέση με την ζωή σε καθημερινό επίπεδο???
Πώς μπορούμε να ορίσουμε την απομάκρυνση απο την ηρεμία και την ευτυχία ή το πλησίασμα τόσο στον τον εαυτό μας ... όσο και στους άλλους συνανθρώπους μας..???
Προσωπικά φίλε μου , δεν μπορώ να αναφερθώ σε μεταφυσικές ανησυχίες και ερωτήματα...αλλα στην πεζή και ρηχή καθημερινότητά μας και στην οποία -κατα την γνώμη μου- μπορούμε -και μόνο- να επιδράσουμε δια μέσου της σκέψης και των ενεργειών μας...!!!
Χάρηκα που σε ξανα-είδα και ελπίζω στην κατάθεση των απόψεών σου...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
Εαρινός : Παρ'ολ'αυτά , θα ήθελα να επισημάνω ... ότι το θέμα , έτσι όπως είναι διατυπωμένο δεν αναφέρεται στον βιολογικό Θάνατο -αυτό καθ'εαυτό- αλλα στον καθημερινό , που μας απομακρύνει απο την ηρεμία και την ζωή και μας θέτει σε μια διαρκή αναστάτωση και απομάκρυνση απο όμορφα και "υγιή συναισθήματα"....Τι είναι άραγε ο Θάνατος σε σχέση με την ζωή σε καθημερινό επίπεδο???
Πώς μπορούμε να ορίσουμε την απομάκρυνση απο την ηρεμία και την ευτυχία ή το πλησίασμα τόσο στον τον εαυτό μας ... όσο και στους άλλους συνανθρώπους μας..???
Προσωπικά φίλε μου , δεν μπορώ να αναφερθώ σε μεταφυσικές ανησυχίες και ερωτήματα...αλλα στην πεζή και ρηχή καθημερινότητά μας και στην οποία -κατα την γνώμη μου- μπορούμε -και μόνο- να επιδράσουμε δια μέσου της σκέψης και των ενεργειών μας...!!!
Όχι δεν αναφέρομαι φίλε μου μόνο στο βιολογκό θάνατο , αλλά σε μια σύνθεσή του με αυτόν που έχει σχέση με την ζωή σε καθημερινό επίπεδο . Ούτε σε μεταφυσικές ανησυχίες της μορφής που κυριολεκτικά αποδίδονται σ'αυτές , αλλά μεταφορικές της μορφής των εννοιών που δεν κατανοούμε ερμηνεύοντάς τες στην φυσική ακόμη οντότητά τους .
Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή :
Συμπαθούμε όλοι τα παιδιά , πριν απ’όλα επειδή είναι δικά μας , επειδή είναι προεκτάσεις του προσφιλή και ανεπανάληπτου εαυτού μας ! Αλλά τα συμπαθούμε επίσης και διότι είναι αυτό που θα θέλαμε αλλά δεν μπορούμε να είμαστε – λογικά ζώα , των οποίων η απλότητα και ενότητα συμπεριφοράς είναι αυθόρμητα , ενώ ο φιλόσοφος κατακτά αυτήν την απλότητα και ενότητα μόνο μετά από σκληρό αγώνα και αυστηρό αυτοέλεγχο .
Τα συμπαθούμε για εκείνο που στον εαυτό μας το αποκαλούμε φιλαυτία και για την φυσικότητα εκείνη και την ανυπόκριτη αμεσότητα στην εκδήλωση των ενστίκτων τους .
Συμπαθούμε την απροσποίητη καλοσύνη τους . Δεν μας χαμογελούν όταν επιθυμούν την εκμηδένισή μας . «Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια» . Και κατά ένα τρόπο , βρίσκουν ευτυχία στην ειλικρίνειά τους .
Κοιτάξτε το , το νεογέννητο , ακάθαρτο αλλά αξιοθαύμαστο , γελοίο σε ό,τι κάνει , αλλά με απροσδιόριστες δυνατότητες , ικανό για το υπέρτατο εκείνο μυστήριο – την ανάπτυξη .
Είναι πολύ δύσκολο να συλλάβει ο νους μας , ότι αυτή η αλλόκοτη δέσμη ήχων και άλγους θα αξιωθεί να γνωρίσει τον έρωτα , την αγωνία , την οδύνη , την δημιουργία , την μεταφυσική , τον θάνατο !!
Κλαίει . Κοιμόταν τόσο καιρό στη γαλήνη της μητρικής κοιλιάς .
Τώρα , ξαφνικά , είναι υποχρεωμένο να αναπνέει και υποφέρει γι’αυτό .
Είναι υποχρεωμένο να ακούει θορύβους και αυτό το τρομοκρατεί .
Το κρύο χτυπάει την επιδερμίδα του και δίνει την εντύπωση ότι υποφέρει από χιλιάδες πόνους .
Αλλά δεν συμβαίνει αυτό .
Η φύση το προστατεύει από αυτήν την πρώτη έφοδο του κόσμου , καλύπτοντάς το με μια γενική αναισθησία .
Βλέπει το φως μόνο θαμπά , ακούει τους ήχους συγκαλυμμένα και σαν να έρχονται από μακριά . Τον περισσότερο χρόνο του ημερονυκτίου κοιμάται .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Μόνον αφού μάθει να μιλάει θα περάσει το στάδιο του ανθρωποειδούς και θα αρχίσει να ανεβαίνει επικίνδυνα προς το επίπεδο του ανθρώπου . Κοιτάξτε το και προσέξτε πώς τώρα , λίγο – λίγο , διδάσκεται την φύση των πραγμάτων με τυχαίες κινήσεις εξερεύνησης .
Ο κόσμος αποτελεί γι’αυτό ένα γρίφο . Και αυτές οι τυχαίες αντιδράσεις του να συλλαμβάνει , να χτυπάει και να ρίχνει αποτελούν ένα είδος ψευδοποδιών που προεκβάλλει μέσα σε μια αμφίβολη και επικίνδυνη εμπειρία . Η περιέργεια το κατατρώγει και το σπρώχνει προς την ανέλιξη . Θέλει όλα να τα αγγίξει και να τα εξετάσει , από τα περιττώματά του μέχρι το φεγγάρι .
Αυτό το παιδί θα μπορούσε να αποτελεί την αρχή και το τέλος της φιλοσοφίας μας .
Στην επίμονη περιέργειά του και την σταθερή του ανάπτυξη βρίσκεται το μυστικό όλης της μεταφυσικής . Όταν το βλέπουμε μέσα στο κρεβατάκι του ή να τετραποδίζει στο πάτωμα , αντικρίζουμε την ζωή όχι σαν μια αφαίρεση , αλλά σαν μια ρέουσα πραγματικότητα , η οποία κατακλύζει όλες μας τις μηχανικές κατηγορίες , όλους τους τύπους της φυσικής μας . Εδώ , σ’αυτή την πιεστική τάση για επέκταση , σ’αυτή την καρτερική προσπάθεια και την υπομονητική συγκρότηση , σ’αυτή την αποφασιστική αναρρίχηση από την αδυναμία προς τη δύναμη , από την νηπιακή κατάσταση προς την ωριμότητα , από την απορία προς την σοφία – εδώ βρίσκεται το άγνωστο του Σπένσερ , το νοούμενο του Κάντ , το Ens Realissimum («το πιο πραγματικό είναι») των Σχολαστικών , το πρώτον κινούν του Αριστοτέλη , το όντως όν του Πλάτωνα .
Εδώ βρισκόμαστε πλησιέστερα προς τη βάση των πραγμάτων παρά προς το βάρος και την σταθερότητα της ύλης ή προς τους τροχούς και τους μοχλούς της μηχανής . Η ζωή είναι αυτό το ανικανοποίητο , αυτό που μάχεται και αναζητεί , αυτό που αγωνίζεται μέχρι τέλους .
Κανένα μηχανιστικό σχήμα δεν είναι ικανό να την αποδώσει όπως είναι ή να μας κάνει να κατανοήσουμε την σιωπηρή ανάπτυξη και το μεγαλείο ενός δέντρου ή να ανταποκριθεί προς την ασίγαστη επιθυμία και την τρυφερότητα που χαρακτηρίζει τα παιδιά .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
...σ'ακολουθώ και σε παρατηρώ ...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Μπορούμε να ορίσουμε την παιδική ηλικία σαν την ηλικία του παιχνιδιού .
Συνεπώς , μερικά παιδιά δεν γίνονται ποτέ νέοι και μερικοί ενήλικοι δεν γερνάνε ποτέ .
Η νεότητα είναι η μετάβαση από το παιχνίδι στη δουλειά , από την εξάρτηση από την οικογένεια στην εξάρτηση από τον εαυτό μας .
Είναι εν μέρει αναρχική και εγωϊστική , διότι στους κόλπους της οικογένειας , η κάθε ιδιοτροπία ή ανάγκη είχε την εύνοια της αμέριστης στοργής των γονέων .
Αφού εισέλθει στον κόσμο , ο νέος , που επί τόσα χρόνια ήταν το αντικείμενο φροντίδων και τώρα για πρώτη φορά αισθάνεται χειραφετημένος, απολαμβάνει την χαρά της ελευθερίας, βγάζει την άγρια κραυγή του ζώου που απελευερώθηκε και προχωρεί για να κατακτήσει και αναμορφώσει τον κόσμο .
Η καλή ρητορεία , έλεγε ο Δημοσθένης , χαρακτηρίζεται από τρία πράγματα : από δράση , δράση και δράση . Μπορούσε να το είχε πει αυτό και για την νεότητα .
Ο νέος έχει τόση αυτοπεποίθηση και απερίσκεπτη τόλμη όση ένας θεός .
Αγαπά την έξαρση και την περιπέτεια περισσότερο από την τροφή .
Αγαπά τον υπερθετικό βαθμό , την υπερβολή , το απεριόριστο , γιατί διαθέτει άφθονη ενεργητικότητα και θέλει να αποδεσμεύσει τις δυνάμεις του .
Αγαπά κάθε τι νέο και επικίνδυνο . Ένας άνθρωπος είναι νέος ανάλογα με τους κινδύνους που προθυμοποιείται να αντιμετωπίσει.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Του ζητούν να είναι φρόνιμος , την στιγμή που ο θόρυβος είναι ζωτική του ανάγκη .
Του ζητούν να είναι υπομονητικός , την στιγμή που πάσχει για δράση .
Του ζητούν να είναι νηφάλιος και συνετός , την στιγμή που και αυτό το αίμα του κάνει τη νεότητά του ένα "διαρκές μεθύσι" .
Η νεότητα είναι η ηλικία της αμεριμνησίας και έμβλημά της έχει, αντιθέτως προς την Δελφική ρήση, το "Πάντα άγαν" - όλα καθ’υπερβολή .
Δεν γνωρίζει την κούραση .
Ζει στο παρόν , δεν έχει να λυπηθεί για κανένα χθες και δεν φοβάται κανένα αύριο .
Ανεβαίνει με θορυβώδη τρόπο ένα λόφο , του οποίου η κορυφή κρύβει την άλλη πλευρά .
Είναι η ηλικία του ορμητικού αισθησιασμού και του φλογερού πόθου . Η πείρα της δεν έχει ακόμη επιβαρυνθεί από την επανάληψη και την απογοήτευση . Είναι συνεπώς κάτι το υπέροχο το να έχει κανείς ζωηρές αισθήσεις .
Αγαπά την κάθε στιγμή και δέχεται τον κόσμο σαν ένα αισθητικό θαύμα , σαν κάτι που πρέπει να το απορροφήσει και να το απολαύσει , κάτι για το οποίο μπορεί κανείς να γράφει στίχους και για το οποίο μπορεί να ευχαριστεί τα αστέρια .
Η ευτυχία είναι το ελεύθερο παιχνίδι των ενστίκτων , όπως είναι ακριβώς η νεότητα .
Για τους περισσότερούς μας , είναι η μόνη περίοδος της ζωής κατά την οποία ζούμε πραγματικά . Οι περισσότεροι άνθρωποι των σαράντα ετών είναι ήδη μία ανάμνηση του εαυτού τους , η στάχτη από εκείνο που ήταν άλλοτε φλόγα .
Η τραγωδία της ζωής είναι ότι μας δίνει σοφία μόνον αφού μας έχει στερήσει την νεότητα . “ Si jeunesse savait et vieillese pouvait ” ("Εάν η νεότητα είχε την γνώση και τα γεράματα την δύναμη"!) – παροιμία του Henri Estienne (γεννήθηκε στο Παρίσι το 1528, πέθανε στη Λυών το 1598)) .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Το να κινείσαι είναι το μυστικό του σφρίγους και κατά το ήμισυ το μυστικό της χαράς και ευτυχίας .
Ας παρακαλούμε τους θεούς όχι για απόκτηση αγαθών , αλλά για να είμαστε ικανοί για πράξεις .
Εάν δεν μπορούμε να κτίσουμε το σπίτι μας , μπορούμε τουλάχιστον να βαδίζουμε και να ρίχνουμε και να τρέχουμε .
Και δεν θα έπρεπε να καταντούμε τόσο γέροι , ώστε να παρακολουθούμε μόνο σαν θεατές τους αθλητικούς αγώνες , αντί να μετέχουμε σ’αυτούς . Το "ας παίξουμε" έχει την ίδια αξία με το "ας προσευχηθούμε" και αποδίδει θετικότερα αποτελέσματα .
Γ’αυτό και οι νέοι έχουν την φρόνηση να προτιμούν το γήπεδο από την τάξη του σχολείου και το ποδόσφαιρο από την φιλοσοφία .
Ο κάθε φιλόσοφος θα έπρεπε , όπως και ο Πλάτωνας , να είναι αθλητής . Εάν δεν είναι , πρέπει να υποπτευόμαστε την φιλοσοφία του . "Ο πρώτος όρος για να είναι κανείς κύριος" , έλεγε ο Νίτσε , "είναι να είναι ένα τέλειο ζώο" . Πάνω σ’αυτή τη βάση θα έπρεπε να στηριχθεί και οικοδομηθεί η παιδεία .
Η φροντίδα του σώματος πρέπει να συναγωνίζεται την καλλιέργεια του νου .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Και μαθαίνουν επίσης πού και πώς θα βρίσκουν ό,τι αργότερα θα είναι υποχρεωμένοι να μάθουν – πράγμα που αποτελεί την καλύτερη μάθηση που τους παρέχει το Γυμνάσιο και το Λύκειο .
Τίποτε από όσα μαθαίνει κανείς από ένα βιβλίο δεν έχει αξία, παρά μόνο εάν χρησιμοποιηθεί και επαληθευθεί στη ζωή.
Και μόνο τότε αρχίζει να επηρεάζει την συμπεριφορά και την επιθυμία . Η ζωή είναι εκείνη που διδάσκει . Και ίσως η αγάπη περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο στην ζωή .
Διότι εν τω μεταξύ έρχεται η εφηβεία . Το παιδί χάνει ξαφνικά την ετοιμότητα και ενότητα της ορμής για δράση και η σκέψη αρχίζει να σκιάζει το μέτωπό του .
Η διανοητική ανάπτυξη έρχεται λίγο - λίγο , μαζί με τη συνείδηση του φύλου .
Το ένστικτο δίνει τη θέση του στην σκέψη , η κίνηση μεταβάλλεται σιγά – σίγα σε ήρεμο στοχασμό .
Ο νέος διερευνά τώρα τον εαυτό του και τον κόσμο : Απλώνει αναρίθμητες κεραίες αποριών και θεωρίας , για να συλλάβει το νόημα των πραγμάτων .
Ερωτά αναπόφευκτα για την φύση του κακού , την προέλευση των όντων , την εξέλιξη , το πεπρωμένο του κόσμου , την ψυχή , τον Θεό .
Ο νους αναπτύσσεται με ανεξάντλητο ζήλο . Κάθε λέξη ή σκέψη υποκρύπτει εκατό άλλες .
Το αγόρι περνά στην ηλικία των αστεϊσμών και το κορίτσι στην ηλικία του γέλιου .
Η καρδιά ξεχειλίζει σε τραγούδι και χορό . Η καλλιτεχνική αίσθηση τρέφεται από την πλημμύρα της επιθυμίας . Είναι η ώρα της μουσικής και της τέχνης .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η αρχή της οικογένειας ήταν η αλληλοβοήθεια , η συμπαράσταση του αδύνατου από τον δυνατό και η ίση απόλαυση των αγαθών .
Διαπιστώνει όμως τώρα , ότι η αρχή της κοινωνίας είναι ο ανταγωνισμός , ο αγώνας ύπαρξης , ο αφανισμός του αδύνατου και η επικράτηση του ισχυρού .
Ο νέος , αγανακτώντας , επαναστατεί και καλεί τον κόσμο να γίνει μια οικογένεια και να περιβάλει την νεολαία με την προστασία και την συντροφικότητα της οικογένειας .
Έτσι έρχεται στην ψυχή του νέου ο σοσιαλισμός .
Και , κατόπιν , ο νέος σύρεται χωρίς να το αντιληφθεί στο αμφίβολο χαρτοπαίγνιο αυτής της ατομιστικής ζωής .
Ο ζήλος του χαρτοπαιγνίου μολύνει σιγά – σιγά το αίμα του .
Το πάθος της κτήσης διεγείρεται μέσα του και απλώνει και τα δυο του χέρια για χρήμα και δύναμη .
Η επανάσταση τερματίζεται .και το χαρτοπαίγνιο προχωρεί .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Έχει γνωρίσει τον νεανικό "έρωτα" , αυτό το αιθέριο πρελούδιο των συμφωνιών της σάρκας και της ψυχής που πρόκειται να έλθουν .
Και έχει επίσης γνωρίσει την μονήρη πάλη της πρώιμης και τυφλής επιθυμίας .Όλα αυτά όμως ήταν μόνο αβλαβή προκαταρκτικά , τα οποία εμβαθύνουν το πνεύμα και το κάνουν έτοιμο για την αυταπάρνηση και την αφοσίωση .
Παρατηρήστε τα , στον έρωτά του , αυτό το αγόρι και αυτό το κορίτσι . Υπάρχει τίποτε το τόσο κακό σε αυτήν την πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης , που να επισκιάζει το καλό που υπάρχει σ’αυτήν ; Το κορίτσι έγινε ξαφνικά ήσυχο και γνωστικό , καθώς το κύμα της ζωής υψώνεται μέσα του σε δημιουργό συνείδηση . Ο νέος , ζωηρός και ανήσυχος , είναι εν τούτοις φιλόφρων και λεπτός και , ενώ γνωρίζει όλες τις ηδονές του έρωτα , και φλέγεται από κάτι που βασίζεται στην ορμή του αίματος , γνωρίζει επίσης να εκδηλώνει τρυφερότητα και αφοσίωση .
Πρόκειται εδώ για μια κατάκτηση μακρών αιώνων υλικού και πνευματικού πολιτισμού . Εδώ στον ρομαντικό έρωτα , περισσότερο παρ’ό,τι σε όλους τους θριάμβους της σκέψης ή τις νίκες της δύναμης , έχομε το ύψιστο επίτευγμα του ανθρώπου .
Η νεότητα , εάν είχε φρόνηση , θα απολάμβανε τον έρωτα περισσότερο από ό,τιδήποτε άλλο , διατηρώντας καθαρό το σώμα και την ψυχή μέχρι τον ερχομό του , παρατείνοντας την διάρκειά του με μακρά περίοδο ερωτικού δεσμού , καθαγιάζοντάς τον με επίσημη ιεροτελεστία γάμου και υποτάσσοντας τα πάντα σ’αυτόν .
Η φρόνηση, εάν είχε η νεότητα, θα απολάμβανε τον έρωτα, τονώνοντάς τον με αφοσίωση , εμβαθύνοντάς τον με θυσία , πλουτίζοντάς τον με μητρότητα και πατρότητα , υποτάσσοντας τα πάντα σ’αυτόν μέχρι τέλους .
Έστω και αν μας αναλίσκει στην υπηρεσία του και μας συντρίβει με τραγωδίες , έστω και αν μας ανατρέπει στο πέρασμά του και μας καταθλίβει με χωρισμούς , του αξίζει η πρώτη θέση.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Erich Fromm, 1900-1980, Γερμανός ψυχαναλυτής
Τελικά ο άνθρωπος είναι πιο "σοφός" απο την φύση..???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Οι νέοι λοιπόν παντρεύονται και η νεότητα τελειώνει .
Ένας έγγαμος άνθρωπος είναι ήδη κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερος την επομένη του γάμου και αυτό αληθεύει και για τον άνδρα και για την γυναίκα .
Βιολογικά , η μέση ηλικία αρχίζει με τον γάμο .
Διότι τότε η εργασία και η ευθύνη εκτοπίζουν το αμέριμνο παιχνίδι , το πάθος υποτάσσεται στους περιορισμούς της κοινωνικής τάξης και η ποίηση δίνει τη θέση της στην πεζότητα .
Είναι μια αλλαγή που ποικίλλει ανάλογα με τα επικρατούντα έθιμα και τον τόπο . Ο γάμος έρχεται αργά τώρα στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις μας και η νεότητα παρατείνεται .
Στους λαούς όμως του Νότου και της Ανατολής , ο γάμος έρχεται στην αρχή στην ακμή της νεότητας και η ωριμότητα αμέσως μετά την τεκνοποίηση . "Οι νέοι της Ανατολής , οι οποίοι επιδίδονται στα καθήκοντα του γάμου από το δέκατο τρίτο έτος" , λέγει ο Στάνλεϋ Χωλ , "καταβάλλονται στο τριακοστό και καταφεύγουν στα αφροδισιακά … Οι γυναίκες των θερμών κλιμάτων γερνάνε συχνά στα τριάντα . Όσοι ωριμάζουν αργά είναι δυνατόν να γεράσουν αργά" .
Ίσως , εάν μπορούσαμε να αναβάλουμε την σεξουαλική μας ωρίμανση μέχρι την οικονομική μας ωριμότητα , παρατείνοντας την νεότητα και τα έτη σπουδών , φθάναμε σε ένα επίπεδο πολιτισμού που ποτέ δεν γνώρισε ο άνθρωπος στο παρελθόν .
Η κάθε ηλικία της ζωής έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της , τα βάρη της και τις ευχάριστες πλευρές της .
Όπως ο Αριστοτέλης συνέδεσε την υπεροχή και την σοφία του ανθρώπου με τον χρυσό μέσο κανόνα , έτσι και τα πλεονεκτήματα της νεότητας , της μέσης ηλικίας και των γερατειών θα μπορούσαν να συνδυαστούν κατά τρόπο ώστε να εξωραΐσουν το μεσαίο τμήμα της ανθρώπινης ζωής . Παράδειγμα :
Ο κατάλογος αυτός θα μπορούσε να συνεχισθεί επί πολύ , εφ’όσον θα συσσώρευε κανείς κοινοτοπίες, μέχρις ότου σχηματίσει το Πήλιο και την Όσσα .
Εκείνο που συνάγεται από αυτόν είναι η παρήγορη παρατήρηση , ότι η μέση ηλικία είναι τουλάχιστον η εποχή της πραγματοποίησης και της σταθεροποίησης .
Σε αποζημίωση της έξαρσης και του ενθουσιασμού της νεότητας , η ζωή δίνει τώρα την ηρεμία και υπερηφάνεια της ασφάλειας και δύναμης , την ώθηση ότι δεν υπάρχουν μόνο πράγματα που προσδοκά κανείς αλλά και πράγματα που έχει ήδη κατακτήσει .
Στα τριάντα πέντε , ο άνδρας βρίσκεται στο ζενίθ της τροχιάς του , όπου διατηρεί αρκετό από το πάθος της πρώτης του νεότητας , αλλά και το μετριάζει χάρις στην ευρύτερή του πείρα και την ωριμότερη κατανόηση .
Ίσως υπάρχει κάποια σύμπτωση εδώ με την καμπύλη της σεξουαλικής ορμής , η οποία φθάνει στο ζενίθ της , περί το τριακοστό δεύτερο έτος , δηλαδή στο μέσο περίπου μεταξύ εφηβείας και ωριμότητας .
Ο Έλλις (Ellis, H. : “A Study in British Genius”) κατάδειξε ότι οι περισσότεροι από τους μεγαλοφυείς Βρετανούς , άνδρες και γυναίκες , γεννήθηκαν όταν οι γονείς τους ήταν σε ηλικία μεταξύ τριάντα και τριάντα τεσσάρων .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Τελικά ο άνθρωπος είναι πιο "σοφός" απο την φύση..??
Φίλε μου Εαρινέ, εάν η παραπάνω πρότασή σου είναι ερώτημα θα με ενδιέφερε πολύ η απάντησή σου.
Εάν όμως είναι συμπέρασμα , από πού το συνάγεις;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:quote:
Τελικά ο άνθρωπος είναι πιο "σοφός" απο την φύση..??Φίλε μου Εαρινέ, εάν η παραπάνω πρότασή σου είναι ερώτημα θα με ενδιέφερε πολύ η απάντησή σου.
Εάν όμως είναι συμπέρασμα , από πού το συνάγεις;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Καλή σου μέρα φίλε Κηφέα!!!
Θα μπορούσα έτσι επιγραμματικά να πώ , ότι ο άνθρωπος ως οντότητα είναι η "έκφραση" της ιδίας της φύσης ως σοφία....και αποκτάει τόση σοφία -δια βίου- όση του "επιτρέπει η ίδια του η φύση...!!!
Αλλα αυτή είναι μια δική μου άποψη και καθ'ολα υποκειμενική .... ωστόσο το ερώτημα παραμένει και για μένα...
Απο μια άλλη οπτική γωνία όμως...
Θα πρέπει -έχω την αίσθηση- να δούμε που ο άνθρωπος "είναι"...
Και η απάντηση μπορεί να είναι κατα την Χαϊντεγκεριανή άποψη :"Μέσα στον κόσμο-είναι"....
Αλλα τι αλήθεια ορίζουμε ως κόσμο???
Απλά τους ανθρώπους ή οτιδήποτε περιβάλλει αυτούς και εξ'αυτών εξαρτάται η επιβίωσή του..???
Απο την άλλη μεριά θα πρέπει να δούμε τις αρχές αλλα και τις ιδιότητες αυτού του περιβάλλοντος χώρου με όλα όσα περικλείει...και φαντάζομαι , ότι αν το κάνουμε θα δούμε μια αλληλεξάρτηση του ενός είδους απο το άλλο για την συντήρηση και επιβίωσή του..!!!
Ίσως δούμε τι σημαίνει συνέργεια στην υπέρτατη μορφή εκδήλωσής της...!!
Κάθε οντότητα σε τούτο τον κόσμο , "έρχεται" κατά φύσην σχεδιασμένη και "προορισμένη" να λειτουργήσει σύμφωνα με την "χαρτογραφησή" της...ακόμα και με εν δυνάμει υποπρογράμματα-λειτουργίες που κάτω απο τα ανάλογα ερεθίσματα και "ανάγκες" τίθενται σε λειτουργία-αυτοματικά- με κάποιο σκοπό ...!!!
Αν προσέξουμε τα παιδιά , θα παρατηρήσουμε το πόσο αυθόρμητα προσφέρονται αλλα και προσέρχονται σε καταστάσεις που απαιτείται αλληλοβοήθεια και αλληλοσυμπαράσταση....οικειοθελώς και αυθόρμητα...χωρίς να εξετάζουν -στο βαθμό που θα το έκανε ένας ενήλικος- τους δυνητικούς κινδύνους...!!!
Με αμεσότητα...!!!
Ωστόσο θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι το περιβάλλον όπου πρωτο-εμφανίσθηκε ο άνθρωπος ήταν εντελώς διαφορετικό απο το περιβάλλον στο οποιο "καλείται" σήμερα να επιχειρήσει...!!!
Ο ερπετοειδής που κάποτε είχε πρωτεύοντα ρόλο στην καθημερινή του δραστηριότητα , πλέον δεν "απαντάει" τα ίδια ερεθίσματα-προκλήσεις που κάποτε ήταν ζωτικής σημασίας....και η εκ-πολιτιστική διαδικασία "απαιτει" την συμμετοχή του ανωτέρου φλοιού..."ήρεμη" και "συγκροτημένη" σκέψη που θα περιλαμβάνει πληθώρα παραμέτρων και στοιχείων...
Θεωρώ πως η φύση έχει προμηθεύσει -δια μέσου του μηχανισμού της εξέλιξης- όλα όσα απαιτούνται στον άνθρωπο για την "μετάβαση" αυτή ....εκείνο όμως που αναρρωτιέμαι , είναι το κατά πόσο οι άνθρωποι παρεμποδίζουν αυτην την "ωρίμανση" του πνευματός τους με ιδεολογίες και πεποιθήσεις που "ακυρώνουν" την σοφία" της ιδίας τους της φύσης...!!!
Για την ακρίβεια δεν εννοώ αυτόν καθ'εαυτόν τον άνθρωπο αλλα το γενικότερο πλαίσιο αναφοράς και νοηματοδότησής του...που σε άλλες περιπτώσεις συντελλεί επι του θετικοτέρου και άλλες φορές , θρυμματίζει και ενοχοποιεί την ίδια την φύση του..."ρίχνοντας άγκυρες" στον επόμενο βηματισμό του!!!
Θα ήθελα δε να υπενθυμίσω , ότι οι άνθρωποι έχουν την τάση να ανακαλούν πιο εύκολα στην μνημη τους τις περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν το στερεότυπο .... ενω τείνουν να απορρίπτουν όσες το αμφισβητούν...!!!
Θα μπορούσα να επεκταθώ πάρα πολύ αλλα φαντάζομαι ότι κατάλαβες περίπου την σκέψη μου...!!!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
Εαρινός :
Καλή σου μέρα φίλε Κηφέα!!!
Θα μπορούσα έτσι επιγραμματικά να πώ , ότι ο άνθρωπος ως οντότητα είναι η "έκφραση" της ιδίας της φύσης ως σοφία....και αποκτάει τόση σοφία -δια βίου- όση του "επιτρέπει η ίδια του η φύση...!!!Αλλα αυτή είναι μια δική μου άποψη και καθ'ολα υποκειμενική .... ωστόσο το ερώτημα παραμένει και για μένα...
Απο μια άλλη οπτική γωνία όμως...
Θα πρέπει -έχω την αίσθηση- να δούμε που ο άνθρωπος "είναι"...
Και η απάντηση μπορεί να είναι κατα την Χαϊντεγκεριανή άποψη :"Μέσα στον κόσμο-είναι"....Αλλα τι αλήθεια ορίζουμε ως κόσμο???
Απλά τους ανθρώπους ή οτιδήποτε περιβάλλει αυτούς και εξ'αυτών εξαρτάται η επιβίωσή του..???
Απο την άλλη μεριά θα πρέπει να δούμε τις αρχές αλλα και τις ιδιότητες αυτού του περιβάλλοντος χώρου με όλα όσα περικλείει...και φαντάζομαι , ότι αν το κάνουμε θα δούμε μια αλληλεξάρτηση του ενός είδους απο το άλλο για την συντήρηση και επιβίωσή του..!!!
Ίσως δούμε τι σημαίνει συνέργεια στην υπέρτατη μορφή εκδήλωσής της...!!
Κάθε οντότητα σε τούτο τον κόσμο , "έρχεται" κατά φύσην σχεδιασμένη και "προορισμένη" να λειτουργήσει σύμφωνα με την "χαρτογραφησή" της...ακόμα και με εν δυνάμει υποπρογράμματα-λειτουργίες που κάτω απο τα ανάλογα ερεθίσματα και "ανάγκες" τίθενται σε λειτουργία-αυτοματικά- με κάποιο σκοπό ...!!!
Αν προσέξουμε τα παιδιά , θα παρατηρήσουμε το πόσο αυθόρμητα προσφέρονται αλλα και προσέρχονται σε καταστάσεις που απαιτείται αλληλοβοήθεια και αλληλοσυμπαράσταση....οικειοθελώς και αυθόρμητα...χωρίς να εξετάζουν -στο βαθμό που θα το έκανε ένας ενήλικος- τους δυνητικούς κινδύνους...!!!
Με αμεσότητα...!!!
Ωστόσο θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι το περιβάλλον όπου πρωτο-εμφανίσθηκε ο άνθρωπος ήταν εντελώς διαφορετικό απο το περιβάλλον στο οποιο "καλείται" σήμερα να επιχειρήσει...!!!
Ο ερπετοειδής που κάποτε είχε πρωτεύοντα ρόλο στην καθημερινή του δραστηριότητα , πλέον δεν "απαντάει" τα ίδια ερεθίσματα-προκλήσεις που κάποτε ήταν ζωτικής σημασίας....και η εκ-πολιτιστική διαδικασία "απαιτει" την συμμετοχή του ανωτέρου φλοιού..."ήρεμη" και "συγκροτημένη" σκέψη που θα περιλαμβάνει πληθώρα παραμέτρων και στοιχείων...
Θεωρώ πως η φύση έχει προμηθεύσει -δια μέσου του μηχανισμού της εξέλιξης- όλα όσα απαιτούνται στον άνθρωπο για την "μετάβαση" αυτή ....εκείνο όμως που αναρρωτιέμαι , είναι το κατά πόσο οι άνθρωποι παρεμποδίζουν αυτην την "ωρίμανση" του πνευματός τους με ιδεολογίες και πεποιθήσεις που "ακυρώνουν" την σοφία" της ιδίας τους της φύσης...!!!
Για την ακρίβεια δεν εννοώ αυτόν καθ'εαυτόν τον άνθρωπο αλλα το γενικότερο πλαίσιο αναφοράς και νοηματοδότησής του...που σε άλλες περιπτώσεις συντελλεί επι του θετικοτέρου και άλλες φορές , θρυμματίζει και ενοχοποιεί την ίδια την φύση του..."ρίχνοντας άγκυρες" στον επόμενο βηματισμό του!!!
Θα ήθελα δε να υπενθυμίσω , ότι οι άνθρωποι έχουν την τάση να ανακαλούν πιο εύκολα στην μνημη τους τις περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν το στερεότυπο .... ενω τείνουν να απορρίπτουν όσες το αμφισβητούν...!!!
Θα μπορούσα να επεκταθώ πάρα πολύ αλλα φαντάζομαι ότι κατάλαβες περίπου την σκέψη μου...!!!
Καλησπέρα φίλε μου
Νομίζω ότι ήσουν σαφής όσον αφορά τις απορίες που εξέφρασα στο τελευταίο μήνυμά μου .
Θα προσθέσω μερικές σκέψεις μου πάνω στο θέμα , αν και όπως λες κι εσύ θα μπορούσε να γίνει μεγάλη επέκταση :
Ο άνθρωπος, κάποτε, ήταν αναγκασμένος να αρχίσει από το μηδέν και, με τη φαντασία και τη διανοητική άσκηση να επινοήσει και ν'ανακαλύψει το καθετί, όπως ακριβώς ένα παιδί.
Και ήταν πραγματικά ένα παιδί, μέσα στο νέο αυτό βασίλειο του ανθρώπινου γένους.
Όταν, τελικά ο άνθρωπος κατάλαβε ότι ήταν προικισμένος με μιαν αθάνατη συνείδηση και με μια ψυχή, ανακάλυψε ξαφνικά τον εαυτό του σαν να είχε κοιτάξει μέσα σ'έναν καθρέφτη, για πρώτη φορά, και είχε δει το είδωλό του.
Τα ζώα ζουν μόνο το παρόν. Ο άνθρωπος όμως ανακάλυψε ότι μπορούσε να ονειροπολήσει για το μέλλον του.
Τα όσα συντελούνταν στη φύση, με τους ανέμους, τις βροχές και τους κεραυνούς, τα εξήγησε σαν πράξεις θεών και γεννήθηκε έτσι η μαγική λατρεία και η θρησκεία. Καμιά σημασία δεν είχε αν οι απόψεις του αυτές αντιπροσώπευαν την αλήθεια ή όχι.
Εκείνο που είχε σημασία ήταν η καινούργια αυτή ικανότητα του ανθρώπου να σκέφτεται αφαιρετικά - να γενικεύει, ν'ανακαλύπτει το άπειρο στο πεπερασμένο, το αιώνιο στο πρόσκαιρο.
Η γη , σαν περιβάλλον εξελικτικής διαδικασίας , έχει δημιουργήσει ως τώρα ανθρώπους που πλησίασαν το υπερανθρώπινο στάδιο . Ο Πλάτων κατόρθωσε να ανυψωθεί σ’έναν αρχέτυπο κόσμο καθαρών ιδεών . Ο Βούδας γνώρισε «εξ αποκαλύψεως» το άχρονο του σύμπαντος . Ο Λεονάρδο ντα Βίντσι έδωσε ζωή σε νοερές εικόνες . Ο Μπετόβεν στοχαζόταν με τη μουσική . Ο Αϊνστάϊν ανακάλυψε μια νέα διάσταση στο παλαιό Σύμπαν . Και δεν είναι αυτά , παρά ελάχιστα παραδείγματα ανθρώπων , που βρίσκονταν αιώνες μπροστά από τους συγχρόνους τους , ο καθένας με τον δικό του τρόπο .
Αν αρνηθούμε αυτή την άποψη για τον άνθρωπο , να τον δούμε δηλαδή σαν μια βαθμίδα στην κλίμακα της αέναης προόδου , τότε , η άλλη εκλογή που μας μένει είναι να τον δούμε σαν προϊόν της εξέλιξης του σύμπαντος .
Οπουδήποτε υπάρχουν αισθητήρια όργανα , οσοδήποτε υποτυπώδη , πρέπει να υπάρχει και μια νοούσα συνείδηση , χωρίς την οποία τα αισθητήρια όργανα θα ήταν άχρηστα .
Το μυστήριο του σύμπαντος είναι η αυτοτελείωση της ύλης, που έχει σε τελευταία ανάλυση επίγνωση του εαυτού της , χάρη σε μια ιδιότητά της που μπορεί να της είναι σύμφυτη , δηλαδή μια συνείδηση , έναν νου , μια διάνοια .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Όταν αρχίσουμε να βρίσκουμε μια θέση στον οικονομικό κόσμο , η επανάσταση της νεότητας κατευνάζεται .
Δεν μας αρέσουν οι σεισμοί όταν πατάμε πάνω στη γη .
Ξεχνάμε τότε τον ριζοσπαστισμό μας χάριν ενός ηπιότερου φιλελευθερισμού – που είναι ριζοσπαστισμός μετριασμένος από την σκέψη της τραπεζιτικής μας κατάθεσης .
Όσο περισσότερο προσαρμοζόμαστε προς το περιβάλλον μας , τόσο περισσότερο αποφεύγομε τον κόπο της αναπροσαρμογής , που θα απαιτούσε κάθε ριζική αλλαγή .
Μετά τα σαράντα , προτιμούμε όπως ο κόσμος μείνει ακίνητος , όπως η κινηματογραφική εικόνα της ζωής σταθεροποιηθεί σε ζωγραφικό πίνακα .
Εν μέρει , ο αυξημένος συντηρητισμός της μέσης ηλικίας είναι προϊόν της νοημοσύνης μας , η οποία εισδύει στο πολύπλοκο των θεσμών και την ατέλεια των επιθυμιών μας .
Αλλά εν μέρει , επίσης , είναι και αποτέλεσμα της ύφεσης της ενεργητικότητάς μας και ανταποκρίνεται στην ευαίσθητη ηθικότητα των καταπονημένων ανθρώπων .
Παρατηρούμε , αρχικά με έκπληξη και αργότερα με απελπισία , ότι το απόθεμα των δυνάμεών μας εξαντλείται σταθερά , χωρίς να ανανεώνεται παρ’όλες τις προσπάθειές μας .
Ότι κατά την έκφραση του Σοπενχάουερ, ζούμε ξοδεύοντας το κεφάλαιό μας και όχι το εισόδημά μας .
Η ανακάλυψη αυτή αμαυρώνει την ζωή για μερικά χρόνια .
Αρχίζουμε να θρηνούμε για την βραχύτητα της ανθρώπινης ύπαρξης και για το αδύνατο της κατάκτησης της σοφίας ή εκπλήρωσης μέσα σε ένα τόσο στενό κύκλο .
Στεκόμαστε στην κορυφή του λόφου και , χωρίς να σηκώσουμε το βλέμμα πλέον , μπορούμε να αντικρύσουμε την άλλη πλευρά , στο βάθος της οποίας περιμένει ο θάνατος .
Δεν δεχόμαστε την ύπαρξή του την οποία δεν έπρεπε να σκέπτεται ένας άνθρωπος ισχυρού χαρακτήρα .
Και τώρα , ξαφνικά , τον βλέπομε εκεί κάτω , αμετακίνητο εμπρός στα μάτια μας . Και όσο και αν προσπαθούμε να συγκρατηθούμε , βλέπομε ότι γλυστράμε διαρκώς προς αυτόν .
Καταβάλομε όλες μας τις δυνάμεις για να ξεχάσουμε ότι είναι ο εαυτός μας τον οποίο περιμένει . Στρέφομε το βλέμμα πίσω , προς τις μέρες που δεν αμαύρωνε η παρουσία του . Εντρυφούμε στην συναναστροφή με νέους , γιατί μας ζεσταίνουν , προσωρινά και ατελώς , με την ακτινοβολία της αδιαφορίας τους για τον θάνατο .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
θανατος , η απουσια μας απο αυτο τον κοσμο
2 λεξεις δημιουργηματα της κοινωνιας μας , μιας ΣΑΠΙΑΣ κοινωνιας που εκμεταλευεται αυτες τις 2 λεξεις για να βαλει σε ραγες τον ΑΝΘΡΩΠΟ μεσα απο τον φοβο του λογω της αγνοιας του!!!
ανθρωπος , ενα ον γεννημενο ΕΛΕΥΘΕΡΟ , οπου τα ΔΕΣΜΑ της κοινωνιας τον ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΥΝ , οπου οροι οπως ζωη , θανατος , παιδια , ενηλικας , γερος , εργαζομενος , ανεργος , πετυχημενος , περιθωριακος ... ΑΠΛΑ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΙΩΝΕΣ ...
δεν ξερω γιατι , δεν ξερω πως γιναν ολα αυτα , απο την μια μπορω να αποδεχτω την μοιρα μου , οτι ετσι τα βρηκα ετσι θα τα βιωσω , απο την αλλη παλι , πιανω την πετρα και την πεταω στα μουτρα τους
οχι ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ , ουτε ζω ουτε πεθαινω ΑΠΛΑ ΥΠΑΡΧΩ !!!! και οσο θα υπαρχω ΘΕΛΩ ΕΓΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΣΕ ΜΕΝΑ ...
πλασματικοι οροι , οπως ο χρονος , που θα ορισει για ποσο χρονο θα ειμαι παιδι , ποσο θα ειμαι ενηλικας και ποσο θα ειμαι γερος , που οριζουν ΠΩΣ πρεπει να νιωθω , ΠΩΣ πρεπει να συμπεριφερομαι , ΠΩΣ πρεπει να λειτουργω ...
ΟΧΙ και παλι οχι ... τι θα πει ειμαι νεος , τι θα πει ειμαι παιδι , τι θα πει ειμαι γερος... ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ και ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΩ ... οι οποιες αλλαγες μου ΕΠΙΒΑΛΟΝΤΑΙ απο τον κοινωνικο περιγυρο που ΠΡΕΠΕΙ να δουλεψω γιατι εγινα 20 , ΠΡΕΠΕΙ να κανω οικογενεια γιατι εγινα 30 , ΠΡΕΠΕΙ να σκυψω το κεφαλι στις ορεξεις του εργοδοτη μου γιατι εγινα 40 και κανεις δεν θα με παρει στη δουλεια ... ΠΡΕΠΕΙ ... ο αλλος ορισμος του ΘΑΝΑΤΟΥ ... και ΘΕΛΩ ... ο αλλος ορισμος της ΖΩΗΣ !!!!
η ζωη και ο θανατος , ΑΠΟ ΕΜΑΣ εξαρταται ο ορισμος που θα τους δωσουμε και αναλογα τον ορισμο που θα δωσουμε αντιστοιχα θα ΒΙΩΣΟΥΜΕ τις δυο αυτες αφηρημενες εννοιες ...
ουτε ζωη ουτε θανατος , ΥΠΑΡΞΗ και ΜΗ ΥΠΑΡΞΗ
[ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΗΣ - Όποιος πραγματικά έχει γνώση για κάποιο θέμα λέει «κατάλαβα». Όποιος δεν έχει γνώση λέει «πιστεύω».]