- Α Λ Η Θ Ι Ν Η Ζ Ω Η - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Όσο πιο "πίσω" είναι ένας τόπος, τόσο πιο πολύ θυμάται να αγαπά, να εκτιμά, να ζει!
Αδυνατούμε να γεμίσουμε με ουσία και γινόμαστε σκουπιδοτενεκέδες και όταν μας παίρνει η μυρωδιά των όσων στοιβάζουμε για να καλύψουμε τα κενά μας, αλλάζουμε κολώνια...
Δεν τα χρειάζομαι όλα αυτά που έχω, αλλά η αδυναμία να αντικρύσω τις ανάγκες μου με κάνει να θέλω κι άλλα.
Σα το Σίσσυφο ξανά και ξανά στην ίδια ανηφόρα να σπρώχνω πέτρες trendy και ημιπολύτιμες αντί γι'αυτή της αυτογνωσίας, της απλότητας, της μοναδικότητας, της ουσίας...
Κάποιοι με πήρανε χαμπάρι και βοηθάνε να ξυπνήσω!
Μάζεψαν το δάχτυλο που μαγεμένη κοιτούσα και μου φώναξαν κατάμουτρα μπροστά σου ρε! είναι το δάσος ξεκόλλα...
Και μέσα εκεί είναι η ζωή στη βλάστηση της νόησης, στο κελάηδισμα της εσωτερικής πολυπλοκότητας, στο αεράκι της απλότητας, στους χειμάρρους της αγάπης που κάνουν το δάσος να επιβιώνει!
Να ξέρετε ότι όσα λέτε δεν πάνε χαμένα,
βοηθάνε, διδάσκουν, ενώνουν το μίτο που κόβεται συχνά και οδηγούν βήμα βήμα έξω απ'το λαβύρινθο...
Να 'στε καλά,
με αγάπη πάνω απ'όλα!
Ξωτικούλα
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
quote:
Δεν θα έπρεπε να εκπλαγείς φίλε μου,
άλλωστε αν δεν μπορώ να πω την αλήθεια ούτε πίσω από μια οθόνη,
τότε για ποια εσωτερική αναζήτηση να μιλήσω?
Πως θα προχωρήσω αν ψεύδομαι σε άλλους για να κοροϊδέψω τελικά εμένα?
Το μόνο φως, μετην έννοια που καταλαβαίνω πως εννοείς, που εγώ βλέπω, είναι η αγάπη.
Όχι η αγάπη για την οικογένεια και τους φίλους,
αλλά για αυτόν που με σκουντάει στο δρόμο και ο γκρινιάρης μέσα μου θέλει να τον βρίσει,
γι'αυτόν που ηθελημένα με πονά, για να γλέιψει τις δικές του πληγές.
Αγάπη για τον καθένα και για όλα.
Αυτό παίρνω για οδηγό και το ακολουθώ, όταν η ανθρώπινή μου μικρότητα δεν με τυφλώνει.
Να 'σαι καλά φίλε μου και όλοι εδώ μέσα αλλά και εκέι έξω!
ΞωτικούλαΦύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Ναι τώρα νιώθω όμορφα μέσα στην ψυχή μου .
Όχι γιατί δικαιώνεται η οδός που συνεχείζω εγώ & καμπόσοι άλλοι πολύ ποιο αξιόλογοι συνάνθρωποί μου .
Η ομορφιά αυτή ξεπιδάει απο αλλού .
Αναβλίζει απο το συναίσθημα της συγκίνησης που μπορεί και δημιουργείται ακόμη όταν διαβάζω κείμενα σαν αυτό το δικό σου αγαπητή kswtikoula .
Η συναισθηματική φόρτηση είναι για εμένα :
Η λογική απόδειξη του ότι έχω παραμείνει ακόμη ένας απλός άνθρωπος .
Το δάκρυα που κυλάνε μέσα απο τα μάτια μου, επαληθεύουνε τον αληθινό κόσμο που κουβαλάει μέσα της η ψυχή μου .
Είναι παράξενο .
Πριν απο ένα χρονικό διάστημα δεν μπορούσε να με συγκινήση τίποτε μέσα στην κοινωνία που ζούμε .
Όχι τόσο όσο συμβαίνει τώρα ,σε αυτό το χρονικό διάστημα της εσωτερικής αναζήτησης .
Κοροιδευα κάποτε ,χλεύαζα τον πατέρα μου και τον πεθερό μου, όταν κλαίγανε παρακωλουθώντας κοινωνικά δράματα , μέσα απο τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες .
Τώρα βρέθηκα να παρατηρώ τον εαυτό μου να κάνει το ίδιο .
Στην αρχή ανυσήχησα .
Το θεώρησα παράλογο .
Αναθεώρησα πλέον την σκέψη μου αυτή .
Γνωρίζω ότι η εαυαισθησία μου αυτή , με οδήγησε στο να βρει η ψυχή μου :
Τον χαμένο, ξεχασμένο κόσμο των συναισθημάτων μου .
Μετράω πλέον τον πνευματικό πλούτο με το αίσθημα και όσο ποιο πλούσιο είναι αυτό μέσα μου τόσο ποιο ετυχισμένος γίνομαι .
Μελλοδραματικό ίσως , αλλά αληθινό .
Δεν τα κατάφερα .
Κάπου τα μπέρδεψα .
Που ;;;
Μα που αλλού στο μυαλό .
Εννοείς πως έρχεται σε σύγκρουση η μία άποψη από την άλλη?
Εμπερδεύθην!
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
μακάρι να είχα τον τρόπο να πέρναγα το βίωμα αυτό σε όλους έτσι όπως το έζησα και το αισθάνθηκα. Είμαι σίγουρη πως όλοι θα παθαίνανε σοκ όπως έπαθα κι εγώ. Όταν γύρισα εδώ ένοιωσα ότι η θεική ενέργεια μας έχει εγκαταλήψει, ως άρωμα στην ατμόσφαιρα εννοώ, γιατί σίγουρα κάποιοι έχουν μια προσωπική επαφή μαζί της. Ανακάλυψα τι ήταν αυτό που μου έλειπε και γιατί όλοι κουβαλάμε ένα αχόρταγο κενό. Κι απο την μια χαίρομε πολύ που μου δόθηκε η ευκαιρία να το ζήσω κι απο την άλλη το λισμονώ καθημερινά και αυτό με θλίβει γιατί ξέρω πως πουθενά εδώ γύρω δεν θα το βρώ κι αν το βρω θα είναι πολύ λίγο.
Κι όμως μπορεί να μην μπορεί ο κόσμος να αλάξει ριζικά ή ξαφνικά, πιστεύω όμως ότι λίγο να άλλαζε ο καθένας κάτι απο την συμπεριφορά του θα άλλαζε και η αύρα γύρω μας, θα γινόταν πιο θετική.
Ένα πρωί έφυγα με το αυτοκίνητο να πάω δουλειά. Εκεί σ' έναν στενό δρόμο ήταν ένας τυπάς μεσ την μέση του δρόμου και μίλαγε με κάποιον σε ένα μπαλκόνι. Περίμενα, περίμενα αλλα καθώς είχε γυρισμένη την πλάτη του προς τα εμένα δεν με έπαιρνε χαμπάρι. Έτσι πάτησα μια κόρνα. Ο άνθρωπος απορροφημένος απο την κουβέντα του και μην έχωντας καταλάβει ότι είμαι σταματημένη τρόμαξε, έδωσε ένα αναπηδητό προς την μεριά μου και πήγε να με σκυλοβρίσει. Εγώ όμως είχα βρει τόσο αστεία την αντίδραση και το αναπηδητό του που είχα σκάσει στα γέλια. Βλέποντας αυτός τα γέλια μου, μαλάκοσε και άρχισε να γελάει και εκείνος. Τον πλησίασα και του είπα, σήμερα γίνονται check up καρδιάς δωρεάν, γέλασε με καλημέρισε και έφυγα. Ολη την ημέρα το σκεφτόμουν και γέλαγα. Πόσο διαφορετική θα ήταν η ημέρα μου αν αντί να σκάσω στα γέλια άρχιζα να σκυλοβρίζω και εγώ. Θα είχα εκνευριστεί, θα είχε εκνευριστεί κι αυτός και θα χαμε μια γενικότερη στραβή ημέρα και οι δύο για μια χαζή στιγμή που διαφορετικά έβγαζε γέλιο.
Καλή μου kswtikoula,
δυστυχώς κι αυτοί που κοιμούνται, κι αυτοί που προσπαθούν να ξυπνήσουν, κι αυτοί που έχουν ξυπνήσει στο ίδιο τρυπάκι είναι όλοι. Όλοι θα σηκωθούμαι ένα πρωι να πάρουμε την καινούργια κολώνια.
Κι ο λόγος είναι ότι ακόμα κι αν έχεις συνηδητοποιήσει ότι τα περισσότερα απο αυτά που κάνεις είναι άχρηστα΄, τα κάνεις γιατί είναι πολύ δύσκολο να δεχτείς να γίνεις ένα άτομο μη αποδεκτό απο την κοινωνία. Γιατί δυστυχώς η κοινωνία δεν δέχεται το διαφορετικό, το κατακρίνει. Και προκειμένου να είσαι αποδεχτός, αγαπητός, κοινωνικός κ.τ.λ. πέφτεις και εσύ στην ίδια παγίδα κι ας ξέρεις πως είναι άχρηστη. Έχουμε ανάγκη να είμαστε αποδεκτοί, κι αυτό κάποιοι το γνωρίζουν και το εκμεταλεύονται καταναλωτικά.
Λάθος μας βέβαια γιατί αποδεκτός πρέπει να γίνεσαι με το είναι σου, έλα όμως που για να μπει κάποιος στον κόπο να γνωρίσει το είναι σου πρέπει πρώτα να αποδεχτεί το έξω σου. Αντε να κάνεις σχέση με τα ρούχα της γιαγιά σου, κάνεις; δεν κάνεις, και δεν φταίνε τα ρουχαλάκια, φταίνε τα προτυπα που μας έχουν περάσει ως αποδεκτά. Γιατί δεν πρόκειτε κανείς να σκεφτεί πως βρε να και μια γυναίκα που δεν αναλώνεται στα Hοdos center και στο shop therapy, θα σκεφτεί πολύ απλά βρε την κακομοίρα εικοσιτόσο χρονών και παρθένα ακόμα, να δεις που χόμπι της είναι το κατηχητικό. Και φυσικά το ίδιο θα σκεφτούμε και εμείς.
Και δυστυχώς έτσι σκεφτόμαστε η πλειοψηφία. Η διαφορά είναι ότι αυτοί που δεν έχουν ξυπνήσει ζούνε την ευτυχία του ψεύτικου κόσμου τους και αναλώνονται μέσα σ'αυτά, αυτοί που προσπαθούν να ξυπνήσουν ζούνε ένα ατελείωτο μπέρδεμα μην ξέροντας που να γύρουν, γιατί απο την μία υπάρχει η αποξένωση και απο την άλλη το ψέμα, κι αυτοί που έχουν ξυπνήσει ζούνε στην ουσία δυστυχισμένοι γιατί προσπαθούν να συμβιβάσουν τον εσώτερο εαυτό τους με τον εαυτό που πρέπει να είναι κοινωνικά για να επιβοιώσουν και γιατί γνωρίζουν ποια είναι η αλήθεια αλλά τους είναι αδύνατο να την εφαρμόσουν.
Ετσι ό πρώτος γυρνάει με μια σακούλα γεμάτη ευτυχισμένος που μπόρεσε να την γεμίσει και την αδειάζει και την χαίρετε, ο δεύτερος γυρνάει με την ίδια σακούλα αναρωτιόμενος αν έκανε καλά ή όχι και την αδειάζει και νοιώθει τύψεις, κι ο τρίτος αφήνει την σακούλα στην άκρη και λέει, μπράβο μου, ήμουν ένα καλό πρόβατο και σήμερα και τσάμπα όλη η θεωρία που θέλω να λέω ότι κατέχω.
Όλοι όμως την ίδια σακούλα κρατάνε, η συνηδητοποιήση απλά αλάζει. Δυστυχώς πολύ λίγοι έχουν ξεφύγει. Έχω την τύχη να γνωρίζω έναν απο αυτούς πόσοι όμως έχουν την δύναμη να κάνουν την ζωή του;
quote:
Κι εμένα με μπέρδεψες...
Εννοείς πως έρχεται σε σύγκρουση η μία άποψη από την άλλη?
Εμπερδεύθην!
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Όχι καμία .
Ήθελα να σου δείξω την διαφορά μεταξύ του παλιού μου εαυτού και του σημερινού .
Αν διάβαζα παλιότερα το κείμενό σου , δεν θα μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση .
Έξέθεσα με λίγα λόγια το συναίσθημα που μου δημιουργήθηκε διαβάζοντας το μύνημα σου δημόσια , παλιότερα δεν θα το έκανα .
Εύχομαι να με αντιλήφθηκες .
Επίσης αντιλαμβάνομαι ότι για πολλούς άντρες αυτό είναι πραγματικά μια τεράστια υπέρβαση.
Το να αποδεχτεί ένα αρσενικό τη συναισθηματική του πλευρά και να την υπερασπίζεται κιόλας, είναι πραγματικά δύσκολο.
Είναι τα στερεότυπα που αναφέρει πιο πάνω και η serenite.
Τα αγοράκια αριστερά, τα κοριτσάκια δεξιά κι ο καθένας το ρόλο του.
Πρέπει να είσαι αυτός εκεί και αν δεν είσαι...γιατί αγόρι μου?
Είναι αυτή η επαφή με το ποιος είμαι εγώ και όχι ποιος περιμένουν οι άλλοι να είμαι.
Αυτό που ορίζει εμένα ως άνθρωπο και όχι αυτό που ορίζει η καταγωγή , το φύλο, η οικογένεια, η κοινωνική θέση, η θρησκεία, ο τίτλος σπουδών.
Στον αγώνα να είμαστε αρκετοί για όλα όσα ο περίγυρος επιτάσσει, καταλήγουμε σε ψυχολόγους και ψυχιάτρους γιατί ο αληθινός εαυτός μας ασφυκτιά να πιέζεται από τα τόσα άλλα εγώ που δεν είναι.
Δεν φταίει η κοινωνία ή οι άλλοι, φταίμε κι εμείς, γιατί οριζόμαστε από αυτά προκειμένου να μη μείνουμε μόνοι.
Πόσο απολαμβάνουμε (τουλάχιστον εγώ σίγουρα) να κάνουμε τεστ προσωπικότητας, ή άλλα που μας ταυτίζουν με διασημότητες, θεούς και δαίμονες.
Ψάχνουμε έξω τις απαντήσεις που είναι δύσκολο να ψάξουμε μέσα μας.
Με ποιον μοιάζω, ποιος είμαι?
Η αλήθεια είναι πως είμαι εγώ αυτός ο άγνωστος και δε μοιάζω με κανένα...
Αν δεν μπω εγώ στον κόπο να με γνωρίσω, γιατί να το κάνει κάποιος αλλος?
Αν εγώ δεν με αγαπώ, γιατί να με αγαπήσει κάποιος άλλος.
Αν βάλουμε όλα τα ρήματα που μας ενδιαφέρουν θα δούμε ότι ισχύει.
Σέβομαι, προσέχω, καταννοώ, συμπαραστέκομαι και ούτω καθεξής.
Ακόμη μια φορά καταλήγουμε στην αληθινή ζωή...
Πως θα ζήσουμε την αληθινή ζωή, εφόσον ο αληθινός μας εαυτός είναι βαμμένος και φτιασιδωμένος για να αρέσει.
Όσο εγώ προσποιούμε για να με αποδέχονται τοι ίδιο είναι και η ζωή μου, προσποιητή για να μου αρέσει.
Τα 45 λεπτά μου έληξαν, τα υπόλοιπα στην επόμενη συνεδρία.
Ξωτικούλα.
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
quote:Όλοι όμως την ίδια σακούλα κρατάνε, η συνηδητοποιήση απλά αλάζει. Δυστυχώς πολύ λίγοι έχουν ξεφύγει. Έχω την τύχη να γνωρίζω έναν απο αυτούς πόσοι όμως έχουν την δύναμη να κάνουν την ζωή του;
Σου ζητώ μια χάρη .
Αν μπορείς γράψε περισσότερα πράγματα για τον άνθρωπο αυτόν που γνώρισες .
Εύχομαι σε όλους μας μια ανεβασμένη ,ην δυνατόν ακμαία ψυχολογία για την εβδομάδα που αρχίζει απο αύριο .
Η αληθινή ζωή την οποία συζητάμε , δεν είναι ουτοπία .
Σχετίζεται άμεσα με την πραγματική ουσία όλων μας .
Τι μας δίνει αλήθεια ,όσοι προσπαθούμε να την κάνουμε ( συνδιάσουμε έστω ), με την καθημερινότητα ;;;
Δεν μας δίνει μόνο δυστυχία αγαπητή serenite .
Το γεγονός , ότι η έλειψη ψυχικής γαλήνης μας ανυσηχεί πνευματικά ( έστω εμάς τους λίγους ) , αποδεικνύει κάτι .
Τι ;;;
Προτείνω να συλογειστούμε πάνω σε αυτό .
Ο πρώτος συλογισμός μου είναι ότι :
Μας οδηγεί στο ανώτερο εγώ.
Για εμένα αυτό είναι η θεική συνείδηση .
Με ιδιαίτερη χαρά θα αφουκραστώ τις πολύτιμες απόψεις σας .
Μην ξεχάσεις σε παρακαλώ θερμά την χάρη που σου ζήτησα στο προυγούμενο μυνημά μου .
Ευχαριστώ .
και να ήθελα να στο αρνηθώ δεν μπορώ έτσι γλυκά που μου το ζητάς.
Λοιπόν αυτός ο άνθρωπος ήταν ένας συνηθησμένος άνθρωπος με τις καθημερινές συνήθειες που έχει ο καθένας μας. Κάποια στιγμή είδε ένα όραμα, ένα όραμα που κάποια στιγμή το έζησε και στην πραγματικότητα μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Δεν θα μπω σε λεπτομέρεις σ' αυτό το κομμάτι γιατί αφορά την προσωπική του ζωή που δεν έχω δικαίωμα να την εκθέσω.
Μετά απο αύτο συνέχισε να βλέπει οράματα και ερχώταν συχνά σε επαφή με ανώτερα όντα. Όλα αυτά δεν τα έμαθα απο τον ίδιο, τα έμαθα απο τον πατέρα μου ο οποίος δουλεύει μαζί του και είναι φίλοι. Κάπως έτσι τον γνώρισα και εγώ. Βρισκόμουν ξάπλα στο γκαζόν έξω απο το σπίτι των δικών μου και έπεζα με την ανιψιά μου. Κάποια στιγμή άνοιξε την πόρτα και ήταν αυτός, κόλησε και με κοίταγε σαν να έβλεπε κάτι που δεν το πίστευε και γω κοίταζα την απορία στα μάτια και δεν μπορούσα να καταλάβω με τι απορούσε. Συγχρόνος κοίταζαν και οι δικοί μου που δεν μπορούσαν να καταλάβουν αυτό που δεν καταλάβαινα και εγώ. Τελοσπάντων κάποια στιγμή μπήκαμε μέσα να φάμε, καθόμασταν στο τραπέζι γύρω στα 8 άτομα απο το σόϊ μου και εκείνος. Εγώ δεν γνώριζα ακόμα τίποτα γι' αυτόν. Ξεκίνησαν κάποια στιγμή μια εσώτερη κουβέντα, περί αόρατου κόσμου, για την ακρίβεια δεν την ξεκίνησαν, οι δικοί μου την άνοιξαν για να πάρουν τις απαντήσεις που ήθελαν απο εκείνον. Εκείνος γύρισε και με κοίταξε και μου λέει παμε ένα ταξίδι; Ένα εσωτερικό ταξίδι ενοούσε στα βάθη της ψυχής. Εγώ φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω κάτι τέτοιο με κάποιον που δεν γνώριζα, καθότι είμαι και κάπως καχύποπτη με τις δυνάμεις των αλλωνών, και δεν λέω και πολλά πολλά για τον εαυτό μου. Είδε και απόειδε και άρχισε να μου λέει εκείνος για εμένα. Πράγματα που ποτέ δεν μοιράστηκα, πράγματα που βρίσκονται σε έναν πολύ εσώτερο εαυτό μου και που μόνο εγώ γνωρίζω. Με ρώτησε γιατί έχω πάντα μια θλίψη μέσα μου. Και του είπα γιατί με αυτό γεννήθηκα. Μου χαμογέλασε και μου είπε πολύ σωστά το είπες. Μην τα πολυλογώ με αυτά απλά ηθελα να πάρεις μια εικόνα για τον άνθρωπο αυτό. Το περίεργο είναι πως άλλο πρόσωπο έχει όταν μιλάει γενικά και άλλο όταν μπαίνουμαι σε τέτοιες κουβέντες, το προσωπό του αλλάζει, γίνεται γαλήνιο και φωτεινό και παρόλο που κάποιοι κάποιες φορές των αντιμετοπίζουν με δυσπιστία και λίγο ειρωνία θα έλεγα, εκείνος δεν ταράζεται παραμένει ο ίδιος γαλήνιος άνθρωπος. Είναι δύσκολο να του πάρεις πράγματα γιατί ή που δεν θα τα αναλύσει καθόλου ή που η αναλυσή τους θα είναι πολύ δύσκολη για να την καταλάβεις. Με εμένα π.χ. τον ενδιαφέρουν παρα πολύ τα όνειρα που βλέπω, πιστεύει ότι κάποιοι ανώτεροι μιλάν μέσα απο τα δικά μου όνειρα. Εγώ πάλι παρόλο που ξεχωρίζω τα απλά ονειρα απο αυτά που έχουν μυνήματα ποτέ δεν καταλαβαίνω γιατί πράγμα πρόκειτε και τι μυνήματα είναι. Όταν με ρωτάει λοιπόν να του τα πω, όπως είναι φυσικό τρώγομαι να μου πει την έννοιά τους. Σε πολύ λίγα όμως μου την έχει πει. Στα περισσότερα μου λέει καλό, καλό ή κακό, κακό.
Τον γνώρισα πριν 3 χρόνια και στα 3 αυτά χρόνια τον έχω δει μόνο 3 φορές. Γιατί εκείνος επιλέγει το πότε θα με δει και αν πρέπει να με δει. Συνήθως φτάνω στους γονείς μου 3 λεπτά αφού έχει φύγει ή φευγω 3 λεπτά νωρίτερα απο ότι έρχεται. Το γιατί το γνωρίζει μόνο εκείνος.
Όλα αυτά στα είπα για να πάρεις μια ιδέα για το άτομο του.
Η ζωή του τώρα είναι εντελώς απλή. Ζει σ΄ένα αυτοσχέδιο σχεδόν σπίτι κοντά στο βουνό. Μέσα στο σπίτι του υπάρχουν τα εντελώς απαραίτητα. Έξω απο αυτό υπάρχει ένα μεγάλο δέντρο και κάτω απο το δέντρο ένα αυτοσχέδιο ξύλινο τραπέζι όπου κάποιοι πιθανόν ομοιοί του μαζεύονται και συζητάνε πιθανόν για έναν άλλο κόσμο. Δυστυχώς δεν παρευρέθηκα ποτέ σε μια απο τις κουβέντες τους και δεν ξέρω αν μπορεί να το κάνει και κάποιος.
Σαν εμφάνιση φαντάσου πως είναι οι ψαράδες των νησιών. Παρόμοια ρούχα, ακούρευτο μαλλί μέχρι τους ώμους και απεριποίητη γενιάδα. Γενικά ο άνθρωπος αυτός δεν ασχολείτε με τίποτα το υλικό, δεν κατέχει αυτοκίνητο, κινητό κ.λ.π., δουλεύει για να βγάλει τα προς τα ζην και ολη την άλλη του ώρα την αφιερώνει στην εσωτερική του αναζήτηση κάι που και που περνάει απο κάνα σπίτι για να κουβεντιάσει αυτά που θέλει.
Όταν πληρώνεται απο την δουλειά του κρατάει μόνο όσα χρειάζεται και δεν παίρνει αυτά που του αρμόζουν. Είναι εργολάβος σε οικοδομές, κάποτε έβγαλε 2.000.000 εκ' των οποίων κράτησε ούτε τα μισά. Οταν το έμαθα, τον ρώτησα γιατί, και μου είπε αυτά χρειαζόμουν για να περάσω τα άλλα δεν με ενδιαφέρουν. Τον ρώτησα γιατί τότε δεν τα παίρνει και να τα στέλνει σε βοήθεια κάπου. Μου είπε πως ο καθένας ζει αυτά που ζει γιατί πρέπει να τα ζήσει, είτε είναι φτώχια, είτε αρρώστια και ο καθένας βοηθιέται όταν πρέπει να βοηθηθεί. Δεν ξέρω αν συμφωνώ. Ελπίζω να μπόρεσα να σου δώσω μια εικόνα γιατί για να καταλάβεις η αλήθεια είναι ότι πρέπει να τον γνωρίζεις.
Λυπάμαι για το μακρύ μου μύνημα αλλά ήδη άφησα πάρα πολλά απ' έξω.