- υπάρχει αραγε αυτη η περίπτωση σχετικα με το θεό ? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Πριν κάποιες δεκαετίες γίνονταν διαφορες συγκεντρώσεις ανθρωπων ,τότε που το ενδια΄φερον ήταν αναζωπυρωμένο για αυτα τα θεματα , "πνευματιστικες " και γενικά παραψυχολογικού περιεχομένου . Σε μία από αυτες λοιπόν κάποιοι άνθρωποι ενός πανεπιστημιου αποφάσισαν να κάνουν το εξής πείραμα : να συγκενρώνονται καποιες φορες την βδομάδα και έκαναν το εξής ...
αποφασισαν να αρχίζουν να φτιάχχνουν την προσωπικότητα ενός φανταστικου προσωπου . Δε θυμαμαι ακριβώς τα στοιχεία και τα χαρακτηριστικα του αλλα τον τοποθετησαν καπου στο μεσαίωνα . άρχισαν λοιπόν καθε φορα να συζητουν για αυτόν ( του έδωσαν και όνομα μάλιστα) σαν να ήταν αληθινό πρόσωπο και να υπήρξε πραγματικα . τέλος πιάνονται όλοι χέρι χέρι γύρω από ένα τραπέζι και διαλογίζονταν γύρω από αυτόν τον "άνθρωπο" . προσπαθούσαν να τον εδραιώσουν στη συνείδησή τους ως καποιος υπαρκτος . τελικα μετα απο μερικους μηνες αρχίζουν και ακούν καποιους χτυπους στο τραπέζι... στην αρχή δεν έδωσαν σημασία αλλα σιγα σιγά γίνονται δυνατότεροι και η προέλευση τους δεν μπορουσε να βρεθεί . α , ξέχασα να πω ότι σε όλες τις συγκεντρώσεις του όλα μαγνητοφωνούνταν και κινηματρογραφοουνταν . άρχιζαν να έχουν ένα είδος επικοινωνίας με "την πηγή αυτών των ήχων " ζητώντας του πχ έναχ χτύπος να σημαίνει ναι και δύο όχι και έτσι του έκαναν διαφορες ερωτήσεις . η επικοινωνία έγινε πιο ολοκληρωμένη καιστο τέλος γίνονταν ένα είδος διαλογοι . εντωμεταξύ τα φαινόμενα άρχιζαν να επεκτείνονται όχι μόνο σε χτύπους αλλα και κινήσεις και διάφορα τέτοια . τελικα από τον διάλογο που ε΄γινε βγήκε ΄΄οτι αυτό το άτομο που έκανε αυτοςυ τους θορύβους ήταν το άτομο που είχαν φτιαξει στην φαντασία τους ακριβώς όπως τον είχαν περιγράψει ( όλα ήταν ίδια , ο τρόπος θανατου η ηλικία τα χαρατηριστικα το όνομα όλα ) . το συμπερασμα το οποίο έβγλαν ήταν ότι ίσως να είχαν "δημιουργήσει" αυτό το "πνεύμα " . παιρνοντας αφορμή από αυτη τη διήγηση μου γενήθηκε το εξής ερώτημα :
ξέροντας ήδη κιόλας ότι έχουμε εκπληκτικκες δυαντόητηες , μηπως ακόμη και να μην υπαρχει θεός με την συνεχή μας σκεψη για αυτον και τη νπίστη εκατομυρίων ανθρώπων να καταφέρθηκε να δηνιουργηθεί? μήπως μόνο και μόνο εξαιτίας της πεποίθησης εκατομυρίων ανθρωπωνν ότι υπάρχει να υπαρχει όπως και στην ιστορία με τις συγκεντρώσεις ? είναι ακραίο σενάριο αλλα όχι και εντελώς παράλογο
"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
Σχετικά με το ερώτημα σου.
Εκατομύρια άνθρωποι διαμέσου των αιώνων έχουν πιστέψει σε λάθος (η σωστές) ιδέες,αντιλήψεις,και απόψεις και αυτό δεν άλλαξε σε τίποτα τη φύση των πραγμάτων.Η επι χιλιάδες χρόνια πεποίθηση της ανθρωπότητας, οτι η γη είναι επίπεδη και οτι το σύμπαν περιστρεφεται γύρω απο αυτην,δεν άλλαξε σε τίποτα την πραγματικότητα.Η γη είναι στρογγυλή και δεν είναι καν το κέντρο του μικρού συστήματος στο οποίο ανήκει.
Το σύμπαν δείχνει μάλλον αδιάφορο για τις πεποιθήσεις της ανθρωπότητας.Και η ορθότητα τους ή μη έχειεπίπτωσεις μόνο γιά την ίδια.
Εξάλλου,μη θεωρείς δεδομένο ότι υπάρχουν πολλά κοινά σημεία στον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την έννοια του Θεού.Δεν μιλάω για το πως ονομάζουν το Θεό.Μιλάω γιά την "αίσθηση" που ο καθένας από εμάς έχει για την "υπέρτατη δύναμη"
Αν οι ιδιότητες που ο καθένας μας αποδίδει στην έννοια "Θεός", χαρακτήριζαν ένα υποθετικό δημιούργημα των πεποιθήσεων μας,τότε αυτό δεν θα μπορούσε να ήταν τίποτε άλλο παρά ένα ον με σοβαρά υπαρξιακά προβλήματα,γεμάτο αντιφάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις.
Πράγματι επί αιώνες αιώνων οι άνθρωποι σκέφτονται, φαντάζονται, δημιουργούν επιθυμίες, θετικές και αρνητικές σκέψεις. Επίσης χτίζουν θεωρίες και υποθέσεις οι οποίες ανθούν για πολλά χρόνια, για να γκρεμιστούν και να αντικατασταθούν από νέες όταν η επιστήμη ή κάποιο νέο κύμα πίστης τις αναθεωρήσει.
quote:
Εκατομύρια άνθρωποι διαμέσου των αιώνων έχουν πιστέψει σε λάθος (η σωστές) ιδέες,αντιλήψεις,και απόψεις και αυτό δεν άλλαξε σε τίποτα τη φύση των πραγμάτων.Η επι χιλιάδες χρόνια πεποίθηση της ανθρωπότητας, οτι η γη είναι επίπεδη και οτι το σύμπαν περιστρεφεται γύρω απο αυτην,δεν άλλαξε σε τίποτα την πραγματικότητα.Η γη είναι στρογγυλή και δεν είναι καν το κέντρο του μικρού συστήματος στο οποίο ανήκει.
Το σύμπαν δείχνει μάλλον αδιάφορο για τις πεποιθήσεις της ανθρωπότητας.Και η ορθότητα τους ή μη έχειεπίπτωσεις μόνο γιά την ίδια.
Τα γραφόμενά σου φίλε Mercury με έβαλαν να σκεφτώ.
Οσον αφορά την ιδέα που έχουν οι άνθρωποι για το πως είναι φτιαγμένος ο κόσμος, θα συμφωνήσω μαζί σου, φαίνεται ότι δεν κατάφεραν να κάνουν τη γη επίπεδη, όσο κι αν επέμεναν.
Γράφεις όμως και γενικά για ιδέες και απόψεις, κι εδώ θέλω λίγο να το δούμε το θέμα.
Πιστεύεις ότι όλες αυτές οι σκέψεις, οι σκεπτομορφές αν θέλεις, γεννήθηκαν, λειτούργησαν για όσο ήταν να λειτουργήσουν και μετά έπαυσαν να υπάρχουν; Η μήπως προστίθονται καθημερινά σε μια αόρατη σφαίρα - ας την πούμε σκεπτόσφαιρα - η οποία περιβάλλει αλλά και διαπερνά τη γη και όλα τα πλάσματά της, επηρρεάζοντάς την; Δημιουργώντας έτσι και μια αρθροιστική δύναμη θετικότητας, αλλά και αρνητικότητας; Οπου τα ομώνυμα έλκονται, και δυναμοποιούνται.
αυτή...που τα κατάφερε!
Θα με συγχωρούσες αν σου έλεγα οτι δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση σου?
Δεν έχω τίποτα μαζί σου,προς Θεού!
Το θέμα είναι προσωπικό,δικό μου.Μια απο τις πολλές παραξενιές μου είναι οτι το βρίσκω αδύνατο να υιοθετήσω μια άποψη όταν έχω αμφιβολίες γιαυτή.Και στη συγκεκριμένη περίπτωση,είτε διαλέξω τη πρώτη είτε τη δεύτερη απο τις επιλογές που μου δίνεις (είτε κάποια παραλλαγή τους)θα είχα πολύ ισχυρές αμφιβολίες για την ορθότητα της εκλογής μου.Μια διευκρίνηση.Η αναφορά μου στις 'ιδέες και απόψεις' δεν είχε σχέση με τη δυναμική τους στις ανθρώπινες κοινωνίες.Το σημείο μου ήταν οτι εφόσον-όπως όλα δείχνουν-οι ανθρώπινες πίστεις/πεποιθήσεις δεν είναι ικανές να αλλάξουν ένα απειροελάχιστο κομμάτι της Δημιουργίας,τότε πως είναι δυνατό να δημιούργησαν το Δημιουργό?
Ασφαλώς μια και μόνη ιδέα,αυτή της κοινοκτημοσύνης(κομμουνισμός),σημάδεψε την ιστορία της ανθρωπότητας για ένα ολόκληρο αιώνα.Δημιούργησε κράτη,κοινωνίες,ηγέτες...και μετά την κατάρευση της ΕΣΣΔ...τη σημερινή τάξη πραγμάτων.Καμμιά αντίρρηση εδώ.
Ποια είναι η προσωπική σου άποψη αλήθεια.Νομίζεις οτι η θεωρία περί σκεπτόσφαιρας έχει βάση?Υπάρχει κάποια σχέση της με τη θεωρία περί συλλογικού ασυνειδητου ίσως?
κατανοώ το γεγονός ότι δεν μπορείς να δώσεις μιαν απάντηση σε ένα ερώτημα στο οποίο είσαι ένας περιηγητής, όπου σαν όλους μας προσπαθείς ακόμα να βρεις την αλήθεια. Αλλωστε αν την ξέραμε, πιθανώς να απολαμβάναμε τη νιρβάνα της φώτισής μας και να μην γράφαμε εδώ.
Σχετικά με τη δυναμική των ιδεών και απόψεων στις ανθρώπινες κοινωνίες, δεν θα απαντήσω κι εγώ, γιατί δεν αναφερόταν σε αυτό το θέμα ο συλλογισμός μου. Αλλά στην ερώτηση που θέτεις ακριβώς παρακάτω:
quote:
Ποια είναι η προσωπική σου άποψη αλήθεια.Νομίζεις οτι η θεωρία περί σκεπτόσφαιρας έχει βάση?Υπάρχει κάποια σχέση της με τη θεωρία περί συλλογικού ασυνειδητου ίσως?
Μου αρέσει η λέξη "νομίζεις". Δηλώνει μια άποψη, χωρίς όμως την αλαζονεία του να πιστεύεις ότι ξέρεις. Κι επειδή ακριβώς αυτό συμβαίνει, δηλαδή σε μεγάλο βαθμό κι εγώ περιηγούμαι σε άγνωστα μονοπάτια, θα προσπαθήσω να διατυπώσω τι νομίζω.
Ας ξεκινήσω με μία υπόθεση:
Βρίσκεσαι σε έναν ανελκυστήρα με δέκα άτομα παρέα, τα οποία όλα είναι φοβερά τσαντισμένα και στεναχωρημένα. Βέβαια, μπορεί να φοράνε ένα χαμόγελο, και να κρύβουν τη διάθεσή τους αυτή από τα παρατηρητικά σου μάτια. Θα το ένιωθες; Το έχεις νιώσει; Εγώ προσωπικά το νιώθω. Ισως αδιόρατα, ίσως όχι συγκεκριμένα (δεν μπορώ να καταλάβω τι μου φταίει), αλλά το νιώθω.
Αν λοιπόν ισχύει αυτό, ας το προχωρήσουμε λίγο.
Αρχικά, διαπιστώνουμε ότι όλη αυτή η δυσαρέσκεια πλανάται στην ατμόσφαιρα του ασανσέρ, σαν μια ιδιότητα του αοράτου χώρου και χρόνου που βρίσκεται εκει.
Αν κάποια στιγμή το ασανσέρ κολλούσε μεταξύ δύο ορόφων, κάποιος ο οποίος πιστεύει σε έννοιες όπως η τηλεκίνηση, ή γενικά που εξηγεί τα πράγματα λίγο πέρα από τα όρια του ορθολογισμού, θα σκεφτόταν: Ολη αυτή η αρνητική ενέργεια μπλόκαρε τον ανελκυστήρα.
Αρα, η διαφορά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο που ερμηνεύουμε κάποια πράγματα. Το νομίζω λοιπόν αυτό που μου ζήτησες, εξαρτάται από το πως αντιλαμβάνομαι τέτοιου είδους περιστατικά.
Κι επειδή, ούτε τελείως αλαφροίσκιωτη δεν είμαι, αλλά ούτε και μια φανατική ορθολογίστρια...η άποψή μου είναι ότι την αρνητική ατμόσφαιρα ναι μεν την νιώθω, και πολύ πιθανόν να έκανα έναν συσχετισμό αρνητικής ατμόσφαιρας και εμπλοκής του ασανσέρ, αλλά δεν θα κολούσα σε αυτό, γιατί δυστυχώς αυτές οι έννοιες είναι κάπως λεπτές. Δυσκολο να τις πιάσεις και να μιλήσεις με σιγουριά, τουλάχιστον στο εμπειρικό επίπεδο που βρίσκομαι αυτή την στιγμή.
Σχετικά με το συλλογικό ασυνείδητο φίλε mercury, ας συνεχίσουμε τη συζήτηση να δούμε που θα μας βγάλει, και θα μου επιτρέψεις να εκφέρω μιαν άποψη ίσως αργότερα. Αν η παρούσα δεν το καλύπτει τουλάχιστον μερικά.
αυτή...που τα κατάφερε!
quote:
Εκατομύρια άνθρωποι διαμέσου των αιώνων έχουν πιστέψει σε λάθος (η σωστές) ιδέες,αντιλήψεις,και απόψεις και αυτό δεν άλλαξε σε τίποτα τη φύση των πραγμάτων.Η επι χιλιάδες χρόνια πεποίθηση της ανθρωπότητας, οτι η γη είναι επίπεδη και οτι το σύμπαν περιστρεφεται γύρω απο αυτην,δεν άλλαξε σε τίποτα την πραγματικότητα.Η γη είναι στρογγυλή και δεν είναι καν το κέντρο του μικρού συστήματος στο οποίο ανήκει.
Σωστό . Λογικά όσο και μεγάλη να είναι η πίστη εκατομυριων ανθρώπων δεν θα είναι αρκετή για να ¨φτιάξει¨ ένα θεό . Και στο συγκεκριμένο παράδειμγα που ανέφερα αυτό που προέκυψε δεν ήταν ένα υλικο σώμα αλλα μία ... νεφελωδης "οντοτητα" . Αρα εφόσον υπήρξε δυσκολία να υπάρξει έτσι ένας άνθρωπος φαν΄ταζομαι πόσο τρομερά δύσκολο θα είναι να "κατασκευταστεί" έτσι ένας θεός . Ισως ο θεός όσο και δυνατοί να είμαστε κατα βάθος , να υπερβαίνει κατα πολύ τα δικά μας δεδομένα και την δική μας ύπαρξη .
Ενδιαφέρουσα η θεωρία σου αμαλία περι σκεπτοσφαιρας. αρα θα μπορουσαμε να πουμε ότι ίσως αυτές οι σκέψεις των ανθρώπων ανα τους αιώνες να μην ήταν ικανές να δημιουργήσουν κάτι τόσο αφύληπτο όσο οθεός αλλα παρόλαυτα να ήταν ικανές να δώσουν μία συγκεκριμένη "διαθεση" να πλανάται στην ατμόσφαιρα και να επηρεάζει ελάχιστα τους ανρθώπους . Σχετικα με το θεμα της αθροιστικότητας των σκεπτομορφων δεν νομιζω να ισχύει κατι τέτοια μια και η σκέψη δημιουργει την αντίστοιχη "διάθεση" στο χώρο για όσο αυτή διαρκεί . κατα τον ίδιο τρόπο που τα άτομα στο ασανσερ αν ξαφνικά κατι συμβει και ευθυμήσουν αυτή η αρνητικη αυρα που υπήρχε θα χαθεί . Ομως τώρα που το ξανασκέφτομαι... δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι γιατί πχ ξέρουμε ότι συμβαίνει πολλές φορές κάποια συγκεκριμένα τοπία ή σπίτια να εμποτίζονται με τη συγκεκριμένη "ατμόσφαιρα" και "διαθεση" του ανθρώπου που ζούσε εκεί . Ετσι υπάρχουν περιπτώσεις σπιτιών που οι άνθρωποι να νιωθουν ε΄να είδος αρνητικής ενεργειας να πλανάται στον αέρα . αν και οι συγκεκριμένοι άνθρωποι πεθαίνουν αφήνουν την επιδρασηή τους στον "υλικο" κόσμο . και τώρα που το σκέφτομαι κατα τον ίδιο τρόπο λειτουργει και η ψυχομετρία . άρα ίσως πράγματι να υπάρχει μία υποτυπώδης αθροιστικότητα στη γη με τις καινουργιες σκέψεις να παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο αλλα και οι παλιές να έχουν αφήσει καποια υπολύμματα . τι νομίζετε ?
"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
Φίλη μου και
συν-συντονίστρια Amalia, για άλλη μια φορά γράφεις σαν να γνωρίζεις τί σκέφτομαι!
quote:
Βρίσκεσαι σε έναν ανελκυστήρα με δέκα άτομα παρέα, τα οποία όλα είναι φοβερά τσαντισμένα και στεναχωρημένα. Βέβαια, μπορεί να φοράνε ένα χαμόγελο, και να κρύβουν τη διάθεσή τους αυτή από τα παρατηρητικά σου μάτια. Θα το ένιωθες; Το έχεις νιώσει; Εγώ προσωπικά το νιώθω. Ισως αδιόρατα, ίσως όχι συγκεκριμένα (δεν μπορώ να καταλάβω τι μου φταίει), αλλά το νιώθω.
Ε λοιπόν μου έχει τύχει να το νιώσω! Προσωπικά είχα μιαν απότομη αίσθηση ότι ζεσταινόμουν, σαν να με φυσάει καυτός αέρας από την πλάτη και ταυτόχρονα να με ακουμπάνε ανεπαίσθητα
εκατομμύρια καρφίτσες στο πρόσωπο. Όχι δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο ακούγεται και διήρκησε ελάχιστα.
Τα περί σκεπτόσφαιρας (εξαιρετική λέξη!) τα έχω αναρωτηθεί και γω με το εξής σκεπτικό:
Η ίδια η σκέψη (και τα συναισθήματα) από άποψης φυσιολογίας δεν είναι παρά ένα ασθενέστατο ηλεκτρικό τόξο μέσα στον εγκέφαλο.
Από σκοπιάς εσωτερικής (ίσως άστοχος ο χαρακτηρισμός,συγχωρήστε με!) κάθε σκέψη πρέπει να έχει έναν αντίκτυπο κάπου!!Σε αυτή τη διάσταση?Σε άλλη? Δεν έχω ιδέα!!
Συνδυαζόμενα αυτά τα δυο και πολλαπλασιασμένα,λογικά θα δημιουργούν ένα "πεδίο",την σκεπτόσφαιρα όπως λέει και η Amalia.
Και επειδή κάθε πεδίο περιέχει ενέργεια,φανταστείτε μόνο και μόνο με τα μυαλά μας τί δύναμη έχουμε.Μήπως αυτό είναι που ονομάζουμε Θεό,ενέργεια,αγάπη,πνεύμα,ασυνείδητο?Μήπως είναι ένας σκοπός ζωής έστω και ασυνείδητα να τιθασσεύσουμε/απορροφήσουμε/ αξιοποιήσουμε για καλό όλη αυτή την ενέργεια?
Συγνώμη αν περιπλέκω τη συζήτηση παιδιά αλλά κάποιες σκέψεις είναι άτακτες και ξεπηδάνε μόνες τους!!
O Σκοτεινός Άγγελος! 
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Πολύ ωραίο και παραστατικό το παράδειγμα με τον ανελκυστήρα,και βοηθάει πολύ στο να καταλάβουμε περί τίνος ακριβώς συζητάμε.
Θα το συνοψίσω:
μια συνηθισμένη μέρα,στο κτίριο που στεγάζει μια δημόσια υπηρεσία ας πούμε,βρίσκεσαι παρέα με (ας πούμε)τέσσερα άγνωστα σε σένα άτομα,στό θάλαμο ενός ανελκυστήρα.Σου χαμογελούν,φαίνονται ευχαριστημένοι.Είναι μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα.Όλα φαίνονται εντάξει,...αλλά εσύ νιώθεις.Νιώθεις εκείνο το παράξενο,ασαφές και απροσδιόριστο μεν αλλά και παραδόξως πολύ καταφατικό συναίσθημα οτι οι χαμογελαστοί άνθρωποι που σε περιβάλλουν χαμογελούν,απλά για να κρύψουν την πραγματική κατάσταση της ψυχικής τους διάθεσης.Πίσω απο τα φαινομενικά ευχάριστα πρόσωπα το άγχος,η πίκρα,η οργή και ο θυμός,το αισθάνεσαι.
Φίλη Αμαλία,η απάντηση στην ερώτηση σου είναι:ασφαλώς και ναι.
Αυτό που περιγράφεις είναι για μένα ένα πολύ συχνό βίωμα.Αυτό βέβαια συμβαίνει συνήθως στις επαφές μου με άτομα που γνωρίζω καλά.
Ας πούμε οτι κάποιος φίλος είναι σε κακή ψυχολογική διάθεση,αλλά δε θέλει να μου το δείξει.Τι κι αν φοράει το "μέσα στην τρελλή χαρά" ύφος,δεν ξεγιελιέμαι με τίποτα.Μέσα σε πέντε λεπτά θα έχει "ομολογήσει" τα πάντα,αν δε τα έχω "μαντέψει" ήδη βέβαια.
Με αγνώστους τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα.Στην περίπτωση αυτή όλα εξαρτώνται απο τη δική μου διάθεση της συγκεκριμένης στιγμής.Αν είμαι στρεσαρισμένος δε το συζητώ καν.Σε αυτές τις περιπτώσεις πραγματικά δε βλέπω μπροστά μου.Είμαι κυριολεκτικά στον κόσμο μου.
Αν όμως είμαι ήρεμος και σε κατάσταση υψηλής δεκτικότητας,θα "συμβεί".Είναι ακριβώς αυτό που λες.Το αδιόρατο αλλά και τόσο "σίγουρο" συναίσθημα.Ποτέ δεν είχε τον ξαφνικό και έντονο χαρακτήρα της αίσθησης που περιέγραψε η φίλη Darkangel.Ήταν πάντα ένα σταδιακά ανερχόμενο αλλά και στο τελικό ακόμα στάδιο ανεπαίσθητο συναίσθημα.
Αντιλαμβάνεσαι βέβαια οτι αυτή η εμπειρία δεν αποτελεί και απόδειξη της θεωρίας περί σκεπτομορφών/σκεπτόσφαιρας.Κάποιος θα μιλήσει περί έμφυτου ταλέντου στην ασυνείδητη ανάγνωση της "γλώσσας του σώματος",κάποιος άλλος περι εκκροών ειδικών ορμονών στο ανθρώπινο σώμα όταν βρισκεται σε συνθήκες έντονου stress,πολλές θεωρίες εξίσου πειστικές.
Συνεχίζω με το παράδειγμα σου:
οι άνθρωποι στον ανελκυστήρα συνεχίζουν να χαμογελούν,εσύ εξακολουθείς να αισθάνεσαι την "αρνητικότητα" στο χώρο...και ξαφνικά συμβαίνει.Ο θάλαμος κολλά μεταξύ δύο ορόφων...τα ψεύτικα χαμόγελα σβήνουν και εσύ...εσύ δεν είσαι και τόσο έκπληκτη,γιατί κάπου ανεπαίσθητα,ασυνείδητα,βαθιά μέσα σου...το περίμενες!Δεν το διετύπωσες ποτέ συνειδητά αλλά γιατί δεν ξαφνιάστηκες όσο και οι άλλοι?Ξεκινάς λοιπόν τη διαδικασία των συσχετισμών και των συνδέσεων:αρνητική ατμόσφαιρα...σκεπτομορφές...τα γρανάζια...τηλεκίνηση...εμπλοκή...
Συνεχίζουμε
ο ειδικός τεχνικός των ασανσέρ έρχεται,λύνει γρήγορα το πρόβλημα και βγάζει το πέρα πάσης αμφισβήτησης πόρισμα του:
μεγάλο μηχανικό πρόβλημα λόγω παλαιότητας,πολυχρησίας και έλλειψης συντηρήσης.Οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων έμπαινε στο θάλαμο τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή θα εγκλωβιζόταν,ήταν αναπόφευκτο.
Η επιστήμη και ο ορθολογισμός μίλησε...και το μεταφυσικό μας οικοδόμημα κατέρευσε...πάλι!
Είμαστε αλαφροίσκιωτοι λοιπόν?Και λέω είμαστε γιατί και εγώ ,χωρίς αμφιβολία, θα είχα σκεφτεί με τον τρόπο που περιγράφεις.
Ας υποθέσουμε οτι η επιστήμη έχει δίκιο και οτι και εμείς δεν είμαστε τρελοί για δέσιμο
Τι μας μένει?Που είναι το μυστήριο?
Μα στην ίδια την εμπειρία.Στη χωροχρονική σύμπτωση της συνάντησης του γεμάτου με "αρνητικό φορτίο" θαλάμου με το αναπόφευκτο γεγονός της εμπλοκής.Λεπτές και δύσκολες έννοιες,συμφωνώ φίλη Αμαλία.Ο χώρος,ο χρόνος και η ύπαρξη κρατουν καλά κρυμμένα τα μυστικά τους.
Η μετεωρολογική υπηρεσία είχε προειδοποιήσει.Επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα,απαγόρευση πτήσεων.
Ο πιλότος δεν υπάκουσε.Το ελικόπτερο τσακίστηκε στα βράχια.Όλοι νεκροί.
Εκείνος ο μελαγχολικός νεαρός επέμενε τόσο πολύ να πετάξει εκείνη την ημέρα,ήταν η πρώτη και τελεύταια μαζί πτήση του.
Ο άλλος-ο μόνιμα γελαστός,που όλοι φώναζαν τυχεράκια απο μικρό-είχε μια μικρή ατυχία εκείνη την ημέρα.Του έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου του,και δε πρόλαβε...
Η επιστήμη έχει πάντα δίκιο λοιπόν,και εμείς έχουμε πάντα τις αιτίες που μας δίνουν το δικαίωμα να αναρρωτιόμαστε...
Αυτά για τώρα
Θα θέσω την απάντησή μου στο αρχικό ερώτημα του τόπικ και από μια άλλη πλευρά. Αν και θα είμαι πολύ σύντομη...λόγω χρόνου.
Κι αν ακόμα, ο Θεός ήταν δημιούργημα δικό μας, μια τεράστια σκεπτομορφή τροφοδοτούμενη από τυος φόβους μας, τις ελπίδες μας, τα πιστεύω μας, τις σκέψεις μας τέλος πάντων, τότε ας κοιτάξουμε τι σκέφτονται οι άνθρωποι γύρω μας.
Πείνα σε ποσοστό μεγαλύτερο από 50% των κατοίκων του πλανήτη αυτού. Δυστυχία, στεναχώρια, πόλεμος. Εργα ανθρώπινα.
Ας κοιτάξουμε και ένα μοναχά κλαδάκι, ένα φύλλο, τι βλέπουμε;
Τελειότητα.
Είναι δυνατόν αυτή η τελειότητα να είναι έργο μόνο των σκεπτομορφών μας;
αυτή...που τα κατάφερε!