- Τι μένει όταν τα ψέμματα τελειώνουν? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Shukran
Moz
quote:
Σαν σοκολατάκι με γέμιση μελάνι από στυλό bic; Μα, Simoril... το ότι "ξέρεις τι λες" και μάλιστα "δυστυχώς" το γνωρίζω ήδη, βάσει της προηγούμενης επισύναψής σου, συνεπώς δεν είναι αρκετό ως απάντηση στο σχόλιό μου. Τα αποσιωπητικά με ενδιαφέρουν περισσότερο. 1. Τι εννοείς ως "μεγάλη συνειδητοποίηση"; 2. Une saison en Enfer; 3. Πότε απλώνεται η ομορφιά; (Αφήνω εδώ σοκολατάκι με cherry ως "δωροδοκία". Περιμένω 3 απαντήσεις.) Να είσαι καλά.
Καταρχήν η ομορφιά δεν εμπεριέχει μέσα της ψέμα.. και το ψέμα κάποτε αποκαλείπτετε... όταν, ηθελημένα ή αθέλητα γίνει η αποκάλυψη ή συνειδητοποίηση που ηθελημένα ή αθέλητα έχουμε υποστεί ως ψέμα.. τότε συνειδητά πλέον χάνεται η ομορφιά.. ή χάνεις την ομορφιά σου..
Η ομορφιά όμως που εκπέμπεις από το είναι σου.. γίνεται φως.. απλώνεται...
Δεν ξέρω εάν έγινα κατανοητή..
Όμως γιατί με ρωτάς για κάτι που έχω βάλει σαν υπογραφή.....
Ευχαριστώ για το σοκολατάκι.. αλλά θα ήταν πιο γευστικό εάν ήταν αλιθηνό.. 
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
quote:
τι μενει οταν τα ψεματα τελιωνουν?
Εξαρτάται απ'την αντίληψη του καθενός...
Κι αυτή είναι μια απάντηση που μπορεί να μπει και πριν την ερώτηση κι ίσως αυτόματα να την καταργήσει
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Η ομορφιά ΕΙΝΑΙ φως.
Η αποκάλυψη μπορεί να είναι επώδυνη/πικρή αλλά αυτή είναι η «αίσθηση» της διαδρομής(εμπειρίας). Το αποτέλεσμα/συνειδητοποίηση δεν μπορεί να έχει την ίδια πικρή γεύση αφού το εμπεριέχεις ως «ομορφιά/χαρά/γλύκα/φως» από γεννέσεως. Δεν είναι δυνατόν να ολοκληρώνεις τη διαδρομή και να μην φτάνεις στο αρχικό σημείο, είναι αντιφατικό. (Καταλαβαίνεις;) Εκτός αν μιλάμε για κάτι που είναι ακόμη σε εξέλιξη και ίσως ποτέ δεν ολοκληρωθεί.
(*Μου αρέσει περισσότερο από το simori κι ελπίζω να μην σε πειράζει... Όσο για το σοκολατάκι, λυπούμαι που είναι απλώς «διαδικτυακό». Η προσπάθεια διακτινισμού συνεχίζεται. Ελπίζω σύντομα να έχεις εσύ το σοκολατάκι, κάποιοι φίλοι το παστέλι κλπ κλπ. Να είσαι καλά.)
Καλημέρα σας
Moz
quote:
Simoril*, αναφέρθηκα στο «Une saison en Enfer» («Μια εποχή στην Κόλαση» του Ρεμπώ) για να σου δείξω τη διαδρομή της σκέψης μου, αλλά μάλλον δεν ήταν αρκετά σαφές. H απάντησή σου εμπεριέχει αντίφαση. Διάβασέ την αν θέλεις ξανά και θα καταλάβεις τι εννοώ. Δεν θέλω να μου απαντήσεις για να καταλάβω. Γνωρίζω σε ποιο σημείο κάνεις «άλμα». Δεν ρώτησα για κάτι που έβαλες ως υπογραφή μόνο, αλλά για την επισύναψή σου που συνοδεύεται με την υπογραφή (η οποία υποτίθεται πως εκφράζει στάση στα πράγματα).
Η ομορφιά ΕΙΝΑΙ φως.
Η αποκάλυψη μπορεί να είναι επώδυνη/πικρή αλλά αυτή είναι η «αίσθηση» της διαδρομής(εμπειρίας). Το αποτέλεσμα/συνειδητοποίηση δεν μπορεί να έχει την ίδια πικρή γεύση αφού το εμπεριέχεις ως «ομορφιά/χαρά/γλύκα/φως» από γεννέσεως. Δεν είναι δυνατόν να ολοκληρώνεις τη διαδρομή και να μην φτάνεις στο αρχικό σημείο, είναι αντιφατικό. (Καταλαβαίνεις;) Εκτός αν μιλάμε για κάτι που είναι ακόμη σε εξέλιξη και ίσως ποτέ δεν ολοκληρωθεί.(*Μου αρέσει περισσότερο από το simori κι ελπίζω να μην σε πειράζει... Όσο για το σοκολατάκι, λυπούμαι που είναι απλώς «διαδικτυακό». Η προσπάθεια διακτινισμού συνεχίζεται. Ελπίζω σύντομα να έχεις εσύ το σοκολατάκι, κάποιοι φίλοι το παστέλι κλπ κλπ. Να είσαι καλά.)
Μπορεί όμως να είναι και πιο πικρή ακόμα.. γιατί ακριβώς έχεις γνωρίσει το φως... και ξέρεις πως είναι... το έχεις νιώσει.. δεν είναι αντιφατικό.. απλά όταν είσαι όμορφος.. μπορείς να ξαναβρείς την ομορφιά σου.. και αυτό είναι κάτι που το ξέρεις.. δεν σε πονάει λιγότερο όμως η εμπειρία.. γιατί εάν σε πονούσε λιγότερο.. δεν θα ήταν βίωμα....απλά ο πόνος αυτός.. ή η πίκρα αν θέλεις... έχει μία άλλη γεύση...
Ελπίζω τώρα να κατάλαβες τί εννοώ με την υπογραφή μου και με τα όσα λέω....
Όσο για το Simoril που προτιμάς.. ναι.. συμφωνώ...αυτό είναι άλλωστε και το nick μου εδώ έσω..
Καλό και το παστέλι αλλά προτιμω το σοκολατάκι με γέμιση κερασάκι ..
Να είσαι καλά...
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
Οσο μεγαλώνεις μαθαίνεις περισσότερα.
Όταν μάθεις να αγαπάς χωρίς να μισείς είναι το πάν.
Οποιος και εάν είσαι ότι και εάν κάνεις!!!
Απο όπου και αν είσαι δεν μετράει τίποτα μόνο η αγάπη !!!
Το όνειρο παραμένει Ονειρο !!
να στε ολοι καλα!!
gh
quote:Εξαρτάται απ'την αντίληψη του καθενός...
Κι αυτή είναι μια απάντηση που μπορεί να μπει και πριν την ερώτηση κι ίσως αυτόματα να την καταργήσει
φιλε μου 1900, σου κλεβω το σχολιο και το παραθετω εμβολιμα με την μορφη γεμισης σοκολατακιου στην συζητηση του μοζ και της σιμοριλ.
(σιμοριλ, αξιζει να προβληματιστεις με τα λογια καποιου που εδωσε σημασια στα αποσιωπητικα σου)
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν
WHAT IS THE MATRIX?
Θα ήθελα να θέσω και μια άλλη παράμετρο στα διάφορα σενάρια που μέχρι τώρα αναφέραμε.
Μήπως το "ψέμα" είναι αναγκαία επιλογή μας!
Μήπως είναι αδύνατο να "λειτουργήσουμε διαφορετικά!
Και εξηγώ γιατί. Έως τώρα έχουμε συμφωνήσει όλοι ότι η μόνη σίγουρη αλήθεια είναι ο θάνατος. Επομένως όλα τ' άλλα είναι μερικώς αληθή!!!
Όλα μα όλα είναι αληθή μόνον υποκειμενικά!!! Επομένως η απόλυτη αλήθεια είναι άγνωστον εάν και κατα πόσον πληγώνει ή όχι. Θα τολμούσα να πω, αυθαιρετώντας μια και δεν την γνωρίζω, ότι ίσως να μας τρομάζει γιατί η μόνη που ξέρουμε είναι ο απόλυτος τρόμος, ο θάνατος, η πηγή του φόβου!
Αυτά που περιγράφουμε είναι άλλο πράγμα με το θέμα μας αυτό καθ' αυτό! Νομίζω ότι μιλάμε για συμπεριφορές κι όχι για την αλήθεια. Μιλάμε για κανόνες συμπεριφοράς που αναγκαστήκαμε να ορίσουμε ούτως ώστε η κοινή συμβίωση μας να είναι το δυνατόν καλύτερη κι όχι για την αλήθεια μιας και δεν μπορούμε να την ορίσουμε.
Μπορεί η δική μου συμπεριφορά να σε πληγώνει ή το αντίθετο, αλλά φίλη μου αυτό έχει πίκρα όπως λες μόνον όταν εσκεμμένα γίνεται κι έχει σαν στόχο να σε πληγώσει!
Η πρόθεσης είναι το σημαίνον! Μπορεί να σου κρύβω την "αλήθεια" πχ. όταν αυτή νομίζω, πιστεύω, με τα δικά μου κριτίρια κι όχι με απολύτως ασφαλή μιας και δεν είμαι παντογνώστης να κρίνω απόλυτα σωστά, θα σε πικράνει, οπότε το "ψέμμα" αθωόνεται!!! Η πράξης μου αυτή όμως θα κριθεί και πάλι εκ του αποτελέσματος!!!
Κλείνοντας θα έλεγα ότι γενικώς βαυκαλιζόμαστε, παραμυθιαζόμαστε δηλαδή γιατί δεν γίνεται αλλιώς νομίζω τελικά!
Αυτό που είναι ανάγκη να κάνουμε είναι να ξεδιαλύνουμε, να ξεφωρτώσουμε δηλαδή τον θάνατο, που έχουν φορτώσει στις έννοιες των λέξεων οι διάφοροι -ισμοι, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα φίλοι μου.
Νάσται καλά!
Το λευκό αναζήτησα ως την ύστατη ένταση του μαύρου.
Την ελπίδα ως τα δάκρυα.
Τη χαρά ως την άκρα απόγνωση.