- H κυκλική Ιστορία - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Πλάτωνα, αφήνω τα λόγια σας να ενσταλαχθούν μέσα στο είναι μου απο τη στιγμή που τα διαβάζω.
("προσπαθώ" να δίνω χρόνο στον εαυτό μου να εμβαθύνει στα λόγια αυτά και όχι μόνο νοητικά.
Αλλά πολλές φορές παρασύρομαι στα μεμονωμένα κομμάτια του νού.
Εσείς με βοηθάτε με το να μου δείχνετε όχι μόνο ότι πρέπει να επανέλθω αλλά και το πως.)
Απο τη στιγμή που διάβασα αυτά που έγραψες έχει επικεντρωθεί το μυαλό μου σ' αυτό που περιγράφεις και στο τελευταίο σχόλιο αλλά και στο ποιητικό. (μου το λέει και ο Νικόμαχος)
Νομίζω πως μου εξηγείς και ταυτόχρονα μου υπενθυμίζεις ότι η ζωή είναι ένα μυστήριο για να το ζήσω, δεν είναι ένα πρόβλημα για να το καταλάβω και να το λύσω εστιάζοντας στα κομμάτια της πισίνας ψάχνοντας να βρώ τη λύση.
............
Ακριβώς.
-------------------------------------------------------------------
Τρελαντωνης,
Να δώσω ένα παράδειγμα και πες μου αν το νοιώθω καλά.
Είναι σαν το μάτι του κυκλώνα.
Στο κέντρο του κυκλώνα επικρατεί-συμβαίνει ηρεμία, σταθερότητα.
Στην περιφέρεια που εξελίσσεται ο στροβιλισμός, εκεί γίνεται ο μέγας χαμός.
Αν πορεύομαι στο κέντρο του κυκλώνα, βρίσκω ολοκληρωτική γαλήνη, ηρεμία.
Αν βγώ απο το κέντρο του, τότε με παίρνει και με σηκώνει και χάνομαι μες στο στροβιλισμό.
Και τώρα αυτή τη στιγμή που κάθομαι και αναλύω με παράδειγμα αυτό που γράφεις και αυτό κολπάκια και παιχνιδάκια του δικού μου νού είναι. Κυνηγάει το γιατί συμβαίνει έτσι μέσα στα κομμάτια.
Κάπου είχα ακούσει την φράση: "Όταν αναλύεις, παραλύεις".
...............
Σωστά!
Τρελαντωνης,
Προς την κατεύθυνση αυτή της σταθεροποίησης του νού και της επανένωσης του με την καρδιά, μέσα απ' όλα αυτά που γράφετε και με τον ποιητικό λόγο, νομίζω πως αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι βοηθά το χιούμορ γενικά αλλά και ειδικά με τον ίδιο μας τον εαυτό, η ποίηση και η έκφραση μας μέσω αυτής, ο χορός, η μουσική, ο περίπατος στην εξοχή κοντά στη φύση, η ενατένιση της θάλασσας και της κίνησης της (το νερό και οι κυματισμοί του) εως τα βάθη του ορίζοντα.
.................
Όλα σωστά!
Μην περιμένεις τίποτα, απολύτως τίποτα!
ΠΕΡΑΣΕ!
Αν καταλάβεις πως κάπου κολησες, λυμνασες,,....
κάνε κάτι διαφορετικό.
Με την έννοια, μην ξεκινάς
η συνεχίζεις απο το ίδιο σημείο.
Αυτή είναι η ουσία, του δεν γνωρίζω.
...........Όχι το ότι δεν ξέρεις.......
Ξέρει αυτός. 
Πλάτωνα, νομίζω πως έχω πιάσει για τα καλά και το νόημα, αλλά και το πιο βασικό απ' όλα, την αίσθηση!
Κι αυτό χάρη και σε σας.
Θα γίνω κουραστικός και μονότονος, αλλά η βοήθεια σας είναι καταλυτική.
Πήρα απίστευτα πολλές στροφές το τελευταίο εικοσαήμερο τόσο στην νόηση όσο και κυρίως στην αίσθηση!!!
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Α! να μην το ξεχάσω να σου συστηθώ: Παντρεμένος, έχω ένα γιο και δυο κόρες. Βλέπεις βιάστηκα να τα κάνω όλα γρήγορα .
Ήθελα κάτι να προσθέσω σ' αυτά που σούλεγα πριν. Αναφέρθηκα στην ενασχόληση με την επιστήμη έχοντας στο μυαλό μου κάτι άλλο. Ότι δηλαδή ο άνθρωπος οφελείται με αυτή την ασχολία γιατί μαθαίνει να μην έχει έπαρση ότι όλα τα κατέχει αλλά αντιθέτως διδάσκεται ότι ότι ο νους του είναι πεπερασμένος και ότι ποτέ δεν πρόκειται να μάθει στο σύνολό της όλη την πραγματικότητα, ούτε την αλήθεια .
Θα σου φέρω δυό παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η επιστήμη παρά τα τεράστια βήματα προόδου που έχει κάνει μέχρι σήμερα, έχει ακόμα πολλά άλυτα προβλήματα :
Δυστυχώς , είναι αδύνατο να συνδέσουμε, ακόμα, την εντροπία με τις σχετικιστικές εξισώσεις του Αϊνστάιν που περιγράφουν την μακράς κλίμακας δομή του σύμπαντος . Επειδή αυτές οι εξισώσεις περιγράφουν μόνο αντιστρεπτές διαδικασίες , δεν υπάρχει τρόπος να εξηγηθεί από πού προήλθε η εντροπία , εκτός από την παθολογικά οριζόμενη διαδικασία των αδρών κόκκων (δεν θα επεκταθώ στην επεξήγηση αυτής της θεωρίας). Ακόμη κι αν απορρίψουμε αυτή την προσέγγιση στη βάση του ad hoc χαρακτήρα της, αν όχι της υποκειμενικότητάς της, το ερώτημα παραμένει : Από πού προήλθε η εντροπία ;
Μια φορά κι ένα καιρό ο χωρόχρονος ήταν άδειος και επίπεδος - στο σύμπαν δεν υπήρχε μάζα για να το παραμορφώσει και να το καμπυλώσει, σε συμφωνία με την ερμηνεία της βαρύτητας που έδωσε ο Αϊνστάιν. Η αρχή της απροσδιοριστίας του Heisenberg επέτρεψε το δανεισμό ενέργειας χωρίς αντίτιμο για σύντομη χρονική περίοδο, ώστε να δημιουργηθεί το σύμπαν. Σύμφωνα με τη σχέση του Αϊνστάιν μεταξύ μάζας και ενέργειας, η ενέργεια παρήγαγε μάζα (μαύρες τρύπες) η οποία προκάλεσε την καμπυλότητα του χωρόχρονου, ευρύτερα γνωστή ως βαρύτητα. Από το τίποτε, δηλαδή, παίρνουμε ένα πολύ ουσιαστικό κάτι !! Εντούτοις, το συνολικό κόστος για τη δημιουργία του σύμπαντος είναι μηδέν, εφόσον η ενέργεια όλων των βαρυτικών δυνάμεων σ' αυτό το σύμπαν είναι αρνητική και ακυρώνει επακριβώς την (θετική) ενέργεια της παραχθείσας μάζας !!
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Κηφέα, μου άρεσε πολύ η τελευταία τοποθέτηση με τα δύο παραδείγματα!
Φίλοι μου,
Άσχετο, αλλά ίσως και σχετικό.
Βλέπω την ταινία Η ΑΒΥΣΣΟΣ (THE ABYSS).
Μετά απο 15 και βάλε χρόνια.
Απο ένα σημείο και μετά, αναλαμβάνει ρόλο και η καρδιά και η αγάπη πέρα μόνο απο το νού και τη λογική...
Για να χαριτολογήσω, εκεί ίσως είναι το κατώφλι που αναλαμβάνουν ρόλο οι κβαντικοί νόμοι της ύπαρξης και όχι μόνο οι νευτώνιοι...
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Είδα στο "καπάκι" που λένε, και τη ταινία MATRIX στην τηλεόραση.
Δύο ταινίες στη σειρά, Η ΑΒΥΣΣΟΣ και το ΜΑΤΡΙΞ.
Και στις δυο υπάρχουν κοινά στοιχεία στην φιλοσοφία των σεναρίων.
Απο ένα σημείο και μετά και στις δύο το στοιχείο που δίνει έμφαση και επιτρέψτε μου να το πώ ως "το τελευταίο σύνορο" (the final frontier), είναι αυτό της καρδιάς και της αγάπης.
(και δεν εννοώ βέβαια μόνο την αγάπη δύο ανθρώπων ενός άνδρα και μιας γυναίκας όπως φαίνεται ότι παρουσιάζεται στις ταινίες. Αλλά την ευρύτερη έννοια και ιδέα της καρδιάς και της αγάπης για την ζωή, την ύπαρξη, τα πάντα με αφορμή αυτό που προβάλλουν, το νόημα και την αίσθηση που προσπαθούν να προσδώσουν)
Πλάτωνα, Νικόμαχε, Κηφέα,
Να συστηθώ και γώ.
Ανήκω στην κατηγορία του Πλάτωνα.
Δεν είμαι παντρεμένος, δεν έχω παιδιά, και εγώ δεν έχω ιδιαίτερες υποχρεώσεις πέρα απο τη φροντίδα του σαρκίου και του πνεύματος μου.
Δεν ξέρω αν συνεχίσει έτσι ή αν αλλάξει κάτι.
Πάντως αν και όταν κάνω οικογένεια και αποκτήσω παιδιά, σημασία έχει να είμαι καλός πατέρας ως παρόντας οδηγός και όχι ως απόντας-αδιάφορος ή ελεγκτής-δυνάστης των παιδιών.
Βέβαια νομίζω πως γνωρίζω ότι ούτε αυτό είναι ακριβώς στο χέρι μου, δεν είναι δυνατό να έχουμε τα πράγματα υπο τον έλεγχο μας, πόσο μάλλον να καθορίζουμε ζωές άλλων ανθρώπων.
Εχω περάσει εδώ και αρκετό καιρό τα πρώτα άντα.
Μου είχε δοθεί η ευκαιρία να αρραβωνιαστώ μια καλή,ήρεμη,προσγειωμένη,μορφωμένη και όμορφη για μένα κοπέλα με καλή οικογένεια (ούτε πλούσια, ούτε φτωχή - αυτό δεν έχει σημασία) αλλά εγώ όταν δόθηκε αυτή η δυνατότητα-ευκαιρία, ήμουν αλλού στις σπουδές, δεν ήξερα τις ακριβώς ήθελα, ήμουν απορροφημένος και στις πνευματικές εσωτερικές συγκρούσεις με τον εαυτό μου και στις πνευματικές αναζητήσεις.
Οι πνευματικές αναζητήσεις συνεχίζουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου.
Νοιώθω ότι γεμίζουν τη ζωή μου, την ύπαρξη μου, το είναι μου.
Κηφέα, να χαίρεσαι το γιό σου, τις κόρες σου και την οικογένεια σου.
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
παρολαυτα, και δεστο σαν πιθανότητα και μόνο, κάνω μια προσπάθεια.
Η εντροπια ειναι μεγεθος, δηλ. μετράει
Α.την αταξία,
Β.την υποβάθμιση της θερμότητας. (με αλλα λόγια την παραγωγή έργου, μεγαλύτερη είναι η εντροπια, λιγότερο έργο μπορείς να έχεις)
Τώρα ο βολζμαν αν θυμάμαι ήταν αυτός που πλησιασε πρώτος με πιθανότητες, όπως και η κβαντικη σήμερα, μα δεν φτάσαμε σε κάτι συγκεκριμένο.
Μα μια σκέψη απο αυτά, χωρίς να γράψω πράγματα που θα χρειαζοντουσαν σελίδες και σελίδες, είναι;
Αν πάρω ενα διαφανο μπαλόνι, και βάλω μέσα αλάτι, και κατόπιν προσθέσω πιπέρι, υπαρχει η οχι μια μόνο πιθανότητα, αυτά τα δυο, να είναι σε κατάσταση μέγιστης τάξης?
Τωρα, αν το μπαλωνι φουσκώνει, αν υπάρχει μια οποιαδηποτε κίνηση, (που υπάρχει) πόσες πιθανότητες έχουμε να παραμείνει η τάξη, και πόσες να Βρεθούμε σε μια κατάσταση αταξιας?
Αν κάπως έτσι λειτουργεί μικροσκοπικά, μακροσκοπικα τεινουμε σε αταξία, γιατί μικροσκοπικά, η κίνηση και μονο του μπαλονιου, φέρνει αύξηση εντροπιας.
Βέβαια άμα προσδιορίσουμε αλάτι και πιπέρι, σαν ύλη και αυλον, η (ηλεκτρονιο που συμπεριφερεται αναλογως, σαν ηλη η ενεργεια συμφωνα παντα με το μπαλόνι (εαναη αυξομειωση)
θα φτάναμε σε κάτι ποιο συγκεκρημενο,
μα βλέπεις κηφεα,
όπως σου έγραψα λείπουν πολλά επιστημωνικα απο την zucca μου, (το κεφάλι μου)
επομενως και αυτά που σου γράφω, είναι οπως τα βλέπω....
και η (εξυπνάδα) πάντα λέει,
Πλάτωνα,
Ξέρεις ποσά πράγματα δεν βλέπεις, και δεν γνωρίζεις?
Να είσαι καλά, ΕΣΥ και η οικογένεια σου!
quote:
Ξέρεις ποσά πράγματα δεν βλέπεις, και δεν γνωρίζεις?Να είσαι καλά, ΕΣΥ και η οικογένεια σου!
Φίλε Πλάτωνα, δεν θα ασχοληθώ (τουλάχιστον τώρα) , με τον Δεύτερο θερμοδυναμικό Νόμο που χρόνια τώρα έχει κάνει άνω - κάτω, όλο τον επιστημονικό κόσμο από τότε που τον πρωτοδιατύπωσε ο Clausius το 1865 , μαζί με την πρωτόγνωρη, τότε, έννοια της εντροπίας (συνθέτοντας τις ελληνικές λέξεις εν και τροπή), αλλά ας θυμηθούμε την περίφημη φράση:
"... Υπάρχουν τόσα πράγματα γύρω μας, Οράτιε, που δεν τα γνωρίζουμε ..." που έγραψε ο Λουκρήτιος στον φίλο του Οράτιο , τον πρώτο αιώνα π.Χ.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
"Λέγε εκείνα που πρέπει και όπως πρέπει, και μην ακούς εκείνα που δεν πρέπει."
Πυθαγόρειο.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Πολύ σωστά και εύστοχα Κηφέα,
Να προσθέσω ότι έτσι παράγονται και τα ανάλογα νευροπεπτίδια τα οποία κουβαλάνε το ενεργειακό φορτίο των συναισθημάτων μας.
Θυμός, οργή, φόβος, κ.τ.λ
Αλλά και λαιμαργία, λαγνεία, κ.τ.λ
δηλαδή και όλα τα πάθη και τις εξαρτήσεις.
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Ξέρεις τι γίνεται; Αν έχει κανείς χρόνο και διάθεση, η περίπτωση του "ατόμου" αυτού έχει κάποιο ενδιαφέρον. Δεν είμαι βέβαια ειδικός, αλλά λέω τη γνώμη μου : Νομίζω ότι η περίπτωση αυτή μοιάζει σαν να σκάβει κανείς για πηγάδι και να φτάνει τελικά σ'ένα ηφαίστειο . Όταν υπάρχουν νευρωτικά συμπτώματα πρέπει να προχωρούμε με μεγάλη προσοχή . Ωστόσο , οι νευρωτικές περιπτώσεις δεν είναι πάντα και οι πιο επικίνδυνες .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η επιφανειακή αυτή ψυχική υγεία δεν είναι τίποτε άλλο από μια τεχνητή αντιστάθμιση λανθάνουσας ψύχωσης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Συμφωνώ απόλυτα Κηφέα
Το έθεσες στις σωστές του διαστάσεις το θέμα.
Προβληματίζομαι σε ανάλογες περιπτώσεις αν η βέλτιστη επιλογή είναι η παρατήρηση μόνο του φαινομένου εως την πλήρη εξέλιξη του χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις, απλά διατηρώντας αναλυτικό αρχειακό υλικό των διαφόρων φάσεων και σταδίων της εν λόγω εξέλιξης.
Αυτές οι πληροφορίες μετέπειτα μπορεί να αποτελέσουν ένα χρήσιμο εργαλείο αναφοράς για την κατασκευή προγνωστικών μοντέλων μη δεσμευτικού χαρακτήρα αλλά λειτουργώντας επικουρικά σε περαιτέρω έρευνες και μελέτες.
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
quote:
Γεια σου φίλε μου ΤρελαντώνηΞέρεις τι γίνεται; Αν έχει κανείς χρόνο και διάθεση, η περίπτωση του "ατόμου" αυτού έχει κάποιο ενδιαφέρον. Δεν είμαι βέβαια ειδικός, αλλά λέω τη γνώμη μου : Νομίζω ότι η περίπτωση αυτή μοιάζει σαν να σκάβει κανείς για πηγάδι και να φτάνει τελικά σ'ένα ηφαίστειο . Όταν υπάρχουν νευρωτικά συμπτώματα πρέπει να προχωρούμε με μεγάλη προσοχή . Ωστόσο , οι νευρωτικές περιπτώσεις δεν είναι πάντα και οι πιο επικίνδυνες .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Φίλε Κηφέα , καμμιά περίπτωση με νεύρωση ... εδώ πρόκειται για καραμπινάτη ψύχωση με στοιχεία ιδεοψυχαναγκασμού....
Οι νευρώσεις είναι μια χαρά και κείνοι που τις έχουν , θεραπεύονται πολλές φορές ή και μπορούν να χειρισθούν ... οι υπόλοιπες συμπτωματολογίες-ψυχασθένειες είναι λίαν μη-αναστρέψιμες....
Την καλησπέρα μου Κηφέα...ελπίζω να είσαι καλά και να μας ταξιδεύεις με την όμορφη παρουσία σου...καληνύχτα φίλε μου!!!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 18/01/2011 23:35:44