- Α Λ Η Θ Ι Ν Η Ζ Ω Η - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω φίλε force385.
Να θεωρήσουμε αληθινό αυτό το κομμάτι μας και ψεύτικα όλα τα άλλα.Η πραγματικότητα όμως είναι ότι όλοι αυτοί οι εαυτοί είμαστε εμείς, και ότι αυτά τα <εγώ> αναδύονται με τυχαίο κάθε φορά τρόπο, ανάλογα με τις εξωτερικές εντυπώσεις που δεχόμαστε.Είναι αποκομμένα μεταξύ τους. Η αληθινή ζωή, έχει να κάνει με την ένωση αυτών των <εγώ>.
Αυτή την παγίδα έκανα καιρό να την αντιληφτώ ως τέτοια και χάθηκα σε άλλα υπαρξιακά μονοπάτια.
Αλλά να που ξαναβρέθηκα και το παλεύω.
Φιλικά Ξωτικούλα
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Μου χάρισες μια ευχάριστη έκπληξη & συγκίνηση ταυτόχρονα .
Αυτό προσπαθώ να μεταδώσω μεταξύ άλλων ως ένοια , ουσία της αληθινής ζωής .
Αν δεν συμμετείχες με την ψυχή ( το αληθινό είναι σου ) θα επέστρεφε όλη η προσπάθειά μου ,πάλι ακέραια σε εμένα .
Ειλικρινά δεν θα μου άρεσε .
Θα προσπαθήσω να προχωρήσω στα εσώτερα, όσο η φτωχή μου διάνοια είναι σε θέση να φέρει εις πέρας .
Στην εξερεύνηση του θείου πνεύματος εντός μου ,αφοσιώθηκα για διαφορετικούς λόγους , απο αυτούς που δελεάσανε εσένα .
Η ουσία είναι ότι το αληθινό που κάποτε μου φάνταζε μακρινό, ήρθε ποιο κοντά, η εγώ το πλησίασα περισσότερο .
Ατενίζω πλέον το φως προς το οποίο προσπαθώ να κινούμε ( ενεργώ πλέον ) ,με μεγαλυτερη σαφήνεια, ΣΥΝΕΊΔΗΣΗ .
Απορούσα κάποτε , με κάποιους συνανθρώπους μου & προβληματιζόμουνα σοβαρά ,με το εξής :
-Γιατί άραγε δεν βλέπουνε και αυτοί το φως που βλέπω εγώ ;;;
Τώρα εμπέδωσα, η αν θέλεται όρισα ως γνώση για τον εαυτό μου .
Αυτοί που δεν βλέπουνε το φως ,που ισχυρίζωμε ότι βλέπω εγώ, δεν ασχολούνται σοβαρά με την :
Εσωστρέφια .
Ασχολούνται με την εξωτερική γνώση & αυτή ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με τον εσωτερικό κόσμο της ψυχής όλων μας .
Αν υπάρχει κάποιο λάθος στους λογισμούς μου , παρακαλώ διορθώστε με .
Ευχαριστώ .
Αν πρέπει να μεταδώσω μια γνώση μου , στον περίγυρο αυτή είναι :
Να είμαι ταπεινός , όσο είναι εφικτό απέναντι στον συνάνθρωπό μου ,οποιονδήποτε συνάνθρωπό μου ,διότι μέσα και απο την
δική του προσωπική άποψη , διαμορφώνω & αναβαθμίζω τακτικά την γνώση.
Μέσα μας είναι το σύμπαν , αυτό που παρατηρούμε και μελετάμε εκεί έξω στο διάστημα ,είναι ο καθρέφτης της ( ταραγμένης ,ανύσηχης ) ψυχής μας .
Γιατί είμαστε κάποιοι απο εμάς , η αν θέλεται όλοι πνευματικά ανύσηχοι ;;;
Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας.
άλλωστε αν δεν μπορώ να πω την αλήθεια ούτε πίσω από μια οθόνη,
τότε για ποια εσωτερική αναζήτηση να μιλήσω?
Πως θα προχωρήσω αν ψεύδομαι σε άλλους για να κοροϊδέψω τελικά εμένα?
Το μόνο φως, μετην έννοια που καταλαβαίνω πως εννοείς, που εγώ βλέπω, είναι η αγάπη.
Όχι η αγάπη για την οικογένεια και τους φίλους,
αλλά για αυτόν που με σκουντάει στο δρόμο και ο γκρινιάρης μέσα μου θέλει να τον βρίσει,
γι'αυτόν που ηθελημένα με πονά, για να γλέιψει τις δικές του πληγές.
Αγάπη για τον καθένα και για όλα.
Αυτό παίρνω για οδηγό και το ακολουθώ, όταν η ανθρώπινή μου μικρότητα δεν με τυφλώνει.
Να 'σαι καλά φίλε μου και όλοι εδώ μέσα αλλά και εκέι έξω!
Ξωτικούλα
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
ΜΕ ΤΑ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑ...
Αληθινή ζωή,
αφιερωμένο στον δημιουργό, και την Ξωτικούλα που επέστρεψε λαμπερή...Με το καφέ γήινο χρώμα των καιρών σε πρώτο πλάνο...
Βασίλεψε ο ήλιος
κρύβοντας το παράπονο
σε σύννεφα και χρώματα
μουντά και σκοτεινά
αδάκρυτος ο φίλος
θρήνησε γιά το άδικο
θυμήθηκε ονόματα
νεκρά ιδανικά
Πάντα τα φέρνει η ζωή
εκείνη όπως θέλει
ούτε ρωτάει μήτε πονά
μονάχα αντιδρά,
μοιάζει με ξέφρενη πνοή
γλυκύτατη σαν μέλι
κι άλλοτε μέσα σου βογγά
γιά πάθη τρομερά.
Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ.
ΚΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Μια μικρή διαφορά όμως υπάρχει , μεταξύ αληθινής αγάπης & αληθινής ζωής .
Η αληθινή αγάπη σχετίζεται με το είναι μας άμεσα .Είναι θεωρία & πράξη .
Η αληθινή ζωή, το ξεπερνάει & μπορεί να φτάσει στην θέωση ,του πνεύματος εντός μας .Είναι θεωρία που δεν χρειά ζεται να αποδειχθεί στην πράξη .
Ολόγος είναι απλός .
Η αγάπη λίγο πολύ ωρίμασε στα κεφάλια των ανθρώπων , γνωρίζουνε την δύναμή της .
Η αληθινή ζωή ξεφεύγει απο την πραγματικότητα ( καθημερινότητα ) & μπορεί να συγχειστεί με την αυθυποβολεί .
Πρέπει να έχει κάποιος μεγάλη πίστη, για να φτάσει στην αληθινή ζωή .
Η επικοινωνία μεταξύ ανθρώπου και η/υ ,θα ήταν περισσότερο συναισθηματική .
Παρότι δεν συμβαίνει αυτό ,είναι πολλοί οι άνθρωποι που προτιμάνε να επικοινωνούνε με τους η/υπολογιστές ,σε σχέση με τους συνανθρώπους τους .
Αυτή η πραγματικότητα δείχνει την οδό που διανύει η ανθρωπότητα.
Ονομάζεται σύγχρονος τρόπος αντίληψης .
Που μας οδηγεί ;;;
Στην απόλυτη απομόνωση .
Η συνειδητότητα αυτή έχει εμπεδωθεί , απο την πλειοψηφία των ανθρώπων .
Ένα μεγάλο κομμάτι της ανθρωπότητας όμως, αδυνατεί να αντιδράσει ορθολογιστικά .
Αυτό το γεγονός θα πρέπει να ανυσηχεί όλους όσους δεν ξεχάσανε να σκέφτονται .
Ο προβληματισμός είναι η αρχή .
Η καλλιέργια του πνεύματος μας, προς την ορθή κατεύθυνση είναι το ήμισυ του παντός .
Ο ατομικός αγώνας ( οικογενιακός ) για τον περιορισμό των καταστροφικών επιδράσεων για όλους όσους ζούμε σε μια κοινωνία ,θα πρέπει να είναι αυτονόητος .
Δεν συμβαίνει .
Η αληθινή ζωή περιορίζεται στην ατομική προσπάθεια του καθενός μας .
Εξελίχθηκε σε ατομική πνευματική δημιουργία , η αληθινή ζωή .
Έτσι απομονωθήκαμε όλοι εμείς που :
Επιδιώκουμε το ανώτερο εγώ μας , για να φτάσουμε στην θέωση .
Όλα είναι τέλεια όπως είναι διαμορφωμένα και αυτήν την χρονική περίοδο ,για εμάς τους αθρώπους .
Η πλειοψηφία κυνηγάει το αμερικάνικό όνειρο .
Η μειοψηφία την πνευματική δόξα.
Ενδιάμεσα βρίσκεται μια μεγάλη ομάδα ,που προσπαθεί να ακολουθήσει το ρητό των αρχαίων υμών προγόνων :
Παν μέτρον άριστον .
Εύχομαι σε όλους μας , σε οποιαδήποτε ομάδα και αν ανήκει καλή επιτυχία για το 2006 .
quote:Εγώ για παράδειγμα ανήκω και στις τρεις κατηγορίες.
Η πλειοψηφία κυνηγάει το αμερικάνικό όνειρο .
Η μειοψηφία την πνευματική δόξα.
Ενδιάμεσα βρίσκεται μια μεγάλη ομάδα ,που προσπαθεί να ακολουθήσει το ρητό των αρχαίων υμών προγόνων :
Παν μέτρον άριστον .
Στην πρώτη ο ματαιόδοξος εαυτός μου,
στην δεύτερη με οδηγεί κάτι που ακόμη δεν έχω εντοπίσει
και στην τρίτη για να μπορέσω να βρω αυτό που είμαι και αυτό που θέλω.
Για τον παραπάνω λόγο θεώρησα καίριο το ερώτημα και πολύ ενδιαφέρον το παρόν θέμα.
Καλή χρονιά σε όλους,
Φιλικά Ξωτικούλα
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Ο πνευματικός ενθουσιασμός συνοδεύει σχεδόν πάντοτε ,αυτόν που ψάχνει στην σωστή κατεύθυνση .
Αυτό συμβαίνει γιατί είναι σταθερή η ψυχολογία του .
Σταθερή είναι η ψυχολογία ,όταν τις δύνουμε την ουσία των πραγμάτων .
Η ουσία των πραγμάτων είναι μία για όλους μας .
Η αληθινή συμπερυφορά μας , στο περιβάλλον .
Σίγουρα κάνουμε όλοι κάποιους συμβιβασμούς , φοράμε & καμιά μάσκα , αυτό επιβάλεται .
Με λιγώτερα λόγια θα έλεγα :
Το κάθε είναι , βρίσκεται κοντά στην απλότητα .
Όσο ποιο πολύπλοκο γίνεται το θέλω, τόσο περισσότερο μεγαλώνουμε εμείς οι ίδιοι την απόσταση μεταξύ του :
Είναι και του εφικτού θέλω μας .
ΝΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ΕΝΑ.ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΤΥΛΙΓΜΑ.
ΑΛΗΘΙΝΗ ΖΩΗ. ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ.
ΓΙΑ ΕΜΑΣ.
ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.
ΓΙΑ ΤΑ ΛΑΘΗ...ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ. ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΜΠΡΟΤΕΡΟ. ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ...ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΛΙΓΟ...ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
μόνο που δεν φανερώνωνται απο μόνα τους τα αληθινά πράγματα , μέσα απο την απλότητα .
Η επιστροφή μας στην απλότητα , έχει διαμορφωθεί σε μια :
Πολύπλοκη διαδικασία επαναφοράς του εαυτού μας , στον αρχικό σύστημα της απλής ζωής η οποία κάποτε δέσποζε στον πλανήτη μας .
Δέσποζε επειδή οι ψυχές των ανθρώπων σπαρταρούσανε κυριολεκτικά μέσα στην αγάπη .
Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που πρόλαβα να ζήσω την δεκαετία του 60-80 ,διότι βίωσα την απλότητα στην οπία αναφερόμαστε .
Δυστυχώς για τα παιδιά που γεννιούνται τώρα , η απλότητα της ζωής είναι ένα θεωρητικό μέγεθος , που συνήθως καταλήγει στην μνήμη του μυαλού τους , ως ένα λογικό δεδομένο, που ποτέ δεν επαληθεύεται στην πράξη, την καθημερινότητα .
ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΜΟΝΑΧΑ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΦΤΑΙΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ .
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΦΤΑΙΝΕ περισσότερο όλοι όσοι γνωρίζουνε τον ατομικό τρόπο επαναφοράς στην απλότητα ,μέσα απο την πορεία τους προς αυτήν & μένουνε αδρανείς .
Ο λόγος που δεν υπάρχουνε πολλοί άνθρωποι για να την προωθήσουνε είναι για εμένα ένας και μοναδικός .
Στην αληθινή ζωή, που πηγάζει μέσα απο την απλότητα βρίσκονται & πορεύονται ελάχιστα άτομα σε αυτόν τον πλανήτη .
Ένας απο αυτούς επιδιώκω & αισιοδοξώ να είμαι και εγώ .
Ο κύριος λόγος που άνοιξα το θέμα αυτό ,είναι να προσπαθήσω να επαναφέρω όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα στην οδό της απλότητας .
Λυπάμαι που η συμμετοχή δεν είναι μεγάλη .
Μέσα απο τα πολλά ερεθίσματα , τις απόψεις θα μπορούσε να επιδράσει καταλητικά η προσπάθεια αυτή στο γίγνεσθαι πολλών ανθρώπων .
Το θετικό στοιχείο είναι βέβαια ότι :
H kswtikoula & εσύ δεν έχεται εγκαταλείψει το θέμα .
Η ελπίδα δεν πεθαίνει ουδέποτε , αρκεί να την τρέφεις σε τακτικά χρονικά διαστήματα με πνευματική τροφή .
Λ ύθηκαν τότε οι δεσμοί που μ' έδεναν σ' αυτή τη γή και ταξίδευα παντού σε ότι είχε ενέργεια και νου.
Η λιος βγήκε λαμπερός και γω λουζόμουνα στο φως και μια γαλήνη τρομερή μου κατακλύζει την ψυχή.
Θ αύματα έβλεπα πολλά που δεν μπορούσα πιο παλιά σ' ένα λουλούδι τόσο μικρό σ' ένα αόρατο δεσμό.
Ι σως να ήταν πάντα εκεί μα εγώ
Ν α ήμουνα τυφλήμε στην βαβούρα της ζωής μου και την συνήθεια της υπαρξής μου.
Η λιος σκοτώνει την ψευτιά που έχτιζαν χρόνια τώρα πολλά για το τι είναι η
Ζ ωή με όλα τα πρέπει και τα μη
Ω ραίο όνειρο, τρελό, μα ήτανε απατηλό κι ο ουρανός κλαίει κι αυτός για όσα δεν μπορώ να δω.
Η λιος υπήρχε το πρωή σ' ένα τοπίο τόσο γκρι και εγώ ανήμπορη μικρή για μια Αληθινή Ζωή.
΄Οταν βγεις από το κέλυφος της σιωπής, της μοναξιάς ή και του πόνου...
Πίστεψέ με είναι έτσι...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 08/01/2006 11:28:31
quote:Με καλύπτει απόλυτα αυτή η θέση.
Το κάθε είναι , βρίσκεται κοντά στην απλότητα .Όσο ποιο πολύπλοκο γίνεται το θέλω, τόσο περισσότερο μεγαλώνουμε εμείς οι ίδιοι την απόσταση μεταξύ του :
Είναι και του εφικτού θέλω μας .
Η υπέρβαση όμως είναι δύσκολη αν κολλήσεις στη λάσπη της κοινωνικής επιτυχίας.
Ακόμη και οι άνθρωποι που πραγματικά μας αγαπούν,
έχουν την θέληση να μας δουν "πολιτικά ορθώς" ευτυχισμένους.
Κάτι τέτοιο απαιτεί πολύπλοκα "Θέλω",
εγκλωβίζει.
Υπεισέρχεται πάλι λοιπόν το θέμα της απομόνωσης για να καταφέρουμε να προσεγγίσουμε την αληθινή ζωή.
Απαιτείται δύναμη και αποφασιστικότητα για να αντέξει κάποιος την κριτική για τις επιλογές του να απέχει από την κοινωνική ανέλιξη.
Για την επιλογή του να αμφισβητήσει τους στόχους που έχει θέσει το μαντρί
και να οριοθετήσει τη δική του αυτοπραγμάτωση.
Να προστατέψει το δικαίωμα να είναι προβληματισμένος,
την ώρα που όλοι τον αντιμετωπίζουν ως προβληματικό.
Προβληματισμένα,
Ξωτικούλα
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Αν η επιστήμη καταφέρει κάποτε να δώσει μια σαφή απάντηση για αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο , θα με ξενέρωνε απο το εσωτερικό μοναπάτι .
Δεν είναι όμως λογικό αφού γνωρίζουμε ότι :
Η αγάπη είναι έμφυτη μέσα μας ( το ισχυρίζεται η επιστήμη ) ,να προσπαθούμε να την προσεγγίσουμε πρώτα εσωτερικά .
Έτσι ΏΣΤΕ ότι ανακαλύπτουμε απο την προσωπική εσωτερική μας αναζήτηση , να το προσθέτουμε στην στενή κοινωνική επικράτηση της ένοιας αγάπης , που υιοθετήσαμε απο το κοινωνικό σύστημα .
Δίχως αυτό το εσωτερικό μονοπάτι ,δεν είμαστε κατά έναν κόσμο φτωχώτεροι ;;;
Για να το αντιληφθεί κάποιος , θα πρέπει να το δοκιμάσει .
Συμπληρώνει τον εξωτερικό μας κόσμο η εσωτερική θέαση ,δεν το σκέφτηκα το έζησα & συνεχίζω να το ζω .
Απελευθερώνεονται κυριολεκτικά οι αισθήσεις μου .
Αυτό με ενθουσιάζει & αυτός ο ενθουσισμός δεν λέει να σιγάσει ακόμη .
Για αυτό συνεχίζω . Σκέφτομαι και γράφω ,αυτά που ανακαλύπτω μέσα απο αυτό .
Αν δεν με ακούει πλέον κανείς , τότε θα σταματήσω να γράφω & αυτό θα το αντιληφθώ, όταν ο διάλογος μέσα απο τα θέματα που ανοίγω συγκλείνουνε προς τον μονόλογο .
Αυτό ειλικρινά θα με έκανε να λυγίσω .
Θα με οδηγούσε στο να σκέφτομαι & να μην γράφω .
quote:
Στην οδό της απλότητας επανέρχεσαι όταν έχεις αγνή ψυχή και συναισθήματα.
΄Οταν βγεις από το κέλυφος της σιωπής, της μοναξιάς ή και του πόνου...
Πίστεψέ με είναι έτσι...ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 08/01/2006 11:28:31
Είναι & για εμένα έτσι .
Προσπaθώ να μένω σε αυτόν τον δρόμο, που η λογική πολλές φορές μου λέει κατάμουτρα :
Ξύπνα alfa-omega ότι φας , ότι πιεις και ότι αρπάξεις , ζούγκλα η ζωή & όποιος προλάβει .
Δεν υπάρχει τέλεια ισοροπία μεταξύ λογικής και συναισθήματος .
Η προς το ένα θα γέρνεις η προς το άλλο & εγώ συγκλείνω προς το δεύτερο .
Είναι μια συνειδητή επιλογή , για την οποία δεν έχω μετανιώσει .
συγνώμη για την παρέμβαση αλλά οι κεραίες μου λαμβάνουν μυνήματα που δεν μπορώ να αγνοήσω, πιθανόν σωστά, πιθανόν και λάθος.
Γιατί ένας άνθρωπος να αναλώνει την ζωή του στην προσπάθεια να γίνει αγαπητός απο όλους; Για να γίνεις αγαπητός απο όλους πρέπει να διαθέτεις όλα τα στοιχεία που εκλαμβάνει ο καθένας ως αγαπητό, πράγμα αδύνατο, πράγμα που σημαίνει ότι απο τι στιγμή που είναι αδύνατο, ο μόνος τρόπος να το πετύχεις είναι να δημιουργείς πάνω στον εαυτό σου τα πρότυπα που βλέπεις στα μάτια κάποιου άλλου. Εν ολίγης να γίνεσαι πάρα πολλά πρόσωπα τα οποία δεν είσαι. Μήπως λοιπόν το μπέρδεμα που βιώνεις δεν είναι τόσο στα εσώτερα εγώ σου αλλά στα διαφορετικά εγώ που παρουσιάζεις και που φυσικό είναι να έχουν μπερδέψει και τον εσωτερικό σου κόσμο;
Kswtikoula μου για μένα δεν έχει αξία να σ' αγαπάνε όλοι, έχει αξία να σ' αγαπάνε αυτοί που αποδέχονται τον πραγματικό άνθρωπο που είσαι, αυτοί που ξέρουν τα ελαττωματά σου αλλά τα δέχονται, αυτοί που σε κοιτάνε στις μαύρες σου και σε νοιώθουνε, αυτοί που μόλις σε βλέπουν χαμογελάνε. Ένας άνθρωπος που αγαπάει μόνο την εικόνα που παρουσιάζεις δεν αγαπάει εσένα. Πόσοι απο αυτούς που σε αγαπάνε γνωρίζουν ποια είναι πραγματικά η kswtikoula, πως αισθάνεται και πόσο μπερδεμένη είναι. Αυτοί που το γνωρίζουν έστω κι αν δεν το άκουσαν απο εσένα μπήκαν στην διαδικασία να σε δουν πίσω απο την μάσκα σου.
Τι αξία έχει να σε αγαπάει όλος ο κόσμος αν εσύ ο ίδιος δεν αγαπάς τον εαυτό σου; Γιατί μου έχεις δώσει την αίσθηση (πιθανόν να είμαι και λάθος) πως εσύ πραγματικά δεν αγαπάς εσένα. Ενας άνθρωπος που αποζητάει τόσο πολύ την αγάπη, την αποδοχή, την συντροφιά, γιατί είναι ο μόνος του τρόπος να νοιώθει καλά με τον εαυτό του, και αναλώνει την ζωή του στο να τα βρεί στα μάτια κάποιων άλλων, είναι επειδή απο μόνος του δεν μπορεί να παράγει τέτοια αισθήματα για τον εαυτό του.
Σήκω ένα πρωι απ' το κρεβάτι σου kswtikoula και πήγαινε στον καθρεύτη και πες στον εαυτό σου πως είμαι αυτή που νοιώθω, αυτό που σκέφτομαι κι αυτό που δείχνω και σε όποιον αρέσω. Γιατί κι αν ακόμα δεν αρέσω σε κανέναν, αρέσω σε μένα για ότι καλό έκανα στην ζωή μου και για ότι παρέλειψα να κάνω, για ότι πέτυχα στον εαυτό μου και για ότι θα πετύχω. Είναι άδικο για εσένα να πιστεύεις πως κανείς δεν θα σ' αγαπήσει γι αυτό που πραγματικά είσαι και να μπαίνεις στην διαδικασία ωραιοποίησης του χαρακτήρα που δείχνεις.
Kswtikoula, αν έχω πέσει μέσα σε αυτά που λέω κι αν το μπερδεμά σου ωφείλετε και σ' ένα μεγάλο συναισθηματικό κενό που διαθέτεις τότε θέλω να σου πω κάτι που πίσω απο τις λέξεις θα καταλάβεις τι εννοώ. Ότι δεν φταίμε πάντα εμείς για την μη αποδοχή που νοιώθουμαι απο κοντινά πρόσωπα, φταίνε οι ζωές τους και ο τρόπος σκέψης τους που δεν συμβαδίζεται με το δικό μας είναι, και τα δικά μας θέλω. Κι ότι αν δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε συναισθήματα και καταστάσεις που λάβαμε στο παρελθόν ή συνεχίζουμε να λαμβάνουμε, τότε συμβιβαζόμαστε με την σκέψη ότι μέχρι εκεί μπορούν να δώσουν και να καταλάβουν, και τους συγχωρούμαι γι' αυτό, σκεφτόμενοι την ανικανότητα τους να δουν πιο βαθειά και προχωράμε την ζωή μας χωρίς να ρίχνουμε λάθοι και κατηγορίες στον ίδιο μας τον εαυτό.
Οι άνθρωποι πρέπει να αγαπάν και να αγαπιούνται ελεύθερα, χωρίς δεσμεύσεις. Το να σ' αγαπάει κάποιος μόνο όταν εσύ φέρεσαι κατά τα δικά του πρέπον, μόνο όταν ζεις τον τρόπο ζωής που εκείνος πιστεύει σωστό για σένα κ.λ.π. δεν είναι ακριβώς αγάπη και δεν την χρειάζεσαι μια τέτοια αγάπη, ασ' τον καλύτερα να μην σ' αγαπάει και αγάπα τον εσύ, αυτόν και τον εαυτό σου. Γιατί όλοι, μα όλοι, έχουν κάτι που αξίζει να αγαπηθεί και για όλους υπάρχουν οι αντίστοιχοι άνθρωποι που θα τους αγαπήσουν.
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Να έρθει κάποιος για να μας πείσει ότι ,όταν αισθανόμαστε καλά είμαστε και καλά .
Όταν νιώθουμε όμορφα, είναι γιατί προσπαθήσαμε να κάνουμε το καλό στον συνάνθρωπό μας .
Τι περιμένουμε να γίνει για να εμπεδώσουμε πλήρως , ότι το μυαλό σκέφτεται και ενεργεί ,σύμφωνα με τις παλιές βιωματικές εμπειρίες μας .
Αν αυτός ο τρόπος μας εκφράζει υπαρξιακά , τότε γιατί ασχολούμαστε με την εσωστρέφεια ;;;;
Περιμένουμε κάποια μορφή όπως π.χ ο κάντι, σωκράτης , αριστοτέλης , πυθαγόρας ,για να μας παρακινήσει προς τον δρόμο της αρετής ;;;;
Αυτό δεν θα γίνει ποτέ .
Το πνεύμα όμως αυτών εκφράζεται μέσα απο άτομα, που επιδιώκουνε την εσωστρέφεια, την οδό της αρετής ,την προσπάθεια της πράξης του καλού .
Γιατί δεν τους βλέπουμε ;;;
Εκτιμώ ότι το εμπόδιο είναι ο τρόπος σκέψεώς μας .
Σκεφτόμαστε συνήθως με το μυαλό και όχι με την καρδιά .
Η καρδιά πάντοτε σκέφτεται .
Είναι το συναίσθημα της αγάπης ,φιλίας ,αλληλεγύης ,σεβασμού που μας δημιουργείται πολύ συχνά για τον κόσμο γύρω μας .
Δεν ολοκληρώνεται επειδή δεν συνηθήσαμε να σκεφτόματε με την καρδιά .
Το μυαλό μας καθυσηχάζει .
Αν κάποια στιγμή φτάσουμε πολύ κοντά απο το τέλος της ζωής μας , τι θα πάρουμε μαζί μας στο άγνωστο ταξίδι που μας περιμένει ;;;
Αν δεν θέλεται να δημοσιευθεί η απάντησή σας και είναι αυστηρά privat , προσπαθείστε να απαντήσεται απο τώρα , μόνο στο εγώ σας ,για να έχεται την δυνατότητα να προσπαθείσεται να το αποκτήσεται σε αυτήν την ζωή .
Δεν μιλάω για τον υλικό πλούτο βέβαια ,αλλά για κάτι πνευματικό .
Ξεκαθαρείστε με τον εαυτό σας εάν θέλεται να πάρεται κάτι μαζί σας , η όχι όσο έχεται χρονικά περιθώρεια .
Δεν θα ήτανε μια δυσάρεστη έκπληξη , αν υπάρχει κάτι παραπάνω μετά απο αυτήν την ζωή ;;;
σΚΕΦΤΕΊΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛo ΠoΣΟ ΚΑΛo ΜΠΟΡΕΊΤΕ ΝΑ ΚaΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΉΝ ΤΗΝ ΖΩΉ ΚΑΙ ΜΕΤα ΑΦΕΊΣΤΕ Τις ΑΙΣθηΣΕΙς ΕΛΕυΘΕΡΕς ,ΑΥΤΈς ΘΑ ΟΛΟΚΛΗΡωΣΟΥΝΕ ΤΟ ΈΡΓΟ ΑΥΤο Της ΑΡΕΤΉς .
ΕΤΣΙ ΘΑ ΈΧΕΤΑΙ ΠΑΡΕΙ ΚΑΤΙ ΜΑΖΙ Σας .
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΡΓΟ Της ΑΡΕΤΗς Σας .
ΠΟΙΟς ΓΝΩΡΊΖΕΙ , ΙΣΩς ΝΑ Σας ΦΑΝΕΙ ΧΡΗΣΙΜΟ ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ,ΑΦΟΥ ΕΔΩ ΕΠΑΝΩ ΤΟ ΚΑΛΟ ΑΜΟΙΒΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩς ΜΕ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ .
Τι σχέση έχουνε τώρα όλα αυτά με το θέμα που πρότεινα προς δημόσια συζήτηση ;;;
Αν δοκειμάσει μόνο κάποιος να αφήσει για ένα χρονικό διάστημα τις αισθήσεις του να τον οδηγήσουνε μέσα στην ζωή του , θα το αντιληφθεί .
Απλά δεν γίνονται τα πράγματα , όταν σκεφτόμαστε με την καρδιά ;;;
δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί σου σε όσα αναφέρεις. Πιθανόν να μην έχω συμετάσχει ιδιαίτερα πάνω στο θέμα, αλλά το παρακολουθώ. Πιθανόν λοιπόν να έχει μικρή συμετοχή όπως γράφεις αλλα να το παρακολουθούν και άλλοι. Είναι σημαντικό το μύνημα που προσπαθείς να περάσεις και η προσπαθειά σου να βάλεις τους άλλους στην διαδικασία να το επεξεργαστούν, είναι επίσης πολύ σημαντικό το ότι υπάρχουν άνθρωποι με την σκέψη σου.
Πρέπει να ομολογήσω πως έχεις απόλυτο δίκιο σε κάτι που ανέφερες. Πως δεν φταίνε μόνο οι άλλοι, φταίνε κυρίως αυτοί που ξέρουν πως να επαναφέρουν την απλότητα και δεν το κάνουν, και μέσα σε αυτούς κατηγορώ και τον ίδιο μου τον εαυτό για όσα γνωρίζω και για τα πολύ λίγα που εφαρμόζω.
Κατα την γνώμη μου ο τρόπος σκέψης και η αντίληψη του καθενός καθορίζει όλη του την ζωή, καθορίζει το αν θα είναι ευτυχισμένος ή όχι, καθορίζει το τι θα προσφέρει σ' αυτή την σύντομη ζωή.
Εκνευρίζομαι αφάνταστα και συγχρόνως λυπάμαι τρομερά όταν γνωρίζω ανθρώπους που έχουν την λογική πως δεν πρέπει να δείνουν τίποτα και να αγαπάνε κανέναν γιατί θα εκλάβουν αχαριστία ή γιατί δεν θα πάρουν τα όσα έδωσαν. Λυπάμαι γιατί δεν συνηδιτοποιούν ότι ο ανώτερος σκοπός του να δώσεις και να αγαπήσεις δεν είναι για να εκλάβεις κάτι για σένα, δεν είναι πάντα το εγώ μας, και εκνευρίζομαι γιατί αναλώνουν τον εαυτό τους με το να σκέφτονται συνέχεια τη πήραν και τι δεν πήραν κι όχι με το τι δείνουν και τι θα μπορούσαν να δώσουν.
Θα αναφέρω ένα βιωμά μου γιατί με έφερε στην συνηδητοποίηση της ευτυχίας μέσα απο την απλότητα κάτι που διαφορετικά δεν θα είχα συνηδητοποιήσει ποτέ.
Πέρσι αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στην Κένυα κυρίως για το σαφάρι. Έφυγα λοιπόν εγώ κι άλλο ένα άτομο χωρίς γκρουπ. Φτάνοντας εκεί σε ένα έρημο και άδειο αεροδρόμιο πήραμε ταξί με σκοπό να μας πάει σε κάποιο ξενοδοχείο. Στην διαδρομή είδα φτώχεια που τα μάτια μου δεν είχαν αντικρίσει ποτέ. Άνθρωποι να ζούνε σε 4 πασάλους με πανιά γύρω, γύρω. Στο ξενοδοχείο δε, κάτω στην παραλία υπήρχαν άνθρωποι που ζούσαν στην άμμο πουλώντας ότι μπορούσαν. Η πρώτη μου σκέψη; Τι τυχερή που είμαι θέε μου, που ζω εκει που ζω, που δεν μου λείπει τίποτα, που έχω να φάω, να πιω, να κοιμηθώ σε στρώμα. Ζώντας εκεί για 15 ημέρες περίπου και γνωρίζοντας τους ανθρώπους αυτούς απο κοντά είδα το εξής. Οι άνθρωποι αυτοί ποτέ δεν ήταν θλιμένοι, παντού έβλεπες χαμόγελα, ακόμα κι ο κουτσός που σερνόταν και ζητιάνευε χαμογελούσε. Η αίσθηση που σου άφηναν ήταν ότι όλοι είμασταν αδέρφια, παντού σε καλοσώριζαν, παντού σε αγκάλιαζαν, δεν ήσουν κάποιος ξένος που μόλις έφτασες, ήσουν ο αδερφός του λίγο παραπέρα, που μπορούσες ανα πάσα στιγμή να κάτσεις με τον οποιοδήποτε, να φας απο το φαί του που ήταν λίγο και μετρημένο. Όπως τριγύρναγα μια μέρα ήρθε ένα παιδάκι και μου ζήτησε ένα στυλό. Επειδή είχαν αυτό το στυλ να σου ορμάνε προσπαθώντας κάτι να πάρουν κι επειδή εγώ ως αστός είχα συνηθήσει σε μια άλλη έννοια της ζήτησης, του είπα (καθότι είχα κουραστεί απο το γεγονός ότι ξένος σημαίνει οπωσδήποτε και ικανότητα να δείνει τα πάντα) ότι δεν είχα στυλό και ότι οι γονείς μου δεν μου πήραν ποτέ έναν και συνέχισα να περπατάω στην αγορά. Μετά απο λίγο το παιδάκι ξαναήρθε... και μου έδωσε έναν στυλό!!! Το ίδιο συνέβαινε παντού, όλοι σου ζήταγαν, αν όμως έβλεπαν ότι δεν είχεις κάτι ή ότι δεν είχες λεφτά έκαναν τα πάντα για να σου δώσουν εκείνοι. Το κλήμα μοίρηζε αγάπη και αλληλεγκύη, δεν ένοιωθες πουθενά άγχος για τίποτα, πουθενά στεναχώρια για τίποτα και η γνωστή φράση τους σε ότι κι αν συνέβαινε ήταν Hakouna Matata που σημαίνει δεν τρέχει τίποτα.
Δεν μπορούσα παρά να κάνω συγκρίσεις συνέχεια με μας. Άνθρωποι που κατα βάση έχουμε αρκετά υλικά, άνθρωποι που δεν χάσαμε κανέναν απο πείνα κι όμως... χαμόγελα πουθενά. Όλοι σκυθρωποί, δυνασχετισμένοι απο κάτι, με γελοία προβλήματα που αναλώνουν καθημερινά την ζωή μας. Και το μυαλό μας; μην τυχόν μας πάρουν κάτι, μην τυχόν και πέσουμε έξω στην ζυγαριά και δώσουμε κάτι παραπάνω, και πως θα πάρουμε το τελαιυταίο μοντέλο κινητού. Κι απο αλληλεγκύη τίποτα, γιατί ρε φίλε δεν με νοιάζει αν εσύ σήμερα έχασες την μάνα σου, ή αν δουλεύεις 3 δουλειές για να τα βγάλεις περα και είσαι σήμερα αφηρημένος στον δρόμο. Με νοιάζει που μου έκλεισες τον δρόμο για να παρκάρεις, με καθυστέρησες 10 λεπτά απο την σημαντική ζωή μου και εγώ πρέπει να σε βρίσω για να ξεσπάσω και όλη την πίεση που μου έχει δημιουργήσει η ανούσια ζωή μου. Ανθρωποι που φαινομενικά έχουν τα πάντα, και ψυχικά μια άδεια ζωή.
Φεύγοντας απο την Κένυα η σκέψη μου είχε αλλάξει. Θέε μου έλεγα, πόση αλήθεια έχουμε χάσει, πόσο κενοί είμαστε και πόσο δυστυχισμένοι απο το τιποτα.
Το μυαλό μου κόλησε εκεί για πάντα και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα να τα αφήσω όλα και να πάω εκεί μόνιμα. Γιατί εδώ τον θεό δεν μπόρεσα να τον αισθανθώ ποτέ. Εκεί ήταν παντού.
Λυπάμαι αν σας κούρασα με το μακρύ μύνημα μου ήταν ομως η πιο αισθητή εμπειρία που είχα ποτέ, του τι σημαίνει ευτυχία μέσα απο την απλότητα και που δυστυχώς οι λέξεις είναι πολύ μικρές για να περιγράψω αυτό που ένοιωσα.
Αν κάποτε κάποιος έχει τα λεφτά για ένα ταξίδι, ας αφήσει τα πολυτελοί ξενοδοχεία κι ας μπει στον κόπο να πάει μέχρι εκεί. Μπορεί γυρνώντας να μην έχει φωτογραφίες απο αξιοθέατα που δημιούργησαν ανθρώποι, θα έχει όμως βιώσει μέσα του μια έννοια του τι σημαίνει αληθινή ζωή και θα έχει καταλάβει πως μπορείς να είσαι ευτυχισμένος χωρίς πολλά, πολλά. Η απλότητα (ψυχική και υλική) μας φαίρνει κοντά στους άλλους, μας ενώνει και αυτό μας τρέφει και μας γεμίζει. Το να θεωρείς όμως τον εαυτό σου πολύ ή το να κατέχεις πολλά, σου δημιουργεί την αυταπάτη της ανεξαρτησίας και το στυλ δεν έχω ανάγκη τίποτα και κανέναν. Κι αυτό σε αποξενώνει και σε σπρώχνει στην μοναξιά και στην συνέχεια στην μιζέρια ενος ανικανοποίητου εγώ που μάταια προσπαθεί να γεμίσει το κενό του στην προσπαθειά του να αποκτήσει κι άλλα παραπάνω υλικά ή να γίνει ακόμα πιο τρανός και μεγάλος.
Μην νοιώσετε θλίψη αν δείτε σε κάποιο ντοκιματέρ ένα μαύρο παιδάκι, με λίγα ρουχαλάκια, να σπρώχνει πάνω στο χώμα ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι. Νοιώστε θλίψη για το παιδάκι της απέναντης πολυκατικοίας, που παρόλο που μέσα στο δωματιό του έχει χιλιάδες παιχνίδια αυτό έχει κολήσει την μούρη του στο τζάμι με μια θλίψη στο βλέμα. Περιμένει τους γονείς του να τελειώσουν τις ατέλειωτες υποχρεώσεις τους, κι αν τους έχει μείνει κέφι, να το πάνε στον ψεύτικο χώρο της χαράς μιας παιχνιδούπολης όπου όλα μέσα είναι πλαστικά γιατί ο κόσμος έξω έγινε επικύνδηνος γι' αυτό... κι αυτό αναγκαστικά... κλείστικε στο χρυσό κλουβί του περιμένοντας την προβληματική ενιλικιωσή του.
Θα γνώριζα ότι η προσπάθειά μου , το πνευματικό έργο αρετής στο οποίο αναφέρθηκα σε προυγούμενο μύνημά μου , θα είχε ουσιαστική ανταπόκριση απο το άπειρο σύμπαν και τις δυνάμεις που το διέπουνε .
Και όμως αισθάνομαι ότι κάθε ψυχή που έρχεται στον κόσμο , έχει μέσα της στοιχεία απο το αρχικό σημείο προέλευσής της .
Πιστεύω ότι είναι καλά κλειδωμένα μέσα στο υποσεινήδητο .
Το θαυμαστό είναι ότι αν προσπαθήσω να προχωρήσω με το μυαλό ( δυισδυτική σκέψη )σε έναν κόσμο τεχνολογικά κατευθυνόμενο ,να φτάσω σε αυτά τα στοιχεία ,δεν θα τα αγγίξω και ούτε θα τα δω ποτέ .
Μου έγινε και πάλι συνειδητό με την αναφορά σου στο προσωπικό ταξίδι σου αγαπητή serenite .
Εκεί ο κόσμος περιέχει ενεργό θεικό πνεύμα .
Εσύ όχι μόνο το αισθάνθηκες ,αλλά το ένιωσες μέσα στην ψυχή σου .
Το έζησες , έγινε βιωματική εμπειρία που δεν θα σβήσει μέσα απο την μνήμη του μυαλού σου .
Σε ευχαριστώ για το πνευματικό ερέθισμα , που εξέθεσες δημόσια .
Ουσιαστικά μου αποδυκνύει ότι :
Εμείς εδώ εξελιχθήκαμε μονάχα στα υλικά αγαθά , μείναμε όμως πολύ πίσω στην πνευματική μας εξέλιξη .
Θα έλεγα σαρκαστικά :
Κόλλησαμε στην βρεφική πνευματική ηλικία .