- Ζωή και Θάνατος! - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Καθώς η φιλόδοξη προσδοκία της νεότητας μετριάζεται μέσα στην εργατικότητα και την υπομονή της μέσης ηλικίας , ο ζήλος για πράγματα που πετυχαίνει κανείς αντικαθιστά το όνειρο για την κατάκτηση του κόσμου . Και η ωριμότητα , όπως ο Σάντσο Πάντσα , προτιμά ένα νησί στη Μεσόγειο παρά μια ήπειρο στην Ουτοπία .

Χαρακτηρίζει την νεότητα η ιδιαίτερη επιδεκτικότητα σε νέες ιδέες , διότι σ’αυτές βλέπει πιθανές δυνατότητες για την περεταίρω κατάκτηση του περιβάλλοντος .

Αντίθετα , χαρακτηρίζει τα γεράματα η αντίθεση προς το νέο και προς τον βίαιο αγώνα , όπου δοκιμάζεται η αντοχή της ιδέας , πριν η κοινωνία υποταχθεί στο πείραμα .

Την μέση ηλικία τέλος χαρακτηρίζει ο περιορισμός της ιδέας μέσα στα όρια του πρακτικώς δυνατού και η αναζήτηση προσφορότερων τρόπων εφαρμογής της .

Η νεότητα προτείνει , τα γερατειά αντιδρούν , η μέση ηλικία βρίσκει λύσεις .

Η νεότητα επιβάλλεται σε περιόδους επαναστάσεων , τα γερατειά σε περιόδους επικράτησης των παραδόσεων , η μέση ηλικία σε περιόδους ανοικοδόμησης .

"Συμβαίνει με τους ανθρώπους", έλεγε ο Νίτσε, "ό,τι και με την ξυλεία στα καμίνια ξυλανθράκων . Μόνο αφού πέσει η φλόγα και ανθρακοποιηθούν , όπως η ξυλεία , γίνονται οι νέοι χρήσιμοι . Εφόσον ακόμη αναδίδουν καπνούς και φλόγες παρουσιάζουν ίσως εντυπωσιακότερο θέαμα , αλλά συνήθως δεν είναι τόσο χρήσιμοι.

Φιλικά

Κηφεύς

Τα γεράματα κλίνουν προς τον κλασικισμό και προτιμούν την τάξη και την εγκράτεια από το πάθος και την ελευθερία .

Η μέση ηλικία αιωρείται μεταξύ των δύο αυτών άκρων και υφαίνει τις αξίες της με υπομονή σε πραγματώσεις .

Η μέση ηλικία μας δίνει τουλάχιστον μια πειθαρχημένη βούληση και την διαύγεια του νου που φωτίζει και οργανώνει την επιθυμία.

Ο κανόνας για την επίτευξη γνώσης , έλεγε ο Ντεκάρτ , είναι να σκέπτεται κανείς καθαρά . Μόνο εκείνο που κατανοείται καλά είναι αληθινό . Ο δε κανόνας της συμπεριφοράς είναι , σε μεγάλο βαθμό , το να έχομε σαφή επιθυμία . Έτσι μόνο οι επιθυμίες αφομοιώνονται σε χαρακτήρα και βούληση .

Η μεγάλη αρετή λοιπόν της μέσης ηλικίας είναι η μετριοπάθεια. Και ο μεγάλος της κίνδυνος είναι η μετριότητα.

Πόσο εύκολα αλήθεια μεταπίπτει κανείς από τον αγώνα στην ρουτίνα , από την κατακόρυφο προς την οριζόντια ζωή !

Ο κίνδυνος αυτός είναι πάντοτε παρών και οι περισσότεροι υποκύπτομε σ’αυτόν .

Αλλά η μετριοπάθεια δεν είναι κατ’ανάγκην μετριότητα . Μπορεί να είναι δύναμη και βάθος της σκέψης , που δεν εξάπτεται σε κάθε αντιξοότητα και είναι εξίσου αποφασιστική στην δράση όσο και μετριοπαθής στις επιθυμίες και στους λόγους .

Και αυτός ακόμη ο κάθε άλλο παρά μετριοπαθής Νίτσε έγραψε : “Για τα δύο ύψιστα πράγματα , το μέτρο και την μετριοπάθεια , καλύτερα να μη μιλήσουμε . Ελάχιστοι γνωρίζουν την δύναμή τους και την σημασία τους”.

Φιλικά

Κηφεύς

Προγευματίζει γρήγορα , φιλάει την σύζυγο και τα παιδιά του και φεύγει βιαστικά για τη δουλειά του .

Τρέχει στον σταθμό , ανταλλάσσει ειδήσεις για το μετεωρολογικό δελτίο με τους όμοιούς του που περιμένουν εκεί και καπνίζοντας ανδροπρεπώς το τσιγάρο του .

Φθάνει στον προορισμό του , κατεβαίνει από το τραίνο και διασχίζει θυελλωδώς το δρόμο και τρέχει σαν άνθρωπος που βρίσκεται σε απόγνωση να φθάσει έγκαιρα στο γραφείο του .

Όταν φθάσει , η σπουδαιοφάνειά του εξατμίζεται αμέσως . Αντί για σπουδαίες αποφάσεις , βρίσκει ότι τον περιμένουν ασήμαντες λεπτομέρειες της καθημερινότητας και ότι ο ίδιος γίνεται βάρος στην δακτυλογράφο του .

Αφοσιώνεται στην δουλειά του με συνέπεια , κοιτάζει το ρολόϊ του συχνά και αναλογίζεται πόσο ευχάριστο θα ήταν να περάσει το βράδυ μαζί με την οικογένειά του .

Μόλις συμπληρωθεί το ωράριό του , το απόγευμα , τρέχει και πάλι με νέα ορμή για το τραίνο του , ανταλλάσσει καυχησιολογίες με τους όμοιούς του και καπνίζει και πάλι με φιλοσοφικό ύφος .

Κάποτε φθάνει στο σπίτι του και λίγο αργότερα διερωτάται γιατί έτρεχε τόσο πολύ .

Διότι , εν τω μεταξύ , έχει εξερευνήσει τα βάθη του έρωτα και έχει ανακαλύψει τον πόλεμο που κρύβεται πίσω από την ευγενή μεταμόρφωσή του .

Η συνήθεια και η κούραση έχουν κατευνάσει την φλόγα της σάρκας του . Εξ άλλου είναι τόσο δυσάρεστο να κάνει κανείς έρωτα με τη γυναίκα του το πρωί . Η γυναίκα του δεν στολίζεται για χάρη του , αλλά μόνο όταν αυτός έχει φύγει και δεν τον σκέπτεται πλέον . Αυτός την βλέπει μόνο αχτένιστη και απεριποίητη , ενώ όλη την ημέρα κατόπιν βλέπει γυναίκες περιποιημένες και καλοχτενισμένες , με ωραία πόδια και προκλητικά φορέματα , με ενθαρρυντικά χαμόγελα και μεθυστικά αρώματα , που τον σπρώχνουν με επιμονή προς την "άβυσσο" της συζυγικής απιστίας .

Προσπαθεί παρ’όλα αυτά να διατηρήσει την αγάπη του για την γυναίκα του και την φιλάει απαραίτητα δύο φορές την ημέρα .

Κάνει μια ή δυο απιστίες , διαπιστώνει την ματαιότητα της μοιχείας , ευχαριστεί τον Θεό που δεν ανακαλύφθηκε και συμφιλιώνεται με την πεζότητα της ζωής .

Κατά τα άλλα , παίζει τάβλι ή και χαρτιά με τους φίλους του και ασχολείται ερασιτεχνικά με τα τοπικά πολιτικά πράγματα .

Η τελευταία αυτή διασκέδασή του γρήγορα τον απογοητεύει : ανακαλύπτει ότι ο μηχανισμός της πολιτικής λειτουργεί κατά τρόπο που αποθαρρύνει τους έντιμους ανθρώπους και τιμωρεί όσους επιμένουν σε ειλικρινείς προσπάθειες υπέρ των κοινών .

Και , είτε προσαρμόζεται με ελαφρά συνείδηση στους κανόνες του άθλιου παιχνιδιού είτε επανέρχεται στο σπίτι του , περισσότερο γαλήνιος και στοχαστικός από ποτέ .

Φιλικά

Κηφεύς

Εν τω μεταξύ, λοιπόν, και η σύζυγός του έχει μάθει κάτι από την ζωή .

Κατά την ρομαντική εποχή ήταν μια θεότητα .

Με την πάροδο του χρόνου έγινε μία κοινή νοικοκυρά . Η ανακάλυψη αυτή την αποθαρρύνει . Γιατί να διατηρεί την συνήθεια της επιμελημένης εμφάνισης , για έναν άνδρα που την βλέπει σαν συμφερώτερο υποκατάστατο μιας ερωμένης ;

Έχει, όμως , δύο επιλογές : Ή να εργασθεί ή να παραμείνει στο σπίτι , αξιοσέβαστη και άεργη σε όλη την υπόλοιπη ζωή της .

Οποιαδήποτε κι αν είναι η επιλογή της , ξαφνικά , κατά κάποιο τρόπο , μένει έγκυος .

Αισθάνεται χαρά και τρόμο .

Θα της στοιχίσει ίσως την ζωή ένας τοκετός .

Αλλά είναι και υπερήφανη και αισθάνεται μία νέα ωριμότητα .

Είναι ολοκληρωμένη γυναίκα τώρα .

Προσαρμόζεται στην επιβαλλόμενη τώρα καθημερινή αγωγή με γενναιότητα .

Κάποτε … "ανακαλύπτει" ότι το παιδί της είναι το ωραιότερο του κόσμου !

Αφοσιώνεται ψυχή και σώματι σ’αυτό , κουράζεται όλη την ημέρα και κοιμάται αποσπασματικά την νύκτα , δεν έχει καιρό να σκεφθεί περί "ευτυχίας" και εν τούτοις τα μάτια της γεμίζουν από μια νέα λάμψη και ικανοποίηση .

Πόσο ωραίο φαίνεται το βρέφος της κατά τον περίπατό του στο πάρκο !

Και , τι είναι αυτή η νέα τρυφερότητα στο βλέμμα του συζύγου της ;

- Έτσι , λοιπόν , η Φύση παρηγορεί , και την γυναίκα και τον άνδρα , για την δουλεία τους και ανταμείβει την μεγαλύτερή τους θυσία με την μέγιστη ευτυχία .

Φιλικά

Κηφεύς

quote:

---

Αποκλειομένων των φιλοσόφων αυτού του είδους , ο πολυάσχολος είναι ο χαρακτηριστικός τύπος της μέσης ηλικίας .

Προγευματίζει γρήγορα , φιλάει την σύζυγο και τα παιδιά του και φεύγει βιαστικά για τη δουλειά του .

Τρέχει στον σταθμό , ανταλλάσσει ειδήσεις για το μετεωρολογικό δελτίο με τους όμοιούς του που περιμένουν εκεί και καπνίζοντας ανδροπρεπώς το τσιγάρο του .

Φθάνει στον προορισμό του , κατεβαίνει από το τραίνο και διασχίζει θυελλωδώς το δρόμο και τρέχει σαν άνθρωπος που βρίσκεται σε απόγνωση να φθάσει έγκαιρα στο γραφείο του .

Όταν φθάσει , η σπουδαιοφάνειά του εξατμίζεται αμέσως . Αντί για σπουδαίες αποφάσεις , βρίσκει ότι τον περιμένουν ασήμαντες λεπτομέρειες της καθημερινότητας και ότι ο ίδιος γίνεται βάρος στην δακτυλογράφο του .

Αφοσιώνεται στην δουλειά του με συνέπεια , κοιτάζει το ρολόϊ του συχνά και αναλογίζεται πόσο ευχάριστο θα ήταν να περάσει το βράδυ μαζί με την οικογένειά του .

Μόλις συμπληρωθεί το ωράριό του , το απόγευμα , τρέχει και πάλι με νέα ορμή για το τραίνο του , ανταλλάσσει καυχησιολογίες με τους όμοιούς του και καπνίζει και πάλι με φιλοσοφικό ύφος .

Κάποτε φθάνει στο σπίτι του και λίγο αργότερα διερωτάται γιατί έτρεχε τόσο πολύ .

Διότι , εν τω μεταξύ , έχει εξερευνήσει τα βάθη του έρωτα και έχει ανακαλύψει τον πόλεμο που κρύβεται πίσω από την ευγενή μεταμόρφωσή του .

Η συνήθεια και η κούραση έχουν κατευνάσει την φλόγα της σάρκας του . Εξ άλλου είναι τόσο δυσάρεστο να κάνει κανείς έρωτα με τη γυναίκα του το πρωί . Η γυναίκα του δεν στολίζεται για χάρη του , αλλά μόνο όταν αυτός έχει φύγει και δεν τον σκέπτεται πλέον . Αυτός την βλέπει μόνο αχτένιστη και απεριποίητη , ενώ όλη την ημέρα κατόπιν βλέπει γυναίκες περιποιημένες και καλοχτενισμένες , με ωραία πόδια και προκλητικά φορέματα , με ενθαρρυντικά χαμόγελα και μεθυστικά αρώματα , που τον σπρώχνουν με επιμονή προς την "άβυσσο" της συζυγικής απιστίας .

Προσπαθεί παρ’όλα αυτά να διατηρήσει την αγάπη του για την γυναίκα του και την φιλάει απαραίτητα δύο φορές την ημέρα .

Κάνει μια ή δυο απιστίες , διαπιστώνει την ματαιότητα της μοιχείας , ευχαριστεί τον Θεό που δεν ανακαλύφθηκε και συμφιλιώνεται με την πεζότητα της ζωής .

Κατά τα άλλα , παίζει τάβλι ή και χαρτιά με τους φίλους του και ασχολείται ερασιτεχνικά με τα τοπικά πολιτικά πράγματα .

Η τελευταία αυτή διασκέδασή του γρήγορα τον απογοητεύει : ανακαλύπτει ότι ο μηχανισμός της πολιτικής λειτουργεί κατά τρόπο που αποθαρρύνει τους έντιμους ανθρώπους και τιμωρεί όσους επιμένουν σε ειλικρινείς προσπάθειες υπέρ των κοινών .

Και , είτε προσαρμόζεται με ελαφρά συνείδηση στους κανόνες του άθλιου παιχνιδιού είτε επανέρχεται στο σπίτι του , περισσότερο γαλήνιος και στοχαστικός από ποτέ .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά

---

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

quote:

---

kapodistria: Γιατι μου θυμίζεις τόσο ... Καρυωτάκη!!!

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά

“Οι άνθρωποι πρέπει να πεθαίνουν στο ζενίθ της ακμής τους” , λέγει ένας ανοικτίρμων φίλος .

Αλλά δεν το κάνουν . Και γι’αυτό , η νεότητα και ο θάνατος συναντώνται καθώς περιφέρονται στους δρόμους .

Τι είναι τα γεράματα ;

Βασικά , δεν χωρεί αμφιβολία , είναι μια κατάσταση του σώματος , του πρωτοπλάσματος που φθάνει στο αναπόφευκτο τέρμα της ζωής του .

Είναι μια φυσιολογική και ψυχολογική εμπλοκή . Είναι μία "σκλήρυνση" των αρτηριών και λειτουργιών , μια βαρύτητα της σκέψης και του αίματος .

Ο άνθρωπος είναι τόσο γέρος όσο οι αρτηρίες του και τόσο νέος όσο οι ιδέες του .

Η ικανότητά μας για μάθηση μειώνεται κάθε δεκαετία της ζωής μας , σαν τα εγκεφαλικά μας νεύρα να συσσωρεύονται και κατανέμονται άκαμπτα αθροίσματα .

Νέο υλικό για μάθηση φαίνεται να μη βρίσκει πλέον θέση και οι πρόσφατες εντυπώσεις ατονούν τόσο γρήγορα όσο μια υπόσχεση πολιτευτή ή όπως η μνήμη του κοινού . Προϊούσης της παρακμής , επί μέρους στοιχεία και ενότητες εξαφανίζονται και ο συντονισμός κλονίζεται .

Ο γέρος πέφτει σε μια ασταθή και συμπτωματική συμπεριφορά .

Κατόπιν , όπως ακριβώς το παιδί αναπτυσσόταν τόσο ταχύτερα όσο μικρότερο ήταν σε ηλικία , έτσι και ο ηλικιωμένος άνθρωπος γερνάει διαρκώς ταχύτερα από μέρα σε μέρα .

Και όπως ακριβώς το παιδί προστατευόταν με αναισθησία κατά τον ερχομό του στον κόσμο , έτσι και ο γέρος προστατεύεται με μία απάθεια αισθήσεων και βούλησης και η φύση βαθμηδόν του παρέχει μία γενική αναισθησία πριν επιτρέψει στον θάνατο να ενεργήσει την σπουδαιότερη από όλες τις εγχειρήσεις .

Καθώς η ένταση των αισθήσεων μειώνεται , το αίσθημα της ζωτικότητας φθίνει .

Η επιθυμία για τη ζωή δίνει τη θέση της στην αδιαφορία και την καρτερική προσμονή .

Ο φόβος του θανάτου αναμιγνύεται παράδοξα με μια βαθειά επιθυμία ανάπαυσης .

Ίσως τότε , εάν έχει κανείς ζήσει καλά , εάν γνώρισε στο βάθος τον έρωτα και γεύθηκε όλους τους χυμούς της πείρας , να μπορεί να πεθάνει οπωσδήποτε ικανοποιημένος , αφήνοντας την σκηνή για άλλο , καλύτερο έργο .

Φιλικά

Κηφεύς

Εδώ βλέπομε την συνεχή φθορά και την αμφιβολία , η οποία υποβόσκει τις ρίζες της σοφίας και δηλητηριάζει τα γεράματα .

Εδώ το ειδεχθές , προμελετημένο έγκλημα .

Μα βέβαια πάντοτε υπήρχε και θα υπάρχει πάντοτε .

Εδώ η καταστρεπτική πλημμύρα , που παρασύρει χίλιες ζωές και τον μόχθο γενεών .

Εδώ δυστυχίες και συντετριμμένες καρδιές και πάντοτε η θλιβερή πραγματικότητα τηε προσωρινότητας του έρωτα .

Εδώ οι καταχρήσεις της εξουσίας και η αδράνεια του νόμου .

Διαφθορά στην έδρα των δικαστών , ανικανότητα στον θρόνο .

Εδώ η δουλεία που αποχαυνώνει τον μόχθο και δημιουργεί ισχυρούς μυς και ανίσχυρες ψυχές .

Εδώ και παντού ο αγώνας ύπαρξης , όπου η ζωή συγχέεται αδιαχώριστα με τον πόλεμο .

Εδώ η ιστορία , σαν ένας μάταιος κύκλος αέναης επανάληψης :

Αυτοί οι νέοι με τα μάτια που λάμπουν θα κάνουν τα ίδια λάθη με μας , θα παραπλανηθούν από τα ίδια όνειρα . Θα υποφέρουν , θα βρεθούν σε απορία , θα υποταχθούν , θα γεράσουν .

Φιλικά

Κηφεύς

Είναι δύσκολο να εξυμνούμε την ζωή , όταν η ζωή μας εγκαταλείπει .

Και , ακόμη όταν λέγαμε καλά λόγια γι αυτήν , είναι γιατί ελπίζαμε ότι θα την ξαναβρούμε , ωραιότερη , σε κάποιο τόπο ασωμάτων και αθανάτων ψυχών .

Αυτά τα κωδωνοστάσια , που από παντού δείχνουν προς τα πάνω , αγνοώντας την απελπισία και ανυψώνοντας την ελπίδα , αυτοί οι μεγαλοπρεπείς πύργοι στις πόλεις ή τα ταπεινά εξωκλήσια στους λόφους – υψώνονται σε κάθε μας βήμα από την γη προς τον ουρανό . Στο κάθε χωριό κάθε έθνους της υδρογείου αποτελούν πρόκληση προς την αμφιβολία και προσκαλούν τις νικημένες ψυχές για να τους προσφέρουν παρηγοριά .

Είναι λοιπόν όλα αυτά μια μάταιη αυταπάτη ; – τίποτε δεν υπάρχει πέραν της ζωής παρά ο θάνατος και τίποτε πέραν του θανάτου παρά η φθορά ; Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε . Αλλά , εφόσον θα εξακολουθούν να υποφέρουν οι άνθρωποι , αυτά τα κωδωνοστάσια θα υπάρχουν .

Αλλά και τι σημασία έχει , εάν προς χάριν της ζωής πρέπει να πεθάνουμε ;

Στην πραγματικότητα , δεν είμαστε άτομα .

Και ακριβώς επειδή αυτό νομίζουμε , ο θάνατος μας φαίνεται ανυπόφορος .

Είμαστε πρόσκαιρα όργανα του είδους μας , κύτταρα του σώματος της ζωής .

Πεθαίνουμε και φεύγομε από την μέση , για να παραμείνει η ζωή νέα και ρωμαλέα .

Εάν ζούσαμε αιώνια , η ανάπτυξη θα καταπνιγόταν και η νεότητα δεν θα είχε θέση πάνω στη γη .

Ο θάνατος , όπως η σμίλη , ξεκαθαρίζει το άχρηστο και αποκόβει το περιττό .

Με τον έρωτα μεταβιβάζουμε την ζωτικότητά μας σε νέα μορφή , πριν η παλιά πεθάνει .

Με την μητρότητα και πατρότητα γεφυρώνουμε το μεταξύ των γενεών χάσμα και παρακάμπτουμε την εχθρότητα του θανάτου .

Να λοιπόν , γιατί , ακόμη και παρά τη σφοδρότητα της πλημμύρας , εξακολουθούν να γεννώνται παιδιά .

Να γιατί , απομονωμένη σε ένα δένδρο και περιβαλλόμενη από απειλητικά νερά , μια μητέρα θηλάζει το βρέφος της .

Στο μέσον του θανάτου , η ζωή ανανεώνεται και μένει αθάνατη .

Φιλικά

Κηφεύς